Λουζίνικο-φαράγγι Καλιακούδας-Γεφύρι Αλεβίζου-Άγιος Αθανάσιος (κυκλική)

 

Απόσταση: 14,2 χλμ.

Χρόνος: 7 ώρες με στάσεις, καθαρός χρόνος πορείας 5.50'

Υψόμετρο: από 106 μ. (γεφύρι Λουζίνικου) σε 450 μ. (Άγιος Αθανάσιος)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 455 μ. 

Σήμανση: κόκκινη μπογιά, στύλοι με πινακιδάκια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Αρχή/τέλος: γεφύρι Λουζίνικου

Τελευταίος έλεγχος: Ιανουάριος 2023

Κατεβάστε ίχνος  GPS: από το Wikiloc 

LINK TO THE ENGLISH PAGE

Powered by Wikiloc

        Η πορεία αυτή έχει μιαν ιδιαιτερότητα σε σχέση με όλες τις άλλες που περιγράφονται σε αυτό εδώ το ιστολόγιο: Η μισή περίπου γίνεται  χωρίς μονοπάτι, περπατώντας στην κοίτη του ρέματος της Καλιακούδας μέσα στο φαράγγι, πατώντας σε βράχια και πέτρες που μπορεί να είναι γλιστερές από την υγρασία του φαραγγιού (προσοχή!). Σε τρία σημεία μάλιστα χρειάζεται λίγο σκαρφάλωμα στους βράχους που κλείνουν το πέρασμα, γεγονός που απαιτεί οι συμμετέχοντες να έχουν καλή φυσική κατάσταση και μια σχετική εμπειρία. Το ρέμα γενικά είναι στεγνό και δεν κατεβάζει νερό, παρεκτός όταν λιώνουν τα χιόνια την άνοιξη και όταν υπάρχει πρόσφατη νεροποντή. Δε χρειάζεται βέβαια να τονίσουμε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις, και ακόμα εφόσον προβλέπεται έστω και απλή πιθανότητα βροχής, η πορεία δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί για λόγους ασφαλείας.

Η χαρά του σκαρφαλώματος

        Η ρεματιά της Καλιακούδας (ή Ξεριάς) παίρνει το όνομά της από τις πηγές της Καλιακούδας που βρίσκονται ψηλότερα, από τις οποίες παίρνει πόσιμο νερό το πολεοδομικό συγκρότημα του Βόλου. Η αρχή της βρίσκεται στις κορυφές Πουριανός Σταυρός (1624 μ.-η ψηλότερη του Πηλίου) και Κοτρώνι (1550 μ.).Τέσσερα πέτρινα γεφύρια γεφυρώνουν τη μεγάλη αυτή ρεματιά. Τα δύο χαμηλότερα τα συναντούμε στην πορεία μας (του Λουζίνικου και του Αλεβίζου). Τα άλλα δύο είναι της Λέσχιανης και της Καρυάς.

Το γεφύρι του Λουζίνικου

        Ξεκινούμε λοιπόν από το πέτρινο γεφύρι του Λουζίνικου, που βρίσκεται σε άριστη κατάσταση. Για να πάμε εκεί βγαίνουμε από τον Περιφερειακό δρόμο του Βόλου στην έξοδο προς Φυτόκο και λίγο πριν φθάσουμε στο Φυτόκο ο δρόμος κάνει διχάλα, όπου πάμε αριστερά. Ο δρόμος είναι ασφάλτινος αλλά στενός και χρειάζεται προσοχή. Μπορούμε είτε να κατεβούμε αμέσως στην κοίτη της ρεματιάς, είτε να βαδίσουμε αρχικά σε ελαιώνα παράλληλο με την κοίτη και να  κατεβούμε στη συνέχεια, όπως κάναμε εμείς εδώ. 

        Η ρεματιά παρουσιάζει αρκετές εναλλαγές καθώς ανεβαίνουμε είτε σε ομαλό, αμμώδες έδαφος, είτε ανάμεσα σε βράχια, ορισμένα εκ των οποίων εντυπωσιάζουν με τους χρωματισμούς τους, είτε ακόμα σε μεγάλα βράχια, που σε τρεις περιπτώσεις χρειάζονται και αναρριχητική ικανότητα για να μπορέσουμε να σκαρφαλώσουμε σε ύψος λίγων μέτρων. 

        Έχοντας διασχίσει μια απόσταση περίπου 7 χιλιομέτρων με αυτές τις συνθήκες, φθάνομε στο γεφύρι του Aλεβίζου. Αγνώστου έτους κατασκευής,από αγνώστους κτίστες -κατά πάσαν πιθανότητα Ηπειρώτες- το γεφύρι αυτό είναι το δεύτερο στη σειρά από τα τέσσερα γεφύρια της ρεματιάς της Καλιακούδας (τα υπόλοιπα τρία είναι του Λουζίνικου, της Λέσχιανης και της Καρυάς). Το όνομά του το πήρε από κάποιον Αλεβίζο που είχε μεγάλο κτήμα στην περιοχή και πλήρωσε για να γίνει το γεφύρι. Το άνοιγμα του τόξου του σύμφωνα με τον Χαρατσή είναι 9,2 μέτρα και το ύψος μόλις 2,25 μέτρα.

Γεφύρι Αλεβίζου (2020) 

            Ο παλιός πρόεδρος της κοινότητας Μακρινίτσας Σπύρος Κουικούμης  έχει πει στον Νίκο Χαρατσή: ''Αυτό το γεφύρι θυμάμαι ήταν πολύ ψηλό, τόσο πολύ που όταν περνούσαμε από πάνω  φοβόμασταν να κοιτάξουμε προς τα κάτω. Ήταν πολύ βαθύ το ρέμα σ` αυτό το σημείο και τα βράχια στις όχθες απότομα και ψηλά. Τώρα όμως είναι αρκετά χρόνια που έχει κατεβάσει πολύ αμμοχάλικο και βράχια το νερό και κοντεύει να φράξει από κάτω.'' (πηγή: Νίκου Χαρατσή ''Πέτρινα Τοξωτά γεφύρια στο Πήλιο'').

Γεφύρι Αλεβίζου

     Το γεφύρι ήταν για αρκετά χρόνια σε κακή κατάσταση, ετοιμόρροπο. Το 2009 έγινε επισκευή του, η οποία όμως με τον αυθαίρετο τρόπο που έγινε, αλλοίωσε σημαντικά το χαρακτήρα του και η σημερινή μορφή του απέχει από την παλιά. Η δε προσθήκη πλευρικών παραπέτων αυξάνει φανερά την αντίσταση στη ροή του νερού, έτσι ώστε σε περίπτωση μεγάλης νεροποντής το γεφύρι να κινδυνεύει να παρασυρθεί από το φουσκωμένο ρέμα.

         Μετά το γεφύρι ανηφορίζουμε το χωματόδρομο προς τα αριστερά. Στη δεύτερη απότομη δεξιά στροφή που κάνει παραπάνω, φεύγει μονοπάτι με μπλε σημάδια κα κατεύθυνση βορειοδυτική, το οποίο, αφού εμφανίσει και λίγα μέτρα καλντερίμι, μας φέρνει στον Άγιο Αθανάσιο.

       Κάτω από την εκκλησία υπάρχει κατηφορικό πλάτωμα σαν ακαλλιέργητο χωράφι. Βαδίζοντας μέσα στο πλάτωμα με κατεύθυνση νοτιοδυτική, βρίσκουμε μονοπάτι που πηγαίνει ευθεία ομαλά προς αυτήν την ίδια κατεύθυνση. Τελικά βγαίνουμε σε χωματόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε διασχίζοντας άλλο μεγάλο χωράφι, που στη μέση του υπάρχει ερειπωμένο καλύβι και περνούμε δίπλα του. 

         Παρακατω, καθώς βαδίζουμε στην δεξιά άκρη του χωραφιού, προσέχοντας για το κόκκινο βέλος στα δεξιά μας, αφήνουμε το δρόμο και μπαίνουμε σε μονοπάτι που περνά ένα ρεματάκι και μετά βγαίνει σε ομαλό ξέφωτο μέρος με λίγα δέντρα. Εδώ το μονοπάτι γίνεται κάπως ασαφές, γι αυτό προσέχουμε για τα κόκκινα σημάδια πάνω στα δέντρα. Η κατεύθυνσή μας παραμένει γενικά νοτιοδυτική. 

        Κατηφορίζοντας ανάμεσα σε πουρνάρια, βγαίνουμε εντέλει σε μια μικρή στεγνή ρεματιά κάτω από τον Κοκκινόβραχο. Εδώ συναντούμε τη διαδρομή Λουζίνικο-Κάτω Κερασιά (υπάρχει στύλος με πινακιδάκια). 

         

Γυρίζοντας πίσω στο Λουζίνικο (αριστερά μας η ρεματιά της Καλιακούδας)

                Βαδίζουμε ακολουθώντας τώρα τη ρεματιά, η οποία παρακάτω ενώνεται με άλλη και τελικά χύνεται στον Ξεριά, ενώ εμείς, αφού διασχίσουμε τη μικρή ρεματιά, βαδίζουμε σε χτιστό μονοπάτι στη δεξιά όχθη του μεγάλου ρέματος. Αφού περάσουμε και λίγο καλντερίμι, το μονοπάτι γίνεται αγροτικός δρόμος και τελικά φθάνομε πίσω στο γεφύρι του Λουζίνικου, απ` όπου είχε ξεκινήσει η πορεία μας.

 

Kάτω Κερασιά-Άνω Κερασιά-μονή Σουρβιάς-Λέσχιανη (κυκλική)

Φθάνοντας στη μονή Σουρβιάς

 Απόσταση: 21,2 χλμ.

Χρόνος: 8,5 ώρες (με στάσεις)

Υψόμετρο: από 123 μ. (Κάτω Κερασιά) σε 969 μ. (μέγιστο)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 959 μ.

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες

Αρχή/τέλος: πλατεία Κάτω Κερασιάς

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Πλατεία Άνω Κερασιάς

Κατεβάστε αρχείο GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

         Αυτή είναι μια μεγάλη κυκλική πορεία στα δάση οξιάς και δρυός του Βορείου Πηλίου, στην οποία περνούμε από την μονή Σουρβιάς και το ξωκλήσι της Παναγίας Λέσχιανης.

        Ξεκινώντας από την πλατεία της Κάτω Κερασιάς, παίρνουμε τον ανηφορικό τσιμεντόδρομο και σε διασταυρώσεις διαλέγουμε την πιο ανηφορική. Περνάμε από δεξαμενή του υδραγωγείου, όπου το τσιμεντάρισμα παύει και βαδίζουμε πιο ομαλά σε χωματόδρομο. Μπορούμε να δούμε την λίμνη Κάρλα  στο βάθος αριστερά. Σε ενάμισυ χιλιόμετρο από τη δεξαμενή, αφήνουμε τον κύριο δρόμο και πάμε λοξά δεξιά σε στενότερο δρόμο, περνάμε ένα μικρό ρέμα και ανηφορίζουμε δίπλα σε κτήμα που έχουμε δεξιά μας. Προσέχοντας αριστερά, μόλις δούμε τον στύλο και τα σημάδια ανεβαίνουμε στον όχθο του δρόμου και βρίσκουμε το μονοπάτι που ανηφορίζει παράλληλα, έχοντας κάποια στοιχεία καλντεριμιού. Περνάμε πάνω από ένα παλιό νταμάρι.

Πάνω από το παλιό νταμάρι

        Πιο πέρα, το μονοπάτι μας βγαίνει σε δρόμο, όπου βαδίζουμε για λίγο. Αριστερά μας είναι ένα κτήμα. Πιο πάνω μετά από διασταύρωση ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι αριστερά από το δρόμο. Ξαναβγαίνουμε στο δρόμο και στη συνέχεια βαδίζουμε για λίγο στην άσφαλτο. Εκεί που κάνει αριστερή στροφή, πάμε ευθεία σε παρατημένο νταμάρι. Το μονοπάτι κατηφορίζει προς τη ρεματιά, διασχίζει ρέμα και χωματόδρομο και ανηφορίζει ομαλά στην άλλη όχθη (την δεξιά) για να καταλήξει στο μνημείο του ΕΛΑΣ δίπλα στην άσφαλτο. Από το τέρμα της ασφάλτου  συνεχίζει στενός χωματόδρομος που οδηγεί σύντομα στην πλατεία της Άνω Κερασιάς, με την ξαναχτισμένη εκκλησία των Αγίων Αποστόλων. Σχεδόν όλα τα σπίτια όμως παραμένουν ερειπωμένα, μετά το κάψιμο του χωριού από τους Γερμανούς το 1944.  

Αγιοι Απόστολοι Άνω Κερασιάς

        Από την βρύση της πλατείας ακολουθούμε το χαλασμένο καλντερίμι που κατηφορίζει δίπλα στο σπίτι του κερασιώτη λογοτέχνη Ηλία Λεφούση. Kατεβαίνουμε σε μια βρύση και κατόπιν ανηφορίζουμε  για λίγα μέτρα λοξά προς τα αριστερά. Περνώντας δίπλα από ερειπωμένα σπίτια του μαρτυρικού χωριού, και  αφήνοντας στα δεξιά το πρώην οπλουργείο των ανταρτών που διατηρείται κάπως καλύτερα, βαδίζουμε βορειοανατολικά σε φαρδύ μονοπάτι, που κατηφορίζει ομαλά προς μια ρεματιά. Εδώ υπήρχε μέχρι το 1980 το γεφύρι της Γελαδίστρας, το οποίο απογκρέμισε ένας τσοπάνης (σύμφωνα με την αναφορά του Νίκου Χαρατσή) και τώρα διατηρούνται μόνον οι βάσεις του.

Καλντερίμι στη Γελαδίστρα

      Περνούμε τη ρεματιά δίπλα από το γκρεμισμένο γεφύρι και ανηφορίζουμε σε καλντερίμι. Παραπάνω, φθάνουμε σε σημείο όπου δεξιά μας έχουμε περιφραγμένο κτήμα, όπου τερματίζει δρόμος. Εδώ υπάρχει διχάλα μονοπατιών με πινακίδα, όπου αριστερά συνεχίζει η διαδρομή για τη μονή Φλαμουρίου, ακολουθώντας την πορεία της ρεματιάς. Εμείς πάμε λοξά δεξιά σε μονοπάτι παράλληλο με την περίφραξη και σε λίγα μέτρα, βλέποντας το βέλος, στρίβουμε δεξιά και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε στην πλαγιά προς τα νοτιοανατολικά. Εδώ υπάρχουν δύο παράλληλες διαδρομές, η δεξιότερη με τα μπλέ-κόκκινα σημάδια που ανηφορίζει ευθεία και πιο απότομα, ενώ η αριστερότερη με τα κόκκινα σημάδια ανηφορίζει πιο ομαλά με ζικ-ζακ, διευκολύνοντας τα φορτωμένα ζώα  που μετέφεραν ξυλοκάρβουνα και προμήθειες. Πιο πάνω όμως ενώνονται και βγαίνουμε στη συνέχεια σε μεγάλο ξέφωτο, όπου φυτρώνουν χαμηλά κέδρα. Εδώ είμαστε στην περιοχή Κώστα Ράχη. Διασχίζουμε το ξέφωτο και στην επάνω μεριά του προς τα ανατολικά παίρνουμε στενό χωματόδρομο, που ανηφορίζει ελαφρά μπαίνοντας σε υπέροχο δάσος οξιάς. Λίγο παραπάνω, προσέχοντας δεξιά μας, βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού και το ακολουθούμε.

Στο δάσος οξιάς

        Πιο πέρα, διασχίζουμε τον δασικό δρόμο που πάει προς Κοκκινόγεια και συνεχίζουμε για λίγο ακόμα στο μονοπάτι, το οποίο ξαναβγαίνει λοξά στο δρόμο επάνω σε διασταύρωση. Δεξιά φεύγει κατηφορικός δρόμος προς Άνω Κερασιά. Εμείς βαδίζουμε στον κύριο δρόμο, που ανηφορίζει ελαφρά με κατεύθυνση βορειοανατολική. Προσπερνούμε διασταύρωση με δρόμο αριστερά που πάει προς μονή Φλαμουρίου και Κάτω Κορομπλιά (μνημείο Αλφόνς) και σε πενήντα μέτρα, βλέποντας τα σημάδια, πάμε λοξά αριστερά στο μονοπάτι που σύντομα κατεβαίνει, διασχίζει το δρόμο και κατηφορίζουμε ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια προς τα νοτιοανατολικά. Σύντομα βγαίνουμε σε μικρό πλάτωμα που χρησιμοποιείται από υλοτόμους. Συνεχίζουμε σε δρόμο προς νότον, και μετά από τριακόσια μέτρα, εκεί που ο δρόμος στρίβει ελαφρά δεξιά, βρίσκουμε το μονοπάτι αριστερά, που συνεχίζει σε νότια πορεία. Η περιοχή εδώ λέγεται Χιονότρυπα.

Στο δάσος Σουρβιάς

      Βαδίζοντας συνεχώς μέσα σε ωραίο δάσος οξιάς, περνούμε από ένα ξέφωτο, κατόπιν ακολουθούμε μιαν αβαθή ρεματιά και βγαίνουμε σε δεύτερο ξέφωτο, όπου υπάρχει στύλος με πινακίδες. Από τη μέση του ξέφωτου φεύγει κατηφορικό μονοπάτι με κόκκινα σημάδια νότια (δεξιά κάτω) προς μονή Σουρβιάς. 

Μονή Σουρβιάς

      Αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα, η μονή ιδρύθηκε το 16ο αιώνα από τον όσιο Διονύσιο Ολύμπου και ανακαινίστηκε δύο αιώνες μετά από τον όσιο Γεράσιμο τον Νέο. Το μοναστήρι ήταν συχνά ορμητήριο ανταρτών.  Το 1878 η μονή κάηκε μετά από μάχη ανάμεσα σε Έλληνες επαναστάτες και Τούρκους. Στη διάρκεια της κατοχής, μέσα στο καθολικό (που χρονολογείται από το 1627) λειτουργούσε αντιστασιακό τυπογραφείο. Είναι χτισμένη μέσα στο δάσος σε υψόμετρο 730 μέτρων και έχει θαυμάσια θέα προς τη δύση και το νότο. Σήμερα ανήκει στη μονή Φλαμουρίου, η οποία φροντίζει για την αναστήλωσή της, που βρίσκεται σε εξέλιξη. Να σημειωθεί ότι η βρύση του μοναστηριού δεν είχε νερό όταν περάσαμε την τελευταία φορά, ούτε και η βρύση της Λέσχιανης. 

Μονή Σουρβιάς, θέα προς τη δύση

      Από την (συνήθως κλειδωμένη) είσοδο του μοναστηριού συνεχίζουμε σε μονοπάτι, που περνά ένα-δυο  ρεματάκια και κατηφορίζει νοτιοδυτικά μέσα σε δάσος από δρυς (βελανιδιές). Σε λιγότερο από μία ώρα, το μονοπάτι μας φέρνει στην εκκλησία της Παναγίας Λέσχιανης και στα λίγα σπίτια που είναι χτισμένα δίπλα της. Αν πάρουμε το μονοπάτι από τη βρύση, μπορούμε να επισκεφθούμε το τρίτοξο γεφύρι της Λέσχιανης στη ρεματιά της Καλιακούδας και να ξαναγυρίσουμε (δεκαπέντε λεπτά πήγαινε-έλα). 

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 12/2013: Δυστυχώς το γεφύρι της Λέσχιανης  δεν υπάρχει πια, εξαφανίστηκε από τις καταστροφικές πλημμύρες του Σεπτεμβρίου 2023. Σοβαρή ζημιά έπαθε και το εκκλησάκι της  Παναγίας Λέσχιανης.

Γεφύρι Λέσχιανης (τώρα δυστυχώς κατεστραμμένο)

       Συνεχίζουμε ευθεία στο δρόμο προς τα δυτικά και σε πεντακόσια μέτρα περίπου, ακριβώς εκεί όπου  φεύγει λοξά αριστερά στενός αγροτικός δρόμος (προσοχή), εμείς πάμε δεξιά κατηφορίζοντας στο μονοπάτι, που παρακάτω ξαναβγαίνει σε δρόμο και πάμε πάλι δεξιά.

           Ο δρόμος κατηφορίζει προς το Κερασιώτικο ρέμα, το περνάει και ανηφορίζοντας έντονα στην άλλη όχθη βγαίνουμε σε μεγάλο μακρόστενο ξέφωτο-χωράφι. Εδώ αμέσως στρίβουμε αριστερά και βαδίζουμε στο όριο του χωραφιού, δίπλα σε ένα κτήμα με μηλιές που είναι αριστερά μας. Φθάνοντας κοντά στο τέρμα του χωραφιού, βρίσκουμε ευθεία μπροστά ένα φαρδύ μονοπάτι που κατηφορίζει. Με πορεία δυτική, παρακάτω διασχίζουμε ένα δρόμο και συνεχίζουμε σε μονοπάτι που περνά ένα ξέφωτο και κατεβαίνει πάλι στο Κερασιώτικο ρέμα. 

Το μονοπάτι στο δάσος κοντά στην Κερασιά

            Περνούμε ξανά το ρέμα και συνεχίζουμε σε ωραίο μονοπάτι μέσα σε μεικτό δάσος. Μετά από κάμποση πορεία στο δάσος, το μονοπάτι βγαίνει σε ανοιχτό χώρο με χαμηλή βλάστηση και σε λίγο βγαίνουμε σε αγροτικό δρόμο που κατηφορίζει. Ήδη βλέπουμε μπροστά μας το χωριό της Κάτω Κερασιάς. Σε διχάλα πάμε αριστερά και βαδίζουμε πλάι σε κτήμα που είναι αριστερά μας.

 Κάτω Κερασιά

      Σε λίγο ξαναβγαίνουμε στον ίδιο φαρδύ αγροτικό δρόμο έχοντας αποφύγει κάποιες στροφές που αυτός κάνει, περνούμε κτίσμα κινούμενοι γενικά προς τα δυτικά και πλησιάζουμε στην άσφαλτο. Ο χωματόδρομος συνεχίζει να κατηφορίζει δεξιά από την άσφαλτο και παρακάτω μετατρέπεται σε χαλασμένο καλντερίμι-μονοπάτι, που βγαίνει σε δρόμο και αμέσως φθάνουμε στην εκκλησία της Κάτω Κερασιάς. Περνούμε το ρέμα πίσω από την εκκλησία από το ανακαινισμένο δίτοξο πέτρινο γεφύρι που χρονολογείται από το 1886 και, ανηφορίζοντας λίγα μέτρα ακόμα σε καλντερίμι, φθάνουμε τέλος στην πλατεία του χωριού.

Γεφύρι Αλεβίζου-γεφύρι Λέσχιανης-μονή Σουρβιάς-Άγιος Νικόλαος-Λούτσα (κυκλική)

Γεφύρι Λέσχιανης

Απόσταση: 13,8 χλμ.
Χρόνος: 8 ώρες με στάσεις
Υψόμετρο: μέγιστο 709 μ., ελάχιστο 332 μ.
Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 666 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: συνήθως όχι
Αρχή/τέλος: Μαυρολιθάρι, 5,5 χλμ. από Φυτόκο (βλέπε παρακάτω)
Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

      Aυτή είναι μια μεγάλη κυκλική διαδρομή, με την οποία περνούμε από δύο πέτρινα γεφύρια (Αλεβίζου και Λέσχιανης), από την μονή Σουρβιάς και το εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Ο χρόνος όταν την καταγράψαμε (31/5/2020) ήταν 8 ώρες, με χαλαρό όμως ρυθμό και μεγάλες στάσεις. Η πορεία μπορεί να συντομέψει κατά περίπου 2,5-3 ώρες αν παραλείψουμε μονή Σουρβιάς-Άγιο Νικόλαο και ανεβούμε στη Λούτσα από το γεφύρι της Λέσχιανης (βλέπε παρακάτω).

      Η πορεία αρχίζει και τελειώνει στην τοποθεσία Μαυρολιθάρι. Εκεί πηγαίνουμε από χωματόδρομο που είναι βατός και από Ι.Χ. Λίγο πριν το πάρκινγκ της εκκλησίας στο Φυτόκο πάμε αριστερά σε τσιμεντόδρομο που έχει ταμπέλα προς ''Μονή Γοργοϋπηκόου''. Ο δρόμος πιο πέρα γίνεται άσφαλτος και μετά χωματόδρομος. Πάμε συνεχώς ευθεία αγνοώντας διαδοχικές διασταυρώσεις δεξιά προς ''Λουμπάρδα'', ''Γκιώνη'' και ''μονή Γοργοϋπηκόου''. Σε 5,5 χιλιόμετρα από το Φυτόκο (εκ των οποίων τα 3,5 σε χωματόδρομο), φτάνουμε στην τοποθεσία Μαυρολιθάρι όπου ο χωματόδρομος κάνει στροφή δεξιά, αρχίζοντας να κατηφορίζει προς τη ρεματιά της Καλιακούδας (Ξηριά). Εκεί αφήνουμε το αυτοκίνητό μας και αρχίζουμε την πορεία. 

          Βαδίζουμε λοιπόν στο δρόμο, έχοντας αριστερά μας πυκνή βλάστηση. Σε εκατό μέτρα, εκεί που η βλάστηση τελειώνει και έχουμε αριστερά μας (παρατημένο) κτήμα, αφήνουμε το δρόμο και κατεβαίνουμε στο κτήμα. Το μονοπάτι δε φαίνεται αρχικά, βαδίζουμε όμως στην κάτω άκρη του κτήματος ομαλά, ακολουθώντας τη διαμόρφωση του εδάφους. Παρακάτω το μονοπάτι είναι σαφέστερο. Διασχίζουμε το δρόμο λοξά προς τα δεξιά και ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι από κάτω. Κατηφορίζοντας συνεχώς, βγαίνουμε πάλι στο δρόμο και αμέσως φθάνουμε στο γεφύρι του Αλεβίζου.

Γεφύρι Αλεβίζου

          Αγνώστου έτους κατασκευής,από αγνώστους κτίστες -κατά πάσαν πιθανότητα Ηπειρώτες- αυτό είναι το δεύτερο στη σειρά από τα τέσσερα γεφύρια της ρεματιάς της Καλιακούδας (τα υπόλοιπα τρία είναι του Λουζίνικου, της Λέσχιανης και της Καρυάς). Το όνομά του το πήρε από κάποιον Αλεβίζο που είχε μεγάλο κτήμα στην περιοχή. Το άνοιγμα του τόξου του σύμφωνα με τον Χαρατσή είναι 9,2 μέτρα και το ύψος μόλις 2,25 μέτρα. Ο παλιός πρόεδρος της κοινότητας Μακρινίτσας Σπύρος Κουικούμης  έχει πει στον Νίκο Χαρατσή: ''Αυτό το γεφύρι θυμάμαι ήταν πολύ ψηλό, τόσο πολύ που όταν περνούσαμε από πάνω  φοβόμασταν να κοιτάξουμε προς τα κάτω. Ήταν πολύ βαθύ το ρέμα σ` αυτό το σημείο και τα βράχια στις όχθες απότομα και ψηλά. Τώρα όμως είναι αρκετά χρόνια που έχει κατεβάσει πολύ αμμοχάλικο και βράχια το νερό και κοντεύει να φράξει από κάτω.''

Γεφύρι Αλεβίζου (την άνοιξη)

           Το γεφύρι ήταν για αρκετά χρόνια σε κακή κατάσταση, ετοιμόρροπο. Επί νομαρχίας Παπατόλια το 2009 έγινε επισκευή του, η οποία όμως με τον τρόπο που έγινε, αλλοίωσε σημαντικά το χαρακτήρα του και η σημερινή μορφή του απέχει από την παλιά. Η δε κατασκευή πλευρικών παραπέτων αυξάνει την αντίσταση στη ροή του νερού, έτσι ώστε σε περίπτωση μεγάλης νεροποντής το γεφύρι να κινδυνεύει να παρασυρθεί από το φουσκωμένο ρέμα.
         Μετά το γεφύρι ανηφορίζουμε το χωματόδρομο. Στη δεύτερη απότομη δεξιά στροφή που κάνει παραπάνω, φεύγει μονοπάτι βόρεια προς Άγιο Αθανάσιο.

Αγιος Αθανάσιος

      Εδώ αφήνουμε κι εμείς το δρόμο, ανεβαίνουμε στον όχθο και ακολουθούμε άλλο μονοπάτι ανηφορικό με κόκκινα σημάδια που κατευθύνεται ανατολικά. Στην πορεία μας διασχίζουμε δύο φορές το δρόμο. Την τρίτη φορά βαδίζουμε για πενήντα μέτρα στο δρόμο και ξαναβρίσκουμε μονοπάτι πιο πάνω. Τελικά βγαίνουμε στην επάνω πλευρά από μεγάλο λιβάδι.

Διασχίζοντας το λιβάδι

       Εδώ μπαίνουμε σε δρόμο που συνεχίζει να ανηφορίζει και πιο πάνω τερματίζει φθάνοντας σε άλλο μεγάλο λιβάδι. Το διασχίζουμε βαδίζοντας περίπου στη μέση του και στην άλλη άκρη βρίσκουμε μονοπάτι που συνεχίζει ομαλά προς τα βορειοανατολικά.. Πιο πέρα διασχίζουμε άλλο μικρότερο ξέφωτο, όπου υπάρχει δεξιά μας πλαστική δεξαμενή νερού και ποτίστρα. Εδώ τερματίζει και ένας χωματόδρομος από αριστερά. Εμείς βαδίζουμε κοντύτερα στην κάτω πλευρά του ξέφωτου και συνεχίζουμε σε μονοπάτι κατηφορίζοντας.

        Τελικά βγαίνουμε σε χωματόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε. Κατεβαίνουμε σε πλάτωμα και βγαίνουμε σε φαρδύτερο χωματόδρομο, όπου πάμε δεξιά. Σε λίγα μέτρα υπάρχει τριπλή διασταύρωση και παίρνουμε τον μεσαίο δρόμο, που σύντομα μας φέρνει στο ξωκλήσι της Παναγίας Λέσχιανης. Δίπλα υπάρχει πέτρινη βρύση με χρονολογία  1888 (συνήθως χωρίς νερό) και μπροστά της μεγάλο πλατάνι.
             Φθάνοντας εδώ, θα επισκεφθούμε οπωσδήποτε το γεφύρι της Λέσχιανης. Έτσι, από τη βρύση βαδίζουμε στο μονοπάτι προς νότον, το οποίο σε πέντε λεπτά μας φέρνει  στο μοναδικό τρίτοξο γεφύρι του Πηλίου. Το άνοιγμα της μεσαίας καμάρας είναι 9,20 μ. και το ύψος 5,85 μ.

Γεφύρι Λέσχιανης

              Γράφει ο Νίκος Χαρατσής στο βιβλίο του ''Πέτρινα τοξωτά γεφύρια στο Πήλιο'': ''Ένα έργο τέχνης είναι ετούτο το γεφύρι, ένα μνημείο που, θέλει δε θέλει όποιος το δει θα σταθεί να το θαυμάσει και να το περιεργαστεί...Θαύμασα το καλλίγραμμο σχήμα του και παρατήρησα με προσοχή τα τρία τόξα του. Τι συμμετρία, Θεέ μου, και τι ωραίο ρυθμό που έχει! Λες κι είναι έτοιμο να κινηθεί κι αυτό μαζί σου, Η μεσιανή καμάρα, που δεσπόζει στον όλο όγκο, πατάει ανάλαφρα αλλά σταθερά στα δυο μεσόβαθρα, ρίχνει απαλά το βάρος στις δύο μικρότερες καμάρες που είναι δεξιόζερβα, και σβήνει τελικά στις όχθες και γίνεται ένα μ` αυτές. Τα πλατάνια, τα ρείκια, τα πουρνάρια, τα κέδρα που είναι στις όχθες και το αγκαλιάζουν, θαρρείς πως είναι η προέκταση του γεφυριού, δεμένα στον ίδιο ρυθμό της τέλειας φύσης...Τα μεσόβαθρα και οι ακριανές του βάσεις είναι ριζωμένα σε βραχώδες, σταθερό έδαφος. Το ένα μεσόβαθρο, το βορινό, από την επάνω μεριά που έρχεται το νερό είναι σφηνοειδές στο σχήμα, για να κόβει την ορμή του νερού. Οι πέτρες που σχηματίζουν το στεφάνι από τις καμάρες, είναι μακρόστενες με στενούς αρμούς ανάμεσά τους, λες και δεν έχουν βάλει κουρασάνι οι μαστόροι. Οι πέτρες που είναι χαμηλά στις βάσεις είναι πιο μεγάλες και σκληρότερες. Ο διάδρομός του έχει καλντερίμι, που διατηρείται σε καλή κατάσταση και διαγράφει μια ελαφρά κυρτή πορεία, ακολουθώντας έτσι την όλη γραμμή του γεφυριού. Τα παραπέτα του είχαν γκρεμιστεί κάποια φορά που κατέβαζε πολύ νερό το ρέμα και τώρα τα έχουν ξαναχτίσει. διακρίνεται όμως εύκολα η διαφορά στο χτίσιμο. Την ίδια εκείνη χρονιά έπαθε ζημιές και η νότια βάση, ψηλά προς το τόξο, και την έχουν επισκευάσει. Και σε τούτο το μέρος διακρίνεται η διαφορά του χτισίματος και του είδους της πέτρας''.   

Γεφύρι Λέσχιανης

         Eδώ έχουμε την δυνατότητα αν θέλουμε, να συντομέψουμε την πορεία μας κατά 2,5 ώρες περίπου παραλείποντας τη Μονή Σουρβιάς και τον Άγιο Νικόλαο, και να συνεχίσουμε ανηφορίζοντας από το γεφύρι της Λέσχιανης κατ` ευθείαν προς το ξέφωτο της Λούτσας. Ειδεμή, επιστρέφουμε πίσω στην Παναγία Λέσχιανη. Εδώ μπαίνουμε σε χωματόδρομο ανηφορίζοντας ελαφρά. Δεξιά μας φεύγει ανηφορικός δρόμος που πάει προς τη μονή Σουρβιάς. Εμείς πάμε ευθεία και σε λίγα μέτρα στη γωνία της περίφραξης στρίβουμε αριστερά και βαδίζουμε σε φαρδύ μονοπάτι που αρχίζει να ανηφορίζει μπαίνοντας σε δάσος με δρυς.  Ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια και τελικά φθάνουμε στην (συνήθως κλειδωμένη) είσοδο του μοναστηριού της Σουρβιάς.

Μονή Συρβιάς, καθολικό

       

Μονή Σουρβιάς, οστεοφυλάκιο

     Aφιερωμένη στην Αγία Τριάδα (γιορτάζει του Αγίου Πνεύματος), χτίστηκε τον 16ο αιώνα από τον Όσιο Διονύσιο τον εν Ολύμπω και  αργότερα είχε ηγούμενο τον άγιο Γεράσιμο τον Νέο. Το 1878 η μονή κάηκε μετά από μάχη ανάμεσα σε Έλληνες επαναστάτες και Τούρκους, ενώ το 1943 λειτουργούσε αντάρτικο τυπογραφείο μέσα στο καθολικό. Σήμερα η Σουρβιά, χωρίς μοναχούς πλέον, υπάγεται στη μονή Φλαμουρίου. Εργασίες αναστήλωσης βρίσκονται σε εξέλιξη. 

Μονή Σουρβιάς

          Μετά την απαραίτητη στάση για ξεκούραση αλλά και για να απολαύσουμε τη θαυμάσια θέα προς νότο και δύση, παίρνουμε τον χωματόδρομο και κατηφορίζουμε συνεχώς. Μετά από περίπου 2 χιλιόμετρα, προσέχοντας αριστερά μας, βλέπουμε τα κόκκινα σημάδια που σηματοδοτούν το μονοπάτι προς τον Άγιο Νικόλαο. Στην αρχή κινούμαστε προς τα ανατολικά και μετά νότια, περνούμε ένα ρέμα και τελικά φθάνουμε στο ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Εδώ έρχεται και χωματόδρομος από τη Λέσχιανη. 

Άγιος Νικόλαος

     Συνεχίζουμε από τη νότια πλευρά της εκκλησίας κατηφορίζοντας στο μονοπάτι και φθάνουμε στην κοίτη της ρεματιάς της Καλιακούδας. Εδώ δεν υπάρχει γεφύρι. Στην άλλη όχθη το μονοπάτι ανηφορίζει με καγκιόλια και φθάνουμε στο μεγάλο ξέφωτο-λιβάδι της Λούτσας με το χαρακτηριστικό δένδρο, που ξεχωρίζει σε όλη την περιοχή. Εδώ διασταυρωνόμαστε με την διαδρομή Μακρινίτσα-Κάτω Κερασιά. Λίγο δυτικότερα από το δέντρο υπάρχει τριγωνομετρικό κολονάκι (υψόμετρο 692 μ.).

θέα από τη Λούτσα δυτικά, στο βάθος η λίμνη Κάρλα

      Κάτω από το κολονάκι παίρνουμε κατεύθυνση νοτιοδυτική και κατηφορίζουμε ευθεία σε μονοπάτι  που τώρα (2022) είναι καθαρό. Παράλληλα μ` εμάς κατηφορίζει και μαύρος σωλήνας νερού. Πιο κάτω βγαίνουμε σε μακρόστενο ξέφωτο-λιβάδι και βαδίζουμε στην δεξιά άκρη του. Εδώ βρίσκουμε χωματόδρομο, τον οποίο ακολουθούμε. Πιο πέρα μπαίνουμε σε μεγάλο λιβάδι και περνούμε δίπλα από ένα μαντρί που έχουμε δεξιά μας. Τελικά ο δρόμος μας βγάζει στην τοποθεσία Μαυρολιθάρι, απ` όπου άρχισε η πορεία μας. 

Λουζίνικο-Κάπουρνα

Αντικρίζοντας την Κάπουρνα

Απόσταση: 4,8 χλμ.
Διάρκεια: 1.45΄ (καθαρός χρόνος πορείας 1.30΄)
Υψόμετρο: από 95 μ. (Λουζίνικο) σε 370 μ. (Κάπουρνα)
Συνολική ανάβαση: 315 μ. Συνολική κατάβαση: 50 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδα στην αρχή
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc    από το Everytrail

Powered by Wikiloc

        Mια εύκολη πορεία στο αρχαίο μονοπάτι που ένωνε το χωριό της Κάπουρνας (αρχαία ονομασία Γλαφυραί) και την λίμνη Κάρλα με τη θάλασσα του Παγασητικού. Ξεκινούμε από το πέτρινο γεφύρι του Λουζίνικου στη ρεματιά του Ξηριά (θα πάμε εκεί με ΙΧ στρίβοντας από τον περιφερειακό Βόλου προς Φυτόκο και μετά από ενάμισυ χιλιόμετρο στη διασταύρωση για Λουζίνικο αριστερά). Χρειάζεται προσοχή στα κόκκινα σημάδια, γιατί υπάρχουν πολλές γιδόστρατες που μπορεί να μας μπερδέψουν. Η διαδρομή δεν προσφέρει σκιά καθώς βαδίζουμε σε πουρναρότοπο, γι αυτό συνιστάται για τον χειμώνα και αρχές άνοιξης. Από την Κάπουρνα μπορούμε να συνεχίσουμε προς Κάτω Κερασιά ή Κανάλια (βλέπε τις αντίστοιχες διαδρομές). Μπορεί επίσης να συνδυαστεί με τις πορείες Λουζίνικο-Κάτω Κερασιά και Κάπουρνα-Κάτω Κερασιά, για να γίνει κυκλική διαδρομή 6,5-7 ωρών.

