Μακρινίτσα-Πλιασίδι-Ζαγορά

Κατεβαίνοντας προς τη Ζαγορά

Απόσταση: 18,5 χλμ.

Χρόνος: 8 ώρες με τις στάσεις

Υψόμετρο: από 620 μ. (Μακρινίτσα) σε 1480 μ. (μέγιστο) σε 510 μ. (Ζαγορά)

Συνολική ανάβαση: 1075 μ.  Συνολική κατάβαση: 950 μ.

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, κάποιες πινακίδες

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Αγία Παρασκευή Μακρινίτσας

Αρχή: Μπράνη Μακρινίτσας (τέλος του ασφαλτόδρομου) 

Τέλος: πλατεία Αγίου Γεωργίου Ζαγοράς

Ελέγχθηκε: Νοέμβριος 2021

Κατεβάστε ίχνος GPS:  από το Wikiloc    

    

Powered by Wikiloc

     Στο βιβλίο του ''Ιστορία της επαρχίας Βόλου και Αγιάς'', που εκδόθηκε το 1960, ο Ζαγοριανός ιστορικός και λόγιος Γιάννης Κορδάτος γράφει στην σελίδα 366 (sic): ''Υπήρχε όμως και άλλος δρόμος (εννοεί για την επικοινωνία της Ζαγοράς με το Βόλο), από πολύ ψηλότερα. Ανέβαινε από τα κορδατέικα, περνούσε το ''μεσακό Κοτρώνι'', έφτανε στις ''σχιζόπετρες'', έστριβε δυτικά, προσπερνούσε του ''Μαχαιρά τη Βρύση'' και από την κορυφή του Πηλίου ''Πλιεσίδι'' κατέβαινε στη Μακρινίτσα''.

       Η παρούσα διαδρομή προέκυψε από την έρευνα που κάναμε για ν` ανευρεθεί και ν` αποκατασταθεί κατά το δυνατόν αυτός ο παλιός μουλαρόδρομος.

    Η πορεία μας ξεκινά από τη Μπράνη της Μακρινίτσας (το πάρκινγκ στο τέρμα του ασφαλτόδρομου), όπου υπάρχει χειροποίητη πινακίδα προς ''Πουρί' καρφωμένη σε δέντρο. Μπορούμε να ξεκινήσουμε και από τη βρύση που υπάρχει στο πάρκινγκ. Ανηφορίζουμε ανάμεσα από τα σπίτια του χωριού με γενική κατεύθυνση βορειοανατολική. Στην πορεία μας έχουμε και κόκκινα σημάδια σε λευκό φόντο, που ανήκουν σε έναν αγώνα ορεινού τρεξίματος (UPT, Ultra Pelion Trail).

Ανεβαίνοντας από Μακρινίτσα

           Λίγο πάνω από το χωριό είναι το παλιό μοναστηράκι της Αγίας Παρασκευής, όπου μπορούμε να κάνουμε μια στάση για να γεμίσουμε και τα μπουκάλια μας με νερό, καθώς δεν θα συναντήσουμε άλλη βρύση στη διαδρομή. 

        Συνεχίζουμε να ανηφορίζουμε σε μονοπάτι-καλντερίμι μέσα σε δάσος καστανιάς. Πιο πάνω περνούμε από το νεότευκτο εξωκκλήσι του Αγίου Αυγουστίνου, άλλο ένα μέρος κατάλληλο για μια στάση. Εδώ βρισκόμαστε στην τοποθεσία ''Τρανό Ίσωμα''.

Αγιος Αυγουστίνος

        Μπαίνουμε σε χωματόδρομο και στη συνέχεια φθάνουμε σε διασταύρωση με πινακίδα, όπου πάμε ευθεία βορειοανατολικά προς ''Φλάμπουρο''. Εκατό μέτρα μετά, υπάρχει νέα διασταύρωση, όπου πάμε δεξιά προς ''Πλιασίδι'' (προσοχή!). Tην ίδια πορεία ακολουθούν και τα ασπροκόκκινα σημάδια του αγώνα.

        Ο δρόμος ανηφορίζει έντονα με γενική κατεύθυνση ανατολική. Αριστερά μας έχουμε το ύψωμα ''Ράχη Γύφτου'' (1340 μ.). Περνούμε από το κτήμα Τζανόπουλου, όπου υπάρχει καλύβι. Αριστερά μας αφήνουμε τετράγωνο κτίσμα, μάλλον δεξαμενή νερού. Αμέσως μετά το κτήμα o δρόμος κάνει ελαφρά στροφή αριστερά κατηφορίζοντας και πάει προς Φλάμπουρο. Στο σημείο αυτό τον αφήνουμε και πάμε ευθεία ανατολικά ανηφορίζοντας σε μονοπάτι, το οποίο τελικά μας βγάζει στην άσφαλτο που πάει προς τα ραντάρ. Είμαστε κοντά στην κορυφή Πλιασίδι (1547 μ.) που βρίσκεται δεξιά μας, η οποία ομως δεν είναι επισκέψιμη.

         Εδώ αφήνουμε πλέον τα κόκκινα σημάδια σε λευκό φόντο, τα οποία στρίβουν δεξιά στην άσφαλτο (προσοχή). Εμείς στρίβουμε αντίθετα, αριστερά και βαδίζουμε στην άσφαλτο για περίπου 2,3 χιλιόμετρα, πηγαίνοντας προς τα ραντάρ. Στη δεύτερη διασταύρωση με χωματόδρομο δεξιά που θα συναντήσουμε, αφήνουμε την άσφαλτο και παίρνουμε το δρόμο αυτό, κατηφορίζοντας προς τα  βορειοανατολικά μέσα στο δάσος οξιάς. Περνούμε από μεγάλο βράχο, που οι ντόπιοι ονομάζουν ''Μαχαιρά''. Από κάποια σημεία έχουμε πολύ ωραία θέα προς νότον, βλέποντας τρεις μεγάλες δασωμένες ράχες να κατηφορίζουν προς τη θάλασσα η μια πίσω από την άλλη. 

         Αρκετά πιο κάτω, σε υψόμετρο 1180 μέτρων, καθώς διασταυρωνόμαστε λοξά με άλλον χωματόδρομο (ο οποίος έρχεται από την άσφαλτο λίγο κάτω από τα Χάνια), φθάνουμε σε μικρό καταφύγιο που έχει την επιγραφή ''Θηροφυλάκιο Πυροφυλάκιο''. Την ημέρα που περάσαμε (7/11/21) γίνονταν εργασίες ανακαίνισης από μια ομάδα κυνηγών. 

        Βαδίζουμε στο δρόμο για διακόσια μέτρα και πάμε δεξιά σε διασταύρωση (ευθεία πάει προς Ξεφόρτι και Αγία Μαρίνα). Η περιοχη εδώ λέγεται ''Σχιζόπετρα''.  Κατεβαίνοντας, βρίσκουμε διαδοχικά τμήματα μονοπατιού που εναλλάσσονται με τμήματα δρόμου και χρειάζεται προσοχή για τα κόκκινα σημάδια. Πιο κάτω διασχίζουμε κτήμα προς τα αριστερά (καθώς το μονοπάτι στην κάτω άκρη του κτήματος είναι πολύ ακαθάριστο), και βγαίνουμε πάλι σε δρόμο. Από εδώ και κάτω βαδίζουμε συνεχώς σε δρόμο, ο οποίος παρακάτω είναι τσιμεντοστρωμένος, ανάμεσα σε κτήματα με κερασιές και μηλιές. Από ένα σημείο έχουμε ωραία θέα προς το ξωκλήσι Άγιος Άθωνας, χτισμένο σε ένα ύψωμα πάνω από τη Ζαγορά. 

Άγιος Άθωνας Ζαγοράς

         Λίγο βορειότερα βλεπουμε άλλο ύψωμα με κεραίες στην κορυφή του, που στον χάρτη αναφέρεται ως ''Λευκό Κοτρώνι'' (732 μ.).

        Κατηφορίζοντας τον τσιμεντόδρομο και προσέχοντας για τα κόκκινα σημάδια στις διασταυρώσεις, περνάμε από το εκκλησάκι της Αγίας Μαγδαληνής. Παρακάτω βρίσκουμε καλντερίμι καθώς κατεβαίνουμε δίπλα σε περίφραξη σπιτιού. Συνεχίζουμε σε τσιμενταρισμένο καλντερίμι, το οποίο παρακάτω μέσα στο χωριό αποκαλύπτεται ξανά και μας οδηγεί ευθεία στην κεντρική πλατεία του Αγίου Γεωργίου.

Πλατεία Αγίου Γεωργίου Ζαγοράς

Μακρινίτσα-Πορταριά (κυκλική)

Θέα από το μονοπάτι. Σε πρώτο πλάνο η Πορταριά

LINK TO ENGLISH PAGE

Απόσταση: 8,8 χλμ.
Διάρκεια: 4,5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 3.20')
Υψόμετρο: μέγιστο 888 μ., ελάχιστο 394 μ. (Σταγιάτες)
Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 635 μ.
Αρχή/τέλος: Μακρινίτσα (στροφή λεωφορείων) ή Πορταριά (βρύση Αδάμαινα) ή Σταγιάτες (πλατεία)
Σήμανση: διάφορες πινακίδες, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Μακρινίτσα, Σταγιάτες, πηγή Μάνα)
Κατεβάστε ίχνος GPS (gpx): από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

  Τελευταία ενημέρωση 2025: η διαδρομή παρά τις κατολισθήσεις παραμένει βατή με δυσκολία. Συνιστάται να φοράμε μακρύ παντελόνι.

        Mετά την ανεύρεση και τον καθαρισμό εν έτει 2018 ενός νέου μονοπατιού, που συνδέει την πηγή Μάνα της Πορταριάς με την Αγία Παρασκευή Μακρινίτσας περνώντας το Μέγα ρέμα ψηλότερα από την άσφαλτο, μας δίνεται πλέον η δυνατότητα να κάνουμε μια κυκλική πορεία μεταξύ Μακρινίτσας και Πορταριάς αποφεύγοντας κατά το δυνατόν την άσφαλτο. Το νέο μονοπάτι έχει έναν μικρό βαθμό δυσκολίας και θα πρέπει να αποφεύγεται μετά από δυνατές βροχές και όταν λιώνουν τα χιόνια, οπότε το ρέμα κατεβάζει αρκετό νερό και μπορεί να είναι σχεδόν αδιάβατο (ενώ συνήθως τον περισσότερο  καιρό είναι στεγνό).

Μέγα ρέμα 

        Η έναρξη της πορείας μπορεί να γίνει είτε από τη Μακρινίτσα (στροφή λεωφορείων), είτε από την Πορταριά (βρύση Αδάμαινα), είτε ακόμα από τις Σταγιάτες (πλατεία). Eμείς εδώ προτιμήσαμε την έναρξη από Μακρινίτσα.

Μακρινίτσα

         Από το πλάτωμα λοιπόν όπου κάνουν στροφή τα λεωφορεία στην είσοδο της Μακρινίτσας, κατηφορίζουμε για λίγα μέτρα σε δρόμο που πάει προς τον ξενώνα ασυνόδευτων προσφύγων (Πρεβαντόριο) και αμέσως βρίσκουμε αριστερά το καλντερίμι που κατηφορίζει με ελιγμούς. Εδώ με τις πλημμύρες η πλαγιά έχει σύρει προς τα κάτω δυσκολεύοντας τη διάσχιση.  Η θέα πάντως προς τα κάτω από ορισμένα σημεία είναι φανταστική. Τελικά περνούμε το Μέγα ρέμα (εδώ υπήρχε κατεστραμμένο γεφυράκι), σε ένα πολύ ωραίο, κατάφυτο σημείο με τρεχούμενα νερά.
        Σε λίγο το μονοπάτι βγαίνει πάνω σε στροφή χωματόδρομου και βαδίζουμε ευθεία στον δρόμο, ο οποίος μας φέρνει στην εκκλησία των Σταγιατών και στην πλατεία που βρίσκεται δίπλα.

Πλατεία Σταγιατών

            Από την παλιά βρύση της πλατείας των Σταγιατών, διασχίζουμε την άσφαλτο και συνεχίζουμε ευθεία σε λιθόστρωτο ανηφορίζοντας ανάμεσα στα σπίτια του χωριού. Αφήνουμε δεξιά μας το μπαλκόνι του Πλατανάκου και πιο πάνω το καλντερίμι μετατρέπεται σε τσιμεντόδρομο. Μετά από λίγα μέτρα τον αφήνουμε λοξά προς τα δεξιά και μπαίνουμε σε μονοπάτι που εναλλάσσεται με χωματόδρομο, ανηφορίζοντας συνεχώς. Τελικά βγαίνουμε στην κύρια άσφαλτο Πορταριάς-Μακρινίτσας, αμέσως κάτω από το νεκροταφείο. Βαδίζουμε στην άσφαλτο για τετρακόσια μέτρα προς τα δεξιά (προς την Πορταριά).

Το μονοπάτι στο ρέμα της Μάνας

      Φθάνοντας στη βρύση της Αδάμαινας και σε μια καφετέρια που υπάρχει εκεί δίπλα, αφήνουμε την άσφαλτο και μπαίνουμε σε μονοπάτι που ανηφορίζει ακολουθώντας το ρέμα που υπάρχει εδώ, το ρέμα της Μάνας, το οποίο τον περισσότερο καιρό έχει τρεχούμενα νερά. Ξύλινα γεφυράκια διευκολύνουν την πορεία μας, καθώς διασχίζουμε κάμποσες φορές το ρέμα σε ένα ονειρικό φυσικό περιβάλλον. Μόνον οι Κένταυροι λείπουν για να ολοκληρωθεί το σκηνικό και τους συμπληρώνουμε με τη φαντασία μας. Σε είκοσι λεπτά φθάνουμε στο κτίριο υδρομάστευσης της πηγής Μάνας, όπου υπάρχει μικρό πλάτωμα με μια βρύση.

Στην πηγή Μάνα

           Συνεχίζουμε σε ανηφορικό μονοπάτι που έχει σκέτα κόκκινα σημάδια (προσοχή να μην γίνει σύγχυση με τα συνυπάρχοντα σημάδια ενός αγώνα ορεινου τρεξίματος (UPT), που είναι κόκκινα σε άσπρο φόντο -αυτά στρίβουν αντίθετα κατηφορικά). Παραπάνω διασχίζουμε ένα μαντρί αφήνοντας αριστερά μας ένα τροχόσπιτο που υπάρχει αφημένο εκεί και βγαίνουμε σε δρόμο, τον οποίο ακολουθούμε ανηφορίζοντας συνεχώς. Αγνοούμε τις πινακίδες προς ''Ξενώνες Πορταριάς''. Μετά από επτακόσια μέτρα φθάνουμε σε διασταύρωση δρόμων, όπου πάμε αριστερά, πάντοτε ανηφορικά (υπάρχει πινακιδάκι). Σε τριακόσια μέτρα, καθώς ο δρόμος στρίβει δεξιά, τον αφήνουμε και πάμε ευθεία. Περνούμε ένα μικρό ρεματάκι και βαδίζουμε τώρα περίπου ισοϋψώς, σε στενό μονοπάτι σε βραχώδη γενικά περιοχή με χαμηλή βλάστηση.

Πλησιάζοντας στο ''Μέγα ρέμα''

           Φθάνουμε στην κοίτη από το ''Μέγα ρέμα'' και το περνούμε εύκολα αν είναι στεγνό, με δυσκολία όμως αν κατεβάζει μεγάλη ποσότητα  νερού. Από την άλλη όχθη το μονοπάτι είναι φαρδύτερο και πιο ομαλό, μετά δε τον πρόσφατο καθαρισμό του δεν παρουσιάζει καμία δυσκολία.

           Σε ένα σημείο του μάλιστα υπάρχει ένα φυσικό μπαλκόνι με εκπληκτική θέα από ψηλά προς Πορταριά, Μακρινίτσα, Βόλο και Παγασητικό κόλπο.

Θέα προς Πορταριά

           

   Σε λίγο το μονοπάτι χάνεται καθώς βγαίνουμε σε μικρό πλάτωμα, που παλιότερα, όπως μας είπε ο ιδιοκτήτης, ήταν αμπέλι. Εδώ το μονοπάτι πορεύεται κανονικά στην αριστερή άκρη του πλατώματος και παρακάτω ενώνεται με το καλντερίμι της Αγίας Παρασκευής. Όμως είναι αδιάβατο από βλάστηση προς το παρόν, και έτσι ακολουθούμε μια παράκαμψη: κατεβαίνουμε στο επόμενο πλάτωμα από κάτω και πάμε δεξιά, μπαίνοντας μέσα σε δάσος με βελανιδιές σε μονοπάτι-γιδόστρατα. Τελικά κατεβαίνουμε σε αγροτικό δρόμο, ο οποίος μετά από εκατό μέτρα συναντά καλντερίμι που έρχεται από κάτω. Eκατό μέτρα παραπάνω είναι το μοναστηράκι της Αγίας Παρασκευής, το οποίο μπορούμε αν θέλουμε να επισκεφθούμε.

Αγία Παρασκευή Μακρινίτσας

          Ακολουθώντας το καλντερίμι κατηφορικά βγαίνουμε στο πάρκινγκ της Μπράνης στη Μακρινίτσα (στο τέλος της ασφάλτου) και, κατηφορίζοντας στην άσφαλτο για λίγα λεπτά ακόμα, φθάνουμε τέλος στο πλάτωμα της στροφής των λεωφορείων στην είσοδο της Μακρινίτσας, απ` όπου ξεκίνησε η πορεία μας.

ΥΓ. Ευχαριστούμε τον Κώστα Τσαντό που μας έδειξε το νέο μονοπάτι και τους εθελοντές που βοήθησαν στον καθαρισμό του.

Μακρινίτσα-Καψάλες-Δυτικό Καταφύγιο-Λαγωνίκα (κυκλική)

Ελατόρεμα

LINK TO ENGLISH PAGE

Απόσταση: 20,4 χλμ.
Χρόνος: 9 ώρες
Υψόμετρο: από 630 μ. (Μακρινίτσα) σε 1434 μ. (μέγιστο)
Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 1130 μ.
Αρχή/τέλος: Πάρκινγκ Μακρινίτσας (Μπράνη)
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Αγία Παρασκευή, Ελατόρεμα, Κρύο Νερό)
Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

           Το μονοπάτι που ανηφορίζει στη ράχη Καψάλες από το γεφύρι Καρυάς προς τον Πουριανό Σταυρό ερευνήθηκε, καθαρίστηκε και σηματοδοτήθηκε το 2017-18. Τώρα, υπάρχουν πλέον διαθέσιμες τέσσερις παράλληλες διαδρομές για να πάει κανείς από τη Μακρινίτσα στην κορυφή του βουνού και μετά να συνεχίσει προς Πουρί. Κατά σειρά από τη δυτικότερη προς την ανατολικότερη είναι: από Λαγωνίκα, από Γλυστρί, από Καψάλες (η διαδρομή που ακολουθήσαμε εδώ) και από Φλάμπουρο-Πουριανό Σταυρό. 

       Στη συγκεκριμένη κυκλική πορεία εδώ, συνδυάσαμε την πρώτη με την τρίτη διαδρομή: ανεβήκαμε από Καψάλες προς το Δυτικό Καταφύγιο και επιστρέψαμε πίσω από τη Λαγωνίκα, μέσω ενός συνδετηρίου μονοπατιού που ενώνει το Δυτικό Καταφύγιο με τη Λαγωνίκα. Η άνοδος από Μακρινίτσα αλλά και η κάθοδος έγινε από Αγία Παρασκευή, καθώς το μονοπάτι του Προφήτη Ηλία, που ήτανε παλιά ο κύριος δρόμος από τη Μακρινίτσα προς το βουνό και θα θέλαμε να το χρησιμοποιήσουμε για την κάθοδο, ήταν τότε μισοκλεισμένο από βλάστηση (καθαρίστηκε εκ νέου τον Απρίλιο 2019). Επίσης, μια άλλη παρόμοια κυκλική πορεία η οποία συνδυάζει την δεύτερη με την τέταρτη διαδρομή υπάρχει εδώ. Φυσικά μπορούμε να κάνουμε όποιον συνδυασμό θέλουμε.

Το μονοπάτι σε χάρτη του 1938

        Φθάνοντας στο πάρκινγκ της Μπράνης στη Μακρινίτσα, όπου τερματίζει η άσφαλτος, βλέπουμε δεξιά μας να ανηφορίζει καλντερίμι. Σε ένα δέντρο είναι καρφωμένη πινακίδα με ένδειξη «Πουρί», φτιαγμένη, όπως και πολλές ακόμα, από τον πρόωρα χαμένο περιπατητή και εραστή του Πηλίου, τον Δημήτρη Κότταλη. Μπορούμε να ξεκινήσουμε και από την βρύση που υπάρχει στο πάρκινγκ. Το καλντερίμι ανηφορίζει ανάμεσα στα σπίτια του χωριού, περνά από ένα πεύκο με παγκάκι και από δύο κρήνες και βγαίνει σε στενό χωματόδρομο, που μας οδηγεί σε λίγα μέτρα στο παλιό μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, το οποίο ανακαινίζεται τα τελευταία χρόνια χάρη στις φροντίδες του πατέρα Ακάκιου.

Αγία Παρασκευή

         Η ηρεμία και ομορφιά του χώρου δικαιολογεί μια στάση και αφού δροσιστούμε από την κρήνη, συνεχίζουμε για λίγο προς τα πάνω στο χωματόδρομο. Μετά από δεξιά στροφή του, βρίσκουμε το μονοπάτι στα αριστερά. Σε λίγο βγαίνουμε σε άλλον χωματόδρομο, που σε λίγα μέτρα στρίβει και αυτός δεξιά,  τερματίζει και μπαίνουμε σε μονοπάτι-καλντερίμι, που ανηφορίζει μέσα σε πυκνό δάσος καστανιάς. Στην πορεία μας συναντούμε και κόκκινα σημάδια σε λευκό φόντο (προσοχή) που ανήκουν σε έναν αγώνα ορεινού τρεξίματος.

Ο Βόλος από ψηλά

      Διασχίζουμε έναν πρώτο αγροτικό δρόμο και λίγο παραπάνω βγαίνουμε σε άλλο δρόμο, στον οποίο βαδίζουμε για λίγο προς τα αριστερά και, προσέχοντας στη δεξιά πλευρά, ξαναμπαίνουμε στο μονοπάτι  που ανηφορίζει στο καστανωτό. Πιο πάνω βαδίζουμε παράλληλα με αυλάκι νερού. Τελικά, περνώντας πλάι από δεξαμενή, μπαίνουμε σε χωματόδρομο κτήματος, o οποίος σε λίγα μέτρα  βγαίνει στον κύριο  χωματόδρομο που έρχεται από τη Μακρινίτσα.
      Βρισκόμαστε πλέον στη βορειοανατολική μεριά του Τρανού Ισώματος. Μπροστά μας στο βάθος φάνηκε για λίγο ο θόλος του ραντάρ στην κορυφή Πουριανός Σταυρός (1624 μ.), ενώ αριστερά είδαμε στο βάθος και τη λίμνη Κάρλα. Στη διασταύρωση, όπου ευθεία βορειοανατολικά συνεχίζει για Φλάμπουρο (προσοχή στην πινακίδα!) εμείς πάμε αριστερά, κατηφορίζοντας προς βορράν, κατόπιν ο δρόμος στρίβει δυτικά και έχουμε υπερυψωμένο τσιμενταύλακα αριστερά μας. Αμέσως φθάνουμε σε διασταύρωση που έχει μεγάλο προσκυνητάρι. Εδώ πάμε δεξιά, σε χωματόδρομο που κατευθύνεται βόρεια-βορειοανατολικά, κατηφορίζοντας ελαφρά. Ο δρόμος αυτός, ο οποίος ανοίχθηκε σχεδόν ακριβώς πάνω στο μονοπάτι που υπήρχε παλιότερα (αν προσέξουμε, θα βρούμε δυο εναπομείναντα μικρά τμήματα στα αριστερά μας, το δεύτερο μάλιστα με λίγο καλντερίμι), μας οδηγεί στο τοξωτό πέτρινο γεφύρι της Καρυάς, που χτίστηκε το 1934 στη ρεματιά της Καλιακούδας (Ξηριά).

Γεφύρι Καρυάς

      Λίγα μέτρα μετά το γεφύρι, ανηφορίζει δεξιά στενότερος χωματόδρομος με φουρκέτες και τον ακολουθούμε. Περνούμε μια μεταλλική πόρτα, αφήνουμε ένα κτήμα και ανηφορίζουμε λίγο ακόμα, μέχρι που βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού προσέχοντας στα  δεξιά μας. Έχει πυκνή σηματοδότηση με κόκκινα σημάδια και γενική κατεύθυνση βορειοανατολική, πάνω στη ράχη Καψάλες. Ανηφορίζοντας περνούμε από εγκαταλελειμμένο δρόμο ο οποίος έρχεται από το Φλάμπουρο, διασχίζουμε μερικά ξέφωτα και τέλος βγαίνουμε ψηλά στον χωματόδρομο, ο οποίος έρχεται από τα ραντάρ του Πουριανού Σταυρού. Τον ακολουθούμε προς τα αριστερά κατηφορικά και σύντομα φθάνουμε στο Δυτικό Καταφύγιο, σε υψόμετρο 1405 μέτρα. Αυτό είναι ένα μικρό καταφύγιο ανάγκης που μπορεί να χωρέσει 8-10 άτομα και είναι πάντα ανοικτό. Λίγα μέτρα πριν φθάσουμε στο Καταφύγιο, βλέπουμε να φεύγει δεξιά το μονοπάτι προς το Πουρί. 

Δυτικό Καταφύγιο

       Αφού κάνουμε στάση για ξεκούραση και για να φάμε κάτι, συνεχίζουμε στο δρόμο με γενική κατεύθυνση βόρεια. Πηγαίνουμε ευθεία, αφήνοντας αριστερά μας τη διασταύρωση με το μονοπάτι που έρχεται από το Γλυστρί (θα μπορούσαμε φυσικά, αν θέλαμε, να επιστρέφαμε από εκεί). Συνεχίζουμε να βαδίζουμε βόρεια στον εγκαταλελειμμένο δρόμο, ο οποίος σε λίγο τερματίζει. Λίγα μέτρα πριν το τέρμα του δρόμου, προσέχοντας αριστερά, βρίσκουμε το μονοπάτι με τα κόκκινα σημάδια που συνεχίζει να κατηφορίζει βόρεια-βορειοδυτικά  μέσα στο δάσος οξιάς. Πιο κάτω γίνεται βαθιά αυλακιά και διασταυρωνόμαστε κάθετα με άλλο μονοπάτι, που έρχεται από τη Λαγωνίκα και κατηφορίζει προς το Πουρί.

Θέα από τη Λαγωνίκα

       Εδώ πάμε ανηφορικά προς τα αριστερά. Φθάνοντας πολύ κοντά στην κορυφή Λαγωνίκα με υψόμετρο 1295 μ. (το κολωνάκι της κορυφής δεν φαίνεται καθώς είναι κρυμμένο από τις χαμηλές οξιές), αλλάζουμε κατεύθυνση προς τα νοτιοδυτικά και πλέον κατηφορίζουμε σταθερά, έχοντας αριστερά μας τον όγκο του Πουριανού Σταυρού και το Ελατόρεμα. Περνούμε από ένα πετρώδες κατηφορικό πλάτωμα, τη Χαμορίγανη, όπου δεξιά φεύγει μονοπάτι βόρεια προς Αντοβίτο και Μονή Σουρβιάς. Συνεχίζοντας εμείς κατηφορικά προς νότον διασχίζουμε έναν χωματόδρομο και τελικά φθάνουμε στην κοίτη από το Ελατόρεμα, όπου υπάρχει πηγή με υδρομάστευση και τρέχει νερό από μια σωλήνα. 

Ελατόρεμα

       Συνεχίζουμε στο μονοπάτι που ανηφορίζει ομαλά στην πλαγιά, μέχρι που βγαίνουμε στον χωματόδρομο και τον ακολουθούμε ευθεία με γενική κατεύθυνση νοτιοδυτική-νότια, περνώντας από το Κρύο Νερό, το γεφύρι Καρυάς και το Τρανό Ίσωμα. 

         Για να επιστρέψουμε από το Τρανό Ίσωμα πίσω στη Μακρινίτσα, ακολουθήσαμε τον χωματόδρομο κατηφορικά με κατεύθυνση προς Προφήτη Ηλία. Στη δεξιά στροφή του συνεχίσαμε ευθεία στο παλιό μονοπάτι. Φθάνοντας στο κτήμα Σαρακατσάνου πήραμε εναλλακτικά τον χωματόδρομο προς τα αριστερά (αντί για το μονοπάτι προς Προφήτη Ηλία που είναι εδώ λίγο δεξιότερα) και συναντήσαμε παρακάτω το μονοπάτι προς Αγία Παρασκευή και πίσω στη Μακρινίτσα.

Eπιστρέφοντας στη Μακρινίτσα

ΥΓ. Ευχαριστίες οφείλονται στους Αλέξανδρο Καγιά, Κλεάνθη Μιχαλόπουλο  και Ian Allright για τη βοήθειά τους στην έρευνα και καθαρισμό του μονοπατιού.

      

Μακρινίτσα-Πουριανός Σταυρός-Δυτικό Καταφύγιο (κυκλική)

Το ρέμα στο Φλάμπουρο 

Απόσταση: 21,1 χλμ.
Διάρκεια: 9 ώρες
Υψόμετρο: από 620 μ. (Μακρινίτσα) σε 1560 μ. (μέγιστο)
Συνολική ανάβαση: 1066 μ.  Συνολική κατάβαση: 1075 μ.
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Aγία Παρασκευή, Κρύο Νερό)
Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

           Υπάρχουν πλέον  τέσσερις εναλλακτικές διαδρομές για να ανηφορίσει κανείς από Μακρινίτσα προς το βουνό και να συνεχίσει προς το Πουρί ή, εφ` όσον το επιθυμεί, να ξαναγυρίσει στη Μακρινίτσα. Κατά σειρά από την δυτικότερη προς την ανατολικότερη, αυτές είναι: από Λαγωνίκα, από Γλυστρί-Δυτικό Καταφύγιο, από  Καψάλες και από Φλάμπουρο-Πουριανό Σταυρό.

       Εδώ παρουσιάζεται μια μεγάλη κυκλική πορεία, που συνδυάζει την δεύτερη και τέταρτη διαδρομή:  Ανηφορίζουμε από τη Μακρινίτσα  μέχρι τα όρια των στρατιωτικών ραντάρ στον Πουριανό Σταυρό  και επιστρέφουμε πίσω από Δυτικό Καταφύγιο-Γλυστρί-Γεφύρι Καρυάς. Το μεγαλύτερο μέρος της πορείας γίνεται σε δάσος οξιάς. Μια άλλη παρόμοια κυκλική διαδρομή από Μακρινίτσα προς Καψάλες-Δυτικό Καταφύγιο και επιστροφή από Λαγωνίκα υπάρχει εδώ.

         Μόλις φθάνουμε στο πάρκινγκ της Μπράνης στη Μακρινίτσα, εκεί όπου τερματίζει ο ασφαλτόδρομος,  βλέπουμε δεξιά μας να ανηφορίζει καλντερίμι. Σε ένα δέντρο είναι καρφωμένη πινακίδα με ένδειξη προς «Πουρί», φτιαγμένη, όπως και πολλές άλλες ακόμα, από τον πρόωρα χαμένο περιπατητή-εργάτη του Πηλίου, τον Δημήτρη Κότταλη. Μπορούμε να ξεκινήσουμε και από την κρήνη που υπάρχει στο πάρκινγκ. Το καλντερίμι ανηφορίζει ανάμεσα στα σπίτια του χωριού, περνά από ένα πεύκο με παγκάκι και από δύο κρήνες και βγαίνει σε στενό χωματόδρομο, που μας οδηγεί σε λίγα μέτρα στο παλιό μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής. 

Αγία Παρασκευή Μακρινίτσας

               Η ηρεμία και ομορφιά του χώρου επιβάλλει μια στάση και, αφού εφοδιαστούμε με νερό από την κρήνη, συνεχίζουμε για λίγο προς τα πάνω στο χωματόδρομο. Μετά από δεξιά στροφή του, βρίσκουμε το μονοπάτι στα αριστερά. Σε λίγο βγαίνουμε σε άλλον χωματόδρομο, ο οποίος σε λίγα μέτρα στρίβει και αυτός δεξιά,  τερματίζει και μπαίνουμε σε μονοπάτι-καλντερίμι, που ανηφορίζει μέσα σε ρουμάνι (δάσος καστανιάς).

       Διασχίζουμε έναν πρώτο αγροτικό δρόμο και λίγο παραπάνω βγαίνουμε σε άλλο δρόμο, στον οποίο βαδίζουμε για λίγο προς τα αριστερά και, προσέχοντας στη δεξιά πλευρά, ξαναμπαίνουμε στο μονοπάτι  που ανηφορίζει στο καστανωτό. Πιο πάνω βαδίζουμε παράλληλα με αυλάκι νερού βλέποντας και άλλη πινακίδα προς ''Πουρί''. Τελικά, περνώντας πλάι από δεξαμενή, μπαίνουμε σε χωματόδρομο κτήματος, o οποίος σε λίγα μέτρα  βγαίνει στον κύριο  δρόμο που έρχεται από τη Μακρινίτσα. Πάμε για λίγα μέτρα αριστερά και βρισκόμαστε σε διασταύρωση δίπλα σε τσιμενταύλακα (προσοχή!). Στο σημείο αυτό ένας δρόμος πάει βόρεια κατηφορικά προς Προφήτη Ηλία-Μακρινίτσα, αλλά επίσης και προς γεφύρι Καρυάς-Δυτικό καταφύγιο.

Θέα προς τα δυτικά. Στο βάθος η λίμνη Κάρλα

          Εμείς στη διασταύρωση αυτή ακολουθούμε τον ανηφορικό δρόμο με κατεύθυνση βορειοανατολική προς Φλάμπουρο, παράλληλα με τον τσιμενταύλακα. Είμαστε στην περιοχή Τρανό Ίσωμα, όπου υπάρχουν κτήματα με μηλιές. Πιο πάνω βλέπουμε αριστερά μας μαρμάρινη πλάκα από το 1938, σε ανάμνηση της κατασκευής του τσιμενταύλακα που κατέβαζε το νερό από το Φλάμπουρο.  Σε λίγο, ο τσιμενταύλακας στρίβει δεξιά και μπαίνει μέσα στο δάσος οξιάς. Λίγα μέτρα πιο πέρα, μπαίνουμε κι εμείς δεξιά στο μονοπάτι που έχει κόκκινα σημάδια, όπως σε όλη τη διαδρομή.

           Από ένα σημείο έχουμε θαυμάσια μακρινή θέα της λίμνης Κάρλας προς τα δυτικά. Η πορεία μας είναι για λίγο ανατολική, μετά περνάμε ένα ρέμα και συνεχίζουμε βορειοανατολικά σε ωραίο μονοπάτι μέσα στις οξιές. Βγαίνουμε τελικά σε δρόμο, ο οποίος μας φέρνει σύντομα στην κοίτη του μεγάλου ρέματος της Καλιακούδας (Ξηριά).

Στο Φλάμπουρο

       Καθώς βαδίζουμε μέσα στην ομαλή και φαρδιά κοίτη, μετά από τετρακόσια μέτρα περίπου ο τσιμενταύλακας έρχεται από δεξιά  μας και πάει αριστερά στην πηγή Φλάμπουρο, όπου τερματίζει (ή μάλλον, αρχίζει). Ακριβώς στο σημείο τερματισμού του βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού, το οποίο ανηφορίζει με ελιγμούς στην πετρώδη πλαγιά.
        Βαδίζοντας  πάνω στη ράχη και ανηφορίζοντας συνεχώς, βγαίνουμε πιο πάνω σε ανοιχτό μέρος με θαυμάσια θέα προς ανατολή και νότο. Αριστερά μας ανατολικά είναι η κορυφή Κοτρώνι (1550 μ.) και πιο πέρα στο νότο οι κορυφές Αηδονάκι (1537 μ.) με τον πύργο του ΟΤΕ, Πλιασίδι (1547 μ.) με τις κεραίες, Κόκκινη Ράχη και Ράχη Γύφτου (1340 μ.). Εδώ αξίζει οπωσδήποτε να κάνουμε μια στάση, επιβεβλημένη έτσι κι αλλιώς μετά από τόσην ανηφόρα.

Οι κορυφές Αηδονάκι (αριστερά με τον πύργο του ΟΤΕ, 1537 μ.) και Πλιασίδι (1547 μ.)

        Ανηφορίζουμε λίγα μέτρα ακόμα από ασαφές μονοπάτι και βγαίνουμε σε εγκαταλελειμμένο δρόμο, όπου πάμε δεξιά. Σε λίγα μέτρα βγαίνουμε λοξά σε φαρδύτερο χωματόδρομο, στον οποίον και βαδίζουμε προς τα αριστερά. Προσοχή, αν πάμε δεξιά (προς την άσφαλτο) θα μπούμε στη στρατιωτική περιοχή και, εφ`όσον δεν έχουμε προηγουμένως πάρει άδεια από την Αεροπορία, κινδυνεύουμε να συλληφθούμε και να ταλαιπωρηθούμε. 

            Βαδίζοντας λοιπόν στον χωματόδρομο (αγνοούμε δρόμο που ανηφορίζει προς τα ραντάρ),  σε τρία χιλιόμετρα περίπου φθάνουμε στο Δυτικό Καταφύγιο. Πεντακόσια μέτρα πριν φθάσουμε στο Καταφύγιο, έρχεται από αριστερά το μονοπάτι από Γεφύρι Καρυάς-Καψάλες. Επίσης λίγα μέτρα πριν το καταφύγιο, βλέπουμε δεξιά μονοπάτι με ταμπέλα, που κατηφορίζει προς το Πουρί (το αγνοούμε). Το Δυτικό Καταφύγιο (ανάγκης) είναι κτισμένο σε υψόμετρο περίπου 1400 μέτρων στο διάσελο ανάμεσα Πουριανό Σταυρό  και Λαγωνίκα, είναι πάντα ανοικτό και παραμένει σε σχετικά καλή κατάσταση, παρ`ότι δεν υπάρχει κάποιος φορέας να το φροντίζει. Διαθέτει τζάκι και πάγκους όπου μπορούν να κοιμηθούν λίγα άτομα, όχι όμως νερό.

Δυτικό Καταφύγιο

              Φεύγοντας από το καταφύγιο, βαδίζουμε για λίγο ακόμα στο δρόμο και μετά βρίσκουμε αριστερά το μονοπάτι που κατηφορίζει ανάμεσα στις χαμηλές οξιές προς Γλυστρί. Πιο κάτω βγαίνει πάλι για λίγα μέτρα σε δρόμο και μετά συνεχίζει αριστερά. Kατηφορίζουμε με κατεύθυνση νοτιοδυτική, έχοντας δεξιά μας το Ελατόρεμα. Το χειμώνα, όταν τα φύλλα της οξιάς πέφτουν, τα λίγα έλατα (μοναδικά στο Πήλιο) που φυτρώνουν εκεί δίνουν τη μόνη πράσινη πινελιά στο γκρίζο τοπίο. 

Τα έλατα στο Ελατόρεμα (αρχές Δεκεμβρίου)

         Παρακάτω περνούμε ξύλινο γεφυράκι και αμέσως μπαίνουμε σε δασικό χωματόδρομο, ο οποίος τερματίζει εκεί. Τον ακολουθούμε ευθεία και περνούμε από την περιοχή Κρύο Νερό (εδώ υπάρχει πηγή νερού) και από το πέτρινο γεφύρι της Καρυάς.

Το γεφύρι της Καρυάς, χτισμένο το 1934

        Στη συνέχεια φθάνουμε στο Τρανό Ίσωμα, σε διασταύρωση όπου υπάρχει προσκυνητάρι. Εδώ συνεχίζουμε ευθεία στην ίδια κατεύθυνση. Παρακάτω, πάνω σε δεξιά στροφή του δρόμου, τον αφήνουμε και πάμε ευθεία μπροστά σε στενότερο δρόμο, και αμέσως βρίσκουμε τη συνέχεια του παλιού μονοπατιού λοξά δεξιά.  
           Βγαίνουμε σε κτήμα με μηλιές (του Β. Σαρακατσάνου) και βαδίζουμε στο αριστερό του όριο. Στην άκρη του κτήματος, στενός χωματόδρομος οδηγεί σε καλύβι που φαίνεται δεξιά. Περνούμε το σκεπασμένο αυλάκι (αριστερά μας βλέπουμε τσιμεντένια δεξαμενή) και βαδίζουμε παράλληλα δίπλα στο δρόμο, με κατεύθυνση προς το καλύβι (προς τα δυτικά). Σε λίγα μέτρα βρίσκουμε το μονοπάτι που κατηφορίζει λοξά αριστερά (καθαρίστηκε τον Απρίλιο 2019) και το ακολουθούμε.

Προφήτης Ηλίας Μακρινίτσας

         Κατηφορίζοντας συνέχεια, βγαίνουμε στην κρήνη δίπλα στο ξωκλήσι (παλιό μοναστήρι) του Προφήτη Ηλία σε υψόμετρο 960 μ. Εδώ αξίζει να κάνουμε μια στάση για να δροσιστούμε και να  επισκεφθούμε το φροντισμένο εκκλησάκι. Επιστρέφοντας πίσω στη βρύση, ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια παίρνουμε το μονοπάτι-καλντερίμι που συνεχίζει απέναντι από τη βρύση και κατηφορίζει προς τα κυπαρίσσια). Βγαίνουμε σε δρόμο που έχει στην αριστερή του πλευρά μια σειρά από κυπαρίσσια και αυλάκι νερού. Μετά τα κυπαρίσσια ο δρόμος κάνει στροφή δεξιά. Εκεί φεύγουμε ευθεία από την έξω μεριά της στροφής, σε κατηφορικό μονοπάτι με κατεύθυνση νοτιοδυτική. Παρακάτω συναντάμε πάλι το δρόμο, τον διασχίζουμε  λοξά και, καθώς ο δρόμος κάνει φουρκέτα, τον διασχίζουμε ξανά στο τελείωμα της στροφής. Εδώ το έδαφος  έχει αλλοιωθεί λίγο από τα μπάζα που έπεσαν κατά τη διάνοιξη του δρόμου. Ένα νεροφάγωμα φαίνεται δεξιά μας να συνεχίζει προς τα κάτω, αλλά εμείς πάμε λίγο αριστερότερα ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια και μετά από λίγα μέτρα βρίσκουμε το κανονικό μονοπάτι, που συνεχίζει να κατηφορίζει ομαλά νοτιοδυτικά πάνω στη ράχη.

Θέα κατεβαίνοντας προς τη Μακρινίτσα

Παρακάτω διασχίζουμε στενό χωματόδρομο, βρίσκουμε υπολείμματα και λίγα μέτρα καλντεριμιού και βγαίνουμε σε τσιμεντένιο κτίσμα του υδραγωγείου (δεξαμενή νερού). Λίγα μέτρα πιο κάτω περνά ο κύριος χωματόδρομος, στον οποίο κατεβαίνουμε. Αριστερά μας υπάρχει προσκυνητάρι, σε σημείο με εκπληκτική θέα προς Βόλο και Παγασητικό. Αμέσως μετά, ο δρόμος κάνει στροφή δεξιά. Στην έξω μεριά της στροφής βρίσκουμε πάλι το μονοπάτι που κόβει δρόμο. Παρακάτω υπάρχει διασταύρωση τσιμεντόδρομων. Αν πάμε δεξιά, ο δρόμος θα μας βγάλει στο νεκροταφείο και μετά συνεχίζει ευθεία καλντερίμι προς την πλατεία. Για να αποφύγουμε τον τσιμεντόδρομο, προτιμούμε να πάμε  αριστερά και αμέσως κάτω δεξιά σε μονοπάτι που κατηφορίζει, γίνεται καλντερίμι και μας βγάζει επίσης στην πλατεία.

Μακρινίτσα - Βένετο

Θέα από τη μονή Σουρβιάς προς τη δύση

Απόσταση: 26 χλμ.
Διάρκεια: καθαρός χρόνος πορείας 9 ώρες, με τις στάσεις 10,5 ώρες
Υψόμετρο: από 620 μ. (Μακρινίτσα) σε 970 μ. (μέγιστο) σε 170 μ. (Βένετο)
Συνολική ανάβαση: 1334 μ. Συνολική κατάβαση: 1720 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, κάποιες πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή:  μονή Φλαμουρίου

Ελέγχθηκε: Μάιος 2024 
Κατεβάστε ίχνος GPS:  από το Wikiloc   από το Everytrail

          Aυτή είναι μια μεγάλη διάσχιση στο Βόρειο Πήλιο, η μεγαλύτερη πορεία που μπορεί να κάνει κανείς από χωριό σε χωριό στο βουνό των Κενταύρων. Περνούμε από το πέτρινο γεφύρι της Λέσχιανης και από τα μοναστήρια Σουρβιάς και Φλαμουρίου. Στη διαδρομή μας έχουμε ποικιλία βλάστησης (πουρνάρια, μακία, δρύες, οξιές και αράδια). Το ομορφότερο τμήμα της είναι σίγουρα το υπέροχο δάσος οξιάς ανάμεσα στα μοναστήρια Σουρβιάς και Φλαμουρίου.
      H διαδρομή συνιστάται να πραγματοποιηθεί από Μάιο μέχρι Σεπτέμβριο, ξεκινώντας οπωσδήποτε νωρίς το πρωί. Λόγω της μεγάλης της διάρκειας, απευθύνεται σε ορειβάτες δοκιμασμένους σε μακρές πορείες.  Πάντως, η διαδρομή θα μπορούσε να είναι μικρότερη κατά 3 χλμ. και μία ώρα, αν ξεκινούσαμε από την Κάτω Κερασιά (το κομμάτι από την Κάτω Κερασιά μέχρι τη Λέσχιανη φαίνεται εδώ). Στο Βένετο υπάρχει δυνατότητα διαμονής (Apartments Veneto).

       Από την πλατεία της Μακρινίτσας, ανηφορίζουμε στο καλντερίμι πίσω από την εκκλησία κατευθυνόμενοι αρχικά ανατολικά και σε διασταύρωση που έχει πινακίδα προς αρχοντικό Κοίλια πάμε αριστερά επάνω (ευθεία πηγαίνει προς την εκκλησία της Παναγίας).  Στην επόμενη διασταύρωση καλντεριμιών παραπάνω, πάμε δεξιά σε στενότερο καλντερίμι δίπλα σε παλιά βρυσούλα χωρίς νερό και ανηφορίζουμε συνεχώς (αν πάμε ευθεία, θα βγούμε στο νεκροταφείο και ακολουθώντας μετά τσιμεντόδρομο θα φθάσουμε επίσης στη διασταύρωση πιο πάνω). Περνάμε από δεύτερη χτιστή βρύση πάλι χωρίς νερό και σε διασταυρώσεις διαλέγουμε πάντα την πιο ανηφορική.

Μακρινίτσα

      Τελικά βγαίνουμε σε τσιμεντόδρομο στην επάνω άκρη του χωριού, όπου πάμε αριστερά και αμέσως στη διασταύρωση δεξιά ανηφορικά (εδώ έρχεται και ο τσιμεντόδρομος από το νεκροταφείο). Σε λίγα μέτρα, βρίσκουμε δίπλα σε δέντρο με κόκκινο σημάδι το μονοπάτι που ανηφορίζει με ελιγμούς και βγαίνει παραπάνω σε φουρκέτα του δρόμου, όπου υπάρχει και προσκυνητάρι που έχει απεριόριστη θέα στον ορίζοντα.

Συνεχίζουμε ευθεία βόρεια στο δρόμο, αφήνουμε δεξιά μας κτίσμα του υδραγωγείου (απ` όπου φεύγει το μονοπάτι για Προφήτη Ηλία-Τρανό Ίσωμα) και αριστερά μας καλύβι-αποθήκη. Λίγο μετά το καλύβι, προσέχοντας αριστερά για τα κόκκινα σημάδια, αφήνουμε το δρόμο και μπαίνουμε σε μονοπάτι, που περνά το μικρό ρέμα της Πατωσιάς και αμέσως μετά το ρέμα  πάμε δεξιά προς βορράν. Το μονοπάτι, που έχει και στοιχεία καλντεριμιού σε ορισμένα σημεία του, ανηφορίζει με ελιγμούς ανάμεσα στα πουρνάρια και πιο πέρα βγαίνει λοξά σε αγροτικό δρόμο που ακολουθούμε προς βορράν. Σε κάθετη διασταύρωση διασχίζουμε εγκάρσια άλλον αγροτικό δρόμο και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε με κατεύθυνση βορειοδυτική σε ένα ομαλό ύψωμα που είναι μπροστά μας. Το μονοπάτι εδώ είναι κάπως δυσδιάκριτο, αλλά μας βοηθούν τα κόκκινα σημάδια.

Κάνοντας μια ομαλή καμπύλη στην αριστερή πλαγιά του υψώματος, αρχίζουμε να κατηφορίζουμε. Στη ράχη που φαίνεται μπροστά μας προς βορράν, ξεχωρίζουν δύο μεγάλα πουρνάρια, ψηλά σα δέντρα. Προς τα εκεί κατευθύνεται η πορεία μας, στην τοποθεσία αυτή που λέγεται ''Παναγιάς Πουρνάρι''. Βγαίνουμε λοξά σε αγροτικό δρόμο και τον ακολουθούμε, ώσπου να φθάσουμε σε ποτίστρα δίπλα σε νερόλακκο (σουβάλα). Από εκεί ανηφορίζουμε στην πετρώδη πλαγιά σε ασαφές μονοπάτι. Σύντομα φθάνουμε στη ράχη, αφήνουμε δεξιά μας στα είκοσι μέτρα το ένα δέντρο-πουρνάρι και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε, περνώντας δίπλα από το δεύτερο στα αριστερά μας. Εδώ υπάρχουν και άλλα ανεπτυγμένα πουρνάρια και το μονοπάτι είναι πιο σαφές.

       Τελικά βγαίνουμε λοξά σε δρόμο, που αμέσως φθάνει σε ποτίστρα στη θέση “Της νύφης το μνήμα”. Μπροστά από την ποτίστρα περνά ο δρόμος που πηγαίνει από τον Άγιο Ονούφριο προς τις πηγές Καλιακούδα και Ξεράκια. Λίγο δεξιότερα βρίσκεται ένα μαντρί. Διασχίζουμε το δρόμο και ανηφορίζουμε σε μονοπάτι, που αρχικά είναι ασαφές. Βοηθούμενοι όμως από τα κόκκινα σημάδια, σύντομα μπαίνουμε σε σαφές μονοπάτι που κατηφορίζει ομαλά βορειοδυτικά ανάμεσα από πουρνάρια. Σε ένα σημείο παρακάτω περνάμε πολύ κοντά στην άκρη από την απότομη πλαγιά της μεγάλης ρεματιάς της Καλιακούδας που έχουμε στα δεξιά μας.

Θέα προς τη ρεματιά της Καλιακούδας. Στο βάθος μόλις διακρίνεται η μονή Σουρβιάς

       Τελικά, με πορεία σχεδόν δυτική, βγαίνουμε στο μεγάλο ξέφωτο της Λούτσας, δίπλα σε ένα μαντρί. Δεξιά μας βρίσκεται μια σουβάλα και αριστερά ένα μοναχικό χαρακτηριστικό δέντρο, ενώ λίγο πιο πέρα υπάρχει και ένα αλώνι με τριγωνομετρικό κολονάκι (υψόμετρο 692 μ.). Στο βάθος φαίνεται η λίμνη Κάρλα. Εδώ διασταυρωνόμαστε με τη διαδρομή Φυτόκο-Λαγωνίκα-Πουρί, που πηγαίνει προς τα βορειοανατολικά.
        Βαδίζουμε μέσα στο ξέφωτο προς τα βορειοδυτικά περνώντας δίπλα σε ένα παλιό πηγάδι, και στην άλλη άκρη βρίσκουμε το μονοπάτι, που φαίνεται σαν νεροφάγωμα στην αρχή. Κατηφορίζοντας, συναντούμε τμήματα καλντεριμιού και τελικά φθάνουμε στο τρίτοξο γεφύρι της Λέσχιανης, το ένα από τα τέσσερα γεφύρια της ρεματιάς της Καλιακούδας, γκρεμισμένο δυστυχώς από τις φοβερές πλημμύρες το φθινόπωρο του 2023.

Το γεφύρι της Λέσχιανης πριν γκρεμιστεί

        Mετά το γεφύρι, σε πέντε λεπτά φθάνουμε στον μικρό οικισμό της Λέσχιανης με την εκκλησία της Παναγίας που και αυτή έπαθε σημαντικές ζημιές και είναι κατεδαφιστέα. Η βρύση δίπλα στο μεγάλο πλατάνι έχει χρονολογία 1888, αλλά δεν τρέχει πια νερό. Εδώ μπαίνουμε σε χωματόδρομο ανηφορίζοντας ελαφρά. Δεξιά μας φεύγει ανηφορικός δρόμος που πάει προς τη μονή Σουρβιάς. Εμείς πάμε ευθεία και σε λίγα μέτρα στη γωνία της περίφραξης στρίβουμε αριστερά και βαδίζουμε σε φαρδύ μονοπάτι που αρχίζει να ανηφορίζει μπαίνοντας σε δάσος με δρυς.

Δρυοδάσος πηγαίνοντας προς τη Σουρβιά

        Ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια και τελικά φθάνουμε στην (κλειδωμένη) είσοδο του μοναστηριού της Σουρβιάς. Aφιερωμένη στην Αγία Τριάδα, χτίστηκε τον 16ο αιώνα από τον Όσιο Διονύσιο τον εν Ολύμπω και  αργότερα είχε ηγούμενο τον άγιο Γεράσιμο τον Νέο. Το 1878 η μονή κάηκε μετά από μάχη ανάμεσα σε Έλληνες επαναστάτες και Τούρκους, ενώ το 1943 λειτουργούσε αντάρτικο τυπογραφείο μέσα στο καθολικό. Σήμερα η Σουρβιά, χωρίς μοναχούς πλέον, υπάγεται στη μονή Φλαμουρίου. Εργασίες αναστήλωσης βρίσκονται σε εξέλιξη.

Μονή Σουρβιάς

         Μετά την απαραίτητη στάση για ξεκούραση αλλά και για να απολαύσουμε τη θαυμάσια θέα προς νότο και δύση, ανηφορίζουμε από την ανατολική πλευρά της μονής και βρίσκουμε μονοπάτι που κατευθύνεται προς βορράν, μπαίνοντας σε δάσος με δρύες και οξιές. Παραπάνω βγαίνουμε σε ξέφωτο και συνεχίζουμε προς την ίδια κατεύθυνση σε δάσος οξιάς, ακολουθώντας τα πυκνά κόκκινα σημάδια.

           Μετά από αρκετή πορεία σε πολύ ωραίο μονοπάτι, βγαίνουμε σε δρόμο που ανοίχτηκε για υλοτομία. Φθάνοντας σε μικρό πλάτωμα, ο δρόμος στρίβει δεξιά, αλλά το μονοπάτι συνεχίζει ευθεία για λίγο και βγαίνουμε σε φαρδύτερο δρόμο που έρχεται από την Άνω Κερασιά και πάει προς Κοκκινόγεια και Οβριό-Πουρί. Διασχίζουμε το δρόμο συνεχίζοντας στο μονοπάτι και σύντομα ξαναβγαίνουμε στο δρόμο. Σε λίγα μέτρα υπάρχει διασταύρωση, όπου πάμε δεξιά (βορειοανατολικά). Μετά από πενήντα μέτρα, προσέχοντας αριστερά μας, βλέπουμε στον όχθο του δρόμου με κόκκινο σημάδι και πινακιδάκι τη συνέχεια του μονοπατιού.

Βαδίζοντας μέσα στο δάσος της οξιάς

         Ακολουθώντας πάντα τα κόκκινα σημάδια, τελικά βγαίνουμε σε πηγή νερού πάνω σε φαρδύ μονοπάτι-καλντερίμι, το οποίο κατηφορίζοντας σε λίγα λεπτά μας φέρνει στην μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Φλαμουρίου.  Xτισμένο στα τέλη του 16ου αιώνα από τον όσιο Συμεών, είναι από τα λίγα εναπομείναντα λειτουργούντα μοναστήρια (έχει τέσσερις μοναχούς), όπου δεν πηγαίνει αυτοκίνητο και ηλεκτρικό δίκτυο. Συνεχίζει ν` ακολουθεί το αγιορείτικο τυπικό και έτσι είναι άβατο για τις γυναίκες, οι οποίες θα περιμένουν έξω, όμως μπορεί να προσφέρει φιλοξενία σε μικρό αριθμό ανδρών επισκεπτών. Εργασίες αναστήλωσης βρίσκονται σε εξέλιξη και εδώ.

Μονή Φλαμουρίου

                                                               Από την είσοδο της μονής συνεχίζουμε στο φαρδύ μονοπάτι που σε λίγο αρχίζει να κατηφορίζει (αγνοούμε ανηφορικές διασταυρώσεις δεξιά) και να εμφανίζει τμήματα καλντεριμιού.  Αφήνουμε δεξιά μας κίτρινη μεταλλική πινακίδα που σηματοδοτεί διακλάδωση προς κορυφή Κορομπλιά- μνημείο Αλφόνς. Παρακάτω φθάνουμε σε νέα διασταύρωση με πινακίδα, όπου ευθεία μπροστά συνεχίζει μονοπάτι προς τον αρσανά Αγίου Νικολάου και τη θάλασσα. Εμείς στρίβουμε αριστερά, κατηφορίζουμε για να περάσουμε το ρέμα και βαδίζουμε ομαλά ευθεία στην απέναντι πλαγιά, μέχρι που φθάνουμε στο Πετριάλο, ένα ανοιχτό πετρωτό πλάτωμα με θέα προς τη θάλασσα. Το κομμάτι του μονοπατιού από το ρέμα μέχρι το Πετριάλο δυστυχώς το πήρε ο δρόμος που ανοίχτηκε για υλοτομία.
         Συνεχίζοντας στο σηματοδοτημένο μονοπάτι, κατηφορίζουμε ξανά για να περάσουμε μια μεγάλη άγρια ρεματιά, το Κακόρεμα. Ανηφορίζουμε σε καλντερίμι στην απέναντι πλαγιά περνώντας δίπλα σε ερειπωμένο καλυβάκι. Βαδίζοντας στη ράχη, σε ένα σημείο δεξιά φεύγει μονοπάτι που πάει σε ένα μαντρί (προσοχή). Το κύριο μονοπάτι κατόπιν μπαίνει σε πυκνό δάσος με αράδια, μέχρι που τελικά βγαίνει σε χωματόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε προς τα αριστερά και σε δέκα λεπτά φθάνουμε στο Βένετο. Η πλατεία του χωριού, όπου θα βρούμε εστιατόριο σε λειτουργία (τηλ. 6974907595 ή 6989612016) είναι στη δεξιά πλευρά του δρόμου κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια.

Βένετο