Λουζίνικο-φαράγγι Καλιακούδας-Γεφύρι Αλεβίζου-Άγιος Αθανάσιος (κυκλική)

 

Απόσταση: 14,2 χλμ.

Χρόνος: 7 ώρες με στάσεις, καθαρός χρόνος πορείας 5.50'

Υψόμετρο: από 106 μ. (γεφύρι Λουζίνικου) σε 450 μ. (Άγιος Αθανάσιος)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 455 μ. 

Σήμανση: κόκκινη μπογιά, στύλοι με πινακιδάκια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Αρχή/τέλος: γεφύρι Λουζίνικου

Τελευταίος έλεγχος: Ιανουάριος 2023

Κατεβάστε ίχνος  GPS: από το Wikiloc 

LINK TO THE ENGLISH PAGE

Powered by Wikiloc

        Η πορεία αυτή έχει μιαν ιδιαιτερότητα σε σχέση με όλες τις άλλες που περιγράφονται σε αυτό εδώ το ιστολόγιο: Η μισή περίπου γίνεται  χωρίς μονοπάτι, περπατώντας στην κοίτη του ρέματος της Καλιακούδας μέσα στο φαράγγι, πατώντας σε βράχια και πέτρες που μπορεί να είναι γλιστερές από την υγρασία του φαραγγιού (προσοχή!). Σε τρία σημεία μάλιστα χρειάζεται λίγο σκαρφάλωμα στους βράχους που κλείνουν το πέρασμα, γεγονός που απαιτεί οι συμμετέχοντες να έχουν καλή φυσική κατάσταση και μια σχετική εμπειρία. Το ρέμα γενικά είναι στεγνό και δεν κατεβάζει νερό, παρεκτός όταν λιώνουν τα χιόνια την άνοιξη και όταν υπάρχει πρόσφατη νεροποντή. Δε χρειάζεται βέβαια να τονίσουμε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις, και ακόμα εφόσον προβλέπεται έστω και απλή πιθανότητα βροχής, η πορεία δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί για λόγους ασφαλείας.

Η χαρά του σκαρφαλώματος

        Η ρεματιά της Καλιακούδας (ή Ξεριάς) παίρνει το όνομά της από τις πηγές της Καλιακούδας που βρίσκονται ψηλότερα, από τις οποίες παίρνει πόσιμο νερό το πολεοδομικό συγκρότημα του Βόλου. Η αρχή της βρίσκεται στις κορυφές Πουριανός Σταυρός (1624 μ.-η ψηλότερη του Πηλίου) και Κοτρώνι (1550 μ.).Τέσσερα πέτρινα γεφύρια γεφυρώνουν τη μεγάλη αυτή ρεματιά. Τα δύο χαμηλότερα τα συναντούμε στην πορεία μας (του Λουζίνικου και του Αλεβίζου). Τα άλλα δύο είναι της Λέσχιανης και της Καρυάς.

Το γεφύρι του Λουζίνικου

        Ξεκινούμε λοιπόν από το πέτρινο γεφύρι του Λουζίνικου, που βρίσκεται σε άριστη κατάσταση. Για να πάμε εκεί βγαίνουμε από τον Περιφερειακό δρόμο του Βόλου στην έξοδο προς Φυτόκο και λίγο πριν φθάσουμε στο Φυτόκο ο δρόμος κάνει διχάλα, όπου πάμε αριστερά. Ο δρόμος είναι ασφάλτινος αλλά στενός και χρειάζεται προσοχή. Μπορούμε είτε να κατεβούμε αμέσως στην κοίτη της ρεματιάς, είτε να βαδίσουμε αρχικά σε ελαιώνα παράλληλο με την κοίτη και να  κατεβούμε στη συνέχεια, όπως κάναμε εμείς εδώ. 

        Η ρεματιά παρουσιάζει αρκετές εναλλαγές καθώς ανεβαίνουμε είτε σε ομαλό, αμμώδες έδαφος, είτε ανάμεσα σε βράχια, ορισμένα εκ των οποίων εντυπωσιάζουν με τους χρωματισμούς τους, είτε ακόμα σε μεγάλα βράχια, που σε τρεις περιπτώσεις χρειάζονται και αναρριχητική ικανότητα για να μπορέσουμε να σκαρφαλώσουμε σε ύψος λίγων μέτρων. 

        Έχοντας διασχίσει μια απόσταση περίπου 7 χιλιομέτρων με αυτές τις συνθήκες, φθάνομε στο γεφύρι του Aλεβίζου. Αγνώστου έτους κατασκευής,από αγνώστους κτίστες -κατά πάσαν πιθανότητα Ηπειρώτες- το γεφύρι αυτό είναι το δεύτερο στη σειρά από τα τέσσερα γεφύρια της ρεματιάς της Καλιακούδας (τα υπόλοιπα τρία είναι του Λουζίνικου, της Λέσχιανης και της Καρυάς). Το όνομά του το πήρε από κάποιον Αλεβίζο που είχε μεγάλο κτήμα στην περιοχή και πλήρωσε για να γίνει το γεφύρι. Το άνοιγμα του τόξου του σύμφωνα με τον Χαρατσή είναι 9,2 μέτρα και το ύψος μόλις 2,25 μέτρα.

Γεφύρι Αλεβίζου (2020) 

            Ο παλιός πρόεδρος της κοινότητας Μακρινίτσας Σπύρος Κουικούμης  έχει πει στον Νίκο Χαρατσή: ''Αυτό το γεφύρι θυμάμαι ήταν πολύ ψηλό, τόσο πολύ που όταν περνούσαμε από πάνω  φοβόμασταν να κοιτάξουμε προς τα κάτω. Ήταν πολύ βαθύ το ρέμα σ` αυτό το σημείο και τα βράχια στις όχθες απότομα και ψηλά. Τώρα όμως είναι αρκετά χρόνια που έχει κατεβάσει πολύ αμμοχάλικο και βράχια το νερό και κοντεύει να φράξει από κάτω.'' (πηγή: Νίκου Χαρατσή ''Πέτρινα Τοξωτά γεφύρια στο Πήλιο'').

Γεφύρι Αλεβίζου

     Το γεφύρι ήταν για αρκετά χρόνια σε κακή κατάσταση, ετοιμόρροπο. Το 2009 έγινε επισκευή του, η οποία όμως με τον αυθαίρετο τρόπο που έγινε, αλλοίωσε σημαντικά το χαρακτήρα του και η σημερινή μορφή του απέχει από την παλιά. Η δε προσθήκη πλευρικών παραπέτων αυξάνει φανερά την αντίσταση στη ροή του νερού, έτσι ώστε σε περίπτωση μεγάλης νεροποντής το γεφύρι να κινδυνεύει να παρασυρθεί από το φουσκωμένο ρέμα.

         Μετά το γεφύρι ανηφορίζουμε το χωματόδρομο προς τα αριστερά. Στη δεύτερη απότομη δεξιά στροφή που κάνει παραπάνω, φεύγει μονοπάτι με μπλε σημάδια κα κατεύθυνση βορειοδυτική, το οποίο, αφού εμφανίσει και λίγα μέτρα καλντερίμι, μας φέρνει στον Άγιο Αθανάσιο.

       Κάτω από την εκκλησία υπάρχει κατηφορικό πλάτωμα σαν ακαλλιέργητο χωράφι. Βαδίζοντας μέσα στο πλάτωμα με κατεύθυνση νοτιοδυτική, βρίσκουμε μονοπάτι που πηγαίνει ευθεία ομαλά προς αυτήν την ίδια κατεύθυνση. Τελικά βγαίνουμε σε χωματόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε διασχίζοντας άλλο μεγάλο χωράφι, που στη μέση του υπάρχει ερειπωμένο καλύβι και περνούμε δίπλα του. 

         Παρακατω, καθώς βαδίζουμε στην δεξιά άκρη του χωραφιού, προσέχοντας για το κόκκινο βέλος στα δεξιά μας, αφήνουμε το δρόμο και μπαίνουμε σε μονοπάτι που περνά ένα ρεματάκι και μετά βγαίνει σε ομαλό ξέφωτο μέρος με λίγα δέντρα. Εδώ το μονοπάτι γίνεται κάπως ασαφές, γι αυτό προσέχουμε για τα κόκκινα σημάδια πάνω στα δέντρα. Η κατεύθυνσή μας παραμένει γενικά νοτιοδυτική. 

        Κατηφορίζοντας ανάμεσα σε πουρνάρια, βγαίνουμε εντέλει σε μια μικρή στεγνή ρεματιά κάτω από τον Κοκκινόβραχο. Εδώ συναντούμε τη διαδρομή Λουζίνικο-Κάτω Κερασιά (υπάρχει στύλος με πινακιδάκια). 

         

Γυρίζοντας πίσω στο Λουζίνικο (αριστερά μας η ρεματιά της Καλιακούδας)

                Βαδίζουμε ακολουθώντας τώρα τη ρεματιά, η οποία παρακάτω ενώνεται με άλλη και τελικά χύνεται στον Ξεριά, ενώ εμείς, αφού διασχίσουμε τη μικρή ρεματιά, βαδίζουμε σε χτιστό μονοπάτι στη δεξιά όχθη του μεγάλου ρέματος. Αφού περάσουμε και λίγο καλντερίμι, το μονοπάτι γίνεται αγροτικός δρόμος και τελικά φθάνομε πίσω στο γεφύρι του Λουζίνικου, απ` όπου είχε ξεκινήσει η πορεία μας.

 

Kάτω Κερασιά-Άνω Κερασιά-μονή Σουρβιάς-Λέσχιανη (κυκλική)

Φθάνοντας στη μονή Σουρβιάς

 Απόσταση: 21,2 χλμ.

Χρόνος: 8,5 ώρες (με στάσεις)

Υψόμετρο: από 123 μ. (Κάτω Κερασιά) σε 969 μ. (μέγιστο)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 959 μ.

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες

Αρχή/τέλος: πλατεία Κάτω Κερασιάς

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Πλατεία Άνω Κερασιάς

Κατεβάστε αρχείο GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

         Αυτή είναι μια μεγάλη κυκλική πορεία στα δάση οξιάς και δρυός του Βορείου Πηλίου, στην οποία περνούμε από την μονή Σουρβιάς και το ξωκλήσι της Παναγίας Λέσχιανης.

        Ξεκινώντας από την πλατεία της Κάτω Κερασιάς, παίρνουμε τον ανηφορικό τσιμεντόδρομο και σε διασταυρώσεις διαλέγουμε την πιο ανηφορική. Περνάμε από δεξαμενή του υδραγωγείου, όπου το τσιμεντάρισμα παύει και βαδίζουμε πιο ομαλά σε χωματόδρομο. Μπορούμε να δούμε την λίμνη Κάρλα  στο βάθος αριστερά. Σε ενάμισυ χιλιόμετρο από τη δεξαμενή, αφήνουμε τον κύριο δρόμο και πάμε λοξά δεξιά σε στενότερο δρόμο, περνάμε ένα μικρό ρέμα και ανηφορίζουμε δίπλα σε κτήμα που έχουμε δεξιά μας. Προσέχοντας αριστερά, μόλις δούμε τον στύλο και τα σημάδια ανεβαίνουμε στον όχθο του δρόμου και βρίσκουμε το μονοπάτι που ανηφορίζει παράλληλα, έχοντας κάποια στοιχεία καλντεριμιού. Περνάμε πάνω από ένα παλιό νταμάρι.

Πάνω από το παλιό νταμάρι

        Πιο πέρα, το μονοπάτι μας βγαίνει σε δρόμο, όπου βαδίζουμε για λίγο. Αριστερά μας είναι ένα κτήμα. Πιο πάνω μετά από διασταύρωση ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι αριστερά από το δρόμο. Ξαναβγαίνουμε στο δρόμο και στη συνέχεια βαδίζουμε για λίγο στην άσφαλτο. Εκεί που κάνει αριστερή στροφή, πάμε ευθεία σε παρατημένο νταμάρι. Το μονοπάτι κατηφορίζει προς τη ρεματιά, διασχίζει ρέμα και χωματόδρομο και ανηφορίζει ομαλά στην άλλη όχθη (την δεξιά) για να καταλήξει στο μνημείο του ΕΛΑΣ δίπλα στην άσφαλτο. Από το τέρμα της ασφάλτου  συνεχίζει στενός χωματόδρομος που οδηγεί σύντομα στην πλατεία της Άνω Κερασιάς, με την ξαναχτισμένη εκκλησία των Αγίων Αποστόλων. Σχεδόν όλα τα σπίτια όμως παραμένουν ερειπωμένα, μετά το κάψιμο του χωριού από τους Γερμανούς το 1944.  

Αγιοι Απόστολοι Άνω Κερασιάς

        Από την βρύση της πλατείας ακολουθούμε το χαλασμένο καλντερίμι που κατηφορίζει δίπλα στο σπίτι του κερασιώτη λογοτέχνη Ηλία Λεφούση. Kατεβαίνουμε σε μια βρύση και κατόπιν ανηφορίζουμε  για λίγα μέτρα λοξά προς τα αριστερά. Περνώντας δίπλα από ερειπωμένα σπίτια του μαρτυρικού χωριού, και  αφήνοντας στα δεξιά το πρώην οπλουργείο των ανταρτών που διατηρείται κάπως καλύτερα, βαδίζουμε βορειοανατολικά σε φαρδύ μονοπάτι, που κατηφορίζει ομαλά προς μια ρεματιά. Εδώ υπήρχε μέχρι το 1980 το γεφύρι της Γελαδίστρας, το οποίο απογκρέμισε ένας τσοπάνης (σύμφωνα με την αναφορά του Νίκου Χαρατσή) και τώρα διατηρούνται μόνον οι βάσεις του.

Καλντερίμι στη Γελαδίστρα

      Περνούμε τη ρεματιά δίπλα από το γκρεμισμένο γεφύρι και ανηφορίζουμε σε καλντερίμι. Παραπάνω, φθάνουμε σε σημείο όπου δεξιά μας έχουμε περιφραγμένο κτήμα, όπου τερματίζει δρόμος. Εδώ υπάρχει διχάλα μονοπατιών με πινακίδα, όπου αριστερά συνεχίζει η διαδρομή για τη μονή Φλαμουρίου, ακολουθώντας την πορεία της ρεματιάς. Εμείς πάμε λοξά δεξιά σε μονοπάτι παράλληλο με την περίφραξη και σε λίγα μέτρα, βλέποντας το βέλος, στρίβουμε δεξιά και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε στην πλαγιά προς τα νοτιοανατολικά. Εδώ υπάρχουν δύο παράλληλες διαδρομές, η δεξιότερη με τα μπλέ-κόκκινα σημάδια που ανηφορίζει ευθεία και πιο απότομα, ενώ η αριστερότερη με τα κόκκινα σημάδια ανηφορίζει πιο ομαλά με ζικ-ζακ, διευκολύνοντας τα φορτωμένα ζώα  που μετέφεραν ξυλοκάρβουνα και προμήθειες. Πιο πάνω όμως ενώνονται και βγαίνουμε στη συνέχεια σε μεγάλο ξέφωτο, όπου φυτρώνουν χαμηλά κέδρα. Εδώ είμαστε στην περιοχή Κώστα Ράχη. Διασχίζουμε το ξέφωτο και στην επάνω μεριά του προς τα ανατολικά παίρνουμε στενό χωματόδρομο, που ανηφορίζει ελαφρά μπαίνοντας σε υπέροχο δάσος οξιάς. Λίγο παραπάνω, προσέχοντας δεξιά μας, βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού και το ακολουθούμε.

Στο δάσος οξιάς

        Πιο πέρα, διασχίζουμε τον δασικό δρόμο που πάει προς Κοκκινόγεια και συνεχίζουμε για λίγο ακόμα στο μονοπάτι, το οποίο ξαναβγαίνει λοξά στο δρόμο επάνω σε διασταύρωση. Δεξιά φεύγει κατηφορικός δρόμος προς Άνω Κερασιά. Εμείς βαδίζουμε στον κύριο δρόμο, που ανηφορίζει ελαφρά με κατεύθυνση βορειοανατολική. Προσπερνούμε διασταύρωση με δρόμο αριστερά που πάει προς μονή Φλαμουρίου και Κάτω Κορομπλιά (μνημείο Αλφόνς) και σε πενήντα μέτρα, βλέποντας τα σημάδια, πάμε λοξά αριστερά στο μονοπάτι που σύντομα κατεβαίνει, διασχίζει το δρόμο και κατηφορίζουμε ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια προς τα νοτιοανατολικά. Σύντομα βγαίνουμε σε μικρό πλάτωμα που χρησιμοποιείται από υλοτόμους. Συνεχίζουμε σε δρόμο προς νότον, και μετά από τριακόσια μέτρα, εκεί που ο δρόμος στρίβει ελαφρά δεξιά, βρίσκουμε το μονοπάτι αριστερά, που συνεχίζει σε νότια πορεία. Η περιοχή εδώ λέγεται Χιονότρυπα.

Στο δάσος Σουρβιάς

      Βαδίζοντας συνεχώς μέσα σε ωραίο δάσος οξιάς, περνούμε από ένα ξέφωτο, κατόπιν ακολουθούμε μιαν αβαθή ρεματιά και βγαίνουμε σε δεύτερο ξέφωτο, όπου υπάρχει στύλος με πινακίδες. Από τη μέση του ξέφωτου φεύγει κατηφορικό μονοπάτι με κόκκινα σημάδια νότια (δεξιά κάτω) προς μονή Σουρβιάς. 

Μονή Σουρβιάς

      Αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα, η μονή ιδρύθηκε το 16ο αιώνα από τον όσιο Διονύσιο Ολύμπου και ανακαινίστηκε δύο αιώνες μετά από τον όσιο Γεράσιμο τον Νέο. Το μοναστήρι ήταν συχνά ορμητήριο ανταρτών.  Το 1878 η μονή κάηκε μετά από μάχη ανάμεσα σε Έλληνες επαναστάτες και Τούρκους. Στη διάρκεια της κατοχής, μέσα στο καθολικό (που χρονολογείται από το 1627) λειτουργούσε αντιστασιακό τυπογραφείο. Είναι χτισμένη μέσα στο δάσος σε υψόμετρο 730 μέτρων και έχει θαυμάσια θέα προς τη δύση και το νότο. Σήμερα ανήκει στη μονή Φλαμουρίου, η οποία φροντίζει για την αναστήλωσή της, που βρίσκεται σε εξέλιξη. Να σημειωθεί ότι η βρύση του μοναστηριού δεν είχε νερό όταν περάσαμε την τελευταία φορά, ούτε και η βρύση της Λέσχιανης. 

Μονή Σουρβιάς, θέα προς τη δύση

      Από την (συνήθως κλειδωμένη) είσοδο του μοναστηριού συνεχίζουμε σε μονοπάτι, που περνά ένα-δυο  ρεματάκια και κατηφορίζει νοτιοδυτικά μέσα σε δάσος από δρυς (βελανιδιές). Σε λιγότερο από μία ώρα, το μονοπάτι μας φέρνει στην εκκλησία της Παναγίας Λέσχιανης και στα λίγα σπίτια που είναι χτισμένα δίπλα της. Αν πάρουμε το μονοπάτι από τη βρύση, μπορούμε να επισκεφθούμε το τρίτοξο γεφύρι της Λέσχιανης στη ρεματιά της Καλιακούδας και να ξαναγυρίσουμε (δεκαπέντε λεπτά πήγαινε-έλα). 

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 12/2013: Δυστυχώς το γεφύρι της Λέσχιανης  δεν υπάρχει πια, εξαφανίστηκε από τις καταστροφικές πλημμύρες του Σεπτεμβρίου 2023. Σοβαρή ζημιά έπαθε και το εκκλησάκι της  Παναγίας Λέσχιανης.

Γεφύρι Λέσχιανης (τώρα δυστυχώς κατεστραμμένο)

       Συνεχίζουμε ευθεία στο δρόμο προς τα δυτικά και σε πεντακόσια μέτρα περίπου, ακριβώς εκεί όπου  φεύγει λοξά αριστερά στενός αγροτικός δρόμος (προσοχή), εμείς πάμε δεξιά κατηφορίζοντας στο μονοπάτι, που παρακάτω ξαναβγαίνει σε δρόμο και πάμε πάλι δεξιά.

           Ο δρόμος κατηφορίζει προς το Κερασιώτικο ρέμα, το περνάει και ανηφορίζοντας έντονα στην άλλη όχθη βγαίνουμε σε μεγάλο μακρόστενο ξέφωτο-χωράφι. Εδώ αμέσως στρίβουμε αριστερά και βαδίζουμε στο όριο του χωραφιού, δίπλα σε ένα κτήμα με μηλιές που είναι αριστερά μας. Φθάνοντας κοντά στο τέρμα του χωραφιού, βρίσκουμε ευθεία μπροστά ένα φαρδύ μονοπάτι που κατηφορίζει. Με πορεία δυτική, παρακάτω διασχίζουμε ένα δρόμο και συνεχίζουμε σε μονοπάτι που περνά ένα ξέφωτο και κατεβαίνει πάλι στο Κερασιώτικο ρέμα. 

Το μονοπάτι στο δάσος κοντά στην Κερασιά

            Περνούμε ξανά το ρέμα και συνεχίζουμε σε ωραίο μονοπάτι μέσα σε μεικτό δάσος. Μετά από κάμποση πορεία στο δάσος, το μονοπάτι βγαίνει σε ανοιχτό χώρο με χαμηλή βλάστηση και σε λίγο βγαίνουμε σε αγροτικό δρόμο που κατηφορίζει. Ήδη βλέπουμε μπροστά μας το χωριό της Κάτω Κερασιάς. Σε διχάλα πάμε αριστερά και βαδίζουμε πλάι σε κτήμα που είναι αριστερά μας.

 Κάτω Κερασιά

      Σε λίγο ξαναβγαίνουμε στον ίδιο φαρδύ αγροτικό δρόμο έχοντας αποφύγει κάποιες στροφές που αυτός κάνει, περνούμε κτίσμα κινούμενοι γενικά προς τα δυτικά και πλησιάζουμε στην άσφαλτο. Ο χωματόδρομος συνεχίζει να κατηφορίζει δεξιά από την άσφαλτο και παρακάτω μετατρέπεται σε χαλασμένο καλντερίμι-μονοπάτι, που βγαίνει σε δρόμο και αμέσως φθάνουμε στην εκκλησία της Κάτω Κερασιάς. Περνούμε το ρέμα πίσω από την εκκλησία από το ανακαινισμένο δίτοξο πέτρινο γεφύρι που χρονολογείται από το 1886 και, ανηφορίζοντας λίγα μέτρα ακόμα σε καλντερίμι, φθάνουμε τέλος στην πλατεία του χωριού.

Μακρυρράχη-Αετοφωλιά (κυκλική)

Αετοφωλιά

 

Απόσταση: 3,3 χλμ.

Χρόνος: 1 .50' 

Υψόμετρο: από 235 μ. (πλατεία Μακρυρράχης) έως 420 μ. (μέγιστο)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 274 μ.

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, στρογγυλά κίτρινα πινακιδάκια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Αρχή/τέλος: πλατεία Μακρυρράχης

Τελευταίος έλεγχος: Οκτώβριος 2022

Κατεβάστε αρχείο GPS: από το Wikiloc

LINK TO THE ENGLISH PAGE

Powered by Wikiloc

/>

        Mε αρχή και τέλος στην πλατεία της Μακρυρράχης, αυτή η σχετικά σύντομη κυκλική διαδρομή που διαρκεί λιγότερο από 2 ώρες, μας επιτρέπει να επισκεφθούμε το εξαιρετικό σημείο θέας της Αετοφωλιάς μέσα από το άγριο φαράγγι του Μεγάλου Ρέματος. Η επιστροφή στην πλατεία γίνεται χρησιμοποιώντας το κύριο καλντερίμι που έρχεται από τα Χάνια  μέσω Προφήτη Ηλία και Αγίων Αναργύρων. 

         Αρχικά βαδίζουμε από την πλατεία πάνω στην κύρια άσφαλτο προς Ανήλιο. Αμέσως μετά τα τελευταία σπίτια του χωριού, παίρνουμε ανηφορικό δρομάκι στα δεξιά. Περνούμε μια δεξαμενή και βαδίζουμε στην άγρια βόρεια πλαγιά του φαραγγιού, σε πυκνό δάσος από αράδια. Προσέχοντας στα δεξιά μας, βρίσκουμε στύλο με πινακιδάκι, το οποίο δείχνει δεξιά προς ''Αετοφωλιά"". Το ανηφορικό μονοπάτι στο οποίο βαδίζουμε τώρα είναι στενό και σχετικά δύσβατο (συνιστάται να φοράμε κατάλληλα ορειβατικά παπούτσια με σόλα που δε γλιστράει), πάντως σε 10 λεπτά είμαστε στην Αετοφωλιά. Από το σημείο αυτό έχουμε μεγαλοπρεπή θέα προς το κατάφυτο φαράγγι του Μεγάλου Ρέματος προς τις Αγριόλευκες, ενώ προς τα κάτω φαίνεται λίγο και η θάλασσα. Αξίζει να καθήσουμε λίγο με ησυχία για να απολαύσουμε το μοναδικό αυτό αγνάντι.

Αετοφωλιά

        Για την επιστροφή συνεχίζουμε στην ίδια κατεύθυνση σε μονοπάτι,  που αμέσως μετατρέπεται σε στενό αγροτικό δρόμο. Στο σημείο όπου υπάρχει στύλος με πινακιδάκι εκατέρωθεν του δρόμου (ΠΡΟΣΟΧΉ) συναντούμε το καλντερίμι που έρχεται από Χάνια -Προφήτη Ηλία- Αγίους Αναργύρους, το οποίο μέχρι το 1950 αποτελούσε τον κύριο δρόμο για τη σύνδεση της Μακρυρράχης με τα Χάνια και τον Βόλο. Το ακολουθούμε κατηφορίζοντας προς τα δεξιά (είναι δύσβατο αρχικά από χώματα που έχουν πέσει κατά τη διάνοιξη του δρόμου).

Πλησιάζοντας στη Μακρυρράχη. Μπροστά μας απέναντι το Ανήλιο

       Το ωραίο καλντερίμι κατηφορίζει συνεχώς και αρχίζουμε να συναντούμε τα πρώτα σπίτια της Μακρυρράχης. Τελικά βγαίνουμε σε τσιμεντόδρομο, όπου πάμε αριστερά. Ο δρόμος (πρώην καλντερίμι) κατεβαίνει και τερματίζει στην άσφαλτο, αμέσως πάνω από την πλατεία.

Μανιταρογιορτή στην πλατεία Μακρυρράχης, Οκτώβριος 2022

 

Καλά Νερά-Βυζίτσα-Σταθμός Μηλεών (κυκλική)

Θέα προς τις Μηλιές

Απόσταση: 13,3 χλμ.
Χρόνος: καθαρός χρόνος πορείας 4.45', με τις στάσεις περίπου 6 ώρες
Υψόμετρο: από 0 μ. (Καλά Νερά) ως 520 μ. (μέγιστο-Πλατεία Βυζίτσας)
Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 694 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι
Αρχή/Τέλος: παραλία Καλών Νερών στη στροφή των λεωφορείων
Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

             Σε αυτήν την όμορφη κυκλική διαδρομή, ανηφορίζουμε από την παραλία των Καλών Νερών μέχρι την πλατεία της Βυζίτσας. Στη συνέχεια κατεβαίνουμε στο σταθμό τραίνου Μηλεών και επιστρέφουμε στα Καλά Νερά από το καλντερίμι των Μηλεών. Στην πορεία μας αξίζει να επισκεφθούμε και να θαυμάσουμε διάφορα αξιοθέατα, όπως ο καταρράκτης Καταφίδι, η μονή Ιωάννου Προδρόμου Βυζίτσας, η σιδερένια γέφυρα του τραίνου κοντά στον σταθμό, το εκκλησάκι των Ταξιαρχών και η σπηλιά ''του Κενταύρου Χείρωνα''.

             H αρχή της πορείας μας είναι στην παραλία των Καλών Νερών, στην πινακίδα της  στροφής των λεωφορείων. Βαδίζουμε ευθεία στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο, μέχρι που συναντούμε την κύρια άσφαλτο. Τη διασχίζουμε λοξά προς τα δεξιά (προσοχή στα αυτοκίνητα!) και βλέπουμε την πινακίδα προς Βυζίτσα βιδωμένη σε στύλο της ΔΕΗ. Αμέσως δεξιά είναι ένα σπίτι. Βαδίζουμε λοιπόν δίπλα στο σπίτι και ανηφορίζουμε πλέον σε μονοπάτι μέσα σε ελαιώνα, το οποίο σε λίγο γίνεται καλντερίμι.

       Ανηφορίζοντας, συναντούμε τα σπίτια του οικισμού ''Αργυραίικα'', όπου πολλοί Βυζιώτες ξεχειμώνιαζαν. Διασχίζουμε με πέτρινο γεφυράκι τις γραμμές του τραίνου και περνούμε και από ένα εγκαταλελειμμένο ελαιοτριβείο (''γαλιάγρια'' στην πηλιορείτικη διάλεκτο).

Θέα προς τον Παγασητικό

             Παραπάνω έχουμε αριστερά μας μια ανοικτή δεξαμενή νερού σε χωματόδρομο και αμέσως ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι, που στενεύει από βλάστηση αλλά παραμένει βατό. Σε λίγο βγαίνουμε λοξά σε δρόμο, δίπλα στο μικρό εξωκκλήσι του Τιμίου Σταυρού. Μπροστά μας φαίνεται η Βυζίτσα, αριστερά λίγο οι Πινακάτες και δεξιότερα οι Μηλιές. Ανάμεσα σε μας και τη Βυζίτσα υπάρχει μεγάλο ρέμα, που θα πρέπει να περάσουμε.

Βυζίτσα

       Συνεχίζουμε λοιπόν κατηφορίζοντας στο δρόμο, ο οποίος παρακάτω γίνεται ασφαλτοστρωμένος. Σε κλειστή δεξιά στροφή του δρόμου, τον αφήνουμε και προχωράμε ευθεία σε στενό χωματόδρομο, που κατόπιν γίνεται πάλι καλντερίμι. Περνούμε το ρέμα από τσιμεντένιο γεφυράκι που πατά σε πετρόκτιστες βάσεις. Λίγο μετά το γεφύρι, προσέχοντας αριστερά μας βρίσκουμε στενό μονοπάτι που σε λίγα μέτρα μας φέρνει μπροστά στον εντυπωσιακό καταρράκτη ''Καταφίδι''. Εδώ είναι ένα πολύ όμορφο σημείο, ιδιαίτερα την άνοιξη που το ρέμα κατεβάζει πολλά νερά και σίγουρα θα σταθούμε αρκετή ώρα για να το απολαύσουμε. Το καλοκαίρι τα νερά στερεύουν, αλλά το σημείο παραμένει εντυπωσιακό.

Καταρράκτης Καταφίδι

          Ξαναγυρίζουμε στο φαρδύ, μαστορικά φτιαγμένο καλντερίμι και  ανηφορίζουμε. Λίγο παραπάνω, το καλντερίμι κλείνει από κατολίσθηση  και αναγκαστικά το αφήνουμε προς τα δεξιά και κάνουμε μια παράκαμψη από χωματόδρομο. Πιο πάνω φθάνουμε σε διασταύρωση, όπου το καλντερίμι συνεχίζει λοξά επάνω αριστερά, δίπλα σε μεγάλο προσκυνητάρι. Ανηφορίζοντας συνεχώς, περνάμε από την κεντρική εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, διασχίζουμε την άσφαλτο και τέλος φθάνουμε στην γραφική πλατεία της Βυζίτσας σε υψόμετρο 520 μέτρων. Ως εδώ η απόσταση ήταν 5,3 χιλιόμετρα και ο χρόνος με τις στάσεις περίπου 2 ώρες 15'.

Πλατεία Βυζίτσας

Πηλιορείτικο αρχοντικό στη Βυζίτσα

           Κατηφορίζοντας τώρα προς τα πίσω στο φαρδύ καλντερίμι από την πλατεία, βαδίζουμε για εκατό μέτρα στην άσφαλτο προς τα αριστερά. Μόλις περάσουμε τον Συνεταιρισμό γυναικών ''Εσπερίδες'' (όπου μπορούμε να ψωνίσουμε τοπικά προϊόντα), βρίσκουμε δεξιά μας το καλντερίμι που οδηγεί στο παλιό μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου, όπου αξίζει να κάνουμε μια στάση για να μας ξεναγήσει η μοναχή που το φροντίζει. Βγαίνοντας από το μοναστήρι, κατηφορίζουμε λίγο απότομα σε μονοπάτι δίπλα στον τοίχο του μοναστηριού, και αμέσως συναντούμε από κάτω φαρδύ καλντερίμι. Αριστερά μας κατεβαίνοντας έχουμε παλιά σκεπαστή βρύση. Το καλντερίμι παρακάτω κόβεται από χωματόδρομο, στον οποίο βαδιζουμε προς τα αριστερά. 

           Σε λίγο, περνούμε κάτω από το νεκροταφείο της Βυζίτσας και βγαίνουμε σε άσφαλτο. Την διασχίζουμε και συνεχίζουμε απέναντι στο μονοπάτι, το οποίο γρήγορα μετατρέπεται σε ωραίο καλντερίμι. Δεξιά μας έχουμε τη μεγάλη μηλιώτικη ρεματιά. Βλέπουμε ψηλά το λευκό ξωκλήσι της υψώσεως Τιμίου Σταυρού και, αν προσέξουμε καλά, θα διακρίνουμε από κάτω του  χτισμένο σε μια εσοχή του απόκρημνου βράχου στην ορθοπλαγιά το μικρό εκκλησάκι των Ταξιαρχών.
           To καλντερίμι γίνεται ξανά μονοπάτι και παρακάτω υπάρχει διασταύρωση. Επιλέγουμε τον δεξιό κλάδο, έχοντας σκοπό να επισκεφθούμε την σιδερένια γέφυρα του τραίνου. Σε λίγο βγαίνουμε στις γραμμές του τραίνου και πάμε δεξιά. Μετά από πέντε λεπτά φθάνουμε στην περίφημη σιδερένια γέφυρα Ταξιάρχη, που κατασκευάστηκε στις αρχές του 1900 από τον Γερμανό μηχανικό Σνάιντερ υπό την επίβλεψη του αρχιμηχανικού Εβαρίστο ντε Κίρικο.

Η σιδερένια γέφυρα Ταξιάρχη

           Αξίζει ακόμα να επισκεφθούμε το εκκλησάκι των Ταξιαρχών επάνω στο βράχο. Έτσι, αμέσως μόλις περάσουμε τη γέφυρα, παίρνουμε στενό μονοπάτι που βρίσκουμε στα δεξιά μας.  Σε δύο διασταυρώσεις πάμε αριστερά ανηφορίζοντας (δεξιά η δεύτερη πάει προς Βυζίτσα) και ανεβαίνουμε σκαλοπάτια στο βράχο χτισμένα με ξερολιθιά. Ένας στενός διάδρομος σε μια εσοχή του βράχου (υπάρχει κουπαστή για περισσότερη ασφάλεια) μας οδηγεί σε λίγα λεπτά στο ξωκλήσι, που στέκει ήρεμο και σιωπηλό στην άκρη της απόκρημνης ορθοπλαγιάς, παρέα με τα πουλιά, περιμένοντας να ακούσει το σφύριγμα του τραίνου που περνά από κάτω.

Προς το ξωκλήσι των Ταξιαρχών

             Επιστρέφουμε πίσω ακολουθώντας τις γραμμές και φθάνουμε στον Σταθμό των Μηλεών, όπου τερματίζει το τραίνο. Συνεχίζουμε  στην άσφαλτο φεύγοντας από το σταθμό (αριστερά ανηφορίζει καλντερίμι προς την πλατεία των Μηλεών) και σε λίγο, δίπλα στη βρυσούλα, βρίσκουμε το καλντερίμι που κατηφορίζει προς τα Καλά Νερά, ανάμεσα στα σπίτια της συνοικίας Γυφτακαίικα. Καλοδιατηρημένο και καθαρό, κατηφορίζει με ελιγμούς και περνά το Μηλιώτικο ρέμα από τσιμεντένιο γεφυράκι. Στη συνέχεια βαδίζει ομαλά στην πλαγιά ανάμεσα από ελαιώνες. Σε ένα σημείο, μια πινακίδα μας οδηγεί σε μια μικρή παράκαμψη αριστερά για να επισκεφθούμε μια μεγάλη σπηλιά που λέγεται ''του Κενταύρου Χείρωνα''.

             Παρακάτω το καλντερίμι κόβεται από χωματόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε προς τα δεξιά για εκατό μέτρα για να ξαναβρούμε τη συνέχεια λοξά στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Παρακάτω το καλντερίμι τελειώνει οριστικά και βαδίζουμε πλέον σε αγροτικό δρόμο, που περνά από το νεκροταφείο των Καλών Νερών και μετά είναι τσιμεντοστρωμένος. Τελικά συναντούμε την κύρια άσφαλτο στο ύψος του ''Τσιτσιλιάνειου'' παλιού νοσοκομείου. Στη διασταύρωση υπάρχει ταμπέλα προς ''Αργυραίικα''. Βαδίζουμε για εκατό μέτρα πάνω στην κύρια άσφαλτο και μετά στρίβουμε αριστερά στον ασφαλτόδρομο, στο σημείο όπου έρχεται και το καλντερίμι από Βυζίτσα. Ο δρόμος μας βγάζει ευθεία κάτω στην παραλία των Καλών Νερών, στο σημείο όπου κάνουν στροφή τα λεωφορεία, απ` όπου ξεκίνησε η πορεία μας.

Kαλά Νερά

Xάνια-Τρία Ρέματα-Κισσός

LINK TO ENGLISH PAGE

Απόσταση: 12,9 χλμ.
Διάρκεια: 5,5 ώρες
Υψόμετρο: από 1300 μ. (καταφύγιο Χ.Κ.) σε 1430 μ. (Γολγοθάς) σε 506 μ. (Κισσός)
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Ελεγχος:  Σεπτεμβριος 2023
Κατεβάστε ίχνος GPS:  από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

        Eδώ παρουσιάζεται μια εναλλακτική πορεία για να πάμε από τα Χάνια στον Κισσό. Η κύρια διαδρομή Χάνια-Κισσός είναι μεν αρκετά πιο σύντομη (εξήμισυ χιλιόμετρα ξεκινώντας από τα βαγόνια ή επτάμισυ αν ξεκινήσουμε από το δεύτερο πάρκινγκ, περίπου 2-2,5 ώρες), αλλά πλέον έχει πολλή άσφαλτο -σχεδόν στη μισή διαδρομή βαδίζουμε πάνω στην κύρια άσφαλτο Χανίων-Κισσού. Αντιθέτως, η εναλλακτική αυτή διαδρομή είναι μεν σχεδόν διπλάσια σε μήκος, αλλά βαδίζουμε σε ωραίο μονοπάτι σε δάσος οξιάς, ενώ το τελευταίο κομμάτι είναι χωματόδρομος σε δάσος καστανιάς με ωραία θέα παράλληλα προς το μεγάλο Κισσώτικο ρέμα. Στον Κισσό, εκτός από το αξιοθέατο της εκκλησίας της Αγίας Μαρίνας με το περίτεχνο τέμπλο και τις αγιογραφίες του ζωγράφου Παγώνη, υπάρχουν εστιατόρια ανοικτά όλο το χρόνο και ξενώνες. Άλλες διαδρομές στην περιοχή είναι οι Κισσός-Άγιος Δημήτριος-Αι Γιάννης (1,5 ώρα) και  Κισσός-Μούρεσι-Αι Γιάννης (2 ώρες μέχρι το Μούρεσι και άλλη μία ώρα μέχρι τη θάλασσα).

        Η αφετηρία μας είναι στο καταφύγιο του ΕΟΣ Βόλου στο χιονοδρομικό κέντρο των Χανίων. Αριστερά (ανατολικά) από το κτίριο του καταφυγίου συνεχίζει ανηφορικός χωματόδρομος, ο οποίος τερματίζει στην φαρδιά πίστα σκι ''Πανόραμα''. Διασχίζουμε την πίστα και στην άλλη πλευρά λίγο ψηλότερα βρίσκουμε το μονοπάτι που συνεχίζει ομαλά ανατολικά μέσα στο δάσος. Στο σημείο αυτό έχουμε και μια άλλη επιλογή, να ανηφορίσουμε στην πίστα μέχρι το κολονάκι της κορυφής ''Αγριόλευκες'' (1470 μ.), και από εκεί συνεχίζει στενό κατηφορικό μονοπάτι που ενώνεται με το κύριο μονοπάτι που προανέφερα.

      Βαδίζοντας λοιπόν στο καθαρό και σηματοδοτημένο μονοπάτι, σε λίγο παίρνουμε κατεύθυνση νότια και ανηφορίζουμε  προς το ξέφωτο του Γολγοθά σε υψόμετρο 1420 μ.  Στην κορυφή αυτή έπεσαν πριν λίγα χρόνια δύο πολεμικά αεροσκάφη F-16 με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις αεροπόροι, και αν ψάξουμε λίγο τριγύρω θα βρούμε μεταλλικά κομμάτια από τα συντρίμμια. Το 2015 ο πατέρας ενός από τους νεκρούς κατασκεύασε εδώ ένα μικρό πέτρινο μνημείο.

Γολγοθάς

         Από το Γολγοθά το μονοπάτι μας κατηφορίζει προς τα νοτιοανατολικά. Προσπερνούμε διασταύρωση δεξιά που πηγαίνει προς Άγιο Λαυρέντιο και μια δεύτερη προς Άγιο Γεώργιο και φθάνουμε σε στενό δασικό δρόμο. Η περιοχή εδώ λέγεται Μοναστηράκι και βρισκόμαστε σε αυχένα σε υψόμετρο 1275 μ. Στο σημείο αυτό ευθεία απέναντι συνεχίζει το ανηφορικό μονοπάτι προς τις κορυφές Σχιτζουράβλι και Δραμάλα. Εμείς στρίβουμε αριστερά και βαδίζουμε στο δρόμο, βλέποντας και την πινακίδα προς Κισσό. 

Ο δρόμος στο Μοναστηράκι

       Συνεχίζουμε για λίγο ακόμα κατηφορικά στο δρόμο (ο οποίος πιο πέρα τερματίζει στην πηγή Καραχάλιου) και, προσέχοντας αριστερά για τα κόκκινα σημάδια και το πινακιδάκι (προσοχή), βρίσκουμε το μονοπάτι που κατηφορίζει μέσα σε ωραίο δάσος από ψηλές οξιές, με γενική κατεύθυνση βορειοανατολική. Στο δρόμο μας παρατηρούμε κάπου-κάπου παλιά σημάδια ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως καρβουνόλακκους και λιθοσωρούς-πεζούλες. Πιο κάτω, συναντούμε δασικό δρόμο και το μονοπάτι κατηφορίζει παράλληλα, εναλλάξ δεξιά και αριστερά του, περνώντας και από ένα ρεματάκι με πηγή που τρέχει λίγο νερό.

Κατηφορίζοντας προς τα Τρία Ρέματα

        Ακολουθώντας τη σήμανση,  κατηφορίζουμε σε τμήματα δρόμου και μονοπατιού, μέχρι που  παρακάτω βγαίνουμε ξανά σε δρόμο, ο οποίος κατηφορίζοντας μας φέρνει να περάσουμε το μεγάλο Κισσώτικο ρέμα. Μεγάλα βράχια κομμένα απότομα στην κοίτη δημιουργούν ένα υποβλητικό θέαμα. Μόλις περάσουμε και το δεύτερο ρέμα που συμβάλλει εδώ, βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού με τα κόκκινα σημάδια και το ακολουθούμε για λίγο ακόμα, μέχρι που μπαίνει σε στενό χορταριασμένο ανηφορικό δρόμο και σε λίγο βγαίνουμε πάλι στον κύριο χωματόδρομο.

Πλησιάζοντας στον Κισσό

       Από εδώ και πέρα, ο δρόμος πάει ομαλά, έχοντας βαδίσει γενικά πάνω στην πορεία του παλιού μονοπατιού μέσα σε δάσος καστανιάς. Στον ορίζοντα βλέπουμε την επιβλητική κατάφυτη πλαγιά που κατεβαίνει από την κορυφή Δραμάλα. Περνούμε από την τοποθεσία Χελιδονόπετρα και, πλησιάζοντας στον Κισσό, έχουμε δεξιά μας το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία. Μπαίνοντας στο χωριό συναντούμε το κύριο καλντερίμι που έρχεται από τα Χάνια και το ακολουθούμε κατηφορίζοντας ως την πλατεία με την εκκλησία της Αγίας Μαρίνας που κτίστηκε το 1745. 

Αγία Μαρίνα Κισσού

       

Χάνια - Καταρράκτες - Μακρυρράχη (Μονοπάτι των Καταρρακτών)

Το ρέμα στην Πλακωτούρα

 LΙΝΚ TO ENGLISH PAGE

Απόσταση; 9,2 χλμ.
Διάρκεια: 4,5-5 ώρες με στάσεις
Υψόμετρο: από 1200 μ. (αρχή) σε 320 μ. (πλατεία Μακρυρράχης)
Συνολική ανάβαση: 218 μ.  Συνολική κατάβαση: 1117 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, στρογγυλά πινακιδάκια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Παναγίτσα
Κατεβάστε ίχνος GPS:  Κύρια διαδρομή, από Παναγίτσα   Διαδρομή από Στεφάνια, Αετοφωλιά
Η  κύρια διαδρομή από Παναγίτσα:

Powered by Wikiloc

          Αυτή είναι μια καταπληκτική διαδρομή μέσα σε δάσος οξιάς κυρίως, σε ένα μέχρι πρόσφατα άγνωστο μονοπάτι, παράλληλο με την πορεία του Μεγάλου Ρέματος. Το ρέμα αυτό βρίσκεται ανάμεσα Ανήλιο και Μακρυρράχη και καταλήγει στην παραλία του Μπάνικα στο Αιγαίο. Ερευνήθηκε, καθαρίστηκε και σηματοδοτήθηκε από τον Ε.Ο.Σ. Βόλου, με την πολύτιμη βοήθεια των Μακρυρραχιωτών, και περπατήθηκε για πρώτη φορά στις 29/5/2016.
             Το 2019 ολοκληρώθηκε η διάνοιξη του νέου μονοπατιού στο τελευταίο τμήμα από Καβούρια έως Μακρυρράχη, το οποίο διασχίζει την άγρια βόρεια πλαγιά του ρέματος (Στεφάνια) μέσα σε πυκνό δάσος, με σκοπό να αποφύγουμε τελείως τον χωματόδρομο της νότιας πλαγιάς που περνάει από την εκκλησία της Παναγίτσας. Eνα αξιοθέατο της νέας διαδρομής είναι ο περίφημος βράχος της Αετοφωλιάς, ο οποίος προσφέρει εκπληκτική θέα στο κατάφυτο φαράγγι του Μεγάλου Ρέματος. Το πρώτο τμήμα της πορείας, από Χάνια μέχρι Καβούρια,δεν αλλάζει και παραμένει το ίδιο. 

            ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 30/4/25: η διαδρομή από Στεφάνια και Αετοφωλιά μέχρι τη Μακρυρράχη είναι ανοικτή και καθαρισμένη.  Αν θέλει κάποιος να επισκεφθεί την Αετοφωλιά, μπορεί επίσης να το κάνει ξεκινώντας από τη Μακρυρράχη.
                    Ο χάρτης της διαδρομής από Στεφάνια-Αετοφωλιά:

                   Η πορεία της νέας διαδρομής από Αετοφωλιά: 

Powered by Wikiloc

 

Χαμηλή νέφωση κατηφορίζοντας από τα Χάνια  προς το καταφύγιο κυνηγών

                                                    Αυτό που κυρίως χαρακτηρίζει τη διαδρομή και την κάνει ξεχωριστή, είναι τα πολλά τρεχούμενα  νερά, που σχηματίζουν εντυπωσιακούς καταρράκτες και λιμνούλες (βάθρες) στα σημεία όπου συναντούμε και διασχίζουμε το ρέμα (τουλάχιστον σε τρία). Έτσι, την ονομάσαμε  ''Μονοπάτι των Καταρρακτών''.

Ο καταρράκτης στα Καβούρια

        Ένας πρακτικός τρόπος για να πραγματοποιηθεί η πορεία, είναι να αφήσουμε το αυτοκίνητό μας στο πρώτο πάρκινγκ του χιονοδρομικού κέντρου (το πρώτο από τα τρία που συναντάμε ανεβαίνοντας από τα Χάνια) και να γυρίσουμε πίσω από τη Μακρυρράχη στα Χάνια με το λεωφορείο που περνά στις 17.15' τη χειμερινή περίοδο (ή στις 18.00΄ την καλοκαιρινή, δείτε στο www.ktelvolou.gr). Μπορούμε όμως και να γυρίσουμε στα Χάνια περπατώντας από την άλλη διαδρομή, το κύριο καλντερίμι Χάνια-Μακρυρράχη μέσω Αγίων Αναργύρων-Προφήτη Ηλία (4 ώρες). Από τη Μακρυρράχη μπορούμε ακόμη να συνεχίσουμε προς Ανήλιο (1 ώρα) και μετά προς Αη Γιάννη, (1 ώρα) ή να κατηφορίσουμε (σε άσφαλτο) προς Αγίους Σαράντα και Χορευτό.
       Στην πλατεία της Μακρυρράχης θα βρούμε καφενείο και εστιατόριο ανοικτά όλο το χρόνο. Στο χωριό λειτουργεί επίσης ξενοδοχείο (Αστρομεριά). Κοντινές παραλίες είναι οι Άγιοι Σαράντα και το Χορευτό.
        Χάρτης της διαδρομής από Παναγίτσα:

         Ξεκινώντας από το πρώτο (το χαμηλότερο) πάρκινγκ του χιονοδρομικού κέντρου, βαδίζουμε αρχικά στην άσφαλτο ανηφορίζοντας. Μετά από πενήντα μέτρα, προσέχοντας τα κόκκινα σημάδια και τις πινακίδες στα αριστερά μας,  μπαίνουμε στο μονοπάτι που κατηφορίζει ελαφρά. Διασχίζουμε λοξά τον νέο δρόμο-παράκαμψη του Χιονοδρομικού και συνεχίζουμε απέναντι στο μονοπάτι.

Το μονοπάτι ανάμεσα σε χαμηλές οξιές

       Περνούμε ένα ρεματάκι και μετά βαδίζουμε ομαλά πάνω σε μια ράχη με κατεύθυνση προς τα βορειοανατολικά. Απέναντι βλέπουμε την κορυφή Αγριόλευκες με τις πίστες του σκι. Η βλάστηση εδώ αποτελείται κυρίως από χαμηλές οξιές και σε ένα σημείο περνούμε από τα ερείπια πέτρινου κτίσματος.

Οι Αγριόλευκες από το μονοπάτι

      

    Το μονοπάτι στη συνέχεια κατηφορίζει πιο απότομα, όμως είναι καλά σηματοδοτημένο και δεν υπάρχει περίπτωση να χαθούμε. Τελικά βγαίνουμε σε διασταύρωση σε δασικό δρόμο, στη θέση Νησάκι. Εδώ, λίγα μέτρα πιο πάνω δίπλα στο δρόμο, είναι το καταφύγιο κυνηγών Μακρυρράχης, ένα καλό σημείο για να κάνουμε μια στάση. Το καταφύγιο είναι πάντα ανοικτό και υπάρχει δυνατότητα να διανυκτερεύσει κανείς.

Καταφύγιο κυνηγών Μακρυρράχης στο Νησάκι

         

    Επιστρέφοντας στη διασταύρωση, όπου υπάρχει στύλος με πινακιδάκι, παίρνουμε τον δρόμο με κατεύθυνση ανατολική. Λίγο παρακάτω, σε δεξιά στροφή του δρόμου φεύγουμε ευθεία προς τα κάτω μέσα στο δάσος με ψηλές οξιές.

Οξιά δεμένη κόμπο

      

        Το μονοπάτι κατά διαστήματα δεν είναι σαφές, όμως μας βοηθούν τα κόκκινα σημάδια. Περνούμε  ρέμα και βγαίνουμε πάλι στο δασικό δρόμο στη θέση ''Πλακωτούρα''.

     

          Εδώ θα κάνουμε οπωσδήποτε μια παράκαμψη πέντε λεπτών προς τα αριστερά για να επισκεφθούμε τον καταρράκτη. Ο δρόμος ξαναπερνά το ρέμα και σε λίγο τερματίζει εκεί όπου συναντά νέο ρέμα. Τα νερά εδώ κάνουν μια μικρή βάθρα και μετά κατηφορίζουν ορμητικά σε αυλάκι μέσα στο βράχο.

Το αυλάκι στο βράχο στην Πλακωτούρα

        

                                           

            Ακολουθούμε την πορεία του νερού από δίπλα, βαδίζοντας στην ομαλή κατηφορική βραχοπλαγιά που δε γλιστράει εφ` όσον είναι στεγνή, και φτάνουμε λίγο παρακάτω μπροστά σε εντυπωσιακό, αέρινο καταρράκτη δεκαπέντε μέτρων, που πέφτει ψηλά από το βράχο και προστίθεται στα νερά που τρέχουν άφθονα από κάτω. Κάποιος τον αποκάλεσε ''Λειβαδίτη του Πηλίου''! Η αίσθηση που δημιουργεί το μαγευτικό αυτό μέρος δεν περιγράφεται και απλώς καθόμαστε πάνω στο βράχο για να την απολαύσουμε. Εδώ υπήρχε ''δέση'', δηλαδή υδρομάστευση με αυλάκι νερού, ήδη από την εποχή της Τουρκοκρατίας, για την άρδευση των κτημάτων που είναι χαμηλότερα (η ''Δέση από την Πλακωτούρα'').

Θαυμάζοντας την ομορφιά του καταρράκτη στην Πλακωτούρα

          

     Επιστρέφουμε πίσω και ακολουθούμε το δρόμο που ανηφορίζει ελαφρά. Σε διασταύρωση πάμε ευθεία και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε. Σε λίγο, τον αφήνουμε και ακολουθούμε τα σημάδια αριστερά κάτω και αμέσως μετά προς τα δεξιά, σε μονοπάτι που τραβερσάρει ομαλά την πλαγιά. Περνούμε από δύο ερειπωμένα καλύβια καθώς κατηφορίζουμε. Παρακάτω διασχίζουμε τσιμεντένιο αυλάκι. Εδώ, αν βαδίσουμε για λίγο δίπλα στο αυλάκι προς τα αριστερά, θα συναντήσουμε πάλι μικρό καταρράκτη με βάθρα κάτω από το αυλάκι. Από εδώ, κάποιοι τολμηροί και ικανοί  αναρριχητές μπορούν να ανέβουν μέχρι την Πλακωτούρα κάνοντας αναρρίχηση στα βράχια, όταν τα νερά είναι λίγα.

To αυλάκι, χαμηλότερα από την Πλακωτούρα

            

         Συνεχίζοντας να κατηφορίζουμε στο μονοπάτι, σε λίγο φθάνουμε στην τοποθεσία ''Πόρος'', όπου τα νερά του ρέματος τρέχουν ορμητικά κάτω από τα πλατάνια και σχηματίζουν από κάτω μια μεγάλη βάθρα, όπου οι τολμηροί έκαναν κολύμπι. Μετά την κακοκαιρία ''Ντάνιελ" η βάθρα έχει γίνει  αβαθής και δεν μπορείς να κολυμπήσεις. Επίσης το πέρασμα του ρέματος έχει δυσκολέψει.. 

Aπολαμβάνοντας μια δροσερή βουτιά στη μεγάλη βάθρα του Πόρου (προ Ντάνιελ)

        

                                                   Αυτό είναι άλλο ένα σημείο μεγάλης ομορφιάς που θα μας καθηλώσει για αρκετή ώρα μέχρι να τη χορτάσουμε.

Η βάθρα στον Πόρο 

        

     Διασχίζουμε το ρέμα και το μονοπάτι βγαίνει λίγο πιο πάνω σε κτήμα με μηλιές. Περνούμε μέσα από το κτήμα και βγαίνουμε σε τσιμεντοστρωμένο αγροτικό δρόμο. Αν τον ακολουθήσουμε προς τα πάνω (αριστερά) θα μας βγάλει στην κύρια άσφαλτο στην τοποθεσία Καράβωμα (τη διασταύρωση προς Ζαγορά-Μακρυρράχη-Χάνια), απ` όπου μπορούμε να περπατήσουμε πίσω στα Χάνια από την κύρια διαδρομή Χάνια-Μακρυρράχη μέσω Προφήτη Ηλία, ή να δώσουμε τέλος στην πορεία μας εκεί  και να μας παραλάβει αυτοκίνητο. Εμείς εδώ επιλέγουμε να ακολουθήσουμε τον τσιμεντόδρομο προς τα δεξιά κατηφορίζοντας. Ο δρόμος κάνει ένα ''S'' και μετά τον αφήνουμε (προσοχή στα κόκκινα σημάδια, δεξιά όπως κατεβαίνουμε), μπαίνοντας μέσα σε ένα κτήμα με μηλιές. Σύντομα μπαίνουμε πάλι σε δάσος οξιάς ακολουθώντας τα σημάδια, και σε λίγο φθάνουμε ξανά στην κοίτη του ρέματος, στην τοποθεσία ''Καβούρια'', που ονομάστηκε έτσι από τα καβούρια του γλυκού νερού που υπήρχαν άλλοτε εδώ. Εμείς  πάντως είδαμε μερικά βατράχια, αλλά καθόλου καβούρια.

Ο καταρράκτης στα Καβούρια

'                Πολλά νερά έρχονται από επάνω και σχηματίζουν καταρράκτη απλωμένο. Ο βράχος εμφανίζει περίτεχνα σχήματα από τη διάβρωση του νερού και το όλο σκηνικό συμπληρώνει η λιμνούλα από κάτω. Πάλι εδώ θα σταθούμε για να απολαύσουμε την ασύγκριτη αίσθηση που δημιουργούν τα στοιχεία της φύσης στον επίγειο αυτόν παράδεισο του Πηλίου, όπου είχαμε την τύχη να βρεθούμε.

           

          Στο σημείο αυτό, αν θέλουμε να ακολουθήσουμε τη διαδρομή από Στεφάνια,  δεν περνούμε το ρέμα αλλά επιστρέφουμε πίσω στον τσιμεντόδρομο, ο οποίος λίγο παρακάτω τερματίζει και συνεχίζουμε σε στενό και δύσβατο σε κάποια σημεία μονοπάτι. Πιο πέρα, μπαίνουμε σε δύσβατο εγκαταλελειμμένο χωματόδρομο και κατηφορίζουμε. Αφήνουμε δεξιά μας ένα καλύβι. Ο δρόμος μεταπίπτει ξανά σε μονοπάτι στο οποίο βαδίζουμε, ακούγοντας τον ήχο του νερού που τρέχει στο μεγάλο ρέμα από κάτω μας. Προσέχοντας αριστερά μας, φθάνουμε σε διασταύρωση όπου υπάρχει στύλος με πινακιδάκια προς ''Αετοφωλιά''. Εδώ μπορούμε να κάνουμε μια παράκαμψη δέκα λεπτών και να ανηφορίσουμε στο δύσβατο στενό μονοπάτι για να φθάσουμε στον βράχο της Αετοφωλιάς, από όπου έχουμε φανταστική θέα στο άγριο κατάφυτο φαράγγι του Μεγάλου Ρεματος, από τα Χάνια μέχρι το χωριό Ανήλιο που φαίνεται χαμηλότερα.

Αετοφωλιά

            Στην Αετοφωλιά μπορεί να πάει κανείς και να κάνει μια δίωρη κυκλική διαδρομή ξεκινώντας από τη Μακρυρράχη.

    Επιστρέφουμε πίσω στη διασταύρωση με το στύλο και συνεχίζουμε στο μονοπάτι μέσα σε δάσος αραδιάς. Περνούμε από μεγάλη στέρνα και τελικά κατεβαίνουμε στην κύρια άσφαλτο στα πρώτα σπίτια της Μακρυρράχης δίπλα σε ένα μαγαζί με χρώματα και ένα άλλο με παραδοσιακά προϊόντα. Συνεχίζοντας στην άσφαλτο ανηφορικά, σε λίγα λεπτά φθάνουμε στην πλατεία.
        Τώρα για να ακολουθήσουμε, αν θέλουμε, την παλιά διαδρομή από Παναγίτσα (Ζωοδόχο Πηγή), τότε στον τελευταίο καταρράκτη στα Καβούρια περνούμε το ρέμα και βαδίζουμε πλέον σε δρόμο στη νότια πλαγιά του ρέματος, που μπαίνει μέσα σε κτήματα από μεγάλες καστανιές. Δεξιά φεύγει άλλος δρόμος πηγαίνοντας προς Ανήλιο και Κισσό. Εμείς βαδίζουμε ομαλά παράλληλα με το ρέμα, έχοντας εντυπωσιακή θέα της άγριας πλαγιάς απέναντι στα Στεφάνια, κατάφυτης από πυκνή βλάστηση.

Στο δρόμο προς την Παναγίτσα μέσα στο δάσος καστανιάς

         Στο δρόμο μας πιο πέρα συναντούμε το εκκλησάκι της Παναγίτσας (Ζωοδόχου Πηγής). Δίπλα στο ξωκλήσι τρέχει λίγο πόσιμο νερό από έναν σωλήνα.

Παναγίτσα (Ζωοδόχος Πηγή)

      Αφήνουμε έναν άλλο δρόμο δεξιά μας και συνεχίζουμε κατηφορικά ακολουθώντας το Μεγάλο Ρέμα. Σε πέντε λεπτά υπάρχει άλλο ένα τμήμα του μονοπατιού με κόκκινα σημάδια αριστερά. Εδώ έχουμε την επιλογή, ή να συνεχίσουμε στο δρόμο (συνιστάται, ως πιο απλό και εύκολο), ή να πάρουμε το μονοπάτι (πιο δύσβατο, δυστυχώς δεν συντηρείται), το οποίο πιο πέρα κατεβαίνει ξανά στην κοίτη του ρέματος. Εδώ κανονικά θα διασχίζαμε το ρέμα και θα βγαίναμε στην άσφαλτο ομαλά και σύντομα όπως πήγαινε κανονικά το μονοπάτι, αλλά δυστυχώς ο μυστήριος ιδιοκτήτης του θερμοκηπίου έχει κλειδωμένη περίφραξη, οπότε πρέπει αναγκαστικά να ανεβούμε με λίγη δυσκολία ξανά στο χωματόδρομο που περνάει λίγο παραπάνω, για να βγούμε τελικά στη γέφυρα της ασφάλτου ανάμεσα Μακρυρράχη και Ανήλιο, στη θέση ''Φελούκα''. Εδώ υπάρχουν θερμοκήπια (και τα δύο χωριά έχουν μεγάλη παραγωγή καλλωπιστικών φυτών). 

          Περνούμε τη γέφυρα πηγαίνοντας προς τα αριστερά (βόρεια) και, βαδίζοντας πλέον πάνω στην κύρια άσφαλτο, σε εννιακόσια μέτρα φθάνουμε στην πλατεία της Μακρυρράχης.

Η πλατεία της Μακρυρράχης