Κόττες-Τρίκερι-Φάρος-Αγία Κυριακή-Κόττες (κυκλική)

 

Προσκυνητάρι πάνω από τις Κόττες

Απόσταση: 13,5 χλμ.

Διάρκεια: 5 ώρες με στάσεις

Υψόμετρο: από 0 μ. (Αγία Κυριακή και Κόττες) έως 311 μ. (Τρίκερι, ναός Αγίας Τριάδας)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση:  625 μ.

Σήμανση: στρογγυλά πινακιδάκια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή  (εκτός οικισμών): όχι 

Αρχή/τέλος: παραλία Κόττες

Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

    Aυτή είναι μια προτεινόμενη κυκλική διαδρομή στην περιοχή του Τρίκερι με αφετηρία και τερματισμό το λιμανάκι στις Κόττες. Η καλύτερη εποχή για να πραγματοποιηθεί είναι η άνοιξη και το φθινόπωρο, ενώ το καλοκαίρι τα πράγματα είναι δύσκολα λόγω της έλλειψης σκιάς. 

    Από το μέσον περίπου της παραλίας στις Κόττες ανηφορίζει πλακόστρωτο. Ανηφορίζουμε για μία ώρα μέχρι την πλατεία του χωριού Τρίκερι, όπου μπορούμε να κάνουμε στάση για καφέ. Στη συνέχεια μέσα από τα δαιδαλώδη δρομάκια του χωριού περνάμε από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο υψηλότερο σημείο του χωριού, όπου υπάρχει ο θρόνος του Ναπολέοντα, και μετά κατηφορίζουμε προς τη Βίγλα, ένα σημείο που προσφέρει καταπληκτική θέα. 

Θέα από τη Βίγλα

     Βαδίζουμε πλέον σε στενή άσφαλτο, μετά μπαίνουμε σε φαρδύτερη κατηφορίζοντας και παρακάτω στην απότομη αριστερή στροφή της ασφάλτου πάμε ευθεία  σε κατηφορικό χωματόδρομο και φθάνουμε στον φάρο στην τοποθεσία Καβούλια. Τη φροντίδα του έχει το Πολεμικό Ναυτικό και υπάρχει μόνιμος φαροφύλακας.

Ο Φάρος στα Καβούλια

    Από εκεί ακολουθούμε πολύ όμορφο παραλιακό μονοπάτι (με δυνατότητα ενδιάμεσης στάσης για μπάνιο στην παραλία Γεροπλίνα), που μας φέρνει στην Αγία Κυριακή περνώντας μέσα από το καρνάγιο που υπάρχει εκεί. 

Στο παραλιακό μονοπάτι προς Αγία Κυριακή

  

Αγία Κυριακή

     Από την Αγία Κυριακή ανηφορίζουμε το καλντερίμι για 45 λεπτά για να επιστρέψουμε στο χωριό Τρίκερι και μετά από τα ίδια πίσω στις Κόττες, όπου μπορούμε μετά το τέλος της πορείας να κάνουμε μπάνιο και να φάμε σε ταβέρνα. 

Κατεβαίνοντας προς Κόττες

    Αν τώρα η ιδέα μιας πεντάωρης πορείας μας φαίνεται πολύ κουραστική, μπορούμε να μικρύνουμε την κυκλική πορεία μας κατά 2 ώρες, αν παραλείψουμε τελείως τις Κόττες. Στην περίπτωση αυτή, συμφέρει να ξεκινήσουμε από την Αγία Κυριακή και να ανεβούμε από το καλντερίμι στην πλατεία του Τρίκερι και στην Αγία Τριάδα, μετά να κατεβούμε προς Βίγλα-Φάρο και τέλος από το παραλιακό μονοπάτι πίσω στην Αγία Κυριακή, όπου υπάρχουν ψαροταβέρνες για τα περαιτέρω. Ο συνολικός χρόνος για τη μεγάλη πορεία είναι περίπου 5 ώρες (ανάλογα με τις στάσεις) και για τη μικρότερη περίπου 3 ώρες.

Πλατεία Τρίκερι

Bένετο-Μονή Φλαμουρίου-Κάτω Γούρα-Γερακοφωλιά-Βένετο (κυκλική)

 

Απόσταση: 17,6 χλμ.

Διάρκεια: 7,5 ώρες με στάσεις

Υψόμετρο: από 205 μ. (Βένετο) ως 768 μ. (μέγιστο)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 774 μ.

Σήμανση: πινακίδες, κόκκινα σημάδια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Μονή Φλαμουρίου)

Αρχή/τέλος: πλατεία Βενέτου

Κατεβάστε αρχείο GPS: από το Wikiloc 

         

Powered by Wikiloc

           Αυτή είναι μια μεγάλη κυκλική διαδρομή στο Βόρειο Πήλιο. Από το Βένετο πηγαίνουμε στη μονή Φλαμουρίου και συνεχίζουμε προς την κατεύθυνση της Άνω Κερασιάς. Φθάνοντας όμως στην περιοχή της Κάτω Γούρας, αφήνουμε τον χωματόδρομο  και από δευτερεύον μονοπάτι βγαίνουμε στην Γερακοφωλιά, όπου συναντούμε το καλντερίμι που πάει από Άνω Κερασιά προς Βένετο και το ακολουθούμε για να επιστρέψουμε πίσω στην πλατεία του Βενέτου. Βαδίζουμε ως επί το πλείστον σε δάσος αραδιάς, οξιάς και βελανιδιάς. Επειδή σε κάποια σημεία υπάρχουν μικροπροβλήματα από βλάστηση και βάτια, καλό είναι να φοράμε μακριά παντελόνια και να έχουμε μαζί μας κάποιο κλαδευτήρι, ωστόσο η διαδρομή είναι γενικά ανοικτή. Νερό θα βρούμε μόνον στη μονή Φλαμουρίου. Στην πλατεία του Βενέτου λειτουργούν δύο καφεστιατόρια, που θα μπορέσουν να μας εξυπηρετήσουν για φαγητό (καλό όμως είναι να υπάρχει προσυνεννόηση, ιδίως αν ο αριθμός των ατόμων είναι μεγάλος). Στο χωριό λειτουργεί ακόμα και ξενώνας (Veneto appartments). 

         Από την πλατεία του Βενέτου, ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια βγαίνουμε και ακολουθούμε τον τσιμεντόδρομο που ανηφορίζει προς τα ανατολικά, πηγαίνοντας προς την παραλία Πετρομέλισσο. Περνούμε δίπλα από το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου βγαίνοντας από το χωριό. Αφήνουμε διασταύρωση με δρόμο αριστερά που πηγαίνει προς την παραλία Κουλούρι και  άλλες δύο διασταυρώσεις με δρόμους που ανηφορίζουν δεξιά.

           Σε λίγο βλέπουμε στη δεξιά πλευρά του δρόμου ένα ''δάσος'' από ταμπέλες που σηματοδοτούν το μονοπάτι-καλντερίμι προς τη μονή Φλαμουρίου. Το ακολουθούμε με κατεύθυνση γενικά νότια, βοηθούμενοι από τα κόκκινα σημάδια και από μερικές πινακίδες. Κινούμαστε σε ίσιωμα, με εναλλαγές δάσους και πετρώδους εδάφους με χαμηλή βλάστηση. Σε ορισμένα κομμάτια βαδίζουμε μέσα σε πραγματικό τούνελ από βλάστηση.

Κακόρεμα

        Στη συνέχεια,  κατηφορίζουμε προς μια μεγάλη άγρια ρεματιά, το Κακόρεμα, η κατάληξη της οποίας στη θάλασσα είναι η παραλία Πετρομέλισσο. Αφού περάσουμε τη ρεματιά, ανηφορίζουμε συνεχώς στη δασωμένη πλαγιά, μέχρι που φθάνουμε σε βραχώδες πλάτωμα πάνω στη ράχη, στην τοποθεσία Πετριάλο. Στο σημείο αυτό,  με λύπη μας διαπιστώσαμε τον Οκτώβριο 2020 ότι ανοίχθηκε δρόμος για υλοτομία πάνω ακριβώς στην πορεία του μονοπατιού. Αναγκαστικά λοιπόν βαδίζουμε στο δρόμο με κατεύθυνση νότια, κατηφορίζoντας ομαλά σχεδόν ευθεία προς τη ρεματιά του μοναστηριού.  Περνούμε  το ρέμα και, σε λίγο συναντούμε διασταύρωση με πινακίδα, όπου αριστερά φεύγει μονοπάτι προς το παραλιακό επίνειο (ταρσανά) της μονής, τον Άγιο Νικόλαο (προσοχή). Εμείς εδώ πάμε δεξιά και  ανηφορίζουμε έντονα με συνεχείς ελιγμούς (καγκιόλια), βρίσκοντας συχνά και τμήματα καλντεριμιού. 

          Φθάνοντας επάνω στη ράχη, συναντούμε κίτρινη μεταλλική πινακίδα. Εδώ αριστερά φεύγει μονοπάτι που κατηφορίζει στη ρεματιά Βαθουλωμένη, πηγαίνοντας προς Κορομπλιά-μνημείο Αλφόνς αλλά και προς το Παλιόκαστρο Βενέτου (βλέπε τις αντίστοιχες διαδρομές). Εμείς όμως συνεχίζουμε να ανηφορίζουμε ομαλά ευθεία στο κύριο μονοπάτι, το οποίο σύντομα μας φέρνει στη μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Φλαμουρίου.

Καθολικό μονής Φλαμουρίου 

         Η μονή ιδρύθηκε το 1595 από τον  όσιο Συμεών, γιορτάζει στις 6 Αυγούστου και έχει τέσσερις μοναχούς. Είναι άβατο για τις γυναίκες, όμως μπορεί να προσφέρει τη δυνατότητα φιλοξενίας σε μικρό αριθμό ανδρών επισκεπτών. Είναι από τα λίγα μοναστήρια σήμερα που λειτουργούν κανονικά χωρίς άμεση πρόσβαση σε δρόμο (χρειάζεται πορεία μισής ώρας) και χωρίς σύνδεση με το δίκτυο ηλεκτρισμού. Από το Βένετο μέχρις εδώ, χρειαστήκαμε περίπου τρείς ώρες πορείας με στάσεις (καθαρός χρόνος 2.20').

Μονή Φλαμουρίου

.        Αφού περιηγηθούμε στο ιστορικό μοναστήρι και δροσιστούμε από τη βρύση του, συνεχίζουμε ανηφορίζοντας ανάμεσα σε καστανιές στην αρχή και κατόπιν σε οξιές. Αφήνουμε διασταύρωση με στενό μονοπάτι αριστερά, που κατευθύνεται προς τη μονή Σουρβιάς και σε λίγο περνούμε ρέμα μέσα σε ένα εντυπωσιακό και υποβλητικό σκηνικό με τρεχούμενα νερά, μεγάλους βράχους και πανύψηλες οξιές.

     Πιο πάνω, φθάνουμε στην τοποθεσία Σταυρός, όπου τερματίζει χωματόδρομος, τον οποίο και ακολουθούμε κατηφορίζοντας συνεχώς. Μετά από μισή ώρα περίπου, φθάνουμε σε πλάτωμα στην περιοχή της ''Κάτω Γούρας''. Αριστερά ανηφορίζει δρόμος προς Κοκκινόγεια-Οβριό-Πουρί. Εμείς συνεχίζουμε ευθεία και σε εκατόν πενήντα μέτρα έχουμε στα αριστερά μας ποτίστρα (προσοχή). Στο σημείο αυτό αφήνουμε το δρόμο, ο οποίος συνεχίζει προς Άνω Κερασιά, και πάμε δεξιά (δυτικά) ανηφορίζοντας σε πετρώδη πλαγιά με πουρνάρια. Στη συνέχεια διασχίζουμε δρόμο και συνεχίζουμε ευθεία ανηφορικά σε βορειοδυτική κατεύθυνση. Μπαίνουμε σε δάσος οξιάς και πάμε δεξιά ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια. Σε λίγα μέτρα έχουμε δεξιά δίπλα μας έναν δρόμο. Δεν βαδίζουμε σ` αυτόν, αλλά πάμε αριστερά κατηφορικά βλέποντας τα σημάδια και βρίσκουμε μονοπάτι. Παράλληλα με μας πηγαίνει και μαύρος σωλήνας νερού. Σε λίγο, πάμε λοξά δεξιά μαζί με τον σωλήνα και κατηφορίζουμε σε πετρώδες μονοπάτι, που μας κατεβάζει σε άλλο δρόμο, τον οποίο διασχίζουμε λοξά  έχοντας δίπλα μας ένα μαντρί. 

Γερακοφωλιά

          Εδώ πλέον είμαστε στην περιοχή της ''Γερακοφωλιάς'', που είναι  μια μακρόστενη λαγκαδιά με χορτάρι και νερόλακκους για να πίνουν τα ζώα. Στο τέλος της λαγκαδιάς προς βορράν βρίσκουμε εύκολα το καλντερίμι, το οποίο μπαίνει σε δρυοδάσος μικτό με οξιές. Βαδίζοντας συνεχώς σε καλντερίμι, φθάνουμε στην τοποθεσία ''Χωράφι της Γιάνναινας". Εδώ, καθώς αρχίζει να σχηματίζεται μια ρεματιά, έρχεται λοξά από αριστερά και ενώνεται μαζί μας η διαδρομή Κανάλια-Βένετο. Συνεχίζουμε στην ίδια κατεύθυνση παρατηρώντας τα σημάδια και την πινακίδα και γρήγορα ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι, που διατηρείται σε καλή κατάσταση, κατευθυνόμενο προς τα βορειοανατολικά μέσα σε δρυοδάσος.

Καλντερίμι μέσα στο δρυοδάσος

        Κατεβαίνοντας έχουμε στα δεξιά μας μεγάλη ρεματιά, το Κακόρεμα. Μπαίνουμε σε κατηφορικό δασικό δρόμο και μετά από 150 μέτρα (προσοχή) ξαναβρίσκουμε αριστερά το μονοπάτι. Η πορεία μας συνεχίζει σχεδόν βόρεια.

            Πλησιάζοντας στο Βένετο,  βαδίζουμε μέσα σε τούνελ από οργιώδη βλάστηση. Το καλντερίμι δεν χάνεται όμως, κατηφορίζει με ελιγμούς, περνούμε από ένα προσκυνητάρι και τελικά φθάνουμε στα πρώτα σπίτια. Βγαίνουμε στον τσιμεντόδρομο και πάμε αριστερά, περνάμε από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και μετά φθάνουμε στην πλατεία, που είναι λίγο κάτω από το δρόμο.

Βένετο

Κισσός-πηγές Τύμπανου

Απόσταση: 2,9 χλμ.
Χρόνος 45 λεπτά
Υψόμετρο: από 500 μ. (πλατεία Κισσού) σε 536 μ. (Τύμπανος)
Συνολική ανάβαση: 167 μ.  Συνολική κατάβαση: 108 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια στο μονοπάτι
Αρχή: πλατεία Κισσού
Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

LINK TO ENGLISH POST

              Oι πηγές του Τύμπανου στον Κισσό είναι ένα καταπληκτικό μέρος και η επίσκεψη σ` αυτές μια αξέχαστη, μοναδική εμπειρία για όσους θα βρεθούν εκεί.

Κρύο μπάνιο στη βάθρα για τους τολμηρούς

       Διπλός καταρράκτης, βάθρα για μπάνιο για τους τολμηρούς (με παγωμένο νερό), τεράστια βράχια στην απόκρημνη δασωμένη πλαγιά, νερά να τρέχουν από πάνω, από δίπλα, παντού. Ο παράδεισος αυτός απέχει  45 λεπτά από την πλατεία του Κισσού.

             Ξεκινώντας από τη βρύση στην πλατεία του Κισσού,  βαδίζουμε ευθεία στο δρόμο προς νότον. Ο δρόμος μέσα το χωριό είναι τσιμεντοστρωμένος με πλακόστρωτη λωρίδα στη μέση. Οπως προχωράμε συναντούμε αριστερά μας τη βρύση Νταϊμάκη και κατηφορίζουμε προς το Κισσώτικο ρέμα. Λίγα μέτρα πριν φτάσουμε στην κοίτη (όπου επίσης υπάρχει πολύ αξιόλογη και μεγάλη βάθρα), πάνω στην αριστερή στροφή του δρόμου, ακολουθούμε μονοπάτι ανηφορικό με κόκκινα σημάδια. Πιο πάνω συναντάμε αυλάκι νερού και βαδίζουμε παράλληλα μ` αυτό.

Η τρύπα σκαμμένη στο βράχο

        Φθάνοντας στον Τύμπανο, υπάρχουν δύο τμήματα ολίγων μέτρων όπου πρέπει να βαδίσουμε πάνω στον τσιμενταύλακα, ενώ από κάτω υπάρχει κενό. Αγχωτικό για όσους έχουν υψοφοβία, αλλά με κατάλληλη ενθάρρυνση σχεδόν όλοι μπορούν. Μετά μπαίνουμε σε μια τρύπα -τούνελ που έχει σκαφτεί στο βράχο, όπου πρέπει για λίγα μέτρα να πάμε γονατιστά δίπλα στο νερό.

 

Διπλός καταρράκτης

           Η ύπαρξη σκοινιού στο κομμάτι μετά την τρύπα προσφέρει σιγουριά. Είναι πάντως πιθανό να βρέξουμε τα παπούτσια μας, γι αυτό ή τα βγάζουμε ή έχουμε μαζί μας δεύτερο ζευγάρι. Οπωσδήποτε πρέπει ο καιρός κατά την επίσκεψή μας να είναι καλός.Την άνοιξη που τα νερά είναι πολλά το πέρασμα γίνεται πιο δύσκολο, ενώ αντιθέτως τον Αύγουστο τα νερά είναι λιγοστά και το πέρασμα εύκολο.

Γεφύρι Αλεβίζου-γεφύρι Λέσχιανης-μονή Σουρβιάς-Άγιος Νικόλαος-Λούτσα (κυκλική)

Γεφύρι Λέσχιανης

Απόσταση: 13,8 χλμ.
Χρόνος: 8 ώρες με στάσεις
Υψόμετρο: μέγιστο 709 μ., ελάχιστο 332 μ.
Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 666 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: συνήθως όχι
Αρχή/τέλος: Μαυρολιθάρι, 5,5 χλμ. από Φυτόκο (βλέπε παρακάτω)
Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

      Aυτή είναι μια μεγάλη κυκλική διαδρομή, με την οποία περνούμε από δύο πέτρινα γεφύρια (Αλεβίζου και Λέσχιανης), από την μονή Σουρβιάς και το εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Ο χρόνος όταν την καταγράψαμε (31/5/2020) ήταν 8 ώρες, με χαλαρό όμως ρυθμό και μεγάλες στάσεις. Η πορεία μπορεί να συντομέψει κατά περίπου 2,5-3 ώρες αν παραλείψουμε μονή Σουρβιάς-Άγιο Νικόλαο και ανεβούμε στη Λούτσα από το γεφύρι της Λέσχιανης (βλέπε παρακάτω).

      Η πορεία αρχίζει και τελειώνει στην τοποθεσία Μαυρολιθάρι. Εκεί πηγαίνουμε από χωματόδρομο που είναι βατός και από Ι.Χ. Λίγο πριν το πάρκινγκ της εκκλησίας στο Φυτόκο πάμε αριστερά σε τσιμεντόδρομο που έχει ταμπέλα προς ''Μονή Γοργοϋπηκόου''. Ο δρόμος πιο πέρα γίνεται άσφαλτος και μετά χωματόδρομος. Πάμε συνεχώς ευθεία αγνοώντας διαδοχικές διασταυρώσεις δεξιά προς ''Λουμπάρδα'', ''Γκιώνη'' και ''μονή Γοργοϋπηκόου''. Σε 5,5 χιλιόμετρα από το Φυτόκο (εκ των οποίων τα 3,5 σε χωματόδρομο), φτάνουμε στην τοποθεσία Μαυρολιθάρι όπου ο χωματόδρομος κάνει στροφή δεξιά, αρχίζοντας να κατηφορίζει προς τη ρεματιά της Καλιακούδας (Ξηριά). Εκεί αφήνουμε το αυτοκίνητό μας και αρχίζουμε την πορεία. 

          Βαδίζουμε λοιπόν στο δρόμο, έχοντας αριστερά μας πυκνή βλάστηση. Σε εκατό μέτρα, εκεί που η βλάστηση τελειώνει και έχουμε αριστερά μας (παρατημένο) κτήμα, αφήνουμε το δρόμο και κατεβαίνουμε στο κτήμα. Το μονοπάτι δε φαίνεται αρχικά, βαδίζουμε όμως στην κάτω άκρη του κτήματος ομαλά, ακολουθώντας τη διαμόρφωση του εδάφους. Παρακάτω το μονοπάτι είναι σαφέστερο. Διασχίζουμε το δρόμο λοξά προς τα δεξιά και ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι από κάτω. Κατηφορίζοντας συνεχώς, βγαίνουμε πάλι στο δρόμο και αμέσως φθάνουμε στο γεφύρι του Αλεβίζου.

Γεφύρι Αλεβίζου

          Αγνώστου έτους κατασκευής,από αγνώστους κτίστες -κατά πάσαν πιθανότητα Ηπειρώτες- αυτό είναι το δεύτερο στη σειρά από τα τέσσερα γεφύρια της ρεματιάς της Καλιακούδας (τα υπόλοιπα τρία είναι του Λουζίνικου, της Λέσχιανης και της Καρυάς). Το όνομά του το πήρε από κάποιον Αλεβίζο που είχε μεγάλο κτήμα στην περιοχή. Το άνοιγμα του τόξου του σύμφωνα με τον Χαρατσή είναι 9,2 μέτρα και το ύψος μόλις 2,25 μέτρα. Ο παλιός πρόεδρος της κοινότητας Μακρινίτσας Σπύρος Κουικούμης  έχει πει στον Νίκο Χαρατσή: ''Αυτό το γεφύρι θυμάμαι ήταν πολύ ψηλό, τόσο πολύ που όταν περνούσαμε από πάνω  φοβόμασταν να κοιτάξουμε προς τα κάτω. Ήταν πολύ βαθύ το ρέμα σ` αυτό το σημείο και τα βράχια στις όχθες απότομα και ψηλά. Τώρα όμως είναι αρκετά χρόνια που έχει κατεβάσει πολύ αμμοχάλικο και βράχια το νερό και κοντεύει να φράξει από κάτω.''

Γεφύρι Αλεβίζου (την άνοιξη)

           Το γεφύρι ήταν για αρκετά χρόνια σε κακή κατάσταση, ετοιμόρροπο. Επί νομαρχίας Παπατόλια το 2009 έγινε επισκευή του, η οποία όμως με τον τρόπο που έγινε, αλλοίωσε σημαντικά το χαρακτήρα του και η σημερινή μορφή του απέχει από την παλιά. Η δε κατασκευή πλευρικών παραπέτων αυξάνει την αντίσταση στη ροή του νερού, έτσι ώστε σε περίπτωση μεγάλης νεροποντής το γεφύρι να κινδυνεύει να παρασυρθεί από το φουσκωμένο ρέμα.
         Μετά το γεφύρι ανηφορίζουμε το χωματόδρομο. Στη δεύτερη απότομη δεξιά στροφή που κάνει παραπάνω, φεύγει μονοπάτι βόρεια προς Άγιο Αθανάσιο.

Αγιος Αθανάσιος

      Εδώ αφήνουμε κι εμείς το δρόμο, ανεβαίνουμε στον όχθο και ακολουθούμε άλλο μονοπάτι ανηφορικό με κόκκινα σημάδια που κατευθύνεται ανατολικά. Στην πορεία μας διασχίζουμε δύο φορές το δρόμο. Την τρίτη φορά βαδίζουμε για πενήντα μέτρα στο δρόμο και ξαναβρίσκουμε μονοπάτι πιο πάνω. Τελικά βγαίνουμε στην επάνω πλευρά από μεγάλο λιβάδι.

Διασχίζοντας το λιβάδι

       Εδώ μπαίνουμε σε δρόμο που συνεχίζει να ανηφορίζει και πιο πάνω τερματίζει φθάνοντας σε άλλο μεγάλο λιβάδι. Το διασχίζουμε βαδίζοντας περίπου στη μέση του και στην άλλη άκρη βρίσκουμε μονοπάτι που συνεχίζει ομαλά προς τα βορειοανατολικά.. Πιο πέρα διασχίζουμε άλλο μικρότερο ξέφωτο, όπου υπάρχει δεξιά μας πλαστική δεξαμενή νερού και ποτίστρα. Εδώ τερματίζει και ένας χωματόδρομος από αριστερά. Εμείς βαδίζουμε κοντύτερα στην κάτω πλευρά του ξέφωτου και συνεχίζουμε σε μονοπάτι κατηφορίζοντας.

        Τελικά βγαίνουμε σε χωματόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε. Κατεβαίνουμε σε πλάτωμα και βγαίνουμε σε φαρδύτερο χωματόδρομο, όπου πάμε δεξιά. Σε λίγα μέτρα υπάρχει τριπλή διασταύρωση και παίρνουμε τον μεσαίο δρόμο, που σύντομα μας φέρνει στο ξωκλήσι της Παναγίας Λέσχιανης. Δίπλα υπάρχει πέτρινη βρύση με χρονολογία  1888 (συνήθως χωρίς νερό) και μπροστά της μεγάλο πλατάνι.
             Φθάνοντας εδώ, θα επισκεφθούμε οπωσδήποτε το γεφύρι της Λέσχιανης. Έτσι, από τη βρύση βαδίζουμε στο μονοπάτι προς νότον, το οποίο σε πέντε λεπτά μας φέρνει  στο μοναδικό τρίτοξο γεφύρι του Πηλίου. Το άνοιγμα της μεσαίας καμάρας είναι 9,20 μ. και το ύψος 5,85 μ.

Γεφύρι Λέσχιανης

              Γράφει ο Νίκος Χαρατσής στο βιβλίο του ''Πέτρινα τοξωτά γεφύρια στο Πήλιο'': ''Ένα έργο τέχνης είναι ετούτο το γεφύρι, ένα μνημείο που, θέλει δε θέλει όποιος το δει θα σταθεί να το θαυμάσει και να το περιεργαστεί...Θαύμασα το καλλίγραμμο σχήμα του και παρατήρησα με προσοχή τα τρία τόξα του. Τι συμμετρία, Θεέ μου, και τι ωραίο ρυθμό που έχει! Λες κι είναι έτοιμο να κινηθεί κι αυτό μαζί σου, Η μεσιανή καμάρα, που δεσπόζει στον όλο όγκο, πατάει ανάλαφρα αλλά σταθερά στα δυο μεσόβαθρα, ρίχνει απαλά το βάρος στις δύο μικρότερες καμάρες που είναι δεξιόζερβα, και σβήνει τελικά στις όχθες και γίνεται ένα μ` αυτές. Τα πλατάνια, τα ρείκια, τα πουρνάρια, τα κέδρα που είναι στις όχθες και το αγκαλιάζουν, θαρρείς πως είναι η προέκταση του γεφυριού, δεμένα στον ίδιο ρυθμό της τέλειας φύσης...Τα μεσόβαθρα και οι ακριανές του βάσεις είναι ριζωμένα σε βραχώδες, σταθερό έδαφος. Το ένα μεσόβαθρο, το βορινό, από την επάνω μεριά που έρχεται το νερό είναι σφηνοειδές στο σχήμα, για να κόβει την ορμή του νερού. Οι πέτρες που σχηματίζουν το στεφάνι από τις καμάρες, είναι μακρόστενες με στενούς αρμούς ανάμεσά τους, λες και δεν έχουν βάλει κουρασάνι οι μαστόροι. Οι πέτρες που είναι χαμηλά στις βάσεις είναι πιο μεγάλες και σκληρότερες. Ο διάδρομός του έχει καλντερίμι, που διατηρείται σε καλή κατάσταση και διαγράφει μια ελαφρά κυρτή πορεία, ακολουθώντας έτσι την όλη γραμμή του γεφυριού. Τα παραπέτα του είχαν γκρεμιστεί κάποια φορά που κατέβαζε πολύ νερό το ρέμα και τώρα τα έχουν ξαναχτίσει. διακρίνεται όμως εύκολα η διαφορά στο χτίσιμο. Την ίδια εκείνη χρονιά έπαθε ζημιές και η νότια βάση, ψηλά προς το τόξο, και την έχουν επισκευάσει. Και σε τούτο το μέρος διακρίνεται η διαφορά του χτισίματος και του είδους της πέτρας''.   

Γεφύρι Λέσχιανης

         Eδώ έχουμε την δυνατότητα αν θέλουμε, να συντομέψουμε την πορεία μας κατά 2,5 ώρες περίπου παραλείποντας τη Μονή Σουρβιάς και τον Άγιο Νικόλαο, και να συνεχίσουμε ανηφορίζοντας από το γεφύρι της Λέσχιανης κατ` ευθείαν προς το ξέφωτο της Λούτσας. Ειδεμή, επιστρέφουμε πίσω στην Παναγία Λέσχιανη. Εδώ μπαίνουμε σε χωματόδρομο ανηφορίζοντας ελαφρά. Δεξιά μας φεύγει ανηφορικός δρόμος που πάει προς τη μονή Σουρβιάς. Εμείς πάμε ευθεία και σε λίγα μέτρα στη γωνία της περίφραξης στρίβουμε αριστερά και βαδίζουμε σε φαρδύ μονοπάτι που αρχίζει να ανηφορίζει μπαίνοντας σε δάσος με δρυς.  Ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια και τελικά φθάνουμε στην (συνήθως κλειδωμένη) είσοδο του μοναστηριού της Σουρβιάς.

Μονή Συρβιάς, καθολικό

       

Μονή Σουρβιάς, οστεοφυλάκιο

     Aφιερωμένη στην Αγία Τριάδα (γιορτάζει του Αγίου Πνεύματος), χτίστηκε τον 16ο αιώνα από τον Όσιο Διονύσιο τον εν Ολύμπω και  αργότερα είχε ηγούμενο τον άγιο Γεράσιμο τον Νέο. Το 1878 η μονή κάηκε μετά από μάχη ανάμεσα σε Έλληνες επαναστάτες και Τούρκους, ενώ το 1943 λειτουργούσε αντάρτικο τυπογραφείο μέσα στο καθολικό. Σήμερα η Σουρβιά, χωρίς μοναχούς πλέον, υπάγεται στη μονή Φλαμουρίου. Εργασίες αναστήλωσης βρίσκονται σε εξέλιξη. 

Μονή Σουρβιάς

          Μετά την απαραίτητη στάση για ξεκούραση αλλά και για να απολαύσουμε τη θαυμάσια θέα προς νότο και δύση, παίρνουμε τον χωματόδρομο και κατηφορίζουμε συνεχώς. Μετά από περίπου 2 χιλιόμετρα, προσέχοντας αριστερά μας, βλέπουμε τα κόκκινα σημάδια που σηματοδοτούν το μονοπάτι προς τον Άγιο Νικόλαο. Στην αρχή κινούμαστε προς τα ανατολικά και μετά νότια, περνούμε ένα ρέμα και τελικά φθάνουμε στο ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Εδώ έρχεται και χωματόδρομος από τη Λέσχιανη. 

Άγιος Νικόλαος

     Συνεχίζουμε από τη νότια πλευρά της εκκλησίας κατηφορίζοντας στο μονοπάτι και φθάνουμε στην κοίτη της ρεματιάς της Καλιακούδας. Εδώ δεν υπάρχει γεφύρι. Στην άλλη όχθη το μονοπάτι ανηφορίζει με καγκιόλια και φθάνουμε στο μεγάλο ξέφωτο-λιβάδι της Λούτσας με το χαρακτηριστικό δένδρο, που ξεχωρίζει σε όλη την περιοχή. Εδώ διασταυρωνόμαστε με την διαδρομή Μακρινίτσα-Κάτω Κερασιά. Λίγο δυτικότερα από το δέντρο υπάρχει τριγωνομετρικό κολονάκι (υψόμετρο 692 μ.).

θέα από τη Λούτσα δυτικά, στο βάθος η λίμνη Κάρλα

      Κάτω από το κολονάκι παίρνουμε κατεύθυνση νοτιοδυτική και κατηφορίζουμε ευθεία σε μονοπάτι  που τώρα (2022) είναι καθαρό. Παράλληλα μ` εμάς κατηφορίζει και μαύρος σωλήνας νερού. Πιο κάτω βγαίνουμε σε μακρόστενο ξέφωτο-λιβάδι και βαδίζουμε στην δεξιά άκρη του. Εδώ βρίσκουμε χωματόδρομο, τον οποίο ακολουθούμε. Πιο πέρα μπαίνουμε σε μεγάλο λιβάδι και περνούμε δίπλα από ένα μαντρί που έχουμε δεξιά μας. Τελικά ο δρόμος μας βγάζει στην τοποθεσία Μαυρολιθάρι, απ` όπου άρχισε η πορεία μας. 

Προμύρι -Λύρη- Κατηγιώργης

Απόσταση: 8,2 χλμ.
Διάρκεια: 3 ώρες με στάσεις
Υψόμετρο: από 200 μ. Προμύρι) σε 0 μ. (παραλία Κατηγιώργη)
Συνολική ανάβαση: 115 μ.  Συνολική κατάβαση: 336 μ.
Σήμανση: στρογγυλά πινακιδάκια, κόκκινη μπογιά
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Αρχή: βενζινάδικο στην είσοδο του Προμυρίου
Τέλος: Κατηγιώργης (παραλία)
Κατεβάστε ίχνος GPS:  από το Wikiloc
Link to the English page

Powered by Wikiloc

             H διαδρομή αυτή συνδέει το χωριό Προμύρι  με την παραλία-λιμανάκι του Κατηγιώργη, που είναι το κοντινότερο σημείο της χερσονήσου του Πηλίου προς την Σκιάθο. Το Προμύρι συνδέεται ακόμα πεζοπορικά με τον Πλατανιά και τον Λαύκο με πορείες 2-2,5 ωρών, ενώ από τον Κατηγιώργη μπορούμε περπατώντας ακόμα μισή ώρα να πάμε στην παραλία Βρωμονέρι. Ενας εύκολος τρόπος για να επιστρέψουμε πίσω στο Προμύρι από τον Κατηγιώργη, είναι να πάρουμε το μεσημεριανό λεωφορείο του ΚΤΕΛ που περνά στις 15.15'. Στην παραλία λειτουργούν εστιατόρια και καφενεία την καλοκαιρινή περίοδο.

       Ξεκινώντας από το βενζινάδικο στην είσοδο του Προμυρίου, ακολουθούμε το κεντρικό πλακόστρωτο, περνάμε από την πλατεία και στη συνέχεια έχουμε από κάτω μας την κεντρική εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, χτισμένη το 1760 μ.Χ.

Εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου Προμυρίου

         Μετά την εκκλησία ο δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος και σε λίγο φεύγει ανηφορίζοντας λοξά αριστερά, ενώ εμείς συνεχίζουμε κατηφορικά σε χωματόδρομο, ο οποίος  εμφανίζει κατά τόπους τμήματα καλντεριμιού. Ενα μονοπάτι δεξιά οδηγεί σε λίγα μέτρα στην παλιά πετρόχτιστη βρύση Σαρδελή, που καθαρίστηκε πρόσφατα από ντόπιους εθελοντές.

Βρύση Σαρδελή

          Βαδίζουμε  συνεχώς σε αγροτικό δρόμο (που πάτησε πάνω στο παλιό μονοπάτι-καλντερίμι), ο οποίος κατηφορίζει ομαλά, έχοντας στα δεξιά μας μεγάλη κατάφυτη ρεματιά (ρέμα Γερογιάννη). Αγνοούμε τυχόν ανηφορικές διασταυρώσεις που οδηγούν σε ελαιώνες και κτήματα.

Βαδίζοντας στο δρόμο προς το ρέμα

      Τελικά φθάνοντας κάτω στο ρέμα, εκεί όπου  ο δρόμος πάει να διασχίσει την κοίτη για να συνεχίσει ανηφορίζοντας απέναντι, τον αφήνουμε και πάμε ευθεία μπροστά σε μονοπάτι στην αριστερή όχθη. Σε λίγα μέτρα διασχίζουμε λοξά την κοίτη και συνεχίζουμε στην άλλη πλευρά του ρέματος. Πιο πέρα περνούμε ξανά στην αριστερή όχθη και βαδίζουμε στην άκρη από έναν ελαιώνα που έχουμε αριστερά μας.

Το μονοπάτι δίπλα στο ρέμα

          Τελειώνοντας ο ελαιώνας, υπάρχει δρόμος που διασχίζει το ρέμα. Μόλις το διασχίσουμε, βρίσκουμε μονοπάτι που βαδίζει παράλληλα με το ρέμα, στη δεξιά όχθη. Στην αρχή του υπάρχει βατιώνας, μετά όμως είναι καθαρό και σκιερό. Αν τυχόν τα βάτα είναι ακαθάριστα και μας ενοχλούν πολύ, μπορούμε να βαδίσουμε στην κοίτη του ρέματος, παρακάμπτοντας αυτό το δύσκολο κομμάτι. Πιο πέρα διασχίζουμε ξανά το ρέμα και ακολουθούμε ασαφές μονοπάτι στην αριστερή όχθη, το οποίο μας βγάζει στην άσφαλτο, δίπλα στην περίφραξη ενός σπιτιού που έχουμε αριστερά μας. Εδώ είμαστε στην είσοδο του οικισμού Λύρη. Στην άλλη πλευρά του δρόμου υπάρχει μεταλλικό γεφύρι, το οποίο μάλλον κανείς δεν χρησιμοποιεί.

Διασχίζοντας το ρέμα Γερογιάννη

           Βαδίζουμε τώρα στην άσφαλτο προς τα δεξιά (νότια), περνώντας μέσα από τον οικισμό. Μετά από 800 μέτρα, ενώ έχουμε βγει από τον οικισμό, εκεί όπου υπάρχει στέγαστρο στάσης λεωφορείου στην αριστερή πλευρά του δρόμου, τον αφήνουμε προς τα δεξιά και βαδίζουμε σε χωματόδρομο. Μετά από τριάντα μέτρα βρίσκουμε μονοπάτι κάτω αριστερά, το οποίο παρακάτω μετατρέπεται  για λίγο σε καλντερίμι. Πιο πέρα μπαίνουμε σε ανηφορικό χωματόδρομο. Φθάνοντας στη ράχη συνεχίζουμε ευθεία μέσα στον ελαιώνα, αφήνοντας αριστερά μας ένα καλύβι.

Μέσα στον ελαιώνα

            Προσέχοντας για τα σημάδια βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού, που κατηφορίζει ομαλά με νότια κατεύθυνση και περνά ένα ρεματάκι. Συνεχίζουμε στην ίδια κατεύθυνση, ανηφορίζοντας τώρα μέσα σε ελαιώνα. Στη συνέχεια το μονοπάτι περνά ανάμεσα από πεύκα και βγαίνουμε στη ράχη. Διασχίζουμε ένα δρόμο  και κατηφορίζουμε πάλι σε ελαιώνα. Αριστερά μας υπάρχει ένα στέγαστρο.

      Περνούμε ένα ρεματάκι και συνεχίζουμε σε αγροτικό δρόμο, ακολουθώντας πάντοτε τα σημάδια. Διασχίζουμε την άσφαλτο και μπαίνουμε σε τσιμεντοστρωμένο στενό δρομάκι (πρώην καλντερίμι ίσως), το οποίο παρακάτω μας κατεβάζει στον κεντρικό δρόμο του Κατηγιώργη δίπλα στο πάρκινγκ  και μετά από πενήντα μέτρα τερματίζουμε στην παραλία και στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται εδώ.

Κατηγιώργης

    ΥΓ.  Ευχαριστούμε τον Γιώργο Λάσκο από τη Λύρη για την πολύτιμη βοήθειά του στον εντοπισμό και καθαρισμό του μονοπατιού.