Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2020

Bένετο-Μονή Φλαμουρίου-Κάτω Γούρα-Γερακοφωλιά-Βένετο (κυκλική)

 


Απόσταση: 17,6 χλμ.

Διάρκεια: 7,5 ώρες με στάσεις

Υψόμετρο: από 205 μ. (Βένετο) ως 768 μ. (μέγιστο)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 774 μ.

Σήμανση: πινακίδες, κόκκινα σημάδια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Μονή Φλαμουρίου)

Αρχή/τέλος: πλατεία Βενέτου

Κατεβάστε αρχείο GPS: από το Wikiloc 


         

Powered by Wikiloc
           Αυτή είναι μια μεγάλη κυκλική διαδρομή στο Βόρειο Πήλιο. Από το Βένετο πηγαίνουμε στη μονή Φλαμουρίου και συνεχίζουμε προς την κατεύθυνση της Άνω Κερασιάς. Φθάνοντας όμως στην περιοχή της Κάτω Γούρας, αφήνουμε τον χωματόδρομο  και από δευτερεύον μονοπάτι βγαίνουμε στην Γερακοφωλιά, όπου συναντούμε το καλντερίμι που πάει από Άνω Κερασιά προς Βένετο και το ακολουθούμε για να επιστρέψουμε πίσω στην πλατεία του Βενέτου. Βαδίζουμε ως επί το πλείστον σε δάσος αραδιάς, οξιάς και βελανιδιάς. Επειδή σε κάποια σημεία υπάρχουν μικροπροβλήματα από βλάστηση και βάτια, καλό είναι να φοράμε μακριά παντελόνια και να έχουμε μαζί μας κάποιο κλαδευτήρι, ωστόσο η διαδρομή είναι γενικά ανοικτή. Νερό θα βρούμε μόνον στη μονή Φλαμουρίου. Στην πλατεία του Βενέτου λειτουργούν δύο καφεστιατόρια, που θα μπορέσουν να μας εξυπηρετήσουν για φαγητό (καλό όμως είναι να υπάρχει προσυνεννόηση, ιδίως αν ο αριθμός των ατόμων είναι μεγάλος). Στο χωριό λειτουργεί ακόμα και ξενώνας (Veneto appartments). 

         Από την πλατεία του Βενέτου, ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια βγαίνουμε και ακολουθούμε τον τσιμεντόδρομο που ανηφορίζει προς τα ανατολικά, πηγαίνοντας προς την παραλία Πετρομέλισσο. Περνούμε δίπλα από το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου βγαίνοντας από το χωριό. Αφήνουμε διασταύρωση με δρόμο αριστερά που πηγαίνει προς την παραλία Κουλούρι και  άλλες δύο διασταυρώσεις με δρόμους που ανηφορίζουν δεξιά.


           Σε λίγο βλέπουμε στη δεξιά πλευρά του δρόμου ένα ''δάσος'' από ταμπέλες που σηματοδοτούν το μονοπάτι-καλντερίμι προς τη μονή Φλαμουρίου. Το ακολουθούμε με κατεύθυνση γενικά νότια, βοηθούμενοι από τα κόκκινα σημάδια και από μερικές πινακίδες. Κινούμαστε σε ίσιωμα, με εναλλαγές δάσους και πετρώδους εδάφους με χαμηλή βλάστηση. Σε ορισμένα κομμάτια βαδίζουμε μέσα σε πραγματικό τούνελ από βλάστηση.

Κακόρεμα

        Στη συνέχεια,  κατηφορίζουμε προς μια μεγάλη άγρια ρεματιά, το Κακόρεμα, η κατάληξη της οποίας στη θάλασσα είναι η παραλία Πετρομέλισσο. Αφού περάσουμε τη ρεματιά, ανηφορίζουμε συνεχώς στη δασωμένη πλαγιά, μέχρι που φθάνουμε σε βραχώδες πλάτωμα πάνω στη ράχη, στην τοποθεσία Πετριάλο. Στο σημείο αυτό,  με λύπη μας διαπιστώσαμε τον Οκτώβριο 2020 ότι ανοίχθηκε δρόμος για υλοτομία πάνω ακριβώς στην πορεία του μονοπατιού. Αναγκαστικά λοιπόν βαδίζουμε στο δρόμο με κατεύθυνση νότια, κατηφορίζoντας ομαλά σχεδόν ευθεία προς τη ρεματιά του μοναστηριού.  Περνούμε  το ρέμα και, σε λίγο συναντούμε διασταύρωση με πινακίδα, όπου αριστερά φεύγει μονοπάτι προς το παραλιακό επίνειο (ταρσανά) της μονής, τον Άγιο Νικόλαο (προσοχή). Εμείς εδώ πάμε δεξιά και  ανηφορίζουμε έντονα με συνεχείς ελιγμούς (καγκιόλια), βρίσκοντας συχνά και τμήματα καλντεριμιού. 


          Φθάνοντας επάνω στη ράχη, συναντούμε κίτρινη μεταλλική πινακίδα. Εδώ αριστερά φεύγει μονοπάτι που κατηφορίζει στη ρεματιά Βαθουλωμένη, πηγαίνοντας προς Κορομπλιά-μνημείο Αλφόνς αλλά και προς το Παλιόκαστρο Βενέτου (βλέπε τις αντίστοιχες διαδρομές). Εμείς όμως συνεχίζουμε να ανηφορίζουμε ομαλά ευθεία στο κύριο μονοπάτι, το οποίο σύντομα μας φέρνει στη μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Φλαμουρίου.

Καθολικό μονής Φλαμουρίου 

         Η μονή ιδρύθηκε το 1595 από τον  όσιο Συμεών, γιορτάζει στις 6 Αυγούστου και έχει τέσσερις μοναχούς. Είναι άβατο για τις γυναίκες, όμως μπορεί να προσφέρει τη δυνατότητα φιλοξενίας σε μικρό αριθμό ανδρών επισκεπτών. Είναι από τα λίγα μοναστήρια σήμερα που λειτουργούν κανονικά χωρίς άμεση πρόσβαση σε δρόμο (χρειάζεται πορεία μισής ώρας) και χωρίς σύνδεση με το δίκτυο ηλεκτρισμού. Από το Βένετο μέχρις εδώ, χρειαστήκαμε περίπου τρείς ώρες πορείας με στάσεις (καθαρός χρόνος 2.20').

Μονή Φλαμουρίου

.        Αφού περιηγηθούμε στο ιστορικό μοναστήρι και δροσιστούμε από τη βρύση του, συνεχίζουμε ανηφορίζοντας ανάμεσα σε καστανιές στην αρχή και κατόπιν σε οξιές. Αφήνουμε διασταύρωση με στενό μονοπάτι αριστερά, που κατευθύνεται προς τη μονή Σουρβιάς και σε λίγο περνούμε ρέμα μέσα σε ένα εντυπωσιακό και υποβλητικό σκηνικό με τρεχούμενα νερά, μεγάλους βράχους και πανύψηλες οξιές.


     Πιο πάνω, φθάνουμε στην τοποθεσία Σταυρός, όπου τερματίζει χωματόδρομος, τον οποίο και ακολουθούμε κατηφορίζοντας συνεχώς. Μετά από μισή ώρα περίπου, φθάνουμε σε πλάτωμα στην περιοχή της ''Κάτω Γούρας''. Αριστερά ανηφορίζει δρόμος προς Κοκκινόγεια-Οβριό-Πουρί. Εμείς συνεχίζουμε ευθεία και σε εκατόν πενήντα μέτρα έχουμε στα αριστερά μας ποτίστρα (προσοχή). Στο σημείο αυτό αφήνουμε το δρόμο, ο οποίος συνεχίζει προς Άνω Κερασιά, και πάμε δεξιά (δυτικά) ανηφορίζοντας σε πετρώδη πλαγιά με πουρνάρια. Στη συνέχεια διασχίζουμε δρόμο και συνεχίζουμε ευθεία ανηφορικά στην ίδια δυτική κατεύθυνση. Μπαίνουμε σε δάσος οξιάς και πάμε δεξιά ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια. Σε λίγα μέτρα έχουμε δεξιά δίπλα μας έναν δρόμο. Δεν βαδίζουμε σ` αυτόν, αλλά πάμε αριστερά κατηφορικά βλέποντας τα σημάδια και βρίσκουμε μονοπάτι. Παράλληλα με μας πηγαίνει και μαύρος σωλήνας νερού. Σε λίγο, πάμε λοξά δεξιά μαζί με τον σωλήνα και κατηφορίζουμε σε πετρώδες μονοπάτι, που μας κατεβάζει σε άλλο δρόμο, τον οποίο διασχίζουμε λοξά  έχοντας δίπλα μας ένα μαντρί. 

Γερακοφωλιά

          Εδώ πλέον είμαστε στην περιοχή της ''Γερακοφωλιάς'' που είναι  μια μακρόστενη λαγκαδιά με χορτάρι και νερόλακκους για να πίνουν τα ζώα. Στο τέλος της λαγκαδιάς προς βορράν βρίσκουμε εύκολα το καλντερίμι, το οποίο μπαίνει σε δρυοδάσος μικτό με οξιές. Βαδίζοντας συνεχώς σε καλντερίμι, φθάνουμε στην τοποθεσία ''Χωράφι της Γιάνναινας". Εδώ, καθώς αρχίζει να σχηματίζεται μια ρεματιά, έρχεται λοξά από αριστερά και ενώνεται μαζί μας η διαδρομή Κανάλια-Βένετο. Συνεχίζουμε στην ίδια κατεύθυνση παρατηρώντας τα σημάδια και την πινακίδα και γρήγορα ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι, που διατηρείται σε καλή κατάσταση, κατευθυνόμενο προς τα βορειοανατολικά μέσα σε δρυοδάσος.

Καλντερίμι μέσα στο δρυοδάσος

        Κατεβαίνοντας έχουμε στα δεξιά μας μεγάλη ρεματιά, το Κακόρεμα. Μπαίνουμε σε δασικό δρόμο και μετά από 150 μέτρα (προσοχή) ξαναβρίσκουμε αριστερά το μονοπάτι. Η πορεία μας συνεχίζει σχεδόν βόρεια.

            Πλησιάζοντας στο Βένετο,  βαδίζουμε μέσα σε τούνελ από οργιώδη βλάστηση. Το καλντερίμι δεν χάνεται όμως, κατηφορίζει με ελιγμούς, περνούμε από ένα προσκυνητάρι και τελικά φθάνουμε στα πρώτα σπίτια. Βγαίνουμε στον τσιμεντόδρομο και πάμε αριστερά, περνάμε από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και μετά φθάνουμε στην πλατεία, που είναι λίγο κάτω από το δρόμο.

Βένετο


Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2020

Κισσός-πηγές Τύμπανου

Απόσταση: 2,9 χλμ.
Χρόνος 45 λεπτά
Υψόμετρο: από 500 μ. (πλατεία Κισσού) σε 536 μ. (Τύμπανος)
Συνολική ανάβαση: 167 μ.  Συνολική κατάβαση: 108 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια στο μονοπάτι
Αρχή: πλατεία Κισσού
Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc
LINK TO ENGLISH POST

              Oι πηγές του Τύμπανου στον Κισσό είναι ένα καταπληκτικό μέρος και η επίσκεψη σ` αυτές μια αξέχαστη, μοναδική εμπειρία για όσους θα βρεθούν εκεί.
Κρύο μπάνιο στη βάθρα για τους τολμηρούς
       Διπλός καταρράκτης, βάθρα για μπάνιο για τους τολμηρούς (με παγωμένο νερό), τεράστια βράχια στην απόκρημνη δασωμένη πλαγιά, νερά να τρέχουν από πάνω, από δίπλα, παντού. Ο παράδεισος αυτός απέχει  45 λεπτά από την πλατεία του Κισσού.

             Ξεκινώντας από τη βρύση στην πλατεία του Κισσού,  βαδίζουμε ευθεία στο δρόμο προς νότον. Ο δρόμος μέσα το χωριό είναι τσιμεντοστρωμένος με πλακόστρωτη λωρίδα στη μέση. Οπως προχωράμε συναντούμε αριστερά μας τη βρύση Νταϊμάκη και κατηφορίζουμε προς το Κισσώτικο ρέμα. Λίγα μέτρα πριν φτάσουμε στην κοίτη (όπου επίσης υπάρχει πολύ αξιόλογη και μεγάλη βάθρα), πάνω στην αριστερή στροφή του δρόμου, ακολουθούμε μονοπάτι ανηφορικό με κόκκινα σημάδια. Πιο πάνω συναντάμε αυλάκι νερού και βαδίζουμε παράλληλα μ` αυτό.
Η τρύπα σκαμμένη στο βράχο
        Φθάνοντας στον Τύμπανο, υπάρχουν δύο τμήματα ολίγων μέτρων όπου πρέπει να βαδίσουμε πάνω στον τσιμενταύλακα, ενώ από κάτω υπάρχει κενό. Αγχωτικό για όσους έχουν υψοφοβία, αλλά με κατάλληλη ενθάρρυνση σχεδόν όλοι μπορούν. Μετά μπαίνουμε σε μια τρύπα -τούνελ που έχει σκαφτεί στο βράχο, όπου πρέπει για λίγα μέτρα να πάμε γονατιστά δίπλα στο νερό.
 
Διπλός καταρράκτης
           Η ύπαρξη σκοινιού στο κομμάτι μετά την τρύπα προσφέρει σιγουριά. Είναι πάντως πιθανό να βρέξουμε τα παπούτσια μας, γι αυτό ή τα βγάζουμε ή έχουμε μαζί μας δεύτερο ζευγάρι. Οπωσδήποτε πρέπει ο καιρός κατά την επίσκεψή μας να είναι καλός.Την άνοιξη που τα νερά είναι πολλά το πέρασμα γίνεται πιο δύσκολο, ενώ αντιθέτως τον Αύγουστο τα νερά είναι λιγοστά.

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2020

Γεφύρι Αλεβίζου-γεφύρι Λέσχιανης-μονή Σουρβιάς-Άγιος Νικόλαος-Λούτσα (κυκλική)

Γεφύρι Λέσχιανης
Απόσταση: 13,8 χλμ.
Χρόνος: 8 ώρες με στάσεις
Υψόμετρο: μέγιστο 709 μ., ελάχιστο 332 μ.
Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 666 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: συνήθως όχι
Αρχή/τέλος: Μαυρολιθάρι, 5,5 χλμ. από Φυτόκο (βλέπε παρακάτω)
Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

      Aυτή είναι μια μεγάλη κυκλική διαδρομή, με την οποία περνούμε από δύο πέτρινα γεφύρια (Αλεβίζου και Λέσχιανης), από την μονή Σουρβιάς και το εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Ο χρόνος όταν την καταγράψαμε (31/5/2020) ήταν 8 ώρες, με χαλαρό όμως ρυθμό και μεγάλες στάσεις. Η πορεία μπορεί να συντομέψει κατά περίπου 2,5-3 ώρες αν παραλείψουμε μονή Σουρβιάς-Άγιο Νικόλαο και ανεβούμε στη Λούτσα από το γεφύρι της Λέσχιανης.
      Η πορεία αρχίζει και τελειώνει στην τοποθεσία Μαυρολιθάρι. Εκεί πηγαίνουμε από χωματόδρομο που είναι βατός και από Ι.Χ. Λίγο πριν το πάρκινγκ της εκκλησίας στο Φυτόκο πάμε αριστερά σε τσιμεντόδρομο που έχει ταμπέλα προς ''Μονή Γοργοϋπηκόου''. Ο δρόμος πιο πέρα γίνεται άσφαλτος και μετά χωματόδρομος. Πάμε συνεχώς ευθεία αγνοώντας διαδοχικές διασταυρώσεις δεξιά προς ''Λουμπάρδα'', ''Γκιώνη'' και ''μονή Γοργοϋπηκόου''. Σε 5,5 χιλιόμετρα από το Φυτόκο (εκ των οποίων τα 3,5 σε χωματόδρομο), φτάνουμε στην τοποθεσία Μαυρολιθάρι όπου ο χωματόδρομος κάνει στροφή δεξιά, αρχίζοντας να κατηφορίζει προς τη ρεματιά της Καλιακούδας (Ξηριά). Εκεί αφήνουμε το αυτοκίνητό μας και αρχίζουμε την πορεία. 
          Βαδίζουμε λοιπόν στο δρόμο, έχοντας αριστερά μας πυκνή βλάστηση. Σε εκατό μέτρα, εκεί που η βλάστηση τελειώνει και έχουμε αριστερά μας (παρατημένο) κτήμα, αφήνουμε το δρόμο και κατεβαίνουμε στο κτήμα. Το μονοπάτι δε φαίνεται αρχικά, βαδίζουμε όμως στην κάτω άκρη του κτήματος ομαλά, ακολουθώντας τη διαμόρφωση του εδάφους. Παρακάτω το μονοπάτι είναι σαφέστερο. Διασχίζουμε το δρόμο λοξά δεξιά και ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι από κάτω. Κατηφορίζοντας συνεχώς, βγαίνουμε πάλι στο δρόμο και αμέσως φθάνουμε στο γεφύρι του Αλεβίζου.
Γεφύρι Αλεβίζου
          Αγνώστου έτους κατασκευής,από αγνώστους κτίστες -κατά πάσαν πιθανότητα Ηπειρώτες- αυτό είναι το δεύτερο στη σειρά από τα τέσσερα γεφύρια της ρεματιάς της Καλιακούδας (τα υπόλοιπα τρία είναι του Λουζίνικου, της Λέσχιανης και της Καρυάς). Το όνομά του το πήρε από κάποιον Αλεβίζο που είχε μεγάλο κτήμα στην περιοχή. Το άνοιγμα του τόξου του σύμφωνα με τον Χαρατσή είναι 9,2 μέτρα και το ύψος μόλις 2,25 μέτρα. Ο παλιός πρόεδρος της κοινότητας Μακρινίτσας Σπύρος Κουικούμης  έχει πει στον Νίκο Χαρατσή: ''Αυτό το γεφύρι θυμάμαι ήταν πολύ ψηλό, τόσο πολύ που όταν περνούσαμε από πάνω  φοβόμασταν να κοιτάξουμε προς τα κάτω. Ήταν πολύ βαθύ το ρέμα σ` αυτό το σημείο και τα βράχια στις όχθες απότομα και ψηλά. Τώρα όμως είναι αρκετά χρόνια που έχει κατεβάσει πολύ αμμοχάλικο και βράχια το νερό και κοντεύει να φράξει από κάτω.''
Γεφύρι Αλεβίζου (την άνοιξη)
           Το γεφύρι ήταν για πολλά χρόνια σε κακή κατάσταση, ετοιμόρροπο. Επί νομαρχίας Παπατόλια (2009) έγινε επισκευή του, η οποία όμως με τον τρόπο που έγινε, αλλοίωσε σημαντικά το χαρακτήρα του και η σημερινή μορφή του απέχει από την παλιά. Η δε κατασκευή πλευρικών παραπέτων αυξάνει την αντίσταση στη ροή του νερού, έτσι ώστε σε περίπτωση μεγάλης νεροποντής το γεφύρι να κινδυνεύει να παρασυρθεί από το φουσκωμένο ρέμα.
         Μετά το γεφύρι ανηφορίζουμε το χωματόδρομο. Στη δεύτερη απότομη δεξιά στροφή που κάνει παραπάνω, φεύγει μονοπάτι βόρεια προς Άγιο Αθανάσιο.
Αγιος Αθανάσιος
      Εδώ αφήνουμε κι εμείς το δρόμο, ανεβαίνουμε στον όχθο και ακολουθούμε άλλο μονοπάτι ανηφορικό με κόκκινα σημάδια που κατευθύνεται ανατολικά. Στην πορεία μας διασχίζουμε δύο φορές το δρόμο. Την τρίτη φορά βαδίζουμε για πενήντα μέτρα στο δρόμο και ξαναβρίσκουμε μονοπάτι πιο πάνω. Τελικά βγαίνουμε στην επάνω πλευρά από μεγάλο λιβάδι.
Διασχίζοντας το λιβάδι
       Εδώ μπαίνουμε σε δρόμο που συνεχίζει να ανηφορίζει και πιο πάνω τερματίζει φθάνοντας σε άλλο μεγάλο λιβάδι. Το διασχίζουμε βαδίζοντας περίπου στη μέση του και στην άλλη άκρη βρίσκουμε μονοπάτι που συνεχίζει ομαλά προς τα βορειοανατολικά.. Πιο πέρα διασχίζουμε άλλο μικρότερο ξέφωτο, όπου υπάρχει δεξιά μας πλαστική δεξαμενή νερού και ποτίστρα. Εδώ τερματίζει και ένας χωματόδρομος από αριστερά. Εμείς βαδίζουμε κοντύτερα στην κάτω πλευρά του ξέφωτου και συνεχίζουμε σε μονοπάτι κατηφορίζοντας.
        Τελικά βγαίνουμε σε χωματόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε. Κατεβαίνουμε σε πλάτωμα και βγαίνουμε σε φαρδύτερο χωματόδρομο, όπου πάμε δεξιά. Σε λίγα μέτρα υπάρχει τριπλή διασταύρωση και παίρνουμε τον μεσαίο δρόμο, που σύντομα μας φέρνει στο ξωκλήσι της Παναγίας Λέσχιανης. Δίπλα υπάρχει πέτρινη βρύση με χρονολογία  1888 (συνήθως χωρίς νερό) και μπροστά της μεγάλο πλατάνι.
            Εδώ θα επισκεφθουμε οπωσδήποτε το γεφύρι της Λέσχιανης. Έτσι, από τη βρύση βαδίζουμε στο μονοπάτι προς νότον, το οποίο σε πέντε λεπτά μας φέρνει  στο μοναδικό τρίτοξο γεφύρι του Πηλίου. Το άνοιγμα της μεσαίας καμάρας είναι 9,20 μ. και το ύψος 5,85 μ.
Γεφύρι Λέσχιανης
              Γράφει ο Νίκος Χαρατσής στο βιβλίο του ''Πέτρινα τοξωτά γεφύρια στο Πήλιο'': ''Ένα έργο τέχνης είναι ετούτο το γεφύρι, ένα μνημείο που, θέλει δε θέλει όποιος το δει θα σταθεί να το θαυμάσει και να το περιεργαστεί...Θαύμασα το καλλίγραμμο σχήμα του και παρατήρησα με προσοχή τα τρία τόξα του. Τι συμμετρία, Θεέ μου, και τι ωραίο ρυθμό που έχει! Λες κι είναι έτοιμο να κινηθεί κι αυτό μαζί σου, Η μεσιανή καμάρα, που δεσπόζει στον όλο όγκο, πατάει ανάλαφρα αλλά σταθερά στα δυο μεσόβαθρα, ρίχνει απαλά το βάρος στις δύο μικρότερες καμάρες που είναι δεξιόζερβα, και σβήνει τελικά στις όχθες και γίνεται ένα μ` αυτές. Τα πλατάνια, τα ρείκια, τα πουρνάρια, τα κέδρα που είναι στις όχθες και το αγκαλιάζουν, θαρρείς πως είναι η προέκταση του γεφυριού, δεμένα στον ίδιο ρυθμό της τέλειας φύσης...Τα μεσόβαθρα και οι ακριανές του βάσεις είναι ριζωμένα σε βραχώδες, σταθερό έδαφος. Το ένα μεσόβαθρο, το βορινό, από την επάνω μεριά που έρχεται το νερό είναι σφηνοειδές στο σχήμα, για να κόβει την ορμή του νερού. Οι πέτρες που σχηματίζουν το στεφάνι από τις καμάρες, είναι μακρόστενες με στενούς αρμούς ανάμεσά τους, λες και δεν έχουν βάλει κουρασάνι οι μαστόροι. Οι πέτρες που είναι χαμηλά στις βάσεις είναι πιο μεγάλες και σκληρότερες. Ο διάδρομός του έχει καλντερίμι, που διατηρείται σε καλή κατάσταση και διαγράφει μια ελαφρά κυρτή πορεία, ακολουθώντας έτσι την όλη γραμμή του γεφυριού. Τα παραπέτα του είχαν γκρεμιστεί κάποια φορά που κατέβαζε πολύ νερό το ρέμα και τώρα τα έχουν ξαναχτίσει. διακρίνεται όμως εύκολα η διαφορά στο χτίσιμο. Την ίδια εκείνη χρονιά έπαθε ζημιές και η νότια βάση, ψηλά προς το τόξο, και την έχουν επισκευάσει. Και σε τούτο το μέρος διακρίνεται η διαφορά του χτισίματος και του είδους της πέτρας''.   
Γεφύρι Λέσχιανης
         Eδώ έχουμε την δυνατότητα αν θέλουμε, να συντομέψουμε την πορεία μας κατά 2,5 ώρες περίπου παραλείποντας τη Μονή Σουρβιάς και τον Άγιο Νικόλαο, και να συνεχίσουμε ανηφορίζοντας από το γεφύρι της Λέσχιανης κατ` ευθείαν προς το ξέφωτο της Λούτσας. Ειδεμή, επιστρέφουμε πίσω στην Παναγία Λέσχιανη. Εδώ μπαίνουμε σε χωματόδρομο ανηφορίζοντας ελαφρά. Δεξιά μας φεύγει ανηφορικός δρόμος που πάει προς τη μονή Σουρβιάς. Εμείς πάμε ευθεία και σε λίγα μέτρα στη γωνία της περίφραξης στρίβουμε αριστερά και βαδίζουμε σε φαρδύ μονοπάτι που αρχίζει να ανηφορίζει μπαίνοντας σε δάσος με δρυς.  Ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια και τελικά φθάνουμε στην (συνήθως κλειδωμένη) είσοδο του μοναστηριού της Σουρβιάς.
Μονή Συρβιάς, καθολικό
       
Μονή Σουρβιάς, οστεοφυλάκιο
     Aφιερωμένη στην Αγία Τριάδα (γιορτάζει του Αγίου Πνεύματος), χτίστηκε τον 16ο αιώνα από τον Όσιο Διονύσιο τον εν Ολύμπω και  αργότερα είχε ηγούμενο τον άγιο Γεράσιμο τον Νέο. Το 1878 η μονή κάηκε μετά από μάχη ανάμεσα σε Έλληνες επαναστάτες και Τούρκους, ενώ το 1943 λειτουργούσε αντάρτικο τυπογραφείο μέσα στο καθολικό. Σήμερα η Σουρβιά, χωρίς μοναχούς πλέον, υπάγεται στη μονή Φλαμουρίου. Εργασίες αναστήλωσης βρίσκονται σε εξέλιξη. 
Μονή Σουρβιάς

          Μετά την απαραίτητη στάση για ξεκούραση αλλά και για να απολαύσουμε τη θαυμάσια θέα προς νότο και δύση, παίρνουμε τον χωματόδρομο και κατηφορίζουμε συνεχώς. Μετά από περίπου 2 χιλιόμετρα, προσέχοντας αριστερά μας, βλέπουμε τα κόκκινα σημάδια που σηματοδοτούν το μονοπάτι προς τον Άγιο Νικόλαο. Στην αρχή κινούμαστε προς τα ανατολικά και μετά νότια, περνούμε ένα ρέμα και τελικά φθάνουμε στον Άγιο Νικόλαο. Εδώ έρχεται και χωματόδρομος από τη Λέσχιανη. 
Άγιος Νικόλαος

     Συνεχίζουμε κατηφορίζοντας στο μονοπάτι και φθάνουμε στην κοίτη της ρεματιάς της Καλιακούδας. Εδώ δεν υπάρχει γεφύρι. Στην άλλη όχθη το μονοπάτι ανηφορίζει με καγκιόλια και φθάνουμε στο μεγάλο ξέφωτο-λιβάδι της Λούτσας με το χαρακτηριστικό δένδρο, που ξεχωρίζει σε όλη την περιοχή. Εδώ διασταυρωνόμαστε με την διαδρομή Μακρινίτσα-Κάτω Κερασιά. Λίγο δυτικότερα από το δέντρο υπάρχει τριγωνομετρικό κολονάκι (υψόμετρο 692 μ.).
θέα από τη Λούτσα δυτικά, στο βάθος η λίμνη Κάρλα
      Κάτω από το κολονάκι παίρνουμε κατεύθυνση νοτιοδυτική και κατηφορίζουμε ευθεία σε μονοπάτι  που στενεύει από τα πουρνάρια. Παράλληλα μ` εμάς κατηφορίζει και μαύρος σωλήνας νερού. Πιο κάτω βγαίνουμε σε μακρόστενο ξέφωτο-λιβάδι και βαδίζουμε στην δεξιά άκρη του. Εδώ μπαίνουμε σε χωματόδρομο, τον οποίο ακολουθούμε. Πιο πέρα έχουμε μεγάλο λιβάδι και περνούμε δίπλα σε ένα μαντρί που είναι δεξιά μας. Τελικά ο δρόμος μας βγάζει στην τοποθεσία Μαυρολιθάρι, απ` όπου άρχισε η πορεία μας. 

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2019

Προμύρι - Κατηγιώργης

Απόσταση: 8,2 χλμ.
Διάρκεια: 3 ώρες με στάσεις
Υψόμετρο: από 200 μ. Προμύρι) σε 0 μ. (παραλία Κατηγιώργη)
Συνολική ανάβαση: 115 μ.  Συνολική κατάβαση: 336 μ.
Σήμανση: στρογγυλά πινακιδάκια, κόκκινη μπογιά
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Αρχή: βενζινάδικο στην είσοδο του Προμυρίου
Τέλος: Κατηγιώργης (παραλία)
Κατεβάστε ίχνος GPS:  από το Wikiloc
Link to the English page

Powered by Wikiloc

             H διαδρομή αυτή συνδέει το χωριό Προμύρι  με την παραλία-λιμανάκι του Κατηγιώργη, που είναι το κοντινότερο σημείο της χερσονήσου του Πηλίου προς την Σκιάθο. Το Προμύρι συνδέεται ακόμα πεζοπορικά με τον Πλατανιά και τον Λαύκο με πορείες 2-2,5 ωρών, ενώ από τον Κατηγιώργη μπορούμε περπατώντας ακόμα μισή ώρα να πάμε στην παραλία Βρωμονέρι. Ενας εύκολος τρόπος για να επιστρέψουμε πίσω στο Προμύρι από τον Κατηγιώργη, είναι να πάρουμε το μεσημεριανό λεωφορείο του ΚΤΕΛ που περνά στις 15.15'. Στην παραλία λειτουργούν εστιατόρια και καφενεία την καλοκαιρινή περίοδο.
       Ξεκινώντας από το βενζινάδικο στην είσοδο του Προμυρίου, ακολουθούμε το κεντρικό πλακόστρωτο, περνάμε από την πλατεία και στη συνέχεια έχουμε από κάτω μας την κεντρική εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, χτισμένη το 1760 μ.Χ.
Εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου Προμυρίου
         Μετά την εκκλησία ο δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος και σε λίγο φεύγει ανηφορίζοντας λοξά αριστερά, ενώ εμείς συνεχίζουμε κατηφορικά σε χωματόδρομο, ο οποίος  εμφανίζει κατά τόπους τμήματα καλντεριμιού. Ενα μονοπάτι δεξιά οδηγεί σε λίγα μέτρα στην παλιά πετρόχτιστη βρύση Σαρδελή, που καθαρίστηκε πρόσφατα από ντόπιους εθελοντές.
Βρύση Σαρδελή
          Βαδίζουμε  συνεχώς σε αγροτικό δρόμο (που πάτησε πάνω στο παλιό μονοπάτι-καλντερίμι), ο οποίος κατηφορίζει ομαλά, έχοντας στα δεξιά μας μεγάλη κατάφυτη ρεματιά (ρέμα Γερογιάννη). Αγνοούμε τυχόν ανηφορικές διασταυρώσεις που οδηγούν σε ελαιώνες και κτήματα.
Βαδίζοντας στο δρόμο προς το ρέμα
      Τελικά φθάνοντας κάτω στο ρέμα, εκεί όπου  ο δρόμος πάει να διασχίσει την κοίτη για να συνεχίσει ανηφορίζοντας απέναντι, τον αφήνουμε και πάμε ευθεία μπροστά σε μονοπάτι στην αριστερή όχθη. Σε λίγα μέτρα διασχίζουμε λοξά την κοίτη και συνεχίζουμε στην άλλη πλευρά του ρέματος. Πιο πέρα περνούμε ξανά στην αριστερή όχθη και βαδίζουμε στην άκρη από έναν ελαιώνα που έχουμε αριστερά μας.
Το μονοπάτι δίπλα στο ρέμα
          Τελειώνοντας ο ελαιώνας, υπάρχει δρόμος που διασχίζει το ρέμα. Μόλις το διασχίσουμε, βρίσκουμε μονοπάτι που βαδίζει παράλληλα στη δεξιά όχθη. Στην αρχή του υπάρχει βατιώνας, μετά όμως είναι καθαρό και σκιερό. Πιο πέρα διασχίζουμε ξανά το ρέμα και ακολουθούμε μονοπάτι στην αριστερή όχθη, το οποίο μας βγάζει στην άσφαλτο, δίπλα στην περίφραξη ενός σπιτιού που έχουμε αριστερά μας. Εδώ είμαστε στην είσοδο του οικισμού Λύρη. Στην άλλη πλευρά του δρόμου υπάρχει μεταλλικό γεφύρι, το οποίο μάλλον κανείς δεν χρησιμοποιεί.
Διασχίζοντας το ρέμα Γερογιάννη
           Βαδίζουμε τώρα στην άσφαλτο προς τα δεξιά (νότια), περνώντας μέσα από τον οικισμό. Μετά από 800 μέτρα καθώς έχουμε βγει από τον οικισμό, εκεί όπου υπάρχει στέγαστρο στάσης λεωφορείου στην αριστερή πλευρά του δρόμου, τον αφήνουμε προς τα δεξιά και βαδίζουμε σε χωματόδρομο. Μετά από τριάντα μέτρα βρίσκουμε μονοπάτι κάτω αριστερά, το οποίο παρακάτω μετατρέπεται  για λίγο σε καλντερίμι. Πιο πέρα μπαίνουμε σε ανηφορικό χωματόδρομο. Φθάνοντας στη ράχη συνεχίζουμε ευθεία μέσα στον ελαιώνα, αφήνοντας αριστερά μας ένα καλύβι.
Μέσα στον ελαιώνα
            Προσέχοντας για τα σημάδια βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού, που κατηφορίζει ομαλά με νότια κατεύθυνση και περνά ένα ρεματάκι. Συνεχίζουμε στην ίδια κατεύθυνση, ανηφορίζοντας τώρα μέσα σε ελαιώνα. Στη συνέχεια το μονοπάτι περνά ανάμεσα από πεύκα και βγαίνουμε στη ράχη. Διασχίζουμε ένα δρόμο  και κατηφορίζουμε πάλι σε ελαιώνα. Αριστερά μας υπάρχει ένα στέγαστρο.
      Περνούμε ένα ρεματάκι και συνεχίζουμε σε αγροτικό δρόμο, ακολουθώντας πάντοτε τα σημάδια. Διασχίζουμε ασφαλτόδρομο και μπαίνουμε σε τσιμεντοστρωμένο στενό δρομάκι, το οποίο παρακάτω μας κατεβάζει στον κεντρικό δρόμο του Κατηγιώργη και μετά από πενήντα μέτρα τερματίζουμε στην παραλία, δίπλα στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται εδώ.
Κατηγιώργης
    ΥΓ.  Ευχαριστούμε τον Γιώργο Λάσκο από τη Λύρη για την πολύτιμη βοήθειά του στον εντοπισμό και καθαρισμό του μονοπατιού.    

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2019

Μηλιές-Πρόπαν

Πρόπαν
Απόσταση:  9,5 χλμ.(νότια διαδρομή) ή 8,3 χλμ.(βόρεια)
Χρόνος: 3- 3,5 ώρες
Υψόμετρο: από 390 μ. (πλατεία Μηλεών) σε 340 μ. (πλατεία Πρόπαν)
Συνολική ανάβαση: 318 μ. (νότια διαδρομή) ή 250 μ. (βόρεια)
Συνολική κατάβαση: 393 μ. (νότια διαδρομή) ή 329 μ. (βόρεια)
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Aρχή: πλατεία Μηλεών  Τέλος: πλατεία Πρόπαν
Κατεβάστε ίχνος GPS από το Wikiloc: Νότια διαδρομή                                                                                 Βόρεια διαδρομή
                                                                                           

Powered by Wikiloc    Η ΝΟΤΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ


Powered by Wikiloc   Η ΒΟΡΕΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ

LINK TO ENGLISH PAGE

               Η Πρόπαν ήταν το τελευταίο χωριό του Πηλίου που είχε απομείνει χωρίς σύνδεση με το πεζοπορικό δίκτυο. Την άνοιξη του 2019 όμως ολοκληρώθηκε από τον σύλλογο Φίλων των Καλντεριμιών η διάνοιξη του παλιού καλντεριμιού-μονοπατιού προς Χορεύτρα-Μηλιές, ενώ μελλοντικά πρόκειται να υπάρξει σύνδεση και με Λαμπινού. Υπάρχει επίσης και είναι βατό και το καλντερίμι από την πλατεία προς την παραλία Καλαμάκι. Στην πλατεία λειτουργεί εστιατόριο, όπως επίσης λειτουργούν στο χωριό και ξενώνες.
            Όσον αφορά το όνομα του χωριού Πρόπαν, αυτό εν έτει 1954 με άνωθεν κρατική απόφαση άλλαξε σε Καλαμάκι, όμως το 2014 μετά από αίτημα των κατοίκων στο υπουργείο Εσωτερικών ξαναπήρε και επίσημα την αρχική του ονομασία. Καλαμάκι ονομαζόταν πάντα η  παραλία του χωριού στο Αιγαίο. 
Σπίτι στην Πρόπαν
         Υπάρχουν  δύο διαδρομές για να πάμε από Μηλιές στη Χορεύτρα (στη διασταύρωση του δρόμου Μηλιές-Νεοχώρι-Τσαγκαράδα) και από εκεί στην Πρόπαν. 
          Η βορειότερη διαδρομή, που είναι και πιο σύντομη (3 ώρες), ακολουθεί αρχικά από την πλατεία Μηλεών το καλντερίμι προς Τσαγκαράδα. Μετά από σαράντα λεπτά περίπου, φθάνουμε σε διασταύρωση (υπάρχει στύλος με πινακιδάκια) όπου αριστερά ανηφορικά συνεχίζει προς Τσαγκαράδα, Λαμπινού και Ξουρίχτι. Εμείς εδώ πάμε ευθεία δεξιά ομαλά σε ίσωμα. Πιο πέρα βγαίνουμε σε χωματόδρομο και πάμε κατηφορικά μέχρι την άσφαλτο, την οποία διασχίζουμε λοξά. Σε είκοσι μέτρα βρίσκουμε κατηφορικό μονοπάτι, το οποίο μας βγάζει σε παρατημένο κτήμα και κατόπιν περπατούμε σε χωματόδρομο, ο οποίος πορεύεται παράλληλα με την άσφαλτο και λίγο χαμηλότερα, και μας φέρνει στην διασταύρωση της Χορεύτρας. Από τη Χορεύτρα μέχρι το χωριό της Πρόπαν, η πορεία μας είναι ίδια με τη νότια διαδρομή, που περιγράφεται παρακάτω. 
          Η νοτιότερη διαδρομή, που είναι λίγο μεγαλύτερη (3,5 ώρες), βαδίζει αρχικά στο καλντερίμι προς Άγιο Νικόλαο-Νεοχώρι.  Ξεκινoύμε από την πλατεία των Μηλεών και ακολουθούμε την άσφαλτο κατηφορίζοντας. Εκατό μέτρα πιο κάτω, μόλις περάσουμε ένα πάρκινγκ που βρίσκεται κάτω δεξιά μας, πάμε λοξά αριστερά σε φαρδύ ανηφορικό πλακόστρωτο. Φτάνουμε σε διασταύρωση και παίρνουμε το δεξιό φαρδύ πλακόστρωτο, που σε λίγο αρχίζει να κατηφορίζει. Γίνεται καλντερίμι και μετά τσιμεντόδρομος και διασχίζουμε την άσφαλτο στην έξοδο του χωριού προς Τσαγκαράδα, δίπλα στο τελευταίο σπίτι του χωριού, σε σημείο όπου ο δρόμος κάνει αριστερή στροφή και υπάρχει καθρέπτης ελέγχου της κυκλοφορίας.

          Κατηφορίζουμε πλέον σε ωραίο καλντερίμι, που συνεχίζει απέναντι προς μια κατάφυτη ρεματιά. Σε μια αριστερή στροφή που κάνει το καλντερίμι παρακάτω, έρχεται από δεξιά διακλάδωση που εξυπηρετούσε αυτούς που έρχονταν από το σταθμό του τρένου. Αυτή η διακλάδωση καταλήγει στην κύρια άσφαλτο Μηλεών-Βόλου, διακόσια μέτρα πιο κάτω από τη διασταύρωση που οδηγεί στο σταθμό του τρένου, πάνω σε μια απότομη δεξιά στροφή του δρόμου καθώς αυτός κατηφορίζει για Βόλο.Το καλντερίμι μας, που διατηρείται καθαρό και σε καλή κατάσταση, περνάει τη ρεματιά (Κακόρεμα) και ανηφορίζει στην απέναντι πλαγιά, έχοντας στα δεξιά έναν ελαιώνα. Φθάνοντας επάνω στη ράχη, συναντάμε αγροτικό δρόμο και υπάρχει διακλάδωση του καλντεριμιού. Εμείς εδώ διασχίζουμε τον δρόμο και συνεχίζουμε ευθεία (προς Νεοχώρι) κατηφορίζοντας ελαφρά. Πιο πέρα βγαίνουμε σε άλλον αγροτικό δρόμο, ο οποίος εκατό μέτρα πιο κάτω τερματίζει στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, απομεινάρι από το μοναστήρι που υπήρχε παλαιότερα εδώ και είναι καλό σημείο για μία στάση. Δυστυχώς, δεν θα μπορέσουμε να δούμε τις αξιόλογες τοιχογραφίες στο εσωτερικό του ναού, αφού οι πόρτες του παραμένουν κλειδωμένες.
Αγιος Νικόλαος Μηλεών


           Γυρίζοντας πίσω από την εκκλησία, βρίσκουμε εύκολα τη συνέχεια του καλντεριμιού στην άλλη πλευρά του δρόμου και το ακολουθούμε προς τα ανατολικά. Προσπερνούμε εγκαταλελειμμένα κτήματα, ένα παλιό καλύβι και περνάμε δύο μικρές ρεματιές. Το καλντερίμι τελειώνει οριστικά καθώς βγαίνει σε αγροτικό δρόμο, στον οποίο βαδίζουμε ανηφορίζοντας. Η ευρύτερη περιοχή όπου βαδίζουμε λέγεται Παυλάκια.
         Παραπάνω, βγαίνουμε σε  φαρδύτερο χωματόδρομο που έρχεται από τον οικισμό Σταυροδρόμι και τον οποίο ακολουθούμε ανηφορικά. Ο δρόμος αυτός, ανηφορίζοντας συνεχώς, μας φέρνει σε δυόμισυ χιλιόμετρα στην διασταύρωση της Χορεύτρας.
         Από εδώ και πέρα, έχουμε εύκολη και όμορφη κατηφορική διαδρομή μιας ώρας για να φθάσουμε στην Πρόπαν. Διασχίζουμε την άσφαλτο και παίρνουμε τον χωματόδρομο που ανηφορίζει. Σε δεκαπέντε μέτρα προσέχοντας αριστερά μας (προσοχή!) βλέπουμε την αρχή του μονοπατιού, που παρακάτω γίνεται καλό καλντερίμι και κατηφορίζει μέσα σε δάσος κουμαριάς.
Στο δάσος κουμαριάς

       Παρακάτω το καλντερίμι χαλάει και γίνεται φαρδύ μονοπάτι. Περνούμε το ρέμα της Αρκούδας και συνεχίζουμε στην άλλη όχθη (την βόρεια) σε στενό χωματόδρομο. Δεξιά μας έχουμε κτήμα με μεγάλες καστανιές.    

 

       Μετά από ένα χιλιόμετρο περίπου πορείας στον χωματόδρομο, και ενώ αυτός ανηφορίζει προς την άσφαλτο που βρίσκεται λίγο παραπάνω, προσέχοντας για το πινακιδάκι και τα σημάδια τον αφήνουμε λοξά προς τα δεξιά και παίρνουμε φαρδύ χωμάτινο μονοπάτι, που παρακάτω κατηφορίζοντας γίνεται πάλι καλντερίμι. Πιο πέρα, το μονοπάτι πορεύεται ομαλά στην επάνω άκρη από κτήματα και μόλις περάσουμε μια κατολίσθηση, γίνεται πάλι καλντερίμι και κατηφορίζει. Στην απέναντι πλαγιά βλέπουμε λατομεία, απ` όπου βγαίνουν οι γνωστές πλάκες Πρόπαν Πηλίου. 
Πρόπαν, θέα προς το Αιγαίο

         Τελικά έχοντας έναν φράκτη αριστερά μας κατεβαίνουμε στο εκκλησάκι του Αη Γιάννη, και βαδίζουμε πλέον σε δρόμο. Σε λίγα μέτρα φεύγει δεξιά η άσφαλτος προς την παραλία Καλαμάκι. Εμείς πάμε ευθεία και σε λίγα μέτρα λοξά δεξιά σε φαρδύ πλακόστρωτο, που μας φέρνει σε πέντε λεπτά στην ήσυχη πλατεία της Πρόπαν.
Η πλατεία της Πρόπαν

ΥΓ. Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τους Προπαντιώτες Θανάση Μαστροσταμάτη, Βασίλη Μαλαμούση και Φρόσω Σιδηροπούλου, καθώς και όλους τους εθελοντές, για τη βοήθειά τους στον εντοπισμό και καθαρισμό της διαδρομής. Mνήμη του εθελοντή Χρήστου Βαμπούλα, που δεν είναι πια μαζί μας.