Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Mηλιές-φράγμα Παναγιώτικο-Μπούφα

Το καλντερίμι προς Παυλάκια

Απόσταση: 10,0 χλμ.
Διάρκεια: 4,5 ώρες με στάσεις
Μέγιστο υψόμετρο: από 352 μ. (Μηλιές) σε 13 μ. (Μπούφα)
Συνολική ανάβαση: 193 μ.  Συνολική κατάβαση: 533 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
       Η διαδρομή αυτή, που περνά από πολλά ενδιαφέροντα και όμορφα σημεία,  αρχίζει με ωραίο καλντερίμι προς τα Παυλάκια, στη συνέχεια κινούμαστε προς την κατεύθυνση του Νεοχωρίου μέχρι να φθάσουμε στο φράγμα Παναγιώτικο και κατόπιν ακολουθούμε το Πλατανόρεμα μέχρι τον παραθαλάσσιο οικισμό της Μπούφας (ή Κορόπης όπως μετονομάστηκε). Από εκεί μπορούμε να επιστρέψουμε στην αφετηρία με τη διαδρομή Μπούφα-Μηλιές (παραμένει ακαθάριστη προς το παρόν), ή να πάρουμε το λεωφορείο για Βόλο από τον κεντρικό δρόμο της Μπούφας.

    Από την πλατεία των Μηλεών ακολουθούμε την άσφαλτο προς Βόλο. Ογδόντα μέτρα πιο κάτω, μόλις περάσουμε ένα πάρκινγκ κάτω δεξιά μας και ο δρόμος κάνει ελαφρά στροφή δεξιά, φεύγουμε λοξά  αριστερά σε φαρδύ πλακόστρωτο καλντερίμι, που αρχικά ανηφορίζει ελαφρά. Σε διασταύρωση καλντεριμιών παίρνουμε το δεξιότερο, που σε λίγο αρχίζει να κατηφορίζει. Το καλντερίμι γίνεται τσιμενταρισμένος δρόμος και βγαίνει στην άσφαλτο που πάει προς Τσαγκαράδα στο τελευταίο σπίτι του χωριού, σε σημείο όπου η άσφαλτος κάνει αριστερή στροφή και υπάρχει καθρέπτης ελέγχου της κυκλοφορίας. Το ίχνος GPS της καταγραφής της πορείας αρχίζει από εδώ.
Κατηφορίζοντας προς τη ρεματιά

Κατηφορίζουμε λοιπόν το καλντερίμι που συνεχίζει απέναντι προς μια κατάφυτη ρεματιά. Σε μια αριστερή στροφή που κάνει το καλντερίμι παρακάτω, έρχεται από δεξιά διακλάδωση που εξυπηρετούσε αυτούς που έρχονταν από το σταθμό του τρένου. Αυτή η διακλάδωση καταλήγει στην κύρια άσφαλτο των Μηλεών, εκατό μέτρα πιο κάτω από τη διασταύρωση που οδηγεί στο σταθμό του τρένου, πάνω σε μια απότομη δεξιά στροφή του δρόμου καθώς αυτός κατηφορίζει για Βόλο.
Ρέμα στα Παυλάκια
Το καλντερίμι μας, που διατηρείται καθαρό και σε καλή κατάσταση, περνάει τη ρεματιά και ανηφορίζει στην απέναντι πλαγιά έχοντας στα δεξιά έναν ελαιώνα. Φθάνοντας επάνω στη ράχη, όπου συναντούμε αγροτικό δρόμο, υπάρχει διακλάδωση του καλντεριμιού. Για πληροφόρηση αναφέρω ότι ο ένας κλάδος ακολουθεί το δρόμο προς τα κάτω και κατόπιν, πάνω σε δεξιά στροφή, φεύγει από την αριστερή πλευρά του δρόμου σαν μονοπάτι, που γρήγορα όμως ξαναγίνεται εντυπωσιακό καλντερίμι και περνά μικρό ρέμα. Στη συνέχεια φεύγει αριστερά μονοπάτι προς τον Άγιο Νικόλαο, ενώ το καλντερίμι συνεχίζει και ανηφορίζει μια πλαγιά βγαίνοντας σε ελαιώνα και από εκεί σαν στενός αγροτικός δρόμος βγαίνει σε χωματόδρομο που έρχεται από τον οικισμό Σταυροδρόμι, δίπλα στο σημείο όπου είναι το μνήμα τριών παλικαριών που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς στην Κατοχή.
Εμείς στην παρούσα διαδρομή πάμε ευθεία, διασχίζουμε το δρόμο και ξαναβρίσκουμε αμέσως το καλντερίμι που κατηφορίζει ελαφρά. Κατόπιν βγαίνουμε σε άλλον δρόμο, που πενήντα μέτρα πιο κάτω μας οδηγεί στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, απομεινάρι από το μοναστήρι που υπήρχε παλαιότερα. Εδώ αξίζει να κάνουμε μια στάση, όμως δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε να δούμε τις αξιόλογες τοιχογραφίες στο εσωτερικό του ναού, καθώς οι πόρτες του παραμένουν κλειδωμένες.
Άγιος Νικόλαος

 Γυρίζοντας τώρα  από την εκκλησία, βρίσκουμε εύκολα τη συνέχεια του καλντεριμιού στην άλλη πλευρά του δρόμου. Αυτό το κομμάτι ήταν προηγουμένως εντελώς κλεισμένο για είκοσι μέτρα από βλάστηση και έπρεπε να κάνουμε μια παράκαμψη, αλλά μετά τον πρόσφατο καθαρισμό με πρόγραμμα του Δήμου (τέλη 2015) είναι πλέον καθαρό και το ακολουθούμε προς τα ανατολικά. Προσπερνούμε εγκαταλελειμμένα κτήματα, ένα παλιό καλύβι και περνάμε δύο μικρές ρεματιές. Το καλντερίμι τελειώνει οριστικά καθώς βγαίνει σε αγροτικό δρόμο, στον οποίο βαδίζουμε ανηφορίζοντας. Η ευρύτερη περιοχή όπου βαδίζουμε λέγεται Παυλάκια. 
Παραπάνω βγαίνουμε στον χωματόδρομο που έρχεται από τον οικισμό Σταυροδρόμι. Αν πάμε δεξιά, θα βγούμε στο μνήμα των εκτελεσθέντων που προανέφερα και θα συναντήσουμε τον άλλο νοτιότερο κλάδο του καλντεριμιού. Έτσι μπορούμε να κάνουμε έναν κύκλο για να επιστρέψουμε στις Μηλιές. Όμως, για να συνεχίσουμε προς το φράγμα Παναγιώτικο, πάμε στο δρόμο αριστερά (ανατολικά) και σε  εκατό μέτρα δεξιά (νοτιοανατολικά) σε στενότερο χωματόδρομο,  που μας βγάζει σε πλάτωμα με ένα αλώνι αριστερά και μια σειρά από κυπαρίσσια στα δεξιά.
Στο αλώνι με τα κυπαρίσσια

        Εδώ υπάρχει διασταύρωση μονοπατιών. Ένα μονοπάτι φεύγει αριστερά από το αλώνι μπαίνοντας στη βλάστηση (στην αρχή του υπάρχει και στύλος με πινακιδάκι, από τη διαδρομή Μηλιές-Νεοχώρι), περνά δυο μικρές ρεματιές και βγαίνει σε αγροτικό δρόμο λίγο πάνω από το Παναγιώτικο. Βαδίζοντας στο δρόμο αυτό (και κάνοντας δεξιά στη διασταύρωση παρακάτω), μπορούμε στη συνέχεια να κατεβούμε στο φράγμα. Η εναλλακτική αυτή διαδρομή, αν και μακρύτερη, έχει το πλεονέκτημα ότι είναι ομαλή και αποφεύγει τις κακοτοπιές της σύντομης αλλά δύσκολης διαδρομής, την οποία ακολουθήσαμε εδώ.  Συνιστώ μόνο ικανοί και έμπειροι ορειβάτες να ακολουθήσουν τη δύσκολη διαδρομή, με δική τους ευθύνη.
        Το μονοπάτι της δύσκολης διαδρομής λοιπόν, αμέσως μετά τα κυπαρίσσια στρέφεται λοξά δεξιά κατηφορίζοντας προς νότον και σκορπίζει για λίγο σε παράλληλες γιδόστρατες, μέχρι που βγαίνει σε στενό χωματόδρομο που ανοίχθηκε σαν αντιπυρική ζώνη. Κατηφορίζουμε για τριάντα μέτρα το χωματόδρομο και μετά πάμε λοξά αριστερά στο μονοπάτι που στην αρχή είναι ασαφές (προσοχή στα κόκκινα σημάδια), μετά όμως ξεκαθαρίζει και κατηφορίζει απότομα με ζιγκ-ζαγκ με κατεύθυνση νότια-νοτιοανατολική, μέχρι που βγαίνουμε στα πρανή κατάντη από το φράγμα Παναγιώτικο.
Το φράγμα Παναγιώτικο, όπως φαίνεται από τα κατάντη πρανή

   Εδώ το έδαφος έχει αλλοιωθεί εντελώς από την κατασκευή του τεχνικού αυτού έργου που, ναι μεν προμηθεύει με πόσιμο νερό όλο το Νότιο Πήλιο από τη μικρή τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε, κόστισε όμως την καταστροφή ενός πέτρινου τοξωτού γεφυριού που υπήρχε στο σημείο αυτό (το γεφύρι της Ταράτσας ή του Μαλαμάκη), από το οποίο απέμειναν μόνο οι φωτογραφίες στο βιβλίο του αείμνηστου Νίκου Χαρατσή «Πέτρινα τοξωτά γεφύρια στο Πήλιο».
Το γεφύρι του Μαλαμάκη, χαμένο πια για πάντα (φωτογραφία Νίκου Χαρατσή)
    Κατεβαίνουμε λοιπόν με προσοχή στο πρανές και φθάνουμε κάτω από το φράγμα, όπου πρέπει να περάσουμε ένα ρεματάκι που τρέχει δίπλα του και να σκαρφαλώσουμε  με λίγη δυσκολία στο δρόμο που περνά απέναντι. Κατόπιν βαδίζουμε στο δρόμο αυτό, κατηφορίζοντας παράλληλα με το Πλατανόρεμα. 
    Μετά από ένα χιλιόμετρο, καθώς ο δρόμος κάνει δεξιά στροφή περνώντας μικρό ρέμα (εδώ αριστερά πάει για Ζερβόχια), λίγα μέτρα μετά τη στροφή βρίσκουμε μονοπάτι δεξιά που κατηφορίζει και το ακολουθούμε. Σε λίγο έχουμε διασταύρωση. Πάμε δεξιά και αμέσως το μονοπάτι χωρίζεται στα δύο. Το ένα μονοπάτι οδηγεί σε εγκαταλελειμμένη ντριστέλα (νεροτριβή). Το άλλο κατηφορίζει και φθάνει στο ρέμα. Περνάμε στην απέναντι όχθη, βαδίζουμε κατά μήκος της και μετά από λίγο ξαναπερνάμε  στην αριστερή όχθη, όπου υπάρχει και παλιός σωλήνας νερού στην πορεία του μονοπατιού, ο οποίος κατέβαζε το νερό στην άλλη ντριστέλα που βρίσκεται  πιο κάτω. Αν τυχόν το ρέμα κατεβάζει πολύ νερό και έχουμε δυσκολία να το περάσουμε, τότε γυρίζοντας πίσω στο δρόμο, βαδίζουμε ακόμα τριακόσια μέτρα περίπου και μετά βρίσκουμε μονοπάτι στα δεξιά, που μας κατεβάζει στην αναπαλαιωμένη ντριστέλα δίπλα στην κοίτη του ρέματος, σε ένα πολύ όμορφο φυσικό περιβάλλον. 
Πλατανόρεμα
       Αφήνοντας τη ντριστέλα, βαδίζουμε σε μονοπάτι στην αριστερή όχθη του ρέματος που παρακάτω συναντά πάλι το δρόμο. Βαδίζουμε για λίγο στην αριστερή όχθη και μετά περνούμε απέναντι, όπου συνεχίζουμε σε αγροτικό δρόμο ανάμεσα σε ελαιόδεντρα και μερικά καλύβια. Παρακάτω ο δρόμος είναι τσιμενταρισμένος και βγαίνει στην κύρια άσφαλτο. Βαδίζοντας προς τα δεξιά φθάνουμε σε πέντε λεπτά στην εκκλησία της Μπούφας, όπου καταλήγει και η διαδρομή Μηλιές-Μπούφα. Αν θέλουμε να κάνουμε μπάνιο, η παραλία της Μπούφας απέχει μόλις διακόσια μέτρα κάτω στο δρόμο.
Ανθισμένος ελαιώνας στη Μπούφα


            

2 σχόλια:

  1. ΚΑΝΑΜΕ ΤΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ 28/10/2015.
    ΠΟΛΥ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΑΣΤΟΧΕΣ ΟΙ ΟΔΗΓΙΕΣ. ΔΕΝ ΔΙΝΕΤΑΙ ΕΜΦΑΣΗ ΣΕ ΚΑΙΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ.
    ΟΜΟΡΦΟ ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ.ΜΕΤΑ ΚΥΡΙΩΣ ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.
    ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΥΝΗΓΟΥΣ ΚΑΙ ΙΧΝΗ ΑΠΟ ΑΓΡΙΟΓΟΥΡΟΥΝΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή