Kάτω Κερασιά-Άνω Κερασιά-μονή Σουρβιάς-Λέσχιανη (κυκλική)

Φθάνοντας στη μονή Σουρβιάς

 Απόσταση: 21,2 χλμ.

Χρόνος: 8,5 ώρες (με στάσεις)

Υψόμετρο: από 123 μ. (Κάτω Κερασιά) σε 969 μ. (μέγιστο)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 959 μ.

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες

Αρχή/τέλος: πλατεία Κάτω Κερασιάς

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Πλατεία Άνω Κερασιάς

Κατεβάστε αρχείο GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

         Αυτή είναι μια μεγάλη κυκλική πορεία στα δάση οξιάς και δρυός του Βορείου Πηλίου, στην οποία περνούμε από την μονή Σουρβιάς και το ξωκλήσι της Παναγίας Λέσχιανης.

        Ξεκινώντας από την πλατεία της Κάτω Κερασιάς, παίρνουμε τον ανηφορικό τσιμεντόδρομο και σε διασταυρώσεις διαλέγουμε την πιο ανηφορική. Περνάμε από δεξαμενή του υδραγωγείου, όπου το τσιμεντάρισμα παύει και βαδίζουμε πιο ομαλά σε χωματόδρομο. Μπορούμε να δούμε την λίμνη Κάρλα  στο βάθος αριστερά. Σε ενάμισυ χιλιόμετρο από τη δεξαμενή, αφήνουμε τον κύριο δρόμο και πάμε λοξά δεξιά σε στενότερο δρόμο, περνάμε ένα μικρό ρέμα και ανηφορίζουμε δίπλα σε κτήμα που έχουμε δεξιά μας. Προσέχοντας αριστερά, μόλις δούμε τον στύλο και τα σημάδια ανεβαίνουμε στον όχθο του δρόμου και βρίσκουμε το μονοπάτι που ανηφορίζει παράλληλα, έχοντας κάποια στοιχεία καλντεριμιού. Περνάμε πάνω από ένα παλιό νταμάρι.

Πάνω από το παλιό νταμάρι

        Πιο πέρα, το μονοπάτι μας βγαίνει σε δρόμο, όπου βαδίζουμε για λίγο. Αριστερά μας είναι ένα κτήμα. Πιο πάνω μετά από διασταύρωση ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι αριστερά από το δρόμο. Ξαναβγαίνουμε στο δρόμο και στη συνέχεια βαδίζουμε για λίγο στην άσφαλτο. Εκεί που κάνει αριστερή στροφή, πάμε ευθεία σε παρατημένο νταμάρι. Το μονοπάτι κατηφορίζει προς τη ρεματιά, διασχίζει ρέμα και χωματόδρομο και ανηφορίζει ομαλά στην άλλη όχθη (την δεξιά) για να καταλήξει στο μνημείο του ΕΛΑΣ δίπλα στην άσφαλτο. Από το τέρμα της ασφάλτου  συνεχίζει στενός χωματόδρομος που οδηγεί σύντομα στην πλατεία της Άνω Κερασιάς, με την ξαναχτισμένη εκκλησία των Αγίων Αποστόλων. Σχεδόν όλα τα σπίτια όμως παραμένουν ερειπωμένα, μετά το κάψιμο του χωριού από τους Γερμανούς το 1944.  

Αγιοι Απόστολοι Άνω Κερασιάς

        Από την βρύση της πλατείας ακολουθούμε το χαλασμένο καλντερίμι που κατηφορίζει δίπλα στο σπίτι του κερασιώτη λογοτέχνη Ηλία Λεφούση. Kατεβαίνουμε σε μια βρύση και κατόπιν ανηφορίζουμε  για λίγα μέτρα λοξά προς τα αριστερά. Περνώντας δίπλα από ερειπωμένα σπίτια του μαρτυρικού χωριού, και  αφήνοντας στα δεξιά το πρώην οπλουργείο των ανταρτών που διατηρείται κάπως καλύτερα, βαδίζουμε βορειοανατολικά σε φαρδύ μονοπάτι, που κατηφορίζει ομαλά προς μια ρεματιά. Εδώ υπήρχε μέχρι το 1980 το γεφύρι της Γελαδίστρας, το οποίο απογκρέμισε ένας τσοπάνης (σύμφωνα με την αναφορά του Νίκου Χαρατσή) και τώρα διατηρούνται μόνον οι βάσεις του.

Καλντερίμι στη Γελαδίστρα

      Περνούμε τη ρεματιά δίπλα από το γκρεμισμένο γεφύρι και ανηφορίζουμε σε καλντερίμι. Παραπάνω, φθάνουμε σε σημείο όπου δεξιά μας έχουμε περιφραγμένο κτήμα, όπου τερματίζει δρόμος. Εδώ υπάρχει διχάλα μονοπατιών με πινακίδα, όπου αριστερά συνεχίζει η διαδρομή για τη μονή Φλαμουρίου, ακολουθώντας την πορεία της ρεματιάς. Εμείς πάμε λοξά δεξιά σε μονοπάτι παράλληλο με την περίφραξη και σε λίγα μέτρα, βλέποντας το βέλος, στρίβουμε δεξιά και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε στην πλαγιά προς τα νοτιοανατολικά. Εδώ υπάρχουν δύο παράλληλες διαδρομές, η δεξιότερη με τα μπλέ-κόκκινα σημάδια που ανηφορίζει ευθεία και πιο απότομα, ενώ η αριστερότερη με τα κόκκινα σημάδια ανηφορίζει πιο ομαλά με ζικ-ζακ, διευκολύνοντας τα φορτωμένα ζώα  που μετέφεραν ξυλοκάρβουνα και προμήθειες. Πιο πάνω όμως ενώνονται και βγαίνουμε στη συνέχεια σε μεγάλο ξέφωτο, όπου φυτρώνουν χαμηλά κέδρα. Εδώ είμαστε στην περιοχή Κώστα Ράχη. Διασχίζουμε το ξέφωτο και στην επάνω μεριά του προς τα ανατολικά παίρνουμε στενό χωματόδρομο, που ανηφορίζει ελαφρά μπαίνοντας σε υπέροχο δάσος οξιάς. Λίγο παραπάνω, προσέχοντας δεξιά μας, βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού και το ακολουθούμε.

Στο δάσος οξιάς

        Πιο πέρα, διασχίζουμε τον δασικό δρόμο που πάει προς Κοκκινόγεια και συνεχίζουμε για λίγο ακόμα στο μονοπάτι, το οποίο ξαναβγαίνει λοξά στο δρόμο επάνω σε διασταύρωση. Δεξιά φεύγει κατηφορικός δρόμος προς Άνω Κερασιά. Εμείς βαδίζουμε στον κύριο δρόμο, που ανηφορίζει ελαφρά με κατεύθυνση βορειοανατολική. Προσπερνούμε διασταύρωση με δρόμο αριστερά που πάει προς μονή Φλαμουρίου και Κάτω Κορομπλιά (μνημείο Αλφόνς) και σε πενήντα μέτρα, βλέποντας τα σημάδια, πάμε λοξά αριστερά στο μονοπάτι που σύντομα κατεβαίνει, διασχίζει το δρόμο και κατηφορίζουμε ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια προς τα νοτιοανατολικά. Σύντομα βγαίνουμε σε μικρό πλάτωμα που χρησιμοποιείται από υλοτόμους. Συνεχίζουμε σε δρόμο προς νότον, και μετά από τριακόσια μέτρα, εκεί που ο δρόμος στρίβει ελαφρά δεξιά, βρίσκουμε το μονοπάτι αριστερά, που συνεχίζει σε νότια πορεία. Η περιοχή εδώ λέγεται Χιονότρυπα.

Στο δάσος Σουρβιάς

      Βαδίζοντας συνεχώς μέσα σε ωραίο δάσος οξιάς, περνούμε από ένα ξέφωτο, κατόπιν ακολουθούμε μιαν αβαθή ρεματιά και βγαίνουμε σε δεύτερο ξέφωτο, όπου υπάρχει στύλος με πινακίδες. Από τη μέση του ξέφωτου φεύγει κατηφορικό μονοπάτι με κόκκινα σημάδια νότια (δεξιά κάτω) προς μονή Σουρβιάς. 

Μονή Σουρβιάς

      Αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα, η μονή ιδρύθηκε το 16ο αιώνα από τον όσιο Διονύσιο Ολύμπου και ανακαινίστηκε δύο αιώνες μετά από τον όσιο Γεράσιμο τον Νέο. Το μοναστήρι ήταν συχνά ορμητήριο ανταρτών.  Το 1878 η μονή κάηκε μετά από μάχη ανάμεσα σε Έλληνες επαναστάτες και Τούρκους. Στη διάρκεια της κατοχής, μέσα στο καθολικό (που χρονολογείται από το 1627) λειτουργούσε αντιστασιακό τυπογραφείο. Είναι χτισμένη μέσα στο δάσος σε υψόμετρο 730 μέτρων και έχει θαυμάσια θέα προς τη δύση και το νότο. Σήμερα ανήκει στη μονή Φλαμουρίου, η οποία φροντίζει για την αναστήλωσή της, που βρίσκεται σε εξέλιξη. Να σημειωθεί ότι η βρύση του μοναστηριού δεν είχε νερό όταν περάσαμε την τελευταία φορά, ούτε και η βρύση της Λέσχιανης. 

Μονή Σουρβιάς, θέα προς τη δύση

      Από την (συνήθως κλειδωμένη) είσοδο του μοναστηριού συνεχίζουμε σε μονοπάτι, που περνά ένα-δυο  ρεματάκια και κατηφορίζει νοτιοδυτικά μέσα σε δάσος από δρυς (βελανιδιές). Σε λιγότερο από μία ώρα, το μονοπάτι μας φέρνει στην εκκλησία της Παναγίας Λέσχιανης και στα λίγα σπίτια που είναι χτισμένα δίπλα της. Αν πάρουμε το μονοπάτι από τη βρύση, μπορούμε να επισκεφθούμε το τρίτοξο γεφύρι της Λέσχιανης στη ρεματιά της Καλιακούδας και να ξαναγυρίσουμε (δεκαπέντε λεπτά πήγαινε-έλα). 

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 12/2013: Δυστυχώς το γεφύρι της Λέσχιανης  δεν υπάρχει πια, εξαφανίστηκε από τις καταστροφικές πλημμύρες του Σεπτεμβρίου 2023. Σοβαρή ζημιά έπαθε και το εκκλησάκι της  Παναγίας Λέσχιανης.

Γεφύρι Λέσχιανης (τώρα δυστυχώς κατεστραμμένο)

       Συνεχίζουμε ευθεία στο δρόμο προς τα δυτικά και σε πεντακόσια μέτρα περίπου, ακριβώς εκεί όπου  φεύγει λοξά αριστερά στενός αγροτικός δρόμος (προσοχή), εμείς πάμε δεξιά κατηφορίζοντας στο μονοπάτι, που παρακάτω ξαναβγαίνει σε δρόμο και πάμε πάλι δεξιά.

           Ο δρόμος κατηφορίζει προς το Κερασιώτικο ρέμα, το περνάει και ανηφορίζοντας έντονα στην άλλη όχθη βγαίνουμε σε μεγάλο μακρόστενο ξέφωτο-χωράφι. Εδώ αμέσως στρίβουμε αριστερά και βαδίζουμε στο όριο του χωραφιού, δίπλα σε ένα κτήμα με μηλιές που είναι αριστερά μας. Φθάνοντας κοντά στο τέρμα του χωραφιού, βρίσκουμε ευθεία μπροστά ένα φαρδύ μονοπάτι που κατηφορίζει. Με πορεία δυτική, παρακάτω διασχίζουμε ένα δρόμο και συνεχίζουμε σε μονοπάτι που περνά ένα ξέφωτο και κατεβαίνει πάλι στο Κερασιώτικο ρέμα. 

Το μονοπάτι στο δάσος κοντά στην Κερασιά

            Περνούμε ξανά το ρέμα και συνεχίζουμε σε ωραίο μονοπάτι μέσα σε μεικτό δάσος. Μετά από κάμποση πορεία στο δάσος, το μονοπάτι βγαίνει σε ανοιχτό χώρο με χαμηλή βλάστηση και σε λίγο βγαίνουμε σε αγροτικό δρόμο που κατηφορίζει. Ήδη βλέπουμε μπροστά μας το χωριό της Κάτω Κερασιάς. Σε διχάλα πάμε αριστερά και βαδίζουμε πλάι σε κτήμα που είναι αριστερά μας.

 Κάτω Κερασιά

      Σε λίγο ξαναβγαίνουμε στον ίδιο φαρδύ αγροτικό δρόμο έχοντας αποφύγει κάποιες στροφές που αυτός κάνει, περνούμε κτίσμα κινούμενοι γενικά προς τα δυτικά και πλησιάζουμε στην άσφαλτο. Ο χωματόδρομος συνεχίζει να κατηφορίζει δεξιά από την άσφαλτο και παρακάτω μετατρέπεται σε χαλασμένο καλντερίμι-μονοπάτι, που βγαίνει σε δρόμο και αμέσως φθάνουμε στην εκκλησία της Κάτω Κερασιάς. Περνούμε το ρέμα πίσω από την εκκλησία από το ανακαινισμένο δίτοξο πέτρινο γεφύρι που χρονολογείται από το 1886 και, ανηφορίζοντας λίγα μέτρα ακόμα σε καλντερίμι, φθάνουμε τέλος στην πλατεία του χωριού.

Κανάλια-Δρακοπήγαδο-Μητάφι-Προφήτης Ηλίας Βενέτου-Βένετο

Μητάφι, στο βάθος η λίμνη Κάρλα

 Απόσταση: 15 χλμ.

Χρόνος: 7,5 ώρες με στάσεις

Υψόμετρο: από 90 μ. (Κανάλια) σε 700 μ. (μέγιστο) σε 220 μ, (Βένετο)

Συνολική ανάβαση: 731 μ.  Συνολική κατάβαση:  585 .μ.

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες Ο2 στο τελευταίο τμήμα

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Αρχή: πλατεία Καναλίων  Τέλος: πλατεία Βενέτου

Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

 

Powered by Wikiloc

         Εδώ βαδίζουμε σε μια δυτικότερη διαδρομή (σε σχέση με την κύρια διαδρομή Κανάλια-Βένετο), περνώντας από το σπηλαιοβάραθρο ''Δρακοπήγαδο'', το σημείο θέας ''Μητάφι'' και τον Προφήτη Ηλία Βενέτου. 

        Ξεκινούμε ανηφορίζοντας από την πλατεία των Καναλίων, την οποία αφήνουμε αριστερά μας. Στον δεύτερο δρόμο (οδός Ι. Κεφαλά) κάνουμε δεξιά, κινούμενοι προς τα ανατολικά. Καθώς βγαίνουμε από το χωριό περνάμε από την Παλιά Βρύση (συνήθως χωρίς νερό). Ο τσιμεντόδρομος γίνεται χωματόδρομος και ανηφορίζουμε. Ενας άλλος χωματόδρομος έρχεται από αριστερά και ενώνεται μαζί μας.  Αμέσως μετά από αυτήν την διασταύρωση, αφήνουμε το δρόμο λοξά αριστερά και βρίσκουμε ανηφορικό μονοπάτι, το οποίο παραπάνω διασχίζει λοξά το δρόμο και συνεχίζουμε πάλι σε μονοπάτι. Βγαίνουμε σε ανηφορικό ξέφωτο και στη μέση του στρίβουμε δεξιά ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια.

        Το μονοπάτι, ανηφορίζοντας ελαφρά, μας φέρνει στο Δρακοπήγαδο. Αυτό είναι ένα εντυπωσιακό σπηλαιοβάραθρο με σταλακτίτες στα τοιχώματα. Το βάραθρο είναι διανοιγμένο σε μάρμαρο και τα βρόχινα νερά που το διάνοιξαν δημιούργησαν πρώτα δολίνη, η οποία συνεχώς βάθαινε και διευρυνόταν, φθάνοντας στο ορατό βάθος των 59 μέτρων. Το μέγιστο πλάτος του ανοίγματος είναι 17 μέτρα. Μόνο με σχοινιά μπορεί κανείς να κατεβεί στον πυθμένα του σπηλαίου (προσοχή!). 

Δρακοπήγαδο

       Συνεχίζουμε ανηφορικά και παραπάνω βγαίνουμε σε ξέφωτο. Εδώ συναντούμε τη διαδρομή Κανάλια-Δρακοπήγαδο-σουβάλα Μανώλη  και πάμε αριστερά (δυτικά). Πιο πέρα βγαίνουμε σε νέο ξέφωτο, που λέγεται ''Καραβάκι''. (Παρένθεση: εδώ, στην κάτω μεριά αυτού του ξέφωτου, έρχεται άλλο πιο σύντομο μονοπάτι που δεν περνά από το Δρακοπήγαδο. Αυτό ανηφορίζει από την Παλιά Βρύση ακολουθώντας το ρεματάκι και έχοντάς το στα δεξιά, πιο πάνω βγαίνει σε νταμάρι, απο το νταμάρι συνεχίζει βόρεια ανηφορικά και βγαίνει τελικά στο ξέφωτο όπως ανέφερα-κλείνει η παρένθεση).  Από την βορειοδυτική άκρη του ξέφωτου αυτού συνεχίζουν δύο μονοπάτια που και τα δύο έχουν κόκκινα σημάδια (προσοχή!). Eμείς παίρνουμε αυτό που ανηφορίζει. Πιο πάνω βαδίζουμε σε πετρώδες έδαφος με λίγα πουρνάρια. Ανηφορίζοντας συνεχώς φθάνουμε σε πλάτωμα, όπου υπάρχει μεγάλος κούκος και κιόσκι. Η τοποθεσία αυτή λέγεται Μητάφι  και προσφέρει άπλετη θέα προς τη λίμνη Κάρλα και τα Κανάλια.

Μητάφι

            Εδώ στο Μητάφι καταλήγει χωματόδρομος, στον οποίο βαδίζουμε.  Βαδίζουμε γενικά προς τα βορειοανατολικά μέσα σε δάσος από μεγάλες δρυς. Πιο πέρα υπάρχει διασταύρωση. Ο δρόμος που ανηφορίζει αριστερά  (δεν παίρνουμε αυτόν) πηγαίνει προς την τοποθεσία Ψηλή Ράχη και συνεχίζει προς Άνω Κανάλια. Εμείς πάμε ευθεία και αμέσως μετά τη διασταύρωση (προσοχή!) αφήνουμε το δρόμο (ο οποίος δρόμος στρίβει δεξιά  και πηγαίνει προς την τοποθεσία Πυργάκι Βλαχογιάννη) και συνεχίζουμε ομαλά σε μονοπάτι μέσα στο δάσος με τις μεγάλες δρυς, έχοντας πάντοτε την ίδια βορειοανατολική κατεύθυνση. Το μονοπάτι αλλού είναι εμφανές και αλλού όχι και τόσο, αλλά μας καθοδηγεί η διαμόρφωση του εδάφους, που είναι εν γένει ελαφρώς κατηφορική.

Μονοπάτι στο δάσος από δρύες

             Μετά από αρκετό περπάτημα σε πολύ όμορφο παρθένο δρυοδάσος (αυτό είναι το ομορφότερο κομμάτι της διαδρομής), βγαίνουμε σε ξέφωτο που έχει την ονομασία Πιτζέλα. Συνεχίζουμε προς την ίδια κατεύθυνση κατηφορίζοντας ελαφρά. Ενα ρεματάκι αρχίζει να σχηματίζεται παράλληλα στην πορεία μας και το έχουμε αριστερά μας. Εδώ η βλάστηση αρχίζει κάπου κάπου να ενοχλεί και είναι καλό να έχουμε μαζί μας ένα εργαλείο κήπου για να καθαρίζουμε. Τελικά κατεβαίνουμε σε νέο ξέφωτο που ονομάζεται Λογγάρι. Εδώ τερματίζει και ένας εγκαταλελειμμένος χαλασμένος χωματόδρομος, τον οποίο ακολουθούμε. Στην απέναντι ράχη βλέπουμε μεγάλο νταμάρι. Μετά από δύο διασταυρώσεις χωματόδρομων όπου πάμε αριστερά, τελικά βγαίνουμε στην άσφαλτο που πάει για Βένετο. Μπροστά μας είναι το εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία.

Προφήτης Ηλίας Βενέτου

            Εδώ στον Προφήτη Ηλία συναντούμε το μονοπάτι Ο2 (τμήμα Κεραμίδι-Βένετο), το οποίο ακολουθούμε στο εξής μέχρι το Βένετο. Κατά το χρόνο που περάσαμε (Οκτώβριος 2021) το κομμάτι αυτό είχε κατά τόπους προβλήματα από βλάστηση και θα πρέπει να αναληφθεί δράση για τη συντήρησή του. Συνιστάται και εδώ να έχουμε μαζί μας ψαλίδι και γάντια κήπου. (τελευταία ενημέρωση: έγινε καθαρισμός του μονοπατιού τον Σεπτέμβριο 2022 στα πλαισια του Long Pelion Trail).

Το μονοπάτι τελικά βγαίνει στην άσφαλτο, στην οποία βαδίζουμε, περνούμε από το νεκροταφείο όπου κάνουν στροφή τα λεωφορεία και μπαίνουμε στο χωριό για να καταλήξουμε στην πλατεία, όπου λειτουργεί εστιατόριο-καφέ. Υπάρχει ακόμα και ξενώνας (Veneto Appartments). Από το Βένετο μπορεί κανείς να συνεχίσει περπατώντας στο μονοπάτι  προς Πουρί, Μακρινίτσα, Κεραμίδι, Καμάρι, Μονή Φλαμουρίου-Άνω Κερασιά.

ΥΓ. Ευχαριστούμε τον καναλιώτη Απόστολο Τσούκα που μας έδειξε το μονοπάτι.

Bένετο-Μονή Φλαμουρίου-Κάτω Γούρα-Γερακοφωλιά-Βένετο (κυκλική)

 

Απόσταση: 17,6 χλμ.

Διάρκεια: 7,5 ώρες με στάσεις

Υψόμετρο: από 205 μ. (Βένετο) ως 768 μ. (μέγιστο)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 774 μ.

Σήμανση: πινακίδες, κόκκινα σημάδια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Μονή Φλαμουρίου)

Αρχή/τέλος: πλατεία Βενέτου

Κατεβάστε αρχείο GPS: από το Wikiloc 

         

Powered by Wikiloc

           Αυτή είναι μια μεγάλη κυκλική διαδρομή στο Βόρειο Πήλιο. Από το Βένετο πηγαίνουμε στη μονή Φλαμουρίου και συνεχίζουμε προς την κατεύθυνση της Άνω Κερασιάς. Φθάνοντας όμως στην περιοχή της Κάτω Γούρας, αφήνουμε τον χωματόδρομο  και από δευτερεύον μονοπάτι βγαίνουμε στην Γερακοφωλιά, όπου συναντούμε το καλντερίμι που πάει από Άνω Κερασιά προς Βένετο και το ακολουθούμε για να επιστρέψουμε πίσω στην πλατεία του Βενέτου. Βαδίζουμε ως επί το πλείστον σε δάσος αραδιάς, οξιάς και βελανιδιάς. Επειδή σε κάποια σημεία υπάρχουν μικροπροβλήματα από βλάστηση και βάτια, καλό είναι να φοράμε μακριά παντελόνια και να έχουμε μαζί μας κάποιο κλαδευτήρι, ωστόσο η διαδρομή είναι γενικά ανοικτή. Νερό θα βρούμε μόνον στη μονή Φλαμουρίου. Στην πλατεία του Βενέτου λειτουργούν δύο καφεστιατόρια, που θα μπορέσουν να μας εξυπηρετήσουν για φαγητό (καλό όμως είναι να υπάρχει προσυνεννόηση, ιδίως αν ο αριθμός των ατόμων είναι μεγάλος). Στο χωριό λειτουργεί ακόμα και ξενώνας (Veneto appartments). 

         Από την πλατεία του Βενέτου, ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια βγαίνουμε και ακολουθούμε τον τσιμεντόδρομο που ανηφορίζει προς τα ανατολικά, πηγαίνοντας προς την παραλία Πετρομέλισσο. Περνούμε δίπλα από το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου βγαίνοντας από το χωριό. Αφήνουμε διασταύρωση με δρόμο αριστερά που πηγαίνει προς την παραλία Κουλούρι και  άλλες δύο διασταυρώσεις με δρόμους που ανηφορίζουν δεξιά.

           Σε λίγο βλέπουμε στη δεξιά πλευρά του δρόμου ένα ''δάσος'' από ταμπέλες που σηματοδοτούν το μονοπάτι-καλντερίμι προς τη μονή Φλαμουρίου. Το ακολουθούμε με κατεύθυνση γενικά νότια, βοηθούμενοι από τα κόκκινα σημάδια και από μερικές πινακίδες. Κινούμαστε σε ίσιωμα, με εναλλαγές δάσους και πετρώδους εδάφους με χαμηλή βλάστηση. Σε ορισμένα κομμάτια βαδίζουμε μέσα σε πραγματικό τούνελ από βλάστηση.

Κακόρεμα

        Στη συνέχεια,  κατηφορίζουμε προς μια μεγάλη άγρια ρεματιά, το Κακόρεμα, η κατάληξη της οποίας στη θάλασσα είναι η παραλία Πετρομέλισσο. Αφού περάσουμε τη ρεματιά, ανηφορίζουμε συνεχώς στη δασωμένη πλαγιά, μέχρι που φθάνουμε σε βραχώδες πλάτωμα πάνω στη ράχη, στην τοποθεσία Πετριάλο. Στο σημείο αυτό,  με λύπη μας διαπιστώσαμε τον Οκτώβριο 2020 ότι ανοίχθηκε δρόμος για υλοτομία πάνω ακριβώς στην πορεία του μονοπατιού. Αναγκαστικά λοιπόν βαδίζουμε στο δρόμο με κατεύθυνση νότια, κατηφορίζoντας ομαλά σχεδόν ευθεία προς τη ρεματιά του μοναστηριού.  Περνούμε  το ρέμα και, σε λίγο συναντούμε διασταύρωση με πινακίδα, όπου αριστερά φεύγει μονοπάτι προς το παραλιακό επίνειο (ταρσανά) της μονής, τον Άγιο Νικόλαο (προσοχή). Εμείς εδώ πάμε δεξιά και  ανηφορίζουμε έντονα με συνεχείς ελιγμούς (καγκιόλια), βρίσκοντας συχνά και τμήματα καλντεριμιού. 

          Φθάνοντας επάνω στη ράχη, συναντούμε κίτρινη μεταλλική πινακίδα. Εδώ αριστερά φεύγει μονοπάτι που κατηφορίζει στη ρεματιά Βαθουλωμένη, πηγαίνοντας προς Κορομπλιά-μνημείο Αλφόνς αλλά και προς το Παλιόκαστρο Βενέτου (βλέπε τις αντίστοιχες διαδρομές). Εμείς όμως συνεχίζουμε να ανηφορίζουμε ομαλά ευθεία στο κύριο μονοπάτι, το οποίο σύντομα μας φέρνει στη μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Φλαμουρίου.

Καθολικό μονής Φλαμουρίου 

         Η μονή ιδρύθηκε το 1595 από τον  όσιο Συμεών, γιορτάζει στις 6 Αυγούστου και έχει τέσσερις μοναχούς. Είναι άβατο για τις γυναίκες, όμως μπορεί να προσφέρει τη δυνατότητα φιλοξενίας σε μικρό αριθμό ανδρών επισκεπτών. Είναι από τα λίγα μοναστήρια σήμερα που λειτουργούν κανονικά χωρίς άμεση πρόσβαση σε δρόμο (χρειάζεται πορεία μισής ώρας) και χωρίς σύνδεση με το δίκτυο ηλεκτρισμού. Από το Βένετο μέχρις εδώ, χρειαστήκαμε περίπου τρείς ώρες πορείας με στάσεις (καθαρός χρόνος 2.20').

Μονή Φλαμουρίου

.        Αφού περιηγηθούμε στο ιστορικό μοναστήρι και δροσιστούμε από τη βρύση του, συνεχίζουμε ανηφορίζοντας ανάμεσα σε καστανιές στην αρχή και κατόπιν σε οξιές. Αφήνουμε διασταύρωση με στενό μονοπάτι αριστερά, που κατευθύνεται προς τη μονή Σουρβιάς και σε λίγο περνούμε ρέμα μέσα σε ένα εντυπωσιακό και υποβλητικό σκηνικό με τρεχούμενα νερά, μεγάλους βράχους και πανύψηλες οξιές.

     Πιο πάνω, φθάνουμε στην τοποθεσία Σταυρός, όπου τερματίζει χωματόδρομος, τον οποίο και ακολουθούμε κατηφορίζοντας συνεχώς. Μετά από μισή ώρα περίπου, φθάνουμε σε πλάτωμα στην περιοχή της ''Κάτω Γούρας''. Αριστερά ανηφορίζει δρόμος προς Κοκκινόγεια-Οβριό-Πουρί. Εμείς συνεχίζουμε ευθεία και σε εκατόν πενήντα μέτρα έχουμε στα αριστερά μας ποτίστρα (προσοχή). Στο σημείο αυτό αφήνουμε το δρόμο, ο οποίος συνεχίζει προς Άνω Κερασιά, και πάμε δεξιά (δυτικά) ανηφορίζοντας σε πετρώδη πλαγιά με πουρνάρια. Στη συνέχεια διασχίζουμε δρόμο και συνεχίζουμε ευθεία ανηφορικά σε βορειοδυτική κατεύθυνση. Μπαίνουμε σε δάσος οξιάς και πάμε δεξιά ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια. Σε λίγα μέτρα έχουμε δεξιά δίπλα μας έναν δρόμο. Δεν βαδίζουμε σ` αυτόν, αλλά πάμε αριστερά κατηφορικά βλέποντας τα σημάδια και βρίσκουμε μονοπάτι. Παράλληλα με μας πηγαίνει και μαύρος σωλήνας νερού. Σε λίγο, πάμε λοξά δεξιά μαζί με τον σωλήνα και κατηφορίζουμε σε πετρώδες μονοπάτι, που μας κατεβάζει σε άλλο δρόμο, τον οποίο διασχίζουμε λοξά  έχοντας δίπλα μας ένα μαντρί. 

Γερακοφωλιά

          Εδώ πλέον είμαστε στην περιοχή της ''Γερακοφωλιάς'', που είναι  μια μακρόστενη λαγκαδιά με χορτάρι και νερόλακκους για να πίνουν τα ζώα. Στο τέλος της λαγκαδιάς προς βορράν βρίσκουμε εύκολα το καλντερίμι, το οποίο μπαίνει σε δρυοδάσος μικτό με οξιές. Βαδίζοντας συνεχώς σε καλντερίμι, φθάνουμε στην τοποθεσία ''Χωράφι της Γιάνναινας". Εδώ, καθώς αρχίζει να σχηματίζεται μια ρεματιά, έρχεται λοξά από αριστερά και ενώνεται μαζί μας η διαδρομή Κανάλια-Βένετο. Συνεχίζουμε στην ίδια κατεύθυνση παρατηρώντας τα σημάδια και την πινακίδα και γρήγορα ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι, που διατηρείται σε καλή κατάσταση, κατευθυνόμενο προς τα βορειοανατολικά μέσα σε δρυοδάσος.

Καλντερίμι μέσα στο δρυοδάσος

        Κατεβαίνοντας έχουμε στα δεξιά μας μεγάλη ρεματιά, το Κακόρεμα. Μπαίνουμε σε κατηφορικό δασικό δρόμο και μετά από 150 μέτρα (προσοχή) ξαναβρίσκουμε αριστερά το μονοπάτι. Η πορεία μας συνεχίζει σχεδόν βόρεια.

            Πλησιάζοντας στο Βένετο,  βαδίζουμε μέσα σε τούνελ από οργιώδη βλάστηση. Το καλντερίμι δεν χάνεται όμως, κατηφορίζει με ελιγμούς, περνούμε από ένα προσκυνητάρι και τελικά φθάνουμε στα πρώτα σπίτια. Βγαίνουμε στον τσιμεντόδρομο και πάμε αριστερά, περνάμε από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και μετά φθάνουμε στην πλατεία, που είναι λίγο κάτω από το δρόμο.

Βένετο

Πουρί - Τρία Γεφύρια (κυκλική)

Το γεφύρι του Πόρου

LINK TO ENGLISH PAGE

 Απόσταση: 23,0 χλμ.
Διάρκεια: 9 ώρες με τις στάσεις, καθαρός χρόνος πορείας 7.35΄
Υψόμετρο: από 430 μ. (Πουρί) σε 710 μ. (μέγιστο) σε 165 μ. (ελάχιστο)
Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 1025 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Άγιος Γεώργιος, Πυργάκια, Ξερόρεμα)
Αφετηρία/τερματισμός: Πάρκινγκ του Πουρίου (στροφή λεωφορείων)
Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

         Mε αυτήν τη μεγάλη εννιάωρη κυκλική πορεία επισκεπτόμαστε τα τρία πέτρινα τοξωτά γεφύρια (Πόρος, Πυργάκια και Διακουμή)  που βρίσκονται κοντά στο Πουρί στην περιοχή της Παλιάς Μιτζέλας, από τα ερείπια της οποίας επίσης περνάμε. Aν κάποιος ενδιαφέρεται περισσότερο για τα γεφύρια, αξίζει να αναζητήσει το βιβλίο του αείμνηστου Νίκου Χαρατσή ''Πέτρινα τοξωτά γεφύρια στo Πήλιο''.

             Ξεκινώντας από τη στροφή των λεωφορείων στο πάρκινγκ του Πουρίου, βαδίζουμε στο δρόμο που συνεχίζει με κατεύθυνση βορινή και είναι αρχικά τσιμεντοστρωμένος. Ο δρόμος κινείται σε ίσιωμα ή ελαφρά ανηφορικά και στις διασταυρώσεις αποφεύγουμε τους κατηφορικούς δρόμους, μένοντας στον φαρδύτερο, πατημένο δρόμο και παρατηρώντας τα σημάδια με την κόκκινη μπογιά.

Ρεματιά Λαγωνίκας

             Μετά από 3,5 χιλιόμετρα, φθάνουμε σε διχάλα στη θέση Κόκα, όπου υπάρχει πινακίδα. Ο  φαρδύτερος τσιμεντοστρωμένος δρόμος αριστερά ανηφορίζει προς ''Αγία Μαρίνα''. Εδώ παίρνουμε τον στενότερο δρόμο δεξιά, ο οποίος κατηφορίζει ελαφρά.  Δεξιά μας όπως βαδίζουμε, έχουμε τη μεγάλη ρεματιά της Λαγωνίκας. Αφού περάσουμε από διάφορα κτήματα, κυρίως με μηλιές, φθάνουμε σε σημείο όπου αφήνουμε το δρόμο και μπαίνουμε  ευθεία δεξιά στο μονοπάτι μέσα σε δάσος οξιάς. Μέχρις εδώ έχουμε βαδίσει περίπου μιάμιση ώρα σε αμαξιτό δρόμο από το Πουρί.

Κάτω στο ρέμα της Λαγωνίκας

               Αφού βαδίσουμε περίπου μισή ώρα ακόμα στο μονοπάτι φθάνουμε  στο γεφύρι του Πόρου, σε υψόμετρο 622 μέτρα. Είναι άγνωστο πότε και από ποιον χτίστηκε, κατά πάσα πιθανότητα πάντως πρέπει να έγινε από Ηπειρώτες ή Ζουπανιώτες μαστόρους επί Τουρκοκρατίας. Σήμερα, λαβωμένο από  την κακοκαιρία ''Ντάνιελ'' απειλείται με ατάρρευση και χρειάζεται επειγόντως επισκευές. Από εδώ συνέχιζε κανείς δυτικά προς Αντοβίτο, Άνω Κερασιά, Μονή Σουρβιάς-Φλαμουρίου και Κοκκινόγεια ή βόρεια προς τον Αγιο Γεώργιο και Πυργάκια, όπως θα πάμε εμείς. Το άνοιγμα του τόξου του, μετρημένο από τον Χαρατσή, είναι δέκα μέτρα και το ύψος του 7,70 μέτρα. Για το όνομα (Μ)πόρος υπάρχουν δύο εκδοχές: Η μία ότι προέρχεται από την όμοια αρχαία ελληνική λέξη που σημαίνει ''πέρασμα'', και η άλλη από το σλάβικο poroj που σημαίνει ''χείμαρρος με τρεχούμενα νερά''. Πράγματι, στο σημείο αυτό το ρέμα συνήθως έχει νερό, και  ίσως ακόμα και πέστροφες, προερχόμενες από το γόνο που έριξε τη δεκαετία του 1970 ο Αλφόνς Χοχάουζερ (περισσότερα στο βιβλίο του Κώστα Ακρίβου ''Ποιος θυμάται τον Αλφόνς'').

Γεφύρι Πόρου

                                                   Περνούμε το γεφύρι και συνεχίζουμε στο  ανηφορικό μονοπάτι. Λίγο παραπάνω υπάρχει διασταύρωση, όπου το φαρδύτερο μονοπάτι αριστερά πηγαίνει προς τη λάκκα του Άνω Πόρου και προς Άνω Κερασιά. Εμείς παίρνουμε το δεξιό στενότερο μονοπάτι προς τον Κάτω Πόρο. Φθάνοντας στο άνοιγμα, έχουμε στην άκρη από τα βράχια ένα σημείο εντυπωσιακής θέας προς τη ρεματιά της Λαγωνίκας, κατάφυτης από πυκνό δάσος οξιάς.

Στον Κάτω Πόρο, αγναντεύοντας τη ρεματιά  (ο οδηγός μας Κώστας Χιώτης)

        Αρχίζουμε τώρα να κατηφορίζουμε πάνω στη ράχη με κατεύθυνση βόρεια. Το μονοπάτι δεν είναι πάντοτε εμφανές, αλλά μας βοηθούν τα κόκκινα σημάδια. Διασχίζουμε ανηφορικά ένα πετρωτό ξέφωτο (''Αλωνάκι'') και ξαναμπαίνουμε στο δάσος. Πιο πέρα υπάρχει διασταύρωση, όπου ένα μονοπάτι ανηφορίζει αριστερά προς τον Άνω Πόρο (και αυτό με κόκκινα σημάδια). Εμείς συνεχίζουμε ευθεία και κατεβαίνουμε για να περάσουμε το ρέμα της Σκάλας, σε ένα υποβλητικό σημείο με μεγάλα βράχια. Μετά το ρέμα βαδίζουμε σε στενό χορταριασμένο χωματόδρομο, που μας φέρνει στο ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Εδώ τρέχει πόσιμο νερό από μία σωλήνα και είναι κατάλληλο μέρος για μια στάση. Κοντά στον Άγιο Γεώργιο βρίσκεται και η τοποθεσία ''Γράμματα'', με βραχογραφίες από την Τουρκοκρατία, αλλά, αν και ψάξαμε, δε μπορέσαμε να την εντοπίσουμε.

Στον Άγιο Γεώργιο

      

Τα Γράμματα (φωτογραφία από το διαδίκτυο)

        Συνεχίζουμε στον χωματόδρομο και σε λίγο φθάνουμε σε διασταύρωση, όπου πάμε δεξιά κατηφορικά (αριστερά ο δρόμος ανηφορίζει προς Κοκκινόγεια-Άνω Κερασιά). Μετά από μία ώρα πορείας, φθάνουμε σε διασταύρωση με πινακίδες. Εδώ είμαστε στην περιοχή Πυργάκια, κοντά στο ομώνυμο γεφύρι. Στρίβουμε αριστερά στο δρόμο και σε λίγο, προσέχοντας στη δεξιά πλευρά του δρόμου βρίσκουμε το μονοπάτι, που μας κατεβάζει στο γεφύρι. Είναι το χαμηλότερο και λεπτότερο από τα τρία (άνοιγμα τόξου 10,65 και ύψος 5,50), ωστόσο διατηρείται σε ικανοποιητική κατάσταση, με την εξαίρεση του μονοπατιού από τη βόρεια πλευρά, όπου είνσι δύσβατο για λίγα μέτρα λόγω κατολισθήσεων και χρειάζεται αποκατάσταση. Το ρέμα Καπνούτση που περνούμε εδώ συνήθως δεν έχει νερό, όμως φαίνεται ότι τα παλιότερα χρόνια κατά περιόδους θα κατέβαζε αρκετό, ώστε να υπάρχει ανάγκη να χτιστεί γεφύρι. Το ρέμα αυτό καταλήγει στην παραλία Κολοκυθάκι.

Το γεφύρι Πυργάκια κοντά στην Παλιά Μιτζέλα

           Συνεχίζοντας στο μονοπάτι, βγαίνουμε πάλι στο δρόμο, όπου μετά από είκοσι μέτρα υπάρχει στη δεξιά πλευρά μια βρυσούλα που τρέχει λίγο νεράκι (στερεύει το καλοκαίρι). Μετά από πενήντα μέτρα ακόμα στο δρόμο, προσέχοντας τα κόκκινα σημάδια, βρίσκουμε δεξιά τη συνέχεια του μονοπατιού που θα μας φέρει στα χαλάσματα της Παλιάς Μιτζέλας (παλιότερη ονομασία Μουντζέλες, βλάχικο τοπωνύμιο από τη λέξη μούντζι, που σημαίνει βουνό). To χωριό καταστράφηκε το 1828 από τους Τούρκους και δεν ξανακατοικήθηκε έκτοτε. Μέχρι πριν λίγα χρόνια διατηρούνταν η κόγχη του ναού της Παναγίας, όμως δυστυχώς άθλιοι λαθρανασκαφείς πρόσφατα την κατέστρεψαν εντελώς, ψάχνοντας για λίρες...

Ενας σωρός από πέτρες, ό,τι απέμεινε από την εκκλησία της Παναγίας στην Παλιά Μιτζέλα

         Μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, η βασίλισσα Αμαλία παραχώρησε στους πρόσφυγες κατοίκους μιαν έκταση στην είσοδο του Παγασητικού κόλπου κοντά στα τότε σύνορα με την Τουρκία, όπου χτίστηκε η σημερινή Νέα Μιτζέλα ή Αμαλιάπολη.
        Συνεχίζοντας στο μονοπάτι, φθάνουμε στη ράχη όπου έχουμε πάλι μπροστά μας τη ρεματιά της Λαγωνίκας. Κατηφορίζουμε σε καλντερίμι και φθάνουμε στο μεγάλο πέτρινο γεφύρι του Διακουμή, θεμελιωμένο σε μεγάλους βράχους στις όχθες της ρεματιάς. Χτισμένο κι αυτό από Ηπειρώτες μαστόρους, διατηρείται επίσης σε αρίστη κατάσταση, περήφανο δείγμα της ακμής των χωριών του Πηλίου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Το ύψος του φθάνει τα 12,50 μ. και έχει άνοιγμα  12,20 μ.

Γεφύρι Διακουμή

          Μετά το γεφύρι βγαίνουμε σε δρόμο (αριστερά κατηφορίζει προς την παραλία του Οβριού, όπου καταλήγει η ρεματιά της Λαγωνίκας) και βαδίζουμε σε αυτόν προς τα δεξιά (ανατολικά). Μετά από δύο χιλιόμετρα περίπου, εκεί που ο κύριος δρόμος κάνει κατηφορική αριστερή στροφή, πάμε λοξά δεξιά σε στενό χωματόδρομο, από το τέρμα του οποίου συνεχίζει μονοπάτι-καλντερίμι που μας κατεβάζει σε άλλη ρεματιά, το Ξερόρεμα. Αυτή θα είναι και η τελευταία ρεματιά που θα περάσουμε.

          Ανηφορίζοντας στην άλλη πλευρά του ρέματος, συναντούμε πηγή νερού που αναβλύζει από το βράχο, στη ρίζα ενός μεγάλου πλατανιού. Βγαίνουμε σε δρόμο που ανηφορίζει λίγο ακόμα και μετά βαδίζουμε σε ίσιωμα. Δεξιά λοξά ανηφορίζει τσιμεντόδρομος, που επίσης οδηγεί στο Πουρί. Εμείς προτιμούμε να βαδίσουμε ευθεία στο δρόμο μας και σε λίγο συναντούμε ασφαλτόδρομο πάνω σε στροφή του. Ανηφορίζοντας ομαλά ευθεία στην άσφαλτο, φθάνουμε στην κάτω συνοικία του Πουρίου. Από την σκεπαστή βρύση που θα δούμε δεξιά στο δρόμο ανηφορίζει καλντερίμι, το οποίο μας βγάζει πιο πάνω στην άκρη του πάρκινγκ, από όπου αρχίσαμε την πορεία μας.

Θέα από το Πουρί προς Χορευτό

        
         ΥΓ. Ευχαριστούμε τον μπαρμπα-Γιάννη Δελετζέ και τον Κώστα Χιώτη από το Πουρί, που μας βοήθησαν να βρούμε τη σωστή πορεία του μονοπατιού από τον Πόρο στον Άγιο Γεώργιο.

 

Βένετο-Παλιόκαστρο Βενέτου-Σπηλιές-Ταρσανάς (κυκλική)

 LINK TO ENGLISH PAGE

Απόσταση: 15,9 χλμ.
Διάρκεια: 7 ώρες (με στάσεις)
Υψόμετρο: από 240 μ. (Βένετο) σε 534 μ. (μέγιστο) σε 0 μ. (ταρσανάς)
Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 877 μ.
Σήμανση: πινακίδες, κόκκινα σημάδια, γαλάζια σημάδια (βλέπε κείμενο)
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: μονή Φλαμουρίου (μισή ώρα πήγαινε-έλα)
Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

         Αυτή είναι μια επτάωρη κυκλική διαδρομή στα άγρια μέρη του Βορείου Πηλίου με αφετηρία το Βένετο, με την οποία επισκεπτόμαστε το Παλιόκαστρο του Βενέτου και τον ερειπωμένο ταρσανά της μονής Φλαμουρίου. Μπορούμε να επισκεφθούμε επίσης και το μοναστήρι, με επιπλέον μισή ώρα πορείας (πήγαινε-έλα). Υπάρχει δυνατότητα διαμονής στο Βένετο (Apartments Veneto).

          Ξεκινώντας από την πλατεία του Βενέτου, ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια και βγαίνουμε στον τσιμεντόδρομο στον οποίο βαδίζουμε αριστερά ανηφορικά με κατεύθυνση ανατολικά. Περνούμε από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και από μια βρύση, βγαίνουμε από το χωριό και συνεχίζουμε ευθεία ακολουθώντας την πινακίδα προς ''Πετρομέλισσο''. 

           Σε λίγο βλέπουμε στη δεξιά πλευρά του δρόμου πολλές ταμπέλες που σηματοδοτούν το μονοπάτι-καλντερίμι προς τη μονή Φλαμουρίου. Το ακολουθούμε με κατεύθυνση γενικά νότια, βοηθούμενοι από τα κόκκινα σημάδια και από μερικές πινακίδες.

           Κινούμαστε ομαλά σε ίσιωμα, με εναλλαγές δάσους αραδιάς και πετρώδους εδάφους. Συχνά βαδίζουμε μέσα σε πραγματικό τούνελ από βλάστηση. Διασχίζουμε ένα δρόμο που ανοίχθηκε πρόσφατα και συνεχίζουμε στο μονοπάτι, το οποίο σε λίγο αρχίζει να κατηφορίζει προς μια μεγάλη άγρια ρεματιά, το Κακόρεμα, η κατάληξη της οποίας στη θάλασσα είναι η παραλία Πετρομέλισσο. Κατηφορίζοντας, περνάμε από ερειπωμένο πετρόκτιστο καλύβι δίπλα στο μονοπάτι. 

Κατεβαίνοντας στο Κακόρεμα

        Αφού περάσουμε τη ρεματιά, ανηφορίζουμε συνεχώς στη δασωμένη πλαγιά, μέχρι που φθάνουμε σε ανοικτό βραχώδες πλάτωμα πάνω στη ράχη, στην τοποθεσία Πετριάλο. Στο σημείο αυτό έρχεται και ασαφές μονοπάτι, χωρίς σημάδια, ακολουθώντας τη ράχη από τη θάλασσα.  Εδώ  θα κάνουμε  μια στάση, και κατόπιν συνεχίζουμε στο μονοπάτι με τα κόκκινα σημάδια, που κατευθύνεται ομαλά σχεδόν ευθεία προς τη ρεματιά του μοναστηριού. Λίγο πριν κατεβούμε στην κοίτη, αφήνουμε ανηφορικό μονοπάτι δεξιά. Περνούμε  το ρέμα και, βαδίζοντας για λίγο ευθεία, συναντούμε διασταύρωση με πινακίδες.

        Εδώ αριστερά φεύγει μονοπάτι προς το παραλιακό επίνειο της μονής, τον ταρσανά Αγίου Νικολάου. Εμείς πάμε δεξιά προς μονή Φλαμουρίου και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε με συνεχείς ελιγμούς (καγκιόλια), βρίσκοντας συχνά και τμήματα καλντεριμιού.

             Φθάνοντας επάνω στη ράχη, συναντούμε κίτρινη μεταλλική πινακίδα με ένδειξη αριστερά προς Κορομπλιά. Εδώ, αν θέλουμε να επισκεφθούμε  το μοναστήρι, που απέχει δεκαπέντε λεπτά δρόμο, θα πάμε ευθεία και μετά θα ξαναγυρίσουμε πίσω. Η μονή Φλαμουρίου ιδρύθηκε στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα και έχει τέσσερις μοναχούς, όντας από τα ελάχιστα ίσως μοναστήρια σήμερα που λειτουργούν κανονικά χωρίς άμεση πρόσβαση σε αμαξιτό δρόμο και χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, ενώ παραμένει και άβατο για τις γυναίκες. Είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και γιορτάζει στις 6 Αυγούστου.

Η μονή Φλαμουρίου

           Από την κίτρινη πινακίδα λοιπόν, παίρνοντας κατεύθυνση προς ''Κορομπλιά'', κατηφορίζουμε το μονοπάτι στη βραχώδη πλαγιά προς τη ρεματιά της Βαθουλωμένης. Αυτή η ρεματιά βγαίνει στη θάλασσα στον Άγιο Νικόλαο. Περνούμε το ρέμα και ανηφορίζουμε στην απέναντι πλαγιά, ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια. Βγαίνοντας από το δάσος, μέσα στο οποίο βαδίζαμε για λίγο, κινούμαστε σε πιο αραιή βλάστηση με κατεύθυνση αρχικά ανατολική. Εκεί όπου τα κόκκινα σημάδια παίρνουν νότια κατεύθυνση προς τα δεξιά και ανηφορίζουν στη βραχώδη ράχη προς την Κάτω Κορομηλιά και το μνημείο του Αλφόνς (προσοχή), εμείς παρατηρώντας αριστερά,  βλέπουμε  γαλάζια σημάδια και τα ακολουθούμε. Κατηφορίζουμε ελαφρά προς βορράν για λίγα μέτρα και αμέσως κάνουμε λίγο δεξιότερα βορειοανατολικά και βγαίνουμε σε λάκκα, που έχει και ένα γκρεμισμένο καλύβι. Η περιοχή εδώ λέγεται Λογγαράκια. 

Γλιστροκουμαριά (Arbutus andrachne)

       Αφού διασχίσουμε τη λάκκα, το μονοπάτι ξαναμπαίνει στο δάσος, κατηφορίζοντας προς το βορρά. Βγαίνοντας από το δάσος, βαδίζουμε για λίγο σε αυχένα και σύντομα φθάνουμε κάτω από το Παλιόκαστρο. Το γαλάζιο βέλος στο βράχο μας οδηγεί να αφήσουμε το μονοπάτι και να ανεβούμε λοξά αριστερά στη ράχη.  Αμέσως συναντούμε τη νότια άκρη του τείχους, που είναι κατασκευασμένο από ξερολιθιά, έχει ύψος και φάρδος μέχρι και δύο μέτρα και εκτείνεται για αρκετό διάστημα πάνω στην ομώνυμη ράχη σε σχήμα μακρόστενου τραπεζίου. Είναι άγνωστο το πότε και από ποιούς κατασκευάστηκε, ακόμα και τι σκοπό εξυπηρετούσε ένα τέτοιο περιτείχισμα σε αυτήν την έρημη και ακατοίκητη περιοχή. Οι ιστορικές πηγές δεν αναφέρουν τίποτα. Ο Κώστας Λιάπης, στο βιβλίο του Τα Παλιόκαστρα του Πηλίου (Βόλος 2010), όπου έχει συγκεντρώσει τους καρπούς πολύχρονης εξαντλητικής έρευνας πάνω στο θέμα, κάνει την υπόθεση ότι πιθανόν να κτίστηκε την ύστερη βυζαντινή περίοδο περί τον 14ο αιώνα, για να προστατέψει τους εγκατεστημένους πρόχειρα εκεί νομάδες κτηνοτρόφους και τα κοπάδια τους από τους ληστοπειρατές, που αφθονούσαν τότε στο Αιγαίο.

Παλιόκαστρο Βενέτου

               Αφήνουμε το μυστηριώδες Παλιόκαστρο στην ήρεμη σιωπή του και ξαναγυρίζουμε πίσω στο σημείο όπου αφήσαμε το μονοπάτι. Εδώ, ακολουθώντας το βέλος προς ''Σπηλιές'', κατεβαίνουμε ανατολικά-νοτιοανατολικά στην πλαγιά μπαίνοντας σε δάσος και βρίσκουμε το μονοπάτι, που σε λίγο περνά ένα μικρό ρέμα και αμέσως αλλάζει κατεύθυνση προς τα βορειοανατολικά, βαδίζοντας στη δεξιά όχθη του ρέματος.

Βάζοντας γαλάζια σημάδια (από Παλιόκαστρο μέχρι Σπηλιές)

           Παρακάτω το μονοπάτι γίνεται ασαφές καθώς είμαστε πάνω στη ράχη Βαμβακίτσες. Βοηθούμενοι όμως από τα γαλάζια σημάδια, και συνεχίζοντας προς τα βορειοανατολικά ακολουθώντας τη ράχη κοντά στη δεξιά της άκρη, το ξαναβρίσκουμε σαφέστερο παρακάτω, καθώς κάνει στροφή προς τα νοτιοανατολικά κατηφορίζοντας συνεχώς. Τελικά βγαίνουμε στο κύριο μονοπάτι Ο2 Βένετο-Πουρί, σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα. Η γύρω περιοχή λέγεται Σπηλιές (στην αρχαιότητα Ιπνοί).

Οι θαλασσοσπηλιές

        Παίρνουμε λοιπόν κατεύθυνση βορειοδυτικά (αριστερά) προς το Βένετο και σε λίγο βρίσκουμε διασταύρωση, όπου το μονοπάτι Ο2 που έχει  κόκκινα σημάδια πάει ευθεία αριστερά. Εμείς όμως, κάνοντας μια μικρή παράκαμψη, εδώ ακολουθούμε το άλλο μονοπάτι με τα γαλάζια σημάδια προς τα δεξιά και πλησιάζουμε πολύ κοντά στη θάλασσα. Βλέπουμε κάποιες από τις θαλασσοσπηλιές στην αφιλόξενη βραχώδη ακτή, όπου τσακίστηκε ο στόλος του Ξέρξη το 480 π.Χ. και, αφού βρούμε και λίγα μέτρα καλντεριμιού, φθάνουμε σε στενή βραχώδη παραλία με ερείπια κτισμάτων. 

Ο ταρσανάς σε φωτογραφία Στουρνάρα

        Εδώ ήταν η σκάλα-μετόχι της μονής Φλαμουρίου και υπήρχε κατοικία, αποθήκη, στέρνα βρόχινου νερού και εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου.  Σήμερα, πέρα από τα ερείπια, υπάρχει μόνο ένα προσκυνητάρι δίπλα σε δεντράκι φυτεμένο πάνω στο βράχο.

Στον Άγιο Νικόλαο

             Από το προσκυνητάρι συνεχίζουμε στο μονοπάτι, που, ανηφορίζοντας συνεχώς, μας βγάζει ξανά στο Ο2. Αριστερά μας στο σημείο αυτό βρισκόταν το (παρατημένο τώρα) μαντρί του Βασιλείου. Ακολουθούμε πλέον το Ο2 προς τα δεξιά (βόρεια), περνούμε από δύο ρεματιές (Χοντρηάμμο και Κακόρεμα) και συναντούμε τον χωματόδρομο που πηγαίνει στο Πετρομέλισσο. Τον ακολουθούμε ανηφορίζοντας (προς τα αριστερά), και σε περίπου μισή ώρα φθάνουμε πίσω στο Βένετο.