Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

Παναγία-κορυφή Τισαίου-Τρίκερι



Απόσταση: 10,9 χλμ.
Διάρκεια: καθαρός χρόνος πορείας 4.45', με τις στάσεις 6 ώρες
Υψόμετρο: από 30 μ. (Παναγία) σε 644 μ. (κορυφή)
Σήμανση:  κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Κατεβάστε ίχνος GPS:    Η διαδρομή στο Wikiloc   H διαδρομή στο Εverytrail


     Στο άκρο της χερσονήσου του Πηλίου, αφού σβήσουν ομαλά οι τελευταίες υπώρειες μετά το Λαύκο και τη Μηλίνα, ορθώνεται ένα βραχώδες και άνυδρο βουνό, το Τισαίο (οι Τρικεριώτες το λένε Μπαρτζόγεια). Στην άκρη του, στην είσοδο του Παγασητικού, είναι χτισμένο το χωριό Τρίκερι. Επίσημο μονοπάτι που να ενώνει το Τρίκερι με το υπόλοιπο Πήλιο δεν υπάρχει, και η επικοινωνία γινόταν δια θαλάσσης. Όμως υπάρχει μονοπάτι που έρχεται από το χωριό και βαδίζει κατά μήκος της κορυφογραμμής και συνδέεται με τη θάλασσα στο ύψος της εκκλησίας της Παναγίας.

Στο δρόμο για το Τρίκερι: η Τζάστενη
         Κινούμενοι στο δρόμο από Μηλίνα προς Τρίκερι, αφού περάσουμε το ιχθυοτροφείο, βλέπουμε δίπλα στο δρόμο την πινακίδα ''Ιερός ναός Παναγίας''.  Το εκκλησάκι βρίσκεται λίγο χαμηλότερα, κοντά στη θάλασσα. Δίπλα στο δρόμο υπάρχει και μια μαρμάρινη πεσμένη αναμνηστική πλάκα που αναφέρεται στις μάχες που έδωσαν εδώ οι επαναστατημένοι Έλληνες, με αρχηγό τον Καρατάσο, με το στρατό των Τούρκων υπό τον Κιουταχή το 1823.
Λάκκα Καρατάσου

       Από την επάνω μεριά του δρόμου ξεκινά το μονοπάτι με τα κόκκινα σημάδια και ανηφορίζει μέσα σε δάσος μακίας βλάστησης. Περνούμε ένα πρώτο μικρό ανηφορικό ξέφωτο και σε λίγο βγαίνουμε σε μεγάλο μακρόστενο ξέφωτο, τη λάκκα Καρατάσου. Βαδίζοντας κατά μήκος του, στο μέσον περίπου βρίσκουμε αριστερά το μονοπάτι που πηγαίνει προς την κορυφή, βλέποντας τα κόκκινα σημάδια και το πινακιδάκι. Βαδίζοντας προς τα ανατολικά, βγαίνουμε σε νέο ξέφωτο πάνω στο διάσελο.

Πηγαίνοντας στην κορυφή
     Από εκεί αρχίζουμε να ανηφορίζουμε σε γιδόστρατα, σε βραχώδες έδαφος με χαμηλή βλάστηση, η οποία, όσο ανεβαίνουμε, γίνεται όλο και πιο αραιή. Η κατεύθυνσή μας παραμένει ανατολική. Περνούμε από διαδοχικούς κούκους (στοιβαγμένες πέτρες που δείχνουν το δρόμο) και κρατιόμαστε κοντύτερα στην νότια άκρη της κορυφογραμμής (προς την πλευρά του Αιγαίου). Τελικά, φθάνουμε στο ψηλότερο σημείο (644 μ.), όπου υπάρχει και τσιμεντένιο κολωνάκι, μετά από καθαρή πορεία μιας ώρας και σαράντα λεπτών περίπου από την Παναγία (δύο ώρες με τις στάσεις).

      Στο μέρος αυτό, ιδίως αν η μέρα έχει διαύγεια, θα απολαύσουμε ένα ανεπανάληπτο πανόραμα της ελληνικής φύσης, που μας αποζημιώνει στο πολλαπλάσιο για την όποια δυσκολία είχαμε ν` ανέβουμε ως εδώ. Σε κάτι τέτοιες στιγμές νιώθουμε τυχεροί που ζούμε σε αυτόν τον πολύπαθο τόπο και κοινωνούμε αυτή τη μαγική, τη μοναδική ομορφιά που του χάρισε ο Δημιουργός. Βράχος και γκρεμός, ουρανός και θάλασσα, άσπρο και γαλάζιο, δε χορταίνουν τα μάτια μας να ρουφούν εικόνες ολόγυρα. Δε γίνεται να περιγραφούν αυτά, πρέπει κανείς να βρεθεί εκεί, για να το ζήσει ο ίδιος προσωπικά. Έρχονται στο μυαλό τα λόγια του αείμνηστου Νίκου Χαρατσή: ''Δεν ξέρω, Θεέ μου, με ποιούς άλλους ψαλμούς να υμνήσω τούτον τον άγιο τόπο που μας χάρισες''.


       Κάποια στιγμή, έρχεται και η ώρα της επιστροφής. Φθάνοντας πίσω στη λάκκα Καρατάσου, από τη δυτική της (επάνω) άκρη συνεχίζει μονοπάτι που έχει κόκκινα σημάδια, με κατεύθυνση νοτιοδυτική. Περνούμε από νέο ξέφωτο και, πιο πέρα, το μονοπάτι γίνεται ασαφές καθώς ανηφορίζουμε σε πετρώδες ύψωμα, στην κορυφή του οποίου υπάρχει μια κεραία. Στην συγκεκριμένη καταγραφή, από το ύψος της κεραίας  κατηφορίσαμε προς τα βορειοδυτικά σε γιδόστρατες, μέχρι που συναντήσαμε λίγο πιο κάτω στενό ευθύ μονοπάτι, το οποίο ακολουθήσαμε προς τα αριστερά (νοτιοδυτικά), για να βγούμε στη λάκκα στο διάσελο κάτω από την κεραία. Στην ίδια λάκκα φθάνει κανείς και αν προχωρήσει ευθεία νοτιοδυτικά από την κεραία προς τα κάτω, ακολουθώντας πάλι γιδόστρατες.
Στο βάθος το Τρίκερι

       Από τη λάκκα, κινούμενοι προς τα δυτικά, ανηφορίζουμε σε στενό μονοπάτι-γιδόστρατα, περνούμε από άλλη μικρή λάκκα και ανεβαίνουμε στην κορυφή του επόμενου υψώματος. Στην ίδια κατεύθυνση, μετά από λίγο το μονοπάτι μας φέρνει σε άλλο ύψωμα (Κάστρο, 281 μ.), όπου συναντούμε τείχος που εκτείνεται για αρκετό διάστημα στην κορυφογραμμή και βαδίζουμε δίπλα του. Αυτό κατασκευάστηκε την εποχή των μαχών με το στρατό του Κιουταχή το 1823 (περισσότερες πληροφορίες στο βιβλίο του Κώστα Λιάπη ''Τα Παλιόκαστρα του Πηλίου'', Βόλος 2010).
       Συνεχίζοντας στην ίδια δυτική κατεύθυνση, περνάμε δίπλα από άλλη κεραία και πιο κάτω βγαίνουμε σε χωματόδρομο, ο οποίος σε λίγα μέτρα βγαίνει σε διάσελο δίπλα σε μαντρί, όπου συναντούμε την άσφαλτο που πάει αριστερά προς Αγία Κυριακή.

        Εδώ τελειώνει το ίχνος της καταγραφής της πορείας μας. Αν διασχίσουμε την άσφαλτο και πάρουμε το στενό χωματόδρομο που φαίνεται ν` ανηφορίζει την πλαγιά, θα φθάσουμε σε τρία τέταρτα περίπου στο χωριό Τρίκερι. Από εκεί μπορούμε, αν θέλουμε, να συνεχίσουμε βαδίζοντας μισή ώρα περίπου ακόμη (βλέπε τη διαδρομή Αγία Κυριακή-Τρίκερι) στο άριστα διατηρημένο καλντερίμι που κατηφορίζει προς τον όμορφο παραλιακό οικισμό-λιμανάκι της Αγίας Κυριακής.
Αγία Κυριακή


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου