Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2022

Aλογόπορος-Λάκκα Ανισβάλες-Θεριάκοντας (κυκλική)

Θεριάκοντας

Απόσταση:  6,9 χλμ.

Διάρκεια: 3-3,5 ώρες με στάσεις

Υψόμετρο: από 0 μ. (Αλογόπορος) έως 244 μ. (μέγιστο)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 265 μ.

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, στρογγυλά πινακιδάκια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Αρχή/τέλος: παραλία Αλογόπορου

Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc 

                                                LINK TO ENGLISH PAGE

         

Powered by Wikiloc
      Με αυτήν την προτεινόμενη  διαδρομή με επίκεντρο την παραλία του Αλογόπορου, συνδυάζουμε τα μονοπάτια Τρίκερι-Αλογόπορος και Τρίκερι-Θεριάκοντας για να δημιουργήσουμε μια τρίωρη κυκλική διαδρομή. Συνιστάται να φορούμε μακριά παντελόνια, καθώς το μονοπάτι προς Θεριάκοντα στενεύει από τη βλάστηση, παραμένει όμως βατό (και όμορφο). 

        Ξεκινώντας από την παραλία του Αλογόπορου, βαδίζουμε αρχικά στην άσφαλτο. Λίγο πιο πάνω, η άσφαλτος κάνει δεξιά στροφή και εμείς συνεχίζουμε ευθεία μέσα σε ελαιώνα. Διασχίζουμε έναν χωματόδρομο (είναι ο ίδιος που πάει στον Θεριάκοντα) και ανηφορίζουμε συνεχώς σε σαφές μονοπάτι, που από κάποια σημεία του βλέπεις τη θάλασσα.  


    Φθάνουμε σε μικρό ξέφωτο όπου η ανηφόρα τελειώνει.  Η τοποθεσία εδώ λέγεται ''Βλάχη'', σύμφωνα με το Νίκο Χαρατσή. Εδώ παλιά υπήρχε μαντρί. Τώρα αρχίζουμε να κατηφορίζουμε στο μονοπάτι με κατεύθυνση νότια. Τελικά φθάνουμε σε μακρόστενη λάκκα με χορτάρι, που λέγεται ''Ανισβάλες'', σύμφωνα πάντα με τον Χαρατσή. Αν τη διασχίσουμε εγκάρσια, θα βρούμε στην άλλη πλευρά ανηφορικό μονοπάτι που πάει προς Τρίκερι. Δεν κάνουμε αυτό, αλλά στρίβουμε αριστερά κατηφορίζοντας στη λάκκα, και από το τέρμα της  βρίσκουμε μονοπάτι στα δεξιά που κατηφορίζει ομαλά προς τα ανατολικά, περνά ένα μικρό ρεματάκι και ανηφορίζοντας λίγο, συναντά στην άλλη μεριά μονοπάτι που κινείται παράλληλα με το ρέμα. Αυτό είναι το μονοπάτι που πάει στο Θεριάκοντα και το ακολουθούμε προς τα αριστερά (βόρεια). 

Στο μονοπάτι

 Η βλάστηση με πουρνάρια είναι σχετικά φουντωμένη, αλλά το μονοπάτι παραμένει βατό, περιμένοντας να αναληφθεί πρωτοβουλία για τον καθαρισμό του. Πάντως για την ώρα συνιστούνται τα μακριά παντελόνια. 

Το καλύβι στον Θεριάκοντα

      Βαδίζοντας στο ωραίο μονοπάτι που διατηρείται ατόφιο, περνάμε δίπλα σε ένα καλύβι και έχουμε το ρέμα ακριβώς δίπλα μας στα αριστερά. Ακολουθούμε μια περίφραξη και τελικά βγαίνουμε στην βοτσαλωτή και ερημική παραλία του Θεριάκοντα. Εδώ δεν υπάρχει τουριστική ανάπτυξη,  τίποτα δεν διαταράσσει την ηρεμία του τοπίου.

Ο Αλογόπορος από ψηλά

     Στην αριστερή άκρη της παραλίας αρχίζει δρόμος που ανηφορίζει περίπου παράλληλα με την ακτογραμμή. Τον ακολουθούμε και μετά από 700 μέτρα περίπου, προσέχοντας στα δεξιά μας, βρίσκουμε μονοπάτι που ακολουθεί  πιστά την ακτογραμμή και μας βγάζει στην ανατολική άκρη της παραλίας του Αλογόπορου. Εδώ λειτουργεί καφεστιατόριο με ενοικιαζόμενα δωμάτια. Από εδώ επίσης μπορεί κανείς να πάρει το θαλάσσιο ταξί για να περάσει απέναντι στο νησί Παλιό Τρίκερι, όπου υπάρχει το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας, καθώς και ενοικιαζόμενα δωμάτια και δύο ταβέρνες.

Στο νησί Τρίκερι

Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2022

Χάνια -Προφήτης Ηλίας-Καταρράκτης Πλακωτούρας (κυκλική)

 


Απόσταση: 7,3 χλμ.

Χρόνος: 4 ώρες με τις στάσεις, καθαρός χρόνος πορείας 3.10'

Υψόμετρο: από 1200 μ. (μέγιστο) έως 754 μ. (ελάχιστο)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 437 μ. 

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, στρογγυλά πινακιδάκια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Αρχή/τέλος: Πρώτο πάρκινγκ Χιονοδρομικού κέντρου Χανίων

Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

Powered by Wikiloc

LINK TO ENGLISH PAGE

        Aυτή η πορεία χρησιμοποιεί δύο καινούρια μονοπάτια, που της δίνουν τη δυνατότητα να είναι κυκλική. Το ένα συνδέει τον καταρράκτη της  Πλακωτούρας με τον κύριο δρόμο, στο ύψος του Προφήτη Ηλία, προσφέροντας εύκολη πρόσβαση στον δημοφιλή καταρράκτη. Το άλλο εξυπηρετούσε παλιότερα  όσους πήγαιναν  με τα μουλάρια από Ζαγορά ή Μακρυρράχη  προς τον Αγιο Λαυρέντιο, οι οποίοι έτσι έκοβαν δρόμο και έβγαιναν πιο σύντομα στο Σταυρό, το σημερινό 1ο πάρκινγκ, για να συνεχίσουν προς τον Άγιο Λαυρέντιο.


        Ξεκινούμε λοιπόν από την κάτω αριστερή άκρη του πρώτου πάρκινγκ του Χιονοδρομικού κέντρου, Βαδίζουμε σε κατηφορικό μονοπάτι με κόκκινα  σημάδια, το οποίο λίγο μετά την αρχή του παρουσιάζει είκοσι μέτρα καλντερίμι. 

Κατεβαίνοντας από το 1ο πάρκινγκ

        Αριστερά μας (προσοχή) φεύγει άλλο μονοπάτι με κόκκινα σημάδια σε λευκό φόντο, που ανήκει σε έναν αγώνα ορεινού τρεξίματος (UTP). Το δικό μας καλντερίμι-μονοπάτι με τα σκέτα κόκκινα σημάδια κατηφορίζει, περνά δύο ρέματα και τελικά βγαίνει στον κύριο δρόμο, τον οποίο διασχίζουμε και συνεχίζουμε ανηφορικά από την άλλη όχθη. Σε λίγο συναντούμε το καλντερίμι Ζαγορά-Χάνια, σε σημείο όπου υπάρχει βανδαλισμένος μεταλλικός στύλος. Το καλντερίμι διατηρείται σε καλή κατάσταση και κατηφορίζει ομαλά μέσα στο ωραίο δάσος οξιάς. 

Το καλντερίμι που πήγαινε στη Ζαγορά και τη Μακρυρράχη

             Διασχίζουμε την άσφαλτο διαδοχικά 9 φορές, πάντα προς τα αριστερά,  και τη δέκατη φθάνουμε στο μακρυρραχιώτικο εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, που είναι κατάλληλο μέρος για να κάνουμε μια στάση. 

Φθάνοντας στον Προφήτη Ηλία

         Συνεχίζουμε την πορεία μας ξαναγυρίζοντας στον κύριο δρόμο, όπου βαδίζουμε κατηφορικά (προς τα αριστερά). Πιο κάτω σε απότομη στροφή που κάνει ο δρόμος, τον αφήνουμε και πάμε ευθεία σε χωματόδρομο, ακολουθώντας τα σημάδια. Σε πρώτη διχάλα παίρνουμε τον αριστερό κλάδο και στη δεύτερη, όπου υπάρχει και στύλος, τον δεξιό. Λίγο πιο πέρα ο δρόμος τερματίζει και συνεχίζει κατηφορικό μονοπάτι, το οποίο σύντομα μας φέρνει στον καταρράκτη της Πλακωτούρας. Ενα μέρος μεγάλης φυσικής ομορφιάς, με τρεχούμενα νερά όλον τον χρόνο από δύο ρέματα, τα οποία εδώ συγκλίνουν και το ένα σχηματίζει μικρή κολυμπήθρα, ενώ το άλλο πέφτει από ψηλό βράχο, δημιουργώντας έναν αέρινο καταρράκτη που δε χορταίνεις να τον βλέπεις.  Όμως η μαγεία του Πηλίου αγγίζει όλες τις αισθήσεις και δεν περιορίζεται στην όραση, ούτε περιγράφεται με λόγια.

Καταρράκτης Πλακωτούρας (Αρχές Σεπτεμβρίου)

        Φεύγοντας από την Πλακωτούρα, ακολουθούμε πλεον το γνωστό μονοπάτι των Καταρρακτών ανηφορικά και φθάνουμε στο καταφύγιο Κυνηγών στη θέση Νησάκι. 

Το καταφύγιο στο Νησάκι

         Συνεχίζοντας να ανηφορίζουμε έντονα μέσα σε δάσος με χαμηλές οξιές, βγαίνουμε τελικά στην άσφαλτο και λίγα μέτρα παρακάτω επιστρέφουμε στο 1ο πάρκινγκ, απ` όπου ξεκίνησε η πορεία μας.


Πέμπτη 26 Μαΐου 2022

Κατηγιώργης-Προμύρι-Ροδιά-Κατηγιώργης (κυκλική)

Προμύρι

 

Απόσταση: 18,2 χλμ.

Χρόνος: 7,5 ώρες με στάσεις

Υψόμετρο: από 0 μ. (Κατηγιώργης) σε 234 μ. (Προμύρι, πλατεία) σε 373 μ. (μέγιστο)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 622 μ.

Σήμανση: κόκκινα σημάδια και στρογγυλά πινακιδάκια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Προμύρι

Αρχή/τέλος: παραλία Κατηγιώργη

Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc


      

Powered by Wikiloc

        Στο βιβλίο του αείμνηστου Νίκου Χαρατσή ''Οδηγός Πηλίου για περιπατητές'', που εκδόθηκε το 1995, υπάρχει περιγραφή της διαδρομής Προμύρι-Ροδιάς, με την επισήμανση ότι ''η διαδρομή έχει εγκαταλειφθεί τελείως από πολλά χρόνια, και γι αυτό έχει κλείσει σε πολλά σημεία''. Μετά από ακόμα 28 χρόνια παντελούς εγκατάλειψης, φαντάζεται κανείς πόσο περισσότερο κλεισμένο ήταν το μονοπάτι-καλντερίμι σήμερα.
Το μονοπάτι πριν τον καθαρισμό

         Ωστόσο, τον χειμώνα του 2022 με εθελοντική εργασία και με πολλή υπομονή και επιμονή, κατορθώσαμε να το βρούμε και να το διανοίξουμε. Ετσι τώρα, αποκατεστημένο και σηματοδοτημένο, μπορεί  να χρησιμοποιηθεί είτε σε συνδυασμό με την  άλλη διαδρομή Προμύρι-Κατηγιώργης μέσω Λύρης ώστε να δημιουργηθεί μια κυκλική πορεία, όπως κάναμε εδώ, είτε να το περπατήσουμε μόνο του σε διάσχιση (Προμύρι-Ροδιά-Βρωμονέρι-Κατηγιώργης, μια απόσταση δέκα χιλιομέτρων). Στην τελευταία περίπτωση, πρέπει να έχουμε κανονίσει πώς θα επιστρέψουμε στο Προμύρι και μια λύση είναι να πάρουμε το λεωφορείο του ΚΤΕΛ που κάνει τη διαδρομή από Κατηγιώργη προς Προμύρι-Βόλο κάθε μέρα στις 15.15' το μεσημέρι.
Προμύρι

        Στην κυκλική πορεία που κάναμε εδώ, ανηφορίσαμε αρχικά από τον Κατηγιώργη στο Προμύρι μέσω Λύρης και επιστρέψαμε από το νέο μονοπάτι μέσω Ροδιάς-Βρωμονερίου. 

Η παραλία του Κατηγιώργη τον Μάιο

        Ξεκινώντας λοιπον από την παραλία του Κατηγιώργη, ανηφορίζουμε στον κύριο δρόμο. Σε εκατό μέτρα, καθώς ο δρόμος στρίβει, εμείς πάμε ευθεία σε στενό ανηφορικό τσιμεντόδρομο, που μάλλον ήταν καλντερίμι παλιότερα. Πιο πάνω διασχίζουμε την άσφαλτο λοξά προς τα δεξιά και συνεχίζουμε σε χωματόδρομο μέσα σε πευκοδάσος. Σε διασταύρωση πάμε δεξιά, προσέχοντας για τα κόκκινα σημάδια.  Εδώ το κομμάτι αυτό του δρόμου μοιάζει εγκαταλελειμμένο. Η πορεία μας είναι γενικά βόρεια-βορειοδυτική. Πιο πέρα, βαδίζοντας σε χωματόδρομο, μετά από μια περίφραξη που έχουμε στα δεξιά μας, αφήνουμε το  δρόμο προς τα δεξιά και βρίσκουμε μονοπάτι που κατεβαίνει και περνά ένα ρεματάκι.


         Ανηφορίζουμε μέσα σε ελαιώνα αφήνοντας δεξιά μας ένα στέγαστρο και φθάνουμε στη ράχη, όπου συνεχίζουμε ευθεία βόρεια, μπαίνοντας σε πευκώνα. Σε λίγο κατηφορίζουμε πάλι μέσα σε ελαιώνα με την ίδια βόρεια κατεύθυνση και περνούμε άλλο ρεματάκι.

Μέσα στον ελαιώνα

        Βγαίνουμε πάλι σε ελαιώνα και ανηφορίζουμε δίπλα στο όριό του με τη δασώδη βλάστηση, που την έχουμε αριστερά μας. Φθάνουμε πάλι στη ράχη, όπου υπάρχει διασταύρωση χωματόδρομων και πάμε ευθεία κατηφορικά. Λίγο πιο κάτω έχουμε διασταύρωση, όπου πάμε ευθεία.  Μπροστά μας είναι το κτήμα Λάσκου. Το μονοπάτι βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Μετά τον καθαρισμό του το 2018, είναι πάλι σήμερα (Μάιος 2022) μισοκλεισμένο από βλάστηση και θα χρειαστεί νέο καθαρισμό. Εν πάση περιπτώσει, το ακολουθούμε από δίπλα μέχρι να το δούμε να ξαναγίνεται βατό, οπότε μπαίνουμε και βαδίζουμε  σε αυτό. Πολύ σύντομα γίνεται καλντερίμι. 
Στο κτήμα Λάσκου

        Πιο πέρα βγαίνει σε χωματόδρομο, ο οποίος με τη σειρά του βγαίνει στην άσφαλτο, απέναντι από στέγαστρο στάσης  λεωφορείου.

        Βαδίζουμε στην άσφαλτο προς τα αριστερά και διασχίζουμε τον οικισμό της Λύρης. Στην έξοδο του οικισμού διασταυρωνόμαστε με ρέμα (Γερογιάννη). Εδώ στη δεξιά πλευρά του δρόμου υπάρχει μεταλλικό γεφύρι. Εμείς στρίβουμε αριστερά βαδίζοντας σε ασαφές μονοπάτι με κόκκινα σημάδια δίπλα στο ρέμα. Πιο πέρα διασχίζουμε το ρέμα και περνάμε στην αριστερή του όχθη. Οταν περάσαμε εμείς (Iούνιος 2019 και Μάιος 2022) το μονοπάτι είχε συντηρηθεί και δεν είχαμε πρόβλημα. Σε περίπτωση όμως που το τμήμα αυτό είναι ασυντήρητο και μισοκλεισμένο από βλάστηση, μπορούμε να βαδίσουμε μέσα στην κοίτη του ρέματος, το οποίο είναι συνήθως στεγνό, παρεκτός σε περίπτωση βροχής.

Στο ρέμα Γερογιάννη, κοντά στη Λύρη

         Τελειώνοντας το τμήμα αυτό του μονοπατιού, περνάμε στη δεξιά όχθη και βαδίζουμε παράλληλα με το ρέμα, μέσα σε ελαιώνα. Διασχίζουμε άλλες δυο-τρεις φορές το ρέμα, μέχρι που συναντούμε χωματόδρομο που και αυτός διασχίζει το ρέμα. Βαδίζουμε πλέον στο δρόμο αυτόν, στην δεξιά πλευρά του ρέματος. Σε λίγο, σε διχάλα δρόμων παίρνουμε τον αριστερό δρόμο, που πηγαίνει ομαλά δίπλα στην κοίτη. Καθώς ανηφορίζουμε, βλέπουμε τμήματα καλντεριμιού μέσα στο δρόμο. Πλησιάζοντας στο Προμύρι, γίνεται άσφαλτος και μετά λιθόστρωτο.

Ο ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Προμυρίου

        Περνούμε πάνω από την κεντρική εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου, χτισμένης το 1760. Λίγο πιο πάνω ακόμα βρίσκεται η πλατεία του χωριού, όπου σίγουρα θα κάνουμε μια μεγάλη στάση για καφέ ή αναψυκτικά. Ως εδώ έχουμε χρειαστεί περίπου τρεις ώρες πορείας από τον Κατηγιώργη.
Πλατεία Προμυρίου

        Παίρνουμε λοιπόν το δρόμο της επιστροφής, βαδίζοντας στο κεντρικό καλντερίμι προς την έξοδο του χωριού.  Μετά το βενζινάδικο υπάρχει στο πλάι του δρόμου ενημερωτική πινακίδα των Φίλων των Καλντεριμιών Νοτίου Πηλίου. Λίγα μέτρα μετά, φεύγει το μονοπάτι-καλντερίμι λοξά,  κατηφορίζοντας μέσα στη ρεματιά, πηγαίνοντας προς Πλατανιά και το ακολουθούμε. Σε λίγα λεπτά φθάνουμε σε διασταύρωση με στύλο (προσοχή!) όπου,  ενώ το καλντερίμι προς Πλατανιά συνεχίζει ευθεία, εμείς πάμε αριστερά, αλλάζοντας κατεύθυνση τώρα προς Ροδιά. Σε λίγα μέτρα έχουμε αριστερά μας παλιά βρύση χωρίς νερό.

Στο Καναλάκι

         Βρισκόμαστε τώρα στην τοποθεσία ''Καναλάκι'', σε ένα εντυπωσιακό σκηνικό με βράχους, τρεχούμενα νερά στα ρέματα, μεγάλα πλατάνια που οι κορμοί τους παίρνουν περίεργα σχήματα, ένα μαγικό δάσος. Το παλιό μισοχαλασμένο καλντερίμι, αφού περάσει δύο ρεματάκια,  στη συνέχεια αρχίζει να ανηφορίζει με ελιγμούς. Εδώ διατηρείται σε καλή κατάσταση. 

        Βγαίνοντας από τη δασωμένη ρεματιά, συνεχίζουμε να ανηφορίζουμε σε χορταριασμένο παλιό δρόμο και σε λίγα μέτρα βλέπουμε το μονοπάτι στα αριστερά μας και το ακολουθούμε. Συνεχίζουμε στην ίδια κατεύθυνση στο δεξιό όριο ενός ελαιώνα και παραπάνω διασχίζουμε έναν χωματόδρομο. Εδώ η διάνοιξη του δρόμου έχει κάνει ένα σκαλοπάτι στο χώμα και μας υποχρεώνει να σκαρφαλώσουμε μισό μέτρο για να συνεχίσουμε ευθεία στο μονοπάτι-καλντερίμι. Ανηφορίζουμε παράλληλα με το δρόμο που είναι αριστερά μας, αλλά σε λίγο το μονοπάτι ενώνεται με αυτόν για ένα διάστημα, μέχρι που ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι  αριστερά επάνω (ένας κούκος επισημαίνει το σημείο μαζί με κόκκινα σημάδια). Είμαστε στο Μαύρον Όρος, έναν λόφο (και όχι όρος) 422 μέτρων που βρίσκεται νότια από το Προμύρι. Εμείς στην πορεία μας φθάνουμε σε μέγιστο υψόμετρο 373 μέτρα. 

        Στο διάσελο περνά αγροτικός δρόμος και τον διασχίζουμε, δίπλα σε στύλο με πινακιδάκια. Από το σημείο αυτό έχουμε ωραία θέα προς το Αιγαίο και τη Σκιάθο.

Στο βάθος, η Σκιάθος

        To μονοπάτι κατηφορίζει πλέον συνεχώς προς τα νοτιοανατολικά. Περνούμε το ρέμα της Κρυόβρυσης με καλντερίμι και στη συνέχεια ανηφορίζουμε σε δασώδη περιοχή, μέχρι που φθάνουμε σε ελαιώνα.

Ρέμα Κρυόβρυσης

        Από εδώ και μπρος, μέχρι το Βρωμονέρι θα βαδίζουμε σε αγροτικούς δρόμους. Στο καλύβι που  συναντούμε πάμε δεξιά και σε νέα διασταύρωση πάμε επίσης δεξιά στον φαρδύτερο δρόμο. Βγαίνουμε σε νέα διασταύρωση όπου πάμε αριστερά στον φαρδύτερο δρόμο,  βλέποντας το στρόγγυλο πινακιδάκι στο δέντρο.  Πάλι σε νέα διασταύρωση πάμε αριστερά (δεξιά πάει στον οικισμό της Ροδιάς, εμείς περνάμε έξω από τον οικισμό). Σε λίγο έχουμε μπροστά μας το ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, ένα καλό μέρος για μια στάση. 
Αγιος Ιωάννης ο Θεολόγος

        Συνεχίζουμε στον χωματόδρομο προς τα ανατολικά, μετά παίρνουμε την άσφαλτο για 500 μέτρα και κατόπιν ακολουθούμε την πινακίδα προς την παραλία Βρωμονέρι.

Βρωμονέρι

        Από το Βρωμονέρι συνεχίζει μονοπάτι παράλληλο με την ακτογραμμή. Διάφορες πινακίδες βοηθούν στον προσανατολισμό. Περνούμε στο ενδιάμεσο από την ερημική παραλία Βλαχόρεμα.

Βλαχόρεμα

     
Βλαχόρεμα

   
Κατεβαίνουμε μέσα από την αυλή του ξενώνα ''Αύρα''και τελικά φθάνουμε στην παραλία του Κατηγιώργη και στα καφεστιατόρια που υπάρχουν εκεί. 

Κατηγιώργης









 

 

Κυριακή 15 Μαΐου 2022

Μικρή διάσχιση Τισαίου

 


Απόσταση: 9,9 χλμ.

Χρόνος: 5-6 ώρες

Υψόμετρο: από 31 μ. (πάρκινγκ ναού  Παναγίας) μέχρι 644 μ. (κορυφή Εύζωνος)

Συνολική ανάβαση: 741 μ.   Συνολική κατάβαση: 697 μ.

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, λίγα στρογγυλά πινακιδάκια, ορειβατικοί κούκοι

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Αρχή: 1,5 χλμ αριστερά στην άσφαλτο μετά την πινακίδα ''προς Κουκουλέικα'', κινούμενοι προς Τρίκερι

Τέλος: ναός Παναγίας (πινακίδα δίπλα στο δρόμο)

Κατεβάστε ίχνος GPS (.gpx): από το Wikiloc 

  

Powered by Wikiloc
          Η μεγάλη διάσχιση του Τισαίου είναι δελεαστική σαν ιδέα για κάθε ορειβάτη, ωστόσο παρουσιάζει και μεγάλες δυσκολίες. Με ξεκίνημα από τα νταμάρια, έχοντας δύσκολη πρόσβαση από στενούς χωματόδρομους, ο ορειβάτης κινείται  επί μακρόν σε ένα σκληρό, βραχώδες τοπίο χωρίς νερό και σκιά, σε ανώμαλο έδαφος ως επί το πλείστον χωρίς μονοπάτι. μέχρι να φθάσει στο Τρίκερι. Αντιθέτως, η μικρή διάσχιση, πέρα από τη μικρότερη απόσταση, ξεκινά και καταλήγει στην άσφαλτο και ανεβαίνει-κατεβαίνει από μονοπάτι, ενώ δεν παραλείπει να προσφέρει -σε ένα λογικό βαθμό- και την εμπειρία της κίνησης στο γυμνό βραχώδες έδαφος με την ανεμπόδιστη θέα σε βουνά και σε πέλαγα. 

 Προσοχή χρειάζεται όμως όταν περπατάμε στο βραχώδες τμήμα της διαδρομής, καθώς τα βράχια μπορεί να γλιστράνε αν είναι βρεγμένα από την πρωινή υγρασία και μια πτώση μπορεί να έχει δυσάρεστες συνέπειες...(γεγονός). Η πορεία συνιστάται για το χειμώνα και την άνοιξη, όταν ο ήλιος δεν καίει (νερό δεν υπάρχει πουθενά, ούτε σκιά στην κορυφογραμμή), ενώ έχει μεγάλη σημασία το να υπάρχει διαύγεια στην ατμόσφαιρα, για να μπορέσουμε να απολαύσουμε τη μεγαλειώδη πανοραμική θέα που είναι το μεγάλο ατού αυτής της διάσχισης. 

         Η πορεία μπορεί να έχει φορά είτε από Μηλίνα προς Τρίκερι,  είτε αντίθετα. Στην πρώτη περίπτωση, ερχόμενοι από Μηλίνα, 1,5 χλμ. περίπου μετά τον οικισμό Κουκουλέικα, και πριν φθάσουμε στον Μαραθιά, κινούμενοι στην άσφαλτο με κατεύθυνση προς Τρίκερι, βλέπουμε κόκκινο σημάδι αριστερά, και αρχίζουμε να βαδίζουμε στον χωματοδρομο που διασχίζει έναν ελαιώνα. Σε 2 χλμ. περίπου φθάνουμε σε μαντρί. Εδώ πάμε δεξιά και σε εκατό μέτρα περίπου αφήνουμε το δρόμο προς τα αριστερά ανηφορίζοντας σε φαρδύ μονοπάτι. (Παρένθεση: υπάρχει και άλλος χωματόδρομος που ανηφορίζει με φουρκέτες από την άσφαλτο λίγο μετά το Μαραθιά (προς Τρίκερι) και μας φέρνει στο ίδιο αυτό σημείο, ενώ η απόσταση που περπατάμε είναι και στις δυο περιπτώσεις ίδια, περίπου 2 χλμ).

Αρχή του μονοπατιού από Παναγία

        Το φαρδύ μονοπάτι όπου αρχικά βαδίζουμε, φαίνεται να είναι μάλλον εγκαταλελειμμένος δρόμος. Ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια ανηφορίζοντας συνεχώς προς νότον, άλλοτε σε πετρώδες έδαφος και άλλοτε μέσα σε δάσος, ενώ διασχίζουμε και ένα ξέφωτο. Κάποια στιγμή το μονοπάτι στο δάσος τελειώνει και βγαίνουμε επάνω στην βραχώδη κορυφογραμμή. Είμαστε κοντά στην κορυφή Φλόκα (547 μ.).  


     Συνεχίζουμε ευθεία  επάνω στην κορυφογραμμή (χωρίς σημάδια) μέχρι την ψηλότερη κορυφή Εύζωνος (644 μ.) Εδώ, αν η ατμόσφαιρα είναι διαυγής, θα απολαύσουμε μεγαλειώδη θέα, ευρισκόμενοι ανάμεσα σε δύο θάλασσες, τον Παγασητικό και το Αιγαίο. Βλέπουμε τις Σποράδες (Σκιάθος, Σκόπελος, Αλόννησος), την Εύβοια, ο Παρνασσός φαίνεται στο βάθος και τα άλλα βουνά της Στερεάς, μέχρι τον Ολυμπο. Μερικές φορές φαίνεται και ο Άθως. Απέναντι το Χλωμό όρος στην είσοδο του Παγασητικού, το Τρίκερι, η Τζάστενη (ίσως το πιο πολυφωτογραφημένο σημείο του Πηλίου), τα χωριά που έχουν νότιο προσανατολισμό και ο Βόλος φαίνονται επίσης. Η πλαγιά είναι δασωμένη και κατεβαίνει ομαλά προς τον Παγασητικό, ενώ από τη μεριά του Αιγαίου κόβεται απότομα με γκρεμό εκατοντάδων μέτρων. Λίγα χαμηλά δεντράκια μπορούν και επιβιώνουν εδώ επάνω στην βραχώδη κορυφογραμμή. 

Τρίκερι



        Από τον Εύζωνο κατεβαίνουμε τη βραχώδη πλαγιά προς τα δυτικά προς το ξέφωτο που φαίνεται μπροστά μας στη βάση του επόμενου υψώματος, περνώντας από διαδοχικούς ''κούκους''. Κατεβαίνοντας, το βραχώδες έδαφος αποκτά χαμηλή βλάστηση από πουρνάρια, ενώ μετά το πρώτο ξέφωτο υπάρχει κανονικό μονοπάτι. Στη συνέχεια βγαίνουμε στο μέσον ενός στενόμακρου δεύτερου ξέφωτου (λάκκα Καρατάσου). Ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια κατηφορικά σε μονοπάτι περνώντας από τρίτο μικρότερο ξέφωτο και φθάνουμε στην άσφαλτο, αμέσως πάνω απο το εκκλησάκι της Παναγίας που είναι λίγο πιο χαμηλά κοντά στη θάλασσα και δε φαίνεται (στο δρόμο υπάρχει η πινακίδα ''Ιερός Ναός Παναγίας'', καθώς και μια μαρμάρινη πλάκα σε ανάμνηση των μαχών που έγιναν εκεί το 1823 ανάμεσα στους επαναστατημένους Έλληνες με αρχηγό τον Καρατάσο και στο στρατό του Κιουταχή).


        Αυτά, αν πάμε με φορά από Μηλίνα προς Τρίκερι. Μπορούμε όμως και να περπατήσουμε αντιστρόφως, αν αυτό μας βολεύει καλύτερα. Στην περίπτωση αυτή ξεκινάμε φυσικά από την Παναγία. Ανηφορίζουμε, περνάμε από τα τρία ξέφωτα και φθάνουμε στον Εύζωνο (κορυφή 644 μ.). Συνεχίζουμε ανατολικά πάνω στην κορυφογραμμή και φθάνουμε στη Φλόκα (547 μ.), όπου υπάρχει κολονάκι και πεσμένος ανεμολογικός ιστός. (παρένθεση: δυστυχώς σχεδιάζονται αιολικά πάρκα που θα καταστρέψουν για πάντα το πανέμορφο Τισαίο, εκτός αν αντιδράσουμε). 


    Ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια και μπαίνουμε στο μονοπάτι μέσα σε δάσος κατηφορίζοντας παρακάτω σε πετρώδες έδαφος, μέχρις ότου βγαίνουμε σε χωματόδρομο και πάμε δεξιά. Στο μαντρί σε εκατό μέτρα πάμε αριστερά και βαδίζοντας σε χωματόδρομο ευθεία βόρεια, βγαίνουμε από τον ελαιώνα στην άσφαλτο, 1,5 χλμ πριν τα Κουκουλέικα (πηγαίνοντας προς τη Μηλίνα).



 

Πέμπτη 14 Απριλίου 2022

Χορευτό-Ζαγορά-Παναγία Ράσοβα-Πουρί (κυκλική)




Η παραλία Παρίσαινα με το αρχοντικό Πάντου. Στο βάθος το Χορευτό.

Απόσταση: 16,7 χλμ.  

Χρόνος: 8 ώρες (με στάσεις)

Υψόμετρο: από 0 μ. (Χορευτό) έως 700 μ. (μέγιστο)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 906 μ.

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Σωτήρα, Ράσοβα, Πουρί, Χορευτό)

Αρχή/τέλος: παραλία Χορευτού, στη στροφή του δρόμου προς Ζαγορά

Κατεβάστε ίχνος GPS;  από το Wikiloc 

 LINK TO ENGLISH PAGE


  

Powered by Wikiloc
     Αυτή είναι μια αρκετά μεγάλη κυκλική πορεία που ενώνει Ζαγορά και Πουρί με ορεινή και παραθαλάσσια διαδρομή, στην οποία μπορούμε να θαυμάσουμε έστω από μακριά τον μεγάλο καταρράκτη στον Μεγαλόβραχο, εφόσον η πορεία μας πραγματοποιηθεί την άνοιξη που κατεβάζει αρκετό νερό. Αντιθέτως, το καλοκαίρι το νερό στερεύει.

    Ξεκινώντας από την παραλία του Χορευτού, βαδίζουμε αρχικά στην άσφαλτο που αφήνει την παραλία και ανηφορίζει προς τη Ζαγορά. Αμέσως όμως την αφήνουμε προς τα δεξιά, παίρνοντας τον τσιμεντόδρομο προς το ξενοδοχείο ''Αιγεύς''. Ο δρόμος έχει πλακόστρωτη λωρίδα στη μέση και πρόκειται για τσιμεντοστρωμένο καλντερίμι, το οποίο ανηφορίζει έντονα. Το τσιμεντάρισμα σταματά παραπάνω και αποκαλύπτονται  οι πέτρες του καλντεριμιού. Κατολισθήσεις του εδάφους και ένα πεσμένο δέντρο μας δυσκολεύουν κάπως, ωστόσο καταφέρνουμε να περάσουμε και βγαίνουμε σε χωματόδρομο. 

Στο καλντερίμι Χορευτό-Σωτήρα, σαν σε ζούγκλα

    Εδώ υπάρχουν δύο επιλογές για τη συνέχεια: Στην πρώτη (που ακολουθεί το ίχνος της καταγραφής της πορείας μας εδώ), πάμε δεξιά στο δρόμο και σε πενήντα μέτρα σε διχάλα αριστερά ανηφορικά. Μέσα στο δρόμο κάπου διακρίνονται στοιχεία καλντεριμιού. Ο δρόμος ανηφορίζει με ελιγμούς και φθάνουμε σε διασταύρωση, όπου πάμε δεξιά. Μετά από πενήντα μέτρα, φεύγει άλλος δρόμος αριστερά και τον ακολουθούμε ανηφορίζοντας. Πάλι διακρίνουμε στοιχεία καλντεριμιού μέσα στο δρόμο, ο οποίος περνά δίπλα από ένα κτήμα, βαδίζουμε για λίγο σε ίσιωμα, και μετά από λίγη ανηφόρα σε τσιμενταρισμένο δρόμο-καλντερίμι συναντούμε τσιμενταύλακα. Εδώ ενώνεται η πορεία μας με το μονοπάτι της δεύτερης επιλογής, που έχει σήμανση με τετράγωνα πινακιδάκια και κόκκινα σημάδια. Δεξιά επάνω το καλντερίμι αποκαλύπτεται ξανά, φαρδύ και καθαρό και το ακολουθούμε. Λίγο παραπάνω όμως ξαναγίνεται τσιμενταρισμένος δρόμος. 

Το Χορευτό από ψηλά

     Συνεχίζοντας, περνάμε από παλιό πέτρινο σπίτι, παραπάνω ένα μεγαλύτερο που τώρα ανακαινίζεται, κατόπιν ο δρόμος κάνει στροφή δεξιά και εκατόν πενήντα μέτρα μετά τη στροφή (προσοχή στα σημάδια), πάμε αριστερά σε στενό δρόμο και αμέσως δεξιά σε μονοπάτι, το οποίο μας ξαναβάζει στο καλντερίμι που είναι λίγο παραπάνω,  ανηφορίζοντας σε δάσος αγριοκαστανιάς. Παραπάνω συναντούμε αγροτικό δρόμο πάνω σε στροφή του και αμέσως ξαναμπαίνουμε στο καλντερίμι. Το κομμάτι αυτό έχει υποστεί ζημιά από καθιζήσεις του εδάφους και χρειάζεται προσοχή. Επίσης χρειάζεται ευλυγισία για να ξεπεράσουμε το εμπόδιο ορισμένων πεσμένων δέντρων, που οι καλόμοιροι αρμόδιοι, όποιοι κι αν είναι αυτοί, έχουν αφήσει άκοπα πάνω στο καλντερίμι.

     Τελικά βγαίνουμε σε στενό αγροτικό δρόμο δίπλα σε παχνί ζώων. Σε λίγα μέτρα συναντούμε φαρδύτερο ανηφορικό χωματόδρομο. Περνάμε δίπλα από το νεκροταφείο και αμέσως μετά φθάνουμε στην εκκλησία της Μεταμορφώσεως, που οι ντόπιοι τη λένε Σωτήρα, στην ομώνυμη συνοικία της Ζαγοράς. Η εκκλησία είναι χτισμένη το 1889 μετά την καταστροφή του παλαιού ναού, που χρονολογούνταν από το 1168, από καθιζήσεις και πυρκαϊά.

Μεταμόρφωση (Σωτήρα) Ζαγοράς

    Μπαίνουμε μέσα στον περίβολο της εκκλησίας, ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια και αριστερά μας υπάρχει βρύση με άφθονο δροσερό νερό, για να μας ξεδιψάσει μετά από την έντονα ανηφορική πορεία. Ανεβαίνουμε λίγα ακόμα σκαλοπάτια και μπαίνουμε σε ανηφορικό τσιμεντόδρομο με καλντερίμι στη μέση (οδός ΒΟΛΤΟΥ), που σε λίγο μας βγάζει στον κύριο δρόμο της Ζαγοράς, δίπλα στο πρώην ξενοδοχείο ''Ανάσα''. Εδώ πάμε αριστερά στην άσφαλτο  και μετά από λίγο την αφήνουμε λοξά προς τα δεξιά. Ανηφορίζουμε συνεχώς ανάμεσα στα σπίτια της συνοικίας της Σωτήρας με ζιγκ ζαγκ βαδίζοντας σε καλντερίμι, άλλοτε τσιμενταρισμένο και άλλοτε ατόφιο. Περνούμε κοντά σε μια παλιά χαρακτηριστική βρύση, την Πλατανόβρυση.

Πλατανόβρυση Ζαγοράς

    Βγαίνουμε από το χωριό και βαδίζουμε πλέον σε αγροτικό δρόμο, τσιμενταρισμένο ή χωμάτινο. Συνεχίζουμε να ανηφορίζουμε έχοντας γενική κατεύθυνση δυτική. Περπατώντας, φθάνουμε σε ένα σημείο απ` όπου βλέπουμε από μακριά τον καταρράκτη του Μεγαλόβραχου, τον μεγαλύτερο του Πηλίου, ένα εντυπωσιακό θέαμα, ιδίως αν η πορεία μας γίνεται την ανοιξη που λιώνουν τα χιόνια και κατεβαίνουν πολλά νερά. Το καλοκαίρι το νερό στερεύει. Πιο πέρα ο δρόμος περνά το ρέμα του Καλοκαιρινού (σε επίπεδο υψηλότερο από τον καταρράκτη) καθώς και άλλα δύο-τρία δευτερεύοντα ρέματα, που κι αυτά κατεβάζουν αρκετό νερό την άνοιξη, και στη συνέχεια κατηφορίζουμε, φθάνοντας στην εκκλησία της Παναγίας Ράσοβας. 

Παναγία Ράσοβα Ζαγοράς

    Αυτό είναι από τα πιο παλιά μοναστήρια του Πηλίου και συγκεκριμένα μέσα στα πέντε παλαιότερα του βουνού των Κενταύρων. Δημιουργήθηκε το 1250 περίπου, ίσως και πιο πριν. Στοιχεία για το μοναστήρι υπάρχουν από το 1270. Πρόκειται για ένα μεγάλο μοναστήρι της εποχής με κελιά γύρω-γύρω. Σήμερα διασώζεται μόνο η εκκλησία (το καθολικό), και αυτό όχι σε καλή κατάσταση. Έχουν χαλάσει και πολλές τοιχογραφίες.  Κατά καιρούς έγιναν προσπάθειες συντήρησης με αντιστηρίγματα και διάφορες επισκευές. Όσο για τα κελιά και λοιπά κτίσματα, αυτά από καιρό έχουν καταστραφεί και έχουν πέσει. Το μοναστήρι έχει εγκαταλειφθεί εδώ και πολλά χρόνια (ο τελευταίος μοναχός απεβίωσε  το 1885). Τελευταία, μετά από καταστροφές που προκάλεσαν λαθρανασκαφείς που έψαχναν για λίρες, παραμένει πάντοτε κλειδωμένο, εκτός από την ημέρα της γιορτής του στις 21 Νοεμβρίου (Εισόδια της Θεοτόκου).

    Αντιγράφω από το βιβλίο του Νίκου Διαμαντάκου ''Εκκλησίες και εξωκλήσια της Ζαγοράς'': ''Ο καθολικός ναός περιβαλλόταν από διώροφα κελλιά που απάρτιζαν ένα οικοδομικό συγκρότημα που έμοιαζε με φρούριο. Η μοναδική του είσοδος ήταν στην ανατολική πλευρά, στην πρόσοψη ορθογώνιας χτιστής προεξοχής. Εκλεινε με χοντρή ξύλινη πόρτα, που ασφάλιζε με καταρράκτη. Από πάνω ήταν σε καμπυλωτή εσοχή  η εικόνα των Εισοδίων της Θεοτόκου.Έπειτα έμπαινες σε μια στοά, που οδηγούσε στην αυλή. Κατά μήκος των τεσσάρων τοίχων από την εσωτερική πλευρά υπήρχε χαγιάτι, που στηριζόταν με χτιστές πέτρινες αψίδες. Το ισόγειο ήταν χωρισμένο σε στάβλους κι αποθήκες. Έίχε και δύο φούρνους. Στον οροφο ήταν τα κελιά των μοναχών, το αρχονταρίκι και οι ξενώνες. Στη βορειοδυτική γωνιά του ορόφου υπήρχε παρεκκλήσι των Αγίων Ασωμάτων για τις καθημερινές τελετουργίες.Το διάστημα μεταξύ του ναού και των κελιών ήταν στενό, έτσι που τα χαγιάτια λίγο απείχαν από τη σκεπή του ναού. Αυτό το κτιριακό συγκρότημα λαβώθηκε απ` τα χτυπήματα του χρόνου...Πρώτα έπεσε η βορινή πλευρά. Το 1955, τη μέρα της γιορτής του, το επισκέφθηκα και θυμάμαι ότι κρατούσε ακόμη η νότια και ανατολική πλευρά, με πολλά βέβαια ρήγματα απ` το μεγάλο σεισμό εκείνης της χρονιάς. Ανέβηκα με την παρέα μου τα τρεμάμενα σκαλιά, βηματίσαμε με προσοχή πάνω στα σάπια σανίδια του χαγιατιού και ήπιαμε καφέ στο γωνιακό ευρύχωρο οντά με τους φαρδιούς καναπέδες και το μεγάλο τζάκι. Η κατάσταση των κτισμάτων χειροτέρεψε με τον καταστρεπτικό σεισμό του Φλεβάρη της επόμενης χρονιάς. Χρόνο με το χρόνο, το μοναστήρι ερειπώθηκε τελείως. Για να αποφεχθούν ατυχήματα και να ευπρεπιστεί ο χώρος, το εκκλησιαστικό συμβούλιο της Μεταμόρφωσης αποφάσισε την κατεδάφιση με μπουλντόζα των υπολλειμμάτων των κελιών και τον καθαρισμό του χώρου από τα μπάζα. Έτσι έμεινε μόνο η εκκλησία για να θυμίζει την ύπαρξη μεγάλης μονής.'' 


    Αφήνουμε το παλιό μοναστήρι στην μοναξιά και την ησυχία του και κατηφορίζουμε λίγο ακόμα στον δρόμο,  προσέχοντας στα αριστερά μας. Μόλις φθάσουμε σε μεγάλο κέδρο, στρίβουμε αριστερά και διασχίζουμε κτήμα με μηλιές. Στην άλλη άκρη του κτήματος ξαναμπαίνουμε σε δρόμο, ο οποίος μας φέρνει στην επάνω συνοικία του Πουρίου. Δεξιά μας βρίσκουμε στενό κατηφορικό καλντερίμι και βαδίζουμε σ` αυτό. Μας βγάζει στην είσοδο του χωριού, στον ασφαλτόδρομο. Εδώ υπάρχει και βρύση με νερό. Βαδίζουμε για λίγο στην άσφαλτο και σε λίγο φθάνουμε στο πάρκινγκ  όπου καταλήγει ο ασφαλτόδρομος. Αριστερά μας είναι η ταβέρνα του Μάκη. 

Κατηφορίζοντας στο καλντερίμι

    Εδώ πάμε δεξιά κατηφορικά, σε τσιμεντόδρομο. Λίγο παρακάτω, στο ύψος του παλιού Δημοτικού σχολείου, ο δρόμος στρίβει δεξιά και το καλντερίμι αποκαλύπτεται σε άριστη κατάσταση αριστερά, κατηφορίζοντας έντονα. Παρακάτω βγαίνουμε λοξά σε στενό ασφαλτόδρομο δίπλα σε μεγάλο πλατάνι και δεξαμενή. Μετά από είκοσι μέτρα κατηφορικά στο δρόμο ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι, το οποίο παρακάτω διασχίζει την άσφαλτο στην κάτω συνοικία του Πουρίου και συνεχίζει προς το νεκροταφείο. Αφού περάσουμε το νεκροταφείο και την εκκλησία, το καλντερίμι φεύγει αριστερά από το δρόμο που βαδίζουμε (προσοχή στα κόκκινα σημάδια).

Πουρί

    Κατηφορίζουμε άλλοτε σε μονοπάτι και άλλοτε σε καλντερίμι, στην αρχή σε δασωμένο μέρος και κατόπιν σε μακία βλάστηση, σε ένα γαλήνιο τοπίο έχοντας στον ορίζοντα το Αιγαίο. Τελικά μπαίνουμε σε αγροτικό δρόμο, που κατηφορίζει προς τα νοτιοανατολικά. Eδώ από κάτω (πηγαίνει μονοπάτι) βρίσκεται το πολύ όμορφο εκκλησάκι του Αη Γιάννη. Σε λίγο ο δρόμος μας, τσιμενταρισμένος στα τελευταία μέτρα, βγαίνει πάνω σε φουρκέτα ασφαλτόδρομου. Βαδίζουμε ευθεία στην άσφαλτο κατηφορίζοντας και πιο κάτω κάνει νέα φουρκέτα, με απότομη στροφή αριστερά προς την παραλία Ελίτσα, όπου εκεί υπάρχει και το γραφικό εξωκκλήσι Άγιοι Πάντες. Εμείς συνεχίζουμε ευθεία σε  χωματόδρομο. Περνάμε το ρέμα του Καλοκαιρινού από τσιμεντένιο γεφύρι, αφήνουμε διασταύρωση με χωματόδρομο δεξιά (που πάει προς Χορευτό) και περνώντας δίπλα στο ομώνυμο εκκλησάκι, φθάνουμε στην παραλία της Ανάληψης. Το εκκλησάκι είναι καινούριο, γιατί το ρέμα έκανε μεγάλη πλημμύρα στο πρόσφατο παρελθόν και παρέσυρε το παλιό ξωκλήσι, εξαφανίζοντάς το τελείως.

Παραλία Ανάληψη

    Βαδίζουμε λοιπόν στην κροκαλωτή παραλία, περνούμε μπροστά από μια ταβέρνα (''Πλυμάρι'') και φθάνοντας στο τελευταίο σπίτι, ανεβαίνουμε λίγα σκαλοπάτια και συνεχίζουμε σε μονοπάτι, που ανηφορίζει με ελιγμούς (υπάρχει και άλλο μονοπάτι πιο δύσβατο λίγα μέτρα πιο πέρα αλλά προτιμούμε το πρώτο). Λίγο πιο πάνω, έχουμε δεξιά μας ένα εξοχικό σπίτι. Συνεχίζουμε ανηφορικά και βρίσκουμε μονοπάτι με κόκκινα σημάδια, που σε λίγα μέτρα μας φέρνει στο ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου, κάτω από τη σκιά των δέντρων.

Άγιος Νικόλαος

        Από εδώ κατηφορίζουμε σε στενό τσιμεντόδρομο και μετά περνούμε ανάμεσα από περιφράξεις, μέχρι που συναντούμε το αυθεντικό μονοπάτι. Εδώ συνέβη πριν κάποια χρόνια κατολίσθηση του εδάφους που εξαφάνισε το μονοπάτι, και έτσι είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε την παράκαμψη από το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Περνούμε δίπλα από ένα πέτρινο σπίτι και κατόπιν το μονοπάτι φαρδαίνει και κινούμαστε λίγο πάνω από τη θάλασσα, σε μια διαδρομή μεγάλης ομορφιάς, που δε θέλεις να τελειώσει.


    Περνούμε πάνω από την παραλία ''Τούρκου'' ή ''Τουρκοπηγή'' και αρχίζουμε να συναντούμε τμήματα καλντεριμιού, που ολοένα πυκνώνουν. Σε ένα σημείο υπάρχει προσκυνητάρι χτισμένο στην άκρη του βράχου. Μας είπανε (μαρτυρία Αδάμ Γάκη) ότι χτίστηκε από κάποιον Ζαγοριανό, ονόματι Ρούσσης, ο οποίος βρήκε μια εικόνα μέσα στη θάλασσα.

Το προσκυνητάρι ανάμεσα Τουρκοπηγή-Παρίσαινα

            Σε λίγο, αφού περάσουμε δίπλα από το θαυμάσιο ανακαινισμένο αρχοντικό Πάντου (από εκεί και το Πάντειο πανεπιστήμιο), το καλντερίμι μας κατεβάζει στη μεγάλη αμμουδερή παραλία της Παρίσαινας. Παραλίες, αυτή και η Τούρκου με ''χίπικο'' άρωμα, με ελεύθερη κατασκήνωση και γυμνισμό από νεαρούς και όχι μόνο.

Παραλία Παρίσαινα

    Βαδίζουμε κατά μήκος της παραλίας (στη μέση της περίπου θα βρούμε και βρύση) και στην άλλη άκρη βρίσκουμε πάλι μονοπάτι-καλντερίμι, που περνά τα βραχάκια και μετά γίνεται δρόμος, που μας φέρνει στην βόρεια άκρη της μεγάλης τουριστικής παραλίας του Χορευτού, στη στροφή της ασφάλτου απ` όπου ξεκίνησε η πορεία μας.

Χορευτό