Bένετο - Πουρί (Ο2)

Απόσταση: 21,5 χλμ.
Διάρκεια: 8,5-9 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 6.45')
Υψόμετρο: από 240 μ. (Βένετο) σε 0 μ. (Λιμνιώνας) σε 450 μ. (Πουρί)
Συνολική ανάβαση: 1083 μ. Συνολική κατάβαση: 881 μ.
Σήμανση: πινακίδες Ο2, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Πυργάκια, Νεράκι
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc   από το Everytrail

         Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες και ομορφότερες πορείες στο Πήλιο, μια μεγάλη διάσχιση στην τελευταία παρθένα περιοχή που έχει απομείνει στο βουνό των Κενταύρων, τμήμα του εθνικού μονοπατιού Ο2. Περνούμε από δύο πέτρινα γεφύρια (Πυργάκια και Διακουμή), από την ερημική παραλία του Λιμνιώνα και από το ερειπωμένο χωριό της Παλιάς Μιτζέλας.  Με δυο λόγια, είναι μια πορεία που συμπυκνώνει όλη την άγρια ομορφιά του Πηλίου και όποιος έχει την τύχη να την πραγματοποιήσει, σίγουρα θα του μείνει αξέχαστη.

         Οι συγκοινωνίες δε βολεύουν (το Βένετο δεν έχει λεωφορείο, το Πουρί έχει μόνο ένα (ή τρία τις καθημερινές) δρομολόγιο προς Ζαγορά-δείτε στο www.ktelvolou.gr)  και πρακτικά ο μόνος τρόπος να μετακινηθούμε στην αρχή και το τέλος της διαδρομής είναι με μισθωμένο λεωφορείο ή ταξί. Αν επιλέξουμε να περπατήσουμε από Βένετο προς το Πουρί, έχουμε το πλεονέκτημα ότι στο δεύτερο μισό της διαδρομής είμαστε κοντά σε αγροτικούς δρόμους, έτσι αν κάποιος από την ομάδα αντιμετωπίσει πρόβλημα προς το τέλος, είναι σχετικά πιο εύκολο να έρθει βοήθεια με κάποιο αγροτικό αυτοκίνητο. Προσοχή, να έχουμε αρκετό νερό μαζί μας, ιδίως αν περπατάμε το καλοκαίρι,. Καλό είναι επίσης να φοράμε μακρύ παντελόνι και να έχουμε μαζί μας ένα κλαδευτήρι για τη βλάστηση.
          Το Πουρί και το Βένετο έχουν εστιατόριο ανοικτό όλο το χρόνο. Στο Πουρί θα βρούμε δύο ξενώνες για να μείνουμε (Αλισάχνη, Πανόραμα) όπως επίσης μπορούμε να μείνουμε και στο Βένετο (Veneto Apartments). Aπό Βένετο μπορούμε να συνεχίσουμε την άλλη μέρα περπατώντας προς Κεραμίδι, Καμάρι ή Μονή Φλαμουρίου-Άνω Κερασιά. Από Πουρί μπορούμε να συνεχίσουμε προς Χορευτό  (και στη συνέχεια προς Ζαγορά ή Αη Γιάννη), όπως επίσης και προς Μακρινίτσα μέσω Λαγωνίκας ή μέσω Δυτικού Καταφυγίου. 

         Από το πάρκινγκ των αυτοκινήτων στο Βένετο ανεβαίνουμε στην πλατεία και μετά στα σκαλοπάτια προς το δρόμο από πάνω, στον οποίο βαδίζουμε προς τα αριστερά (ανατολικά). Περνούμε από εκκλησάκι (Άγιος Νικόλαος) όπου υπάρχει και μια βρύση κάτω αριστερά, βγαίνουμε από το χωριό και συνεχίζουμε στο δρόμο, αφήνοντας δεξιά διασταυρώσεις με τις διαδρομές που πάνε για Άνω Κερασιά και Μονή Φλαμουρίου. Στο δεύτερο μαντρί που θα συναντήσουμε (υπάρχει πινακίδα), αφήνουμε το δρόμο προς τα δεξιά και βρίσκουμε το μονοπάτι-καλντερίμι. Από δώ θα περάσουν τουλάχιστον τέσσερις ώρες πορείας μέχρι να ξανασυναντήσουμε δρόμο.

Κατεβαίνοντας προς το Κακόρεμα

       Βαδίζοντας σε πετρώδες έδαφος με αραιή βλάστηση, περνούμε το Κακόρεμα και μετά μια δεύτερη ρεματιά, ανεβαίνουμε σε πετρώδες πλάτωμα και φθάνουμε στο (παρατημένο πια) μαντρί του Γιώργου Βασιλείου. Εδώ το μονοπάτι είναι ασαφές. Όμως ανηφορίζοντας ελαφρά από το μαντρί, λίγο πιο πάνω από την περίφραξη, βλέπουμε αριστερά τα κόκκινα σημάδια και βρίσκουμε το μονοπάτι που κατεβαίνει προς μιαν άλλη ρεματιά, τη Βαθουλωμένη.

Η ρεματιά Βαθουλωμένη

                Μετά τη ρεματιά αυτή, βαδίζουμε σε μονοπάτι-καλντερίμι παράλληλο με την ακτογραμμή, περίπου πενήντα μέτρα ψηλότερα από τη θάλασσα. Αφήνουμε αριστερά διασταύρωση με μπλέ σημάδια, που οδηγεί στον ερειπωμένο ταρσανά της μονής Φλαμουρίου (Άγιος Νικόλαος). Από κάποια σημεία φαίνεται η βραχώδης ακτή με τις θαλασσοσπηλιές, οι αρχαίοι Ιπνοί, όπου τσακίστηκε ο στόλος του Ξέρξη το 480 π.Χ.

Οι θαλασσοσπηλιές

          Αφήνουμε δεξιά δύο στενά μονοπάτια με μπλέ σημάδια που πάνε προς Παλιόκαστρο- Φλαμούρι και Νικόλα Λάκκα-Άνω Κερασιά και πιο πέρα κατεβαίνουμε μέσα στην κοίτη της ρεματιάς Αγραλέξη, που είναι το όριο των κτηματικών περιοχών Φλαμουρίου και Παλιάς Μιτζέλας. Βαδίζοντας για λίγο μέσα στη ρεματιά,  βγαίνουμε στην όμορφη βοτσαλωτή ακρογιαλιά του Λιμνιώνα, σε τρεις ώρες περίπου από το ξεκίνημά μας. Εδώ υπάρχουν κάποια ερείπια και ένα παλιό πηγάδι, καθώς η παραλία στο παρελθόν χρησίμευε για τη μεταφορά ξυλείας και άλλων αγαθών με καΐκια.  Επαναστάτες και αντάρτες κάθε λογής και ο θρυλικός Αλφόνς την είχαν για λημέρι τους (διαβάστε το βιβλίο του Werner Helwig ''Οι ληστές του βυθού'', εκδόσεις iWrite).

Λιμνιώνας

       Συνεχίζουμε στο μονοπάτι που ανηφορίζει από την άκρη της παραλίας στην άγρια πλαγιά, απομακρυνόμενο από τη θάλασσα. Κάνοντας αρκετή πορεία σε ωραίο δασωμένο μονοπάτι, περνούμε το Κερασόρεμα και ύστερα βγαίνουμε σε δρόμο, στην τοποθεσία Περιβόλια. Βαδίζουμε για κάμποσο διάστημα στο δρόμο, περνούμε ομαλά μια πρώτη ρεματιά και κατόπιν φτάνουμε στη ράχη από μια δεύτερη, που λέγεται ρέμα Καπνούτση και καταλήγει στην παραλία Κολοκυθάκι, η οποία ήταν επίνειο της Παλιάς Μιτζέλας. Κατηφορίζοντας στο δρόμο, προσέχουμε αριστερά μας για τις πινακίδες Ο2 και βρίσκουμε το μονοπάτι, που καθαρίστηκε το Νοέμβριο του 2013 (πιο πριν ήταν αδιάβατο)  και το οποίο μας φέρνει στο βάθος της ρεματιάς, όπου θα συναντήσουμε το παλιό πέτρινο γεφύρι ''Πυργάκια''. Άγνωστο πότε χτίστηκε (μάλλον επί Τουρκοκρατίας), όμως παραμένει ακόμα σε καλή κατάσταση μέσα σε έναν παρθένο τόπο, αναλλοίωτο και αυθεντικό.

Το γεφύρι ''Πυργάκια'' στο ρέμα Καπνούτση

          Μετά το γεφύρι, το μονοπάτι μας ξαναβγάζει στο δρόμο. Σε είκοσι μέτρα υπάρχει δεξιά μας δίπλα στο δρόμο χαμηλή βρύση με καλό πόσιμο νερό (όμως στερεύει το καλοκαίρι). Μετά από πενήντα μέτρα ακόμα στο δρόμο, προσέχοντας τα κόκκινα σημάδια, βρίσκουμε δεξιά τη συνέχεια του μονοπατιού που θα μας φέρει στα χαλάσματα της Παλιάς Μιτζέλας (παλιότερη ονομασία Μουντζέλες, βλάχικο τοπωνύμιο από τη λέξη μούντζι, που σημαίνει βουνό). To χωριό καταστράφηκε το 1828 από τους Τούρκους και δεν ξανακατοικήθηκε έκτοτε. Μέχρι πριν λίγα χρόνια διατηρούνταν η κόγχη του ναού της Παναγίας, όμως δυστυχώς άθλιοι λαθρανασκαφείς πρόσφατα την κατέστρεψαν εντελώς, ψάχνοντας για λίρες...

Ένας σωρός από πέτρες, ό,τι απέμεινε από την εκκλησία της Παναγίας στην Παλιά Μιτζέλα

        Μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, η βασίλισσα Αμαλία παραχώρησε στους πρόσφυγες κατοίκους μια έκταση στην είσοδο του Παγασητικού κόλπου κοντά στα τότε σύνορα με την Τουρκία, όπου χτίστηκε η σημερινή Νέα Μιτζέλα ή Αμαλιάπολη.
        Συνεχίζοντας στο μονοπάτι, φθάνουμε στη ράχη όπου έχουμε μπροστά μας τη μεγάλη ρεματιά της Λαγωνίκας. Κατηφορίζουμε σε καλντερίμι και φθάνουμε στο μεγάλο πέτρινο γεφύρι του Διακουμή. Χτισμένο κι αυτό από Ηπειρώτες μαστόρους, διατηρείται επίσης σε αρίστη κατάσταση, περήφανο δείγμα της ακμής των χωριών του Πηλίου στο τέλος της Τουρκοκρατίας (για περισσότερες πληροφορίες δείτε το βιβλίο του Νίκου Χαρατσή ''Πέτρινα τοξωτά γεφύρια στο Πήλιο''. Διαβάστε επίσης το βιβλίο του Νίκου Διαμαντάκου ''Το Πουρί, το πολύδροσο χωριό του Πηλίου'').

Το γεφύρι του Διακουμή στο ρέμα της Λαγωνίκας

        Μετά το γεφύρι βγαίνουμε σε δρόμο (που αριστερά κατηφορίζει προς την παραλία του Οβριού) και βαδίζουμε σε αυτόν προς τα δεξιά (ανατολικά). Μετά από δύο χιλιόμετρα περίπου, εκεί που ο κύριος δρόμος κάνει κατηφορική αριστερή στροφή, πάμε λοξά δεξιά σε στενό χωματόδρομο, από το τέρμα του οποίου συνεχίζει μονοπάτι-καλντερίμι που μας κατεβάζει σε άλλη ρεματιά, το Ξερόρεμα. Αυτή θα είναι και η τελευταία ρεματιά που θα περάσουμε.

Το καλντερίμι στο Ξερόρεμα

        Ανηφορίζοντας στην άλλη πλευρά, συναντούμε την πηγή ''Νεράκι'' που αναβλύζει από το βράχο, στη ρίζα ενός μεγάλου πλατανιού. Είμαστε ήδη κοντά στο Πουρί. Βγαίνουμε σε δρόμο που ανηφορίζει λίγο ακόμα και μετά βαδίζουμε σε ίσιωμα. Δεξιά λοξά ανηφορίζει τσιμεντόδρομος, που επίσης οδηγεί στο Πουρί. Εμείς προτιμούμε να βαδίσουμε ευθεία στο δρόμο μας και σε λίγο συναντούμε ασφαλτόδρομο πάνω σε στροφή του. Ανηφορίζοντας ομαλά ευθεία στην άσφαλτο, φθάνουμε στην κάτω συνοικία του Πουρίου.

Πουρί

          Από τη σκεπαστή βρύση που θα δούμε δεξιά στο δρόμο ανηφορίζει καλντερίμι, το οποίο μας βγάζει πιο πάνω στην άκρη του πάρκινγκ, όπου είναι και το τέρμα των λεωφορείων, στην επάνω συνοικία του χωριού.
ΥΓ. Ευχαριστούμε τον Ηλία Γεωργίου  από το Πουρί για τη βοήθειά του στον καθαρισμό του γεφυριού στα Πυργάκια.

Βένετο-Κεραμίδι (Ο2)

Στο δρόμο για Προφήτη Ηλία

Απόσταση: 14,4 χλμ.
Διάρκεια: 6 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 4.40΄)
Υψόμετρο: από 240 μ.(Βένετο) σε 590 μ. (μέγιστο) σε 330 μ. (Κεραμίδι)
Σήμανση: πινακίδες Ο2, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (πηγή Μπροβοκονίκο)
 Κατεβάστε ίχνος GPS:    η διαδρομή στο Wikiloc    η διαδρομή στο Εverytrail

       H διαδρομή αυτή, τμήμα του εθνικού μονοπατιού Ο2, ενώνει τα δύο βορειότερα χωριά του Πηλίου, Βένετο και Κεραμίδι. Οι ντόπιοι την προτιμούσαν τους καλοκαιρινούς μήνες, ενώ το χειμώνα, που ρίχνει αρκετό χιόνι, έπαιρναν τη χαμηλότερη διαδρομή που περνά από το Καμάρι (βλέπε τις διαδρομές Κεραμίδι-Καμάρι και Βένετο-Καμάρι). Είναι καλά σηματοδοτημένη και βατή, όμως κοντά στον Προφήτη Ηλία του Βενέτου παραμένουν κάποια προβλήματα βλάστησης, έτσι καλό είναι  να έχουμε μαζί μας ένα κλαδευτήρι ή πριονάκι.

      Στο Κεραμίδι μπορούμε να πάμε και με λεωφορείο του ΚΤΕΛ, αλλά το Βένετο δεν έχει συγκοινωνία. Μια λύση στο πρόβλημα είναι να πάρουμε ταξί από το Κεραμίδι (τηλ. 6977893576) ή και από τα Κανάλια (τηλ. 6945277835). Mια άλλη περίπτωση είναι να κάνουμε τη διαδρομή αντιστρόφως (δηλαδή από Κεραμίδι προς Βένετο) και να συνεχίσουμε την επομένη βαδίζοντας προς Πουρί (Ο2), μονή Φλαμουρίου, Άνω και Κάτω Κερασιά ή ακόμα να επιστρέψουμε στο Κεραμίδι από το Καμάρι (βλέπε τις αντίστοιχες διαδρομές). Στο Βένετο και στο Κεραμίδι θα βρούμε ανοικτό εστιατόριο στην πλατεία. Στο Βένετο υπάρχει πλέον δυνατότητα διαμονής (Apartments Veneto), όπως επίσης και ξενώνες στο Καμάρι.

Βένετο

        Αρχίζοντας από την πλατεία στο Βένετο, βγαίνουμε στο πάρκινγκ και βαδίζουμε στο στενό κεντρικό τσιμεντόδρομο, ο οποίος προφανώς παλιότερα ήταν καλντερίμι. Στη συνέχεια γίνεται άσφαλτος, περνούμε από το νεκροταφείο βγαίνοντας από το χωριό και μετά από λίγη πορεία, βλέπουμε στα δεξιά τις πινακίδες που σηματοδοτούν την είσοδο του μονοπατιού. Στο σημείο αυτό, αριστερά του δρόμου υπάρχει τσιμεντένια δεξαμενή νερού.

Το μονοπάτι για Προφήτη Ηλία

          Βαδίζουμε πλέον σε πολύ ωραίο μονοπάτι με μικρά τμήματα καλντεριμιού, ανάμεσα σε πυκνή σκιερή βλάστηση που σχηματίζει τούνελ. Σε κάποια σημεία η βλάστηση πυκνώνει πολύ και μας δυσκολεύει, ιδίως εκεί όπου έχει βάτια. Εδώ χρειάζεται συχνή συντήρηση και καθάρισμα. Αφού περάσουμε το Τρανό Ρέμα, ανηφορίζουμε σε τμήμα καλντεριμιού και τελικά φθάνουμε στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, χτισμένο στο πλάτωμα πάνω στη ράχη.

Προφήτης Ηλίας Βενέτου

        Από δώ βαδίζουμε πάλι στην άσφαλτο για διάστημα ενός χιλιομέτρου. Στην απέναντι ράχη βλέπουμε μεγάλο νταμάρι μαρμάρου. Αφού ο δρόμος περάσει ρέμα, προσέχοντας τα κόκκινα σημάδια στα μαύρα βράχια αριστερά, ανηφορίζουμε σε στενό μονοπάτι που κόβει δρόμο παρακάμπτοντας το νταμάρι και παραπάνω ξαναβγαίνουμε στην άσφαλτο. Σε πεντακόσια μέτρα υπάρχει μεταλλική πινακίδα Ο2 και ανεβαίνουμε στον όχθο του δρόμου δεξιά, ακολουθώντας πάλι στενό μονοπάτι.  Σύντομα βγαίνουμε σε χωματόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε για λίγο δυτικά. Εκεί που κάνει ανηφορική στροφή, πάμε ευθεία δυτικά μπαίνοντας στο δάσος από βελανιδιές και ανηφορίζουμε ομαλά, έχοντας ένα ρεματάκι στα δεξιά μας. Το υπέροχο αυτό δρυοδάσος στα Κάτω Καρόγεια είναι ίσως το ομορφότερο κομμάτι όλης της διαδρομής.

Δρυοδάσος στα  Κάτω Καρόγεια

       Πιο πέρα, το μονοπάτι μας ξαναβγαίνει στην άσφαλτο ανηφορίζοντας και σε λίγα μέτρα, μετά από αριστερή στροφή, ξαναβρίσκουμε δεξιά μας το μονοπάτι που μετά γίνεται εγκαταλελειμμένος στενός δρόμος. Από το τέρμα του δρόμου συνεχίζει μονοπάτι, που μας φέρνει σε πηγή με τσιμεντένια ποτίστρα και λιθόστρωτο, στην τοποθεσία Μπροβοκονίκο.

       Συνεχίζουμε στο μονοπάτι και ανηφορίζουμε λοξά αριστερά. Εδώ στην καταγραφή λαθέψαμε προς στιγμήν και πήγαμε λίγο δεξιότερα, αλλά το λάθος διορθώθηκε βάζοντας κόκκινα σημάδια. Πιο πέρα βγαίνουμε σε χωματόδρομο, τον οποίο ακολουθούμε μέχρι το τέρμα του και μετά ξαναμπαίνουμε σε μονοπάτι με μικρά τμήματα καλντεριμιού, το οποίο πορεύεται σε βραχώδες έδαφος. Εδώ δεν υπάρχουν διασταυρώσεις για να μας μπερδέψουν.

       Φθάνουμε στη ράχη με θέα στο Αιγαίο και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε ευθεία προς τα δυτικά. Στο βάθος διακρίνουμε την άσφαλτο που πάει προς Κεραμίδι (το χωριό δε φαίνεται). Παρακάτω βγαίνουμε λοξά σε δρόμο και σύντομα ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι στα δεξιά. Κατηφορίζουμε ομαλά και ευθεία, περνούμε αριστερά από νερόλακκο (σουβάλα) και αμέσως μπαίνουμε σε δρόμο, στον οποίον και βαδίζουμε. Λοξά από αριστερά έρχεται και ο άλλος δρόμος και ενώνεται μαζί μας.
     Σε λίγο, ο δρόμος κάνει δεξιά στροφή (προς βορράν). Εδώ συναντούμε τη διαδρομή Κανάλια-Κεραμίδι (αριστερά πάει το μονοπάτι προς Κανάλια). Μετά από εκατό μέτρα ακόμα στο δρόμο, εκεί που κάνει αριστερή στροφή, συνεχίζουμε ευθεία στο μονοπάτι και κατεβαίνουμε σε μια λάκκα. Κατόπιν ανηφορίζουμε και ξανασυναντούμε το δρόμο, ο οποίος πιο πέρα κάνει πάλι αριστερή στροφή και εμείς συνεχίζουμε ευθεία στο καλντερίμι, περνώντας δίπλα από ένα μαντρί.

Καλντερίμι σε άριστη κατάσταση κοντά στο Κεραμίδι

           Το ωραίο καλντερίμι, που διατηρείται σε άριστη κατάσταση, κατηφορίζει ομαλά, περνά ένα ρέμα και ανηφορίζοντας συναντούμε την άσφαλτο και τη διασχίζουμε λοξά. Στην άλλη πλευρά του  δρόμου υπάρχει μαντρί και δίπλα του μια σουβάλα. Εμείς εδώ πάμε ανάμεσα, αριστερά από τη σουβάλα, και αμέσως βρίσκουμε το χορταριασμένο καλντερίμι να κατηφορίζει προς τα βορειοδυτικά. Λίγο πιο πέρα, κόβεται απότομα από τη διάνοιξη του δρόμου και πάμε σε μονοπάτι αριστερά, περνούμε ένα ρεματάκι και κατηφορίζουμε σε χωματόδρομο, ο οποίος βγαίνει σε τσιμεντένιο γεφυράκι στην άσφαλτο, στην είσοδο του Κεραμιδίου. Από το πάρκινγκ στο τέρμα του δρόμου συνεχίζει πλακόστρωτο κατηφορικό δρομάκι-καλντερίμι, που μας φέρνει σε λίγο στην πλατεία του χωριού.

Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (1787) στην πλατεία του Κεραμιδίου

Έλαφος (Boυργαρινή)- Κεραμίδι (O2)

Το Κεραμίδι από ψηλά με φόντο το Αιγαίο

Απόσταση: 16,6 χλμ.
Διάρκεια: 6 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 5.10')
Υψόμετρο: από 480 μ. (Έλαφος) σε 680 μ. (μέγιστο) σε 330 μ. (Κεραμίδι)
Συνολική ανάβαση: 385 μ. Συνολική κατάβαση: 535 μ.
Σήμανση: Πινακίδες Ο2 και κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc   από το Everytrail  

      Η διαδρομή αυτή, τμήμα του εθνικού μονοπατιού Ο2, αρχίζει από το χωριό Έλαφος (παλιά ονομασία Βουργαρινή) στο Μαυροβούνι (νομός Λάρισας), με μονοπάτι σε ωραίο δρυοδάσος και στη συνέχεια βαδίζουμε σε δασικό δρόμο. Το τελευταίο τμήμα φθάνοντας στο Κεραμίδι είναι καλντερίμι. Από το Κεραμίδι μπορούμε να συνεχίσουμε βαδίζοντας στο μονοπάτι Ο2 προς Βένετο και Πουρί, ή προς τα Κανάλια, ή ακόμα προς την παραλία Καμάρι που απέχει μια ώρα πορείας. Το Κεραμίδι έχει συγκοινωνία λεωφορείου με το Βόλο (www.ktelvolou.gr) αλλά και ταξί που μπορεί να μας φανεί χρήσιμο (τηλ. 6977893576). Στην πλατεία του Κεραμιδίου λειτουργεί καφενείο-εστιατόριο όλο το χρόνο. Στο Καμάρι την καλοκαιρινή περίοδο επίσης λειτουργούν εστιατόρια και ενοκιαζόμενα δωμάτια.   

     Ξεκινώντας από την εκκλησία της Αναλήψεως στο κέντρο του Έλαφου, ακολουθούμε τον τσιμεντόδρομο πίσω από την εκκλησία που κατευθύνεται ανατολικά. Μετά τα τελευταία σπίτια του χωριού γίνεται χωματόδρομος και μας οδηγεί στο γήπεδο ποδοσφαίρου, όπου υπάρχει και βρύση-ποτίστρα. Το μονοπάτι συνεχίζει πλάι στο γήπεδο ανηφορίζοντας ομαλά μέσα σε δρυοδάσος. Πιο πάνω διασχίζουμε λοξά χωματόδρομο δύο φορές και συνεχίζουμε στο μονοπάτι που ανηφορίζει ευθεία ανατολικά. Βγαίνουμε στο δρόμο για λίγα μέτρα, ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι και κατόπιν ξαναβγαίνουμε στο δρόμο.

        Σε λίγο έχουμε μπροστά μας ξέφωτο πλάτωμα με ένα μαντρί (προσοχή). Εδώ αφήνουμε το δρόμο και δίπλα στην περίφραξη του μαντριού βρίσκουμε το μονοπάτι που κατηφορίζει μπαίνοντας μέσα στο δάσος. Περνούμε ομαλά τρία ρεματάκια και κατόπιν βαδίζουμε στην επάνω πλευρά από ένα ξέφωτο πάνω σε πεζούλα από ξερολιθιά. Εδώ βρισκόμαστε στην τοποθεσία Παλιάμπελα. Διασχίζουμε και δεύτερο ξέφωτο και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε σε πυκνό μονοπάτι. Περνούμε ένα πρώτο ρεματάκι και μετά ένα δεύτερο μεγαλύτερο, το Μπεγιάτικο, όπου όταν τρέχει νερό σχηματίζεται μικρός καταρράκτης από κάτω.  Εδώ συναντούμε και τμήματα καλντεριμιού.

           Ανεβαίνοντας λίγο ακόμα μετά το ρέμα φθάνουμε σε μικρό πλάτωμα, όπου στρίβουμε αριστερά ανατολικά και ξαναβρίσκουμε λίγο καλντερίμι. Τελικά βγαίνουμε σε χωματόδρομο, τον οποίο ακολουθούμε δεξιά κατηφορίζοντας για λίγο και μετά ανηφορίζοντας. Προσέχοντας τα σημάδια, βρίσκουμε δυο μικρά τμήματα μονοπατιού στα δεξιά μας και ξαναβγαίνουμε στο δρόμο, που παίρνει πλέον κατεύθυνση νότια μέσα σε πυκνό δρυοδάσος.          

Η λίμνη Κάρλα

        Αφού περάσουμε δίπλα από ένα αλώνι, ο κύριος δρόμος στρίβει ομαλά δεξιά, αλλά εμείς παίρνουμε τον στενότερο δρόμο αριστερά, που συνεχίζει να ανηφορίζει προς τα νοτιοανατολικά. Από κάποια σημεία βλέπουμε στον ορίζοντα εντυπωσιακά τη λίμνη Κάρλα.  Η πορεία μας στη συνέχεια ξαναγίνεται ανατολική και βγαίνουμε σε μακρόστενη λάκκα με ένα νερόλακκο για να πίνουν τα ζώα (σουβάλα Καλλίτση).

Σουβάλα Καλλίτση

           Συναντούμε φαρδύτερο χωματόδρομο σε μιά στροφή του και πάμε ευθεία δεξιά, στην ίδια ανατολική κατεύθυνση. Μετά από λίγο, ο δρόμος αρχίζει να κατηφορίζει σταθερά. Σε κάποια σημεία αναγνωρίζουμε τμήματα καλντεριμιού μέσα στο δρόμο και αφήνουμε παλιό νταμάρι αριστερά μας. 
           Μετά από αρκετή πορεία στο δρόμο, πάνω σε δεξιά στροφή του (προσοχή στα σημάδια), τον αφήνουμε και πάμε ευθεία σε εγκαταλελειμμένο κατηφορικό δρόμο, ο οποίος παρακάτω γίνεται καλντερίμι. Ακολουθώντας το καλντερίμι πλέον μπαίνουμε στο χωριό Κεραμίδι και κατηφορίζοντας συνεχώς σε φαρδύ πλακόστρωτο, φθάνουμε τελικά στην πλατεία με την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.   

Πλατεία Κεραμιδίου