Ενημέρωση Μάρτιος 2022: έγινε καθαρισμός της βλάστησης και ανανέωση της σηματοδότησης.

        Η αρχή της πορείας μας είναι στο θαυμάσιο πέτρινο τοξωτό γεφύρι του Λουζίνικου στη ρεματιά του Ξηριά. Αμέσως μετά το γεφύρι, φεύγει δεξιά δρόμος-καλντερίμι που είναι η διαδρομή προς Κάτω Κερασιά. Δεν ακολουθούμε αυτό.

Το γεφύρι του Λουζίνικου

      Εμείς ανηφορίζουμε ευθεία στον φαρδύ τσιμενταρισμένο κύριο δρόμο και λίγο πιο πάνω, εκεί όπου ο φαρδύς δρόμος στρίβει δεξιά, πάμε ευθεία μπροστά σε στενότερο χωματόδρομο. Σύντομα βλέπουμε στα δεξιά του δρόμου, μετά από ένα στύλο της ΔΕΗ, το μονοπάτι με τα κόκκινα σημάδια που ανηφορίζει (προσοχή).  Ακολουθούμε τα σημάδια και βαδίζουμε σταθερά προς τα βορειοδυτικά, χωρίς μεγάλες υψομετρικές διακυμάνσεις μετά την αρχική ανηφόρα, σε μονοπάτι που άλλοτε φαρδαίνει και άλλοτε στενεύει από τα πουρνάρια.

Θέα προς την κατεύθυνση του Βόλου

       Μετά από τρία τέταρτα της ώρας πορεία με αυτές τις συνθήκες, βλέπουμε μπροστά μας στο βάθος την Κάπουρνα. Πλησιάζοντας κοντύτερα στο χωριό, το μονοπάτι βγαίνει σε χωράφι και βαδίζουμε στην αριστερή άκρη του.  Κατόπιν πάμε λίγο αριστερότερα για λίγα μέτρα, στο όριο από το διπλανό χωράφι και βρίσκουμε ένα μικρό τμήμα μονοπατιού που κατηφορίζει.

Χωράφια κοντά στην Κάπουρνα

      Ξαναβγαίνουμε σε χωράφι και ακολουθούμε πάλι την αριστερή άκρη του. Μπροστά μας βλέπουμε ένα κυπαρίσσι και κατευθυνόμαστε προς τα εκεί. Απέναντι από  το κυπαρίσσι βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού μέσα στα πουρνάρια και ξαναβγαίνουμε σε άλλο χωράφι που είναι δίπλα στο δρόμο. Εδώ πλέον βγαίνουμε στην κύρια άσφαλτο, όπου βαδίζουμε για πεντακόσια μέτρα περνώντας το γεφυράκι. Μπαίνοντας στην Κάπουρνα, πάμε ευθεία δεξιά στα κυπαρίσσια και βαδίζουμε στον τσιμεντόδρομο, ο οποίος μας φέρνει στην κάτω γωνία της πλατείας του χωριού, εκεί που βρίσκεται η στάση του λεωφορείου. Στην πλατεία λειτουργεί καφέ-εστιατόριο.

Πινακίδα στο Λουζίνικο δίπλα στο γεφύρι

         

Βένετο-Κεραμίδι (Ο2)

Στο δρόμο για Προφήτη Ηλία

Απόσταση: 14,4 χλμ.
Διάρκεια: 6 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 4.40΄)
Υψόμετρο: από 240 μ.(Βένετο) σε 590 μ. (μέγιστο) σε 330 μ. (Κεραμίδι)
Σήμανση: πινακίδες Ο2, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (πηγή Μπροβοκονίκο)
 Κατεβάστε ίχνος GPS:    η διαδρομή στο Wikiloc    η διαδρομή στο Εverytrail

       H διαδρομή αυτή, τμήμα του εθνικού μονοπατιού Ο2, ενώνει τα δύο βορειότερα χωριά του Πηλίου, Βένετο και Κεραμίδι. Οι ντόπιοι την προτιμούσαν τους καλοκαιρινούς μήνες, ενώ το χειμώνα, που ρίχνει αρκετό χιόνι, έπαιρναν τη χαμηλότερη διαδρομή που περνά από το Καμάρι (βλέπε τις διαδρομές Κεραμίδι-Καμάρι και Βένετο-Καμάρι). Είναι καλά σηματοδοτημένη και βατή, όμως κοντά στον Προφήτη Ηλία του Βενέτου παραμένουν κάποια προβλήματα βλάστησης, έτσι καλό είναι  να έχουμε μαζί μας ένα κλαδευτήρι ή πριονάκι.

      Στο Κεραμίδι μπορούμε να πάμε και με λεωφορείο του ΚΤΕΛ, αλλά το Βένετο δεν έχει συγκοινωνία. Μια λύση στο πρόβλημα είναι να πάρουμε ταξί από το Κεραμίδι (τηλ. 6977893576) ή και από τα Κανάλια (τηλ. 6945277835). Mια άλλη περίπτωση είναι να κάνουμε τη διαδρομή αντιστρόφως (δηλαδή από Κεραμίδι προς Βένετο) και να συνεχίσουμε την επομένη βαδίζοντας προς Πουρί (Ο2), μονή Φλαμουρίου, Άνω και Κάτω Κερασιά ή ακόμα να επιστρέψουμε στο Κεραμίδι από το Καμάρι (βλέπε τις αντίστοιχες διαδρομές). Στο Βένετο και στο Κεραμίδι θα βρούμε ανοικτό εστιατόριο στην πλατεία. Στο Βένετο υπάρχει πλέον δυνατότητα διαμονής (Apartments Veneto), όπως επίσης και ξενώνες στο Καμάρι.

Βένετο

        Αρχίζοντας από την πλατεία στο Βένετο, βγαίνουμε στο πάρκινγκ και βαδίζουμε στο στενό κεντρικό τσιμεντόδρομο, ο οποίος προφανώς παλιότερα ήταν καλντερίμι. Στη συνέχεια γίνεται άσφαλτος, περνούμε από το νεκροταφείο βγαίνοντας από το χωριό και μετά από λίγη πορεία, βλέπουμε στα δεξιά τις πινακίδες που σηματοδοτούν την είσοδο του μονοπατιού. Στο σημείο αυτό, αριστερά του δρόμου υπάρχει τσιμεντένια δεξαμενή νερού.

Το μονοπάτι για Προφήτη Ηλία

          Βαδίζουμε πλέον σε πολύ ωραίο μονοπάτι με μικρά τμήματα καλντεριμιού, ανάμεσα σε πυκνή σκιερή βλάστηση που σχηματίζει τούνελ. Σε κάποια σημεία η βλάστηση πυκνώνει πολύ και μας δυσκολεύει, ιδίως εκεί όπου έχει βάτια. Εδώ χρειάζεται συχνή συντήρηση και καθάρισμα. Αφού περάσουμε το Τρανό Ρέμα, ανηφορίζουμε σε τμήμα καλντεριμιού και τελικά φθάνουμε στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, χτισμένο στο πλάτωμα πάνω στη ράχη.

Προφήτης Ηλίας Βενέτου

        Από δώ βαδίζουμε πάλι στην άσφαλτο για διάστημα ενός χιλιομέτρου. Στην απέναντι ράχη βλέπουμε μεγάλο νταμάρι μαρμάρου. Αφού ο δρόμος περάσει ρέμα, προσέχοντας τα κόκκινα σημάδια στα μαύρα βράχια αριστερά, ανηφορίζουμε σε στενό μονοπάτι που κόβει δρόμο παρακάμπτοντας το νταμάρι και παραπάνω ξαναβγαίνουμε στην άσφαλτο. Σε πεντακόσια μέτρα υπάρχει μεταλλική πινακίδα Ο2 και ανεβαίνουμε στον όχθο του δρόμου δεξιά, ακολουθώντας πάλι στενό μονοπάτι.  Σύντομα βγαίνουμε σε χωματόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε για λίγο δυτικά. Εκεί που κάνει ανηφορική στροφή, πάμε ευθεία δυτικά μπαίνοντας στο δάσος από βελανιδιές και ανηφορίζουμε ομαλά, έχοντας ένα ρεματάκι στα δεξιά μας. Το υπέροχο αυτό δρυοδάσος στα Κάτω Καρόγεια είναι ίσως το ομορφότερο κομμάτι όλης της διαδρομής.

Δρυοδάσος στα  Κάτω Καρόγεια

       Πιο πέρα, το μονοπάτι μας ξαναβγαίνει στην άσφαλτο ανηφορίζοντας και σε λίγα μέτρα, μετά από αριστερή στροφή, ξαναβρίσκουμε δεξιά μας το μονοπάτι που μετά γίνεται εγκαταλελειμμένος στενός δρόμος. Από το τέρμα του δρόμου συνεχίζει μονοπάτι, που μας φέρνει σε πηγή με τσιμεντένια ποτίστρα και λιθόστρωτο, στην τοποθεσία Μπροβοκονίκο.

       Συνεχίζουμε στο μονοπάτι και ανηφορίζουμε λοξά αριστερά. Εδώ στην καταγραφή λαθέψαμε προς στιγμήν και πήγαμε λίγο δεξιότερα, αλλά το λάθος διορθώθηκε βάζοντας κόκκινα σημάδια. Πιο πέρα βγαίνουμε σε χωματόδρομο, τον οποίο ακολουθούμε μέχρι το τέρμα του και μετά ξαναμπαίνουμε σε μονοπάτι με μικρά τμήματα καλντεριμιού, το οποίο πορεύεται σε βραχώδες έδαφος. Εδώ δεν υπάρχουν διασταυρώσεις για να μας μπερδέψουν.

       Φθάνουμε στη ράχη με θέα στο Αιγαίο και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε ευθεία προς τα δυτικά. Στο βάθος διακρίνουμε την άσφαλτο που πάει προς Κεραμίδι (το χωριό δε φαίνεται). Παρακάτω βγαίνουμε λοξά σε δρόμο και σύντομα ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι στα δεξιά. Κατηφορίζουμε ομαλά και ευθεία, περνούμε αριστερά από νερόλακκο (σουβάλα) και αμέσως μπαίνουμε σε δρόμο, στον οποίον και βαδίζουμε. Λοξά από αριστερά έρχεται και ο άλλος δρόμος και ενώνεται μαζί μας.
     Σε λίγο, ο δρόμος κάνει δεξιά στροφή (προς βορράν). Εδώ συναντούμε τη διαδρομή Κανάλια-Κεραμίδι (αριστερά πάει το μονοπάτι προς Κανάλια). Μετά από εκατό μέτρα ακόμα στο δρόμο, εκεί που κάνει αριστερή στροφή, συνεχίζουμε ευθεία στο μονοπάτι και κατεβαίνουμε σε μια λάκκα. Κατόπιν ανηφορίζουμε και ξανασυναντούμε το δρόμο, ο οποίος πιο πέρα κάνει πάλι αριστερή στροφή και εμείς συνεχίζουμε ευθεία στο καλντερίμι, περνώντας δίπλα από ένα μαντρί.

Καλντερίμι σε άριστη κατάσταση κοντά στο Κεραμίδι

           Το ωραίο καλντερίμι, που διατηρείται σε άριστη κατάσταση, κατηφορίζει ομαλά, περνά ένα ρέμα και ανηφορίζοντας συναντούμε την άσφαλτο και τη διασχίζουμε λοξά. Στην άλλη πλευρά του  δρόμου υπάρχει μαντρί και δίπλα του μια σουβάλα. Εμείς εδώ πάμε ανάμεσα, αριστερά από τη σουβάλα, και αμέσως βρίσκουμε το χορταριασμένο καλντερίμι να κατηφορίζει προς τα βορειοδυτικά. Λίγο πιο πέρα, κόβεται απότομα από τη διάνοιξη του δρόμου και πάμε σε μονοπάτι αριστερά, περνούμε ένα ρεματάκι και κατηφορίζουμε σε χωματόδρομο, ο οποίος βγαίνει σε τσιμεντένιο γεφυράκι στην άσφαλτο, στην είσοδο του Κεραμιδίου. Από το πάρκινγκ στο τέρμα του δρόμου συνεχίζει πλακόστρωτο κατηφορικό δρομάκι-καλντερίμι, που μας φέρνει σε λίγο στην πλατεία του χωριού.

Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (1787) στην πλατεία του Κεραμιδίου