Νταμούχαρη-Μούρεσι-Κισσός-Αη Γιάννης (κυκλική)

 

                                                                    
Απόσταση: 13,9 χλμ.    

Χρόνος: 6 ώρες με στάσεις

Υψόμετρο: από 18 μ (πάρκινγκ Νταμούχαρης) μέχρι 519 μ. (πλατεία Κισσού)

Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 806 μ. 

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (πλατείες Μούρεσι και Κισσού, Μαυρούτσα, Νταμούχαρη)

Αρχή/τέλος: πάρκινγκ Νταμούχαρης

Κατεβάστε ίχνος GPS: από το Wikiloc

LINK TO ENGLISH PAGE

Powered by Wikiloc

    Σ` αυτή την προτεινόμενη κυκλική διαδρομή στο Ανατολικό Πήλιο, ξεκινώντας από τον παραθαλάσσιο οικισμό της Νταμούχαρης, ανηφορίζουμε στο καλντερίμι προς την πλατεία του Μούρεσι και συνεχίζουμε προς τον Κισσό. Τέλος, από την πλατεία του Κισσού κατεβαίνουμε στην παραλία του Αη Γιάννη και από εκεί επιστρέφουμε πίσω στη Νταμούχαρη. Η περισσότερη διαδρομή γίνεται σε καλντερίμι, αλλά υπάρχουν και τμήματα ασφαλτόδρομου, χωματόδρομου και μονοπατιού.

    Ανηφορίζοντας λοιπόν από τη βρύση στο πάρκινγκ στο τέρμα του ασφαλτόδρομου στη Νταμούχαρη, πάμε αμέσως αριστερά σε τσιμεντόδρομο με πλακόστρωτη λωρίδα στη μέση. Σε πενήντα μέτρα, βλέπουμε δεξιά μας το καλντερίμι προς Μούρεσι και το ακολουθούμε. Βγαίνουμε σε δρόμο που ανηφορίζει και από πλακόστρωτος γίνεται χωματόδρομος. Προσέχουμε για τα κόκκινα σημάδια αριστερά μας καθώς ανηφορίζουμε για να βρούμε το καλντερίμι, που δε φαίνεται καλά στην αρχή, καθώς ο δρόμος το έχει κόψει απότομα (προσοχή).  Παραπάνω βγαίνουμε σε χωματόδρομο που ανηφορίζει και ξαναβρίσκουμε εύκολα το καλντερίμι στα αριστερά του. Σύντομα βγαίνουμε ξανά σε δρόμο και πάλι βρίσκουμε παραπάνω το καλντερίμι στα αριστερά. 

    Το ωραίο καλντερίμι περνά μέσα από ένα τούνελ από πυκνή βλάστηση, που καλύπτει εντελώς τον ορίζοντα για λίγο. Πιο πάνω βγαίνουμε σε τσιμεντόδρομο που ανηφορίζει με στροφές και φθάνουμε σε διασταύρωση με άλλο δρόμο, όπου εδώ το καλντερίμι διακρίνεται ανάμεσα στο τσιμέντο. Αν εδώ πάμε αριστερά στο δρόμο αυτό, σε πέντε λεπτά θα φθάσουμε στην κορυφή Τσούκα (259 μ.), ένα σημείο με θαυμάσια πανοραμική θέα, που αξίζει να κάνουμε αυτή τη μικρή παράκαμψη για να την απολαύσουμε και να γυρίσουμε πίσω. 

Θέα από την Τσούκα προς το βορρά

         Συνεχίζουμε λοιπόν ανηφορίζοντας στο δρόμο-καλντερίμι που έχει μια σειρά από κυπαρίσσια στο πλάι του. Διασχίζουμε διαδοχικά δύο φορές την άσφαλτο ανηφορίζοντας, την τρίτη φορά βγαίνουμε πάνω σε στροφή της και συνεχίζουμε ανηφορικά. Δεξιά μας έχουμε την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Σε διασταύρωση πάμε ευθεία δεξιά σε ίσωμα πλέον, και σε λίγο φθάνουμε στην πλατεία του Μούρεσι με την εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Εδώ μπορούμε να κάνουμε μια στάση για ξεκούραση.

Πλατεία Μουρεσίου

    Συνεχίζοντας στον ασφαλτόδρομο, περνούμε από μια βρύση και, περίπου πεντακόσια μέτρα μετά την πλατεία, προσέχοντας αριστερά μας για τα κόκκινα σημάδια (προσοχή), τον αφήνουμε και πάμε λοξά αριστερά σε τσιμεντοστρωμένο καλντερίμι που ανηφορίζει. Σε λίγα μέτρα το τσιμεντάρισμα σταματάει και συνεχίζουμε σε καλντερίμι. Πιο πέρα, περνάμε κάτω από την μικρή εκκλησία της Παναγίας, διασχίζουμε λοξά τσιμεντόδρομο και το καλντερίμι τελικά μας βγάζει επάνω στην κεντρική άσφαλτο στην έξοδο του Μούρεσι. Βαδίζουμε για εκατόν πενήντα μέτρα στην άσφαλτο και μετά προσέχοντας δεξιά μας (προσοχή) πάμε λοξά κατηφορικά βρίσκοντας μονοπάτι-καλντερίμι.

       Λίγο παρακάτω βγαίνουμε σε χωματόδρομο και πάμε αριστερά, βαδίζοντας ανάμεσα σε κτήματα με μηλιές και καστανιές. Πιο πέρα, δίπλα από χτιστό κιόσκι, ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι που κατηφορίζει και ξαναβγαίνει σε δρόμο. Περνούμε ένα ρέμα που διασχίζει το δρόμο και σε λίγο αφήνουμε το δρόμο που ανηφορίζει και παίρνουμε μονοπάτι δεξιότερα, που μας φέρνει στην κοίτη του Κισσώτικου ρέματος, το οποίο περνάμε με μεταλλική γέφυρα που πατάει σε πετρόχτιστες βάσεις (όπου προφανώς παλιότερα αντί για μεταλλικούς σωλήνες υπήρχαν ξύλινα δοκάρια). Πανύψηλα πλατάνια ρίχνουν τη σκιά τους και μεγάλα βράχια βρίσκονται σκορπισμένα στην κοίτη της μεγάλης και κατάφυτης ρεματιάς, που κατεβάζει αρκετό νερό. Θέαμα  εντυπωσιακό, χαρακτηριστικά πηλιορείτικο. 

    Μετά τη γέφυρα ανηφορίζουμε σε καλντερίμι που παραπάνω βγαίνει σε χωματόδρομο. Ανηφορίζοντας συνεχώς, περνάμε από τον συνοικισμό Μαυρούτσα με την εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου.

Άγιος Κωνσταντίνος στη Μαυρούτσα

      Διασχίζουμε την κύρια άσφαλτο και συνεχίζουμε να ανεβαίνουμε σε καλντερίμι-δρόμο. Προσέχοντας τα κόκκινα σημάδια στις διασταυρώσεις, φθάνουμε τελικά στην πλατεία του Κισσού με την εξαιρετική εκκλησία της Αγίας Μαρίνας. Εδώ θα κάνουμε μια ακόμα στάση, καθώς είμαστε στο υψηλότερο σημείο της πορείας μας. 

Aγία Μαρίνα Κισσού, εσωτερικό

        Από την πλατεία του Κισσού, αρχίζοντας να κατηφορίζουμε αριστερά από την εκκλησία, αμέσως κάτω από την ταβέρνα στρίβουμε αριστερά, κατεβαίνουμε λίγα σκαλοπάτια και βαδίζουμε σε καλντερίμι, που περνά πάνω από παλιά σκεπαστή βρύση. Κινούμαστε παράλληλα και λίγο χαμηλότερα από τον ασφαλτόδρομο που οδηγεί στην έξοδο του χωριού, περνούμε κάτω από το πάρκινγκ και λίγο μετά βγαίνουμε αναγκαστικά στην άσφαλτο. Κατηφορίζουμε μέχρι τη διασταύρωση με τον κύριο δρόμο Ζαγοράς-Τσαγκαράδας, όπου πάμε αριστερά. Μετά από τετρακόσια μέτρα ακόμα στην κύρια άσφαλτο (προσοχή), βρίσκουμε καλντερίμι δεξιά που κατηφορίζει προς Άγιο Δημήτριο. 

Κισσός

         Βαδίζοντας εναλλάξ σε καλντερίμι και τσιμεντόδρομο, περνούμε από δύο βρύσες (η δεύτερη χωρίς νερό), από νεοκλασικά αρχοντικά και από την εκκλησία της Μεταμορφώσεως και βγαίνουμε στην άσφαλτο που πάει προς Αη Γιάννη, αμέσως κάτω από τη μεγάλη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου.  Κατηφορίζουμε ευθεία στην άσφαλτο για διακόσια μέτρα, αγνοούμε στενό καλντερίμι δεξιά και, εκεί όπου ο κύριος δρόμος κάνει αριστερή στροφή, συνεχίζουμε ευθεία δεξιά σε δρόμο, που στο κέντρο του έχει καλντερίμι και τσιμέντο στα πλάγια. Παρακάτω αγνοούμε διασταύρωση τσιμεντόδρομου στα δεξιά προς ''Αη-Γιαννάκη'' και συνεχίζουμε με γενική κατεύθυνση ανατολική, περνούμε από τη μικρή πλατεία της Ξηρόβρυσης και ξαναβγαίνουμε στην άσφαλτο.

Aγιος Δημήτριος Κισσού

         Μετά από εκατό μέτρα, καθώς η άσφαλτος στρίβει αριστερά μετά τον ξενώνα ''Παράδεισος'', πάμε ευθεία κάτω σε τσιμεντόδρομο. Λίγο παρακάτω, εκεί όπου ο τσιμεντόδρομος στρίβει δεξιά κατηφορικά και άλλος δρόμος πάει ευθεία ανηφορίζοντας, βρίσκουμε αριστερά το καλντερίμι που κατηφορίζει σε καλή κατάσταση και ξαναβγαίνουμε στην άσφαλτο. Παρακάτω, σε αριστερή στροφή του δρόμου συνεχίζουμε ευθεία δεξιά στο καλντερίμι, που διασχίζει τρείς φορές ακόμα την άσφαλτο κατηφορίζοντας. Την τρίτη φορά, κατηφορίζουμε απότομα σε σκαλοπάτια και πάμε δεξιά σε τσιμεντόδρομο, ο οποίος βγαίνει στην αριστερή όχθη του ρέματος, δίπλα στην πεζογέφυρα όπου υπάρχει πινακίδα προς ''Hotel Sevilli''. Αριστερά από το ρέμα είναι ο τουριστικός παραλιακός οικισμός του Αη Γιάννη, ενώ δεξιά είναι η παλιά εκκλησία του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου και πιο πέρα η μεγάλη αμμουδερή παραλία Παπά Νερό.

Η παραλία του Αη Γιάννη Κισσού σε παλιά φωτογραφία

    Από τη νότια άκρη της παραλίας Παπά Νερό συνεχίζουμε σε μονοπάτι-καλντερίμι, που παραπάνω βγαίνει σε δρόμο και πάμε αριστερά, για να φθάσουμε σε λίγα λεπτά πίσω στη Νταμούχαρη, όπου ήταν η αρχή της πορείας μας.

Νταμούχαρη

Xάνια-Φτιρίτσα-Μούρεσι-Αη Γιάννης

Απόσταση: 16,7 χλμ.
Διάρκεια: 7 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 6 ώρες)
Υψόμετρο: από 1300 μ. (Καταφύγιο ΕΟΣ) σε 1420 μ. (μέγιστο) σε 0 μ.
Συνολική ανάβαση: 254 μ.  Συνολική κατάβαση: 1534 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: πλατεία Μούρεσι
Κατεβάστε ίχνος GPS (gpx):  από το Wikiloc   από το Everytrail

Powered by Wikiloc

           Aυτή είναι μια διάσχιση που μας φέρνει από τα Χάνια στο Μούρεσι και τελικά στην τουριστική παραλία του Αη Γιάννη. Το μεγαλύτερο μέρος της γίνεται σε δάσος οξιάς. Αποφεύγοντας τις κορυφές Σχιτζουράβλι και Δραμάλα (θα μπορούσαμε βέβαια να πάμε και από εκεί), εδώ επιλέξαμε να ακολουθήσουμε ένα εναλλακτικό μονοπάτι που διασχίζει τη βόρεια πλαγιά του βουνού σε υψόμετρο 1200 μέτρων περίπου, περνώντας από την ''Λάκκα Μουρογιάννη'' και τη ράχη Φτιρίτσα. Κινούμενοι ισοϋψώς βγαίνουμε σε δασικό δρόμο στην τοποθεσία Κατσουρέλια και κατόπιν κατηφορίζουμε για Μούρεσι και Αη Γιάννη. Μπορούμε να επιστρέψουμε στα Χάνια με το λεωφορείο των 16.45' από τον Αη Γιάννη (www.ktelvolou.gr).

       Η αφετηρία μας είναι στο καταφύγιο του ΕΟΣ Βόλου στο χιονοδρομικό κέντρο των Χανίων. Αριστερά (ανατολικά) από το κτίριο του καταφυγίου συνεχίζει ανηφορικός χωματόδρομος, ο οποίος τερματίζει στην φαρδιά πίστα σκι ''Πανόραμα''. Διασχίζουμε την πίστα και στην άλλη πλευρά λίγο ψηλότερα βρίσκουμε το μονοπάτι που συνεχίζει ομαλά ανατολικά μέσα στο δάσος. Στο σημείο αυτό έχουμε και μια άλλη επιλογή, να ανηφορίσουμε στην πίστα μέχρι το κολονάκι της κορυφής ''Αγριόλευκες'' (1470 μ.), και από εκεί συνεχίζει στενό κατηφορικό μονοπάτι που ενώνεται με το κύριο μονοπάτι που προανέφερα.

      Βαδίζοντας λοιπόν στο καθαρό και σηματοδοτημένο μονοπάτι, πιο πέρα ανηφορίζουμε  προς το ξέφωτο του Γολγοθά σε υψόμετρο 1420 μ.  Στην κορυφή αυτή έπεσαν πριν λίγα χρόνια δύο πολεμικά αεροσκάφη F-16 με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις αεροπόροι, και αν ψάξουμε λίγο τριγύρω θα βρούμε μεταλλικά κομμάτια από τα συντρίμμια. Το 2015 ο πατέρας ενός από τους νεκρούς κατασκεύασε εδώ ένα μικρό πέτρινο μνημείο.

Το μνημείο των νεκρών αεροπόρων στο Γολγοθά

        Από το Γολγοθά το μονοπάτι μας κατηφορίζει προς τα νοτιοανατολικά. Προσπερνούμε διασταύρωση δεξιά που πηγαίνει προς Άγιο Λαυρέντιο και μια δεύτερη προς Άγιο Γεώργιο και φθάνουμε σε στενό δασικό δρόμο. Η περιοχή εδώ λέγεται Μοναστηράκι και βρισκόμαστε σε αυχένα σε υψόμετρο 1275 μ. Στο σημείο αυτό ευθεία απέναντι συνεχίζει το ανηφορικό μονοπάτι προς Σχιτζουράβλι και Δραμάλα. Αμέσως δίπλα του αριστερά, με πινακίδα προς ''Φτιρίτσα-Μούρεσι'' φεύγει το μονοπάτι που θα ακολουθήσουμε, κατηφορίζοντας ελαφρά,  Eχει, εκτός από κόκκινα και μερικά μπλέ σημάδια. Βαδίζουμε παράλληλα και λίγα μέτρα πιο πάνω από τον δασικό δρόμο, ο οποίος, πληροφοριακά, λίγο πιο πέρα τερματίζει σε υδρομάστευση της πηγής Καραχάλιου, ενώ ενδιάμεσα φεύγει από το δρόμο προς τα κάτω το μονοπάτι προς Τρία Ρέματα-Κισσό.

       Ακολουθώντας πάντα το σηματοδοτημένο μονοπάτι με κατεύθυνση ανατολική-βορειοανατολική, πