Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Χάνια - Καταρράκτες - Μακρυρράχη (Μονοπάτι των Καταρρακτών)

Το ρέμα στην Πλακωτούρα
Απόσταση; 9,8 χλμ.
Διάρκεια: 4,5 ώρες με στάσεις
Υψόμετρο: από 1200 μ. (αρχή) σε 320 μ. (πλατεία Μακρυρράχης)
Συνολική ανάβαση: 121 μ.  Συνολική κατάβαση: 956 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, στρογγυλά πινακιδάκια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: καταφύγιο κυνηγών στο Νησάκι, Παναγίτσα
Κατεβάστε ίχνος GPS:  από το Wikiloc   από το Everytrail

Powered by Wikiloc

          Αυτή είναι μια καταπληκτική διαδρομή μέσα σε δάσος οξιάς και καστανιάς σε ένα μέχρι πρόσφατα άγνωστο μονοπάτι, παράλληλο με την πορεία του Μεγάλου ρέματος. Το ρέμα αυτό βρίσκεται ανάμεσα Ανήλιο και Μακρυρράχη και καταλήγει στην παραλία του Μπάνικα στο Αιγαίο. Ερευνήθηκε, καθαρίστηκε και σηματοδοτήθηκε από τον Ε.Ο.Σ. Βόλου, με την πολύτιμη βοήθεια των συλλόγων της Μακρυρράχης, και περπατήθηκε για πρώτη φορά στις 29/5/2016. Αυτό που κυρίως χαρακτηρίζει τη διαδρομή και την κάνει ξεχωριστή, είναι τα πολλά τρεχούμενα ορμητικά νερά, που σχηματίζουν εντυπωσιακούς καταρράκτες και λιμνούλες (βάθρες) στα σημεία όπου συναντούμε και διασχίζουμε το ρέμα (τουλάχιστον σε τρία). Έτσι, όταν την περπατήσαμε, αυθόρμητα την ονομάσαμε  ''Μονοπάτι των Καταρρακτών''.
Ο καταρράκτης στα Καβούρια
        Ένας πρακτικός τρόπος για να πραγματοποιηθεί η πορεία, είναι να αφήσουμε το αυτοκίνητό μας στο πρώτο πάρκινγκ του χιονοδρομικού κέντρου (το πρώτο από τα τρία που συναντάμε ανεβαίνοντας από τα Χάνια) και να γυρίσουμε από τη Μακρυρράχη στα Χάνια με το λεωφορείο που περνά στις 17.15' τη χειμερινή περίοδο (ή στις 18.00΄ την καλοκαιρινή, δείτε στο www.ktelvolou.gr). Μπορούμε όμως και να γυρίσουμε περπατώντας στα Χάνια σε 4 ώρες από την άλλη διαδρομή, το κύριο καλντερίμι Χάνια-Μακρυρράχη μέσω Αγίων Αναργύρων-Προφήτη Ηλία. Από τη Μακρυρράχη μπορούμε ακόμη να συνεχίσουμε προς Ανήλιο και μετά προς Αη Γιάννη, ή να κατηφορίσουμε (κυρίως σε άσφαλτο) προς Αγίους Σαράντα και Χορευτό.
       Στην πλατεία της Μακρυρράχης θα βρούμε καφενείο και εστιατόριο ανοικτά όλο το χρόνο. Στο χωριό λειτουργεί επίσης ξενοδοχείο.

         Ξεκινώντας λοιπόν από το πρώτο πάρκινγκ, βαδίζουμε αρχικά στην άσφαλτο προς το χιονοδρομικό. Μετά από πενήντα μέτρα, προσέχοντας τα κόκκινα σημάδια και τις πινακίδες αριστερά,  μπαίνουμε στο μονοπάτι που κατηφορίζει ελαφρά.
Το μονοπάτι ανάμεσα σε χαμηλές οξιές
       Περνούμε ένα ρεματάκι και μετά βαδίζουμε ομαλά πάνω σε μια ράχη με κατεύθυνση προς τα βορειοανατολικά. Απέναντι βλέπουμε την κορυφή Αγριόλευκες με τις πίστες του σκι. Η βλάστηση εδώ αποτελείται κυρίως από χαμηλές οξιές και σε ένα σημείο περνούμε από τα ερείπια πέτρινου κτίσματος.
Οι Αγριόλευκες από το μονοπάτι
      Το μονοπάτι στη συνέχεια κατηφορίζει πιο απότομα, όμως είναι καλά σηματοδοτημένο και δεν υπάρχει περίπτωση να χαθούμε. Τελικά βγαίνουμε σε διασταύρωση σε δασικό δρόμο, στη θέση Νησάκι. Εδώ, λίγα μέτρα πιο πάνω στο δρόμο, είναι το καταφύγιο κυνηγών Μακρυρράχης, ένα καλό σημείο για να κάνουμε μια στάση (κανονικά υπάρχει και νερό). Το καταφύγιο είναι πάντα ανοικτό και υπάρχει δυνατότητα διανυκτέρευσης.
Καταφύγιο κυνηγών Μακρυρράχης στο Νησάκι
         Επιστρέφοντας στη διασταύρωση, όπου υπάρχει στύλος με πινακιδάκι, παίρνουμε το δρόμο με κατεύθυνση ανατολική. Περνούμε ένα ρέμα και λίγο παρακάτω σε δεξιά στροφή του δρόμου, φεύγουμε ευθεία προς τα κάτω μέσα στο δάσος με ψηλές οξιές.
Οξιά δεμένη κόμπο
       Το μονοπάτι κατά διαστήματα δεν είναι σαφές, όμως μας βοηθούν τα κόκκινα σημάδια. Περνούμε άλλο ρέμα και βγαίνουμε πάλι στο δασικό δρόμο στη θέση ''Πλακωτούρα''.
      Εδώ θα κάνουμε οπωσδήποτε μια παράκαμψη πέντε λεπτών προς τα αριστερά για να επισκεφθούμε τον καταρράκτη. Ο δρόμος ξαναπερνά το ρέμα και σε λίγο τερματίζει εκεί όπου συναντά νέο ρέμα. Τα νερά εδώ κάνουν μια μικρή βάθρα και μετά κατηφορίζουν ορμητικά σε αυλάκι μέσα στο βράχο.
Το αυλάκι στο βράχο στην Πλακωτούρα
        Ακολουθούμε την πορεία του νερού από δίπλα, βαδίζοντας στην ομαλή κατηφορική βραχοπλαγιά που δε γλιστράει (εφ` όσον είναι στεγνή), και φτάνουμε λίγο παρακάτω μπροστά σε εντυπωσιακό, αέρινο καταρράκτη δεκαπέντε μέτρων, που πέφτει ψηλά από το βράχο και προστίθεται στα νερά που τρέχουν άφθονα από κάτω. Κάποιος τον αποκάλεσε ''Λειβαδίτη του Πηλίου''! Η αίσθηση που δημιουργεί το μαγευτικό αυτό μέρος δεν περιγράφεται και απλώς καθόμαστε πάνω στο βράχο για να την απολαύσουμε. Εδώ υπήρχε ''Δέση'', δηλαδή αυλάκι νερού, ήδη από την εποχή της Τουρκοκρατίας, για την άρδευση των κτημάτων που είναι χαμηλότερα (η ''Δέση από την Πλακωτούρα'').
Θαυμάζοντας την ομορφιά του καταρράκτη στην Πλακωτούρα
           Επιστρέφουμε πίσω και ακολουθούμε το δρόμο που ανηφορίζει ελαφρά. Σε διασταύρωση πάμε ευθεία και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε. Σε λίγο, εκεί όπου μέσα στο δρόμο είναι πεσμένο ένα  μεγάλο δέντρο τον αφήνουμε, ακολουθούμε τα σημάδια αριστερά κάτω και μετά προς τα δεξιά, σε μονοπάτι που τραβερσάρει ομαλά την πλαγιά. Περνούμε από δύο ερειπωμένα καλύβια καθώς κατηφορίζουμε. Παρακάτω διασχίζουμε τσιμεντένιο αυλάκι. Εδώ, αν βαδίσουμε για λίγο δίπλα στο αυλάκι προς τα αριστερά (με ένα πέρασμα ακατάλληλο για αυτούς που έχουν υψοφοβία), θα συναντήσουμε πάλι μικρό καταρράκτη με βάθρα κάτω από το αυλάκι. Από εδώ, οι τολμηροί μπορούν να ανέβουν μέχρι την Πλακωτούρα κάνοντας αναρρίχηση στα βράχια, όταν τα νερά είναι λίγα.
Η  ''Δέση''  χαμηλότερα από την Πλακωτούρα
            Συνεχίζοντας να κατηφορίζουμε στο μονοπάτι, σε λίγο φθάνουμε στην τοποθεσία ''Πόρος'', όπου τα νερά του ρέματος τρέχουν ορμητικά κάτω από τα πλατάνια και σχηματίζουν από κάτω μια μεγάλη βάθρα, κατάλληλη για κολύμπι από τους τολμηρούς. Λίγα μέτρα πριν φτάσουμε στο ρέμα, φεύγει ένα μονοπάτι δεξιά (χωρίς σήμανση) που μας κατεβάζει στην εντυπωσιακή  βάθρα.
Aπολαμβάνοντας μια δροσερή βουτιά στη βάθρα του Πόρου
        Αυτό είναι άλλο ένα σημείο μεγάλης ομορφιάς που θα μας καθηλώσει για αρκετή ώρα μέχρι να τη χορτάσουμε.
Η βάθρα στον Πόρο 
          Διασχίζουμε το ρέμα και το μονοπάτι βγαίνει λίγο πιο πάνω σε κτήμα με μηλιές. Περνούμε μέσα από το κτήμα και βγαίνουμε σε τσιμεντοστρωμένο αγροτικό δρόμο. Αν τον ακολουθήσουμε προς τα πάνω (αριστερά) θα μας βγάλει στο Καράβωμα, απ` όπου μπορούμε να περπατήσουμε πίσω στα Χάνια από την κύρια διαδρομή Χάνια-Μακρυρράχη, μέσω Προφήτη Ηλία. Εμείς όμως ακολουθούμε τον τσιμεντόδρομο προς τα δεξιά κατηφορίζοντας. Πιο πέρα κάνει ένα ''S'' και, είκοσι μέτρα μετά την αριστερή στροφή (προσοχή στα σημάδια δεξιά), τον αφήνουμε και διασχίζουμε ένα κτήμα με μηλιές. Μπαίνουμε πάλι σε δάσος οξιάς ακολουθώντας τα σημάδια, και σε λίγο φθάνουμε ξανά στην κοίτη του ρέματος, στην τοποθεσία ''Καβούρια'', που ονομάστηκε έτσι από τα καβούρια του γλυκού νερού που υπήρχαν άλλοτε εδώ. Πάντως, εμείς έτυχε να δούμε κάμποσα βατράχια, αλλά καθόλου καβούρια.
Ο καταρράκτης στα Καβούρια
'         Πολλά νερά έρχονται από επάνω και σχηματίζουν καταρράκτη απλωμένο. Ο βράχος εμφανίζει περίτεχνα σχήματα από τη διάβρωση του νερού και το όλο σκηνικό συμπληρώνει η λιμνούλα από κάτω. Πάλι αναγκαζόμαστε να σταθούμε για να απολαύσουμε την ασύγκριτη αίσθηση που δημιουργούν τα στοιχεία της φύσης στον επίγειο αυτόν παράδεισο του Πηλίου, όπου είχαμε την τύχη να βρεθούμε.
            Περνούμε ξανά το ρέμα και βαδίζουμε πλέον σε δρόμο, που μπαίνει μέσα σε δάσος από μεγάλες καστανιές. Δεξιά φεύγει άλλος δρόμος πηγαίνοντας προς τον Κισσό. Εμείς βαδίζουμε ομαλά παράλληλα με το ρέμα, έχοντας εντυπωσιακή θέα της άγριας πλαγιάς απέναντι, κατάφυτης από αδιαπέραστη βλάστηση.
Στο δρόμο προς την Παναγίτσα μέσα στο δάσος καστανιάς
         Στο δρόμο μας πιο πέρα συναντούμε το εκκλησάκι της Παναγίτσας (Ζωοδόχου Πηγής). Δίπλα στο ξωκλήσι τρέχει λίγο πόσιμο νερό από έναν σωλήνα. Αφήνουμε άλλο δρόμο δεξιά μας και συνεχίζουμε κατηφορικά ακολουθώντας το Μεγάλο Ρέμα. Σε πέντε λεπτά υπάρχει άλλο ένα τμήμα του μονοπατιού με κόκκινο σημάδι αριστερά. Μπορούμε ή να συνεχίσουμε στο δρόμο (πιο εύκολο αλλά βαρετό), ή καλύτερα να πάρουμε το μονοπάτι-καλντερίμι, το οποίο πιο πέρα κατεβαίνει ξανά στην κοίτη του ρέματος. Εδώ κανονικά θα διασχίζαμε το ρέμα και θα βγαίναμε στην άσφαλτο ομαλά και σύντομα, αλλά δυστυχώς ο ιδιοκτήτης του θερμοκηπίου έχει κλειδωμένη περίφραξη, οπότε ανεβαίνουμε αναγκαστικά ξανά στο χωματόδρομο που περνάει λίγο παραπάνω, για να βγούμε τελικά στη γέφυρα της ασφάλτου ανάμεσα Μακρυρράχη και Ανήλιο, στη θέση ''Φελούκα''. Εδώ υπάρχουν θερμοκήπια (και τα δύο χωριά έχουν μεγάλη παραγωγή καλλωπιστικών φυτών). 
          Περνούμε τη γέφυρα πηγαίνοντας προς τα αριστερά (βόρεια) και, βαδίζοντας πλέον πάνω στην κύρια άσφαλτο, σε εννιακόσια μέτρα φθάνουμε στην πλατεία της Μακρυρράχης.
Η πλατεία της Μακρυρράχης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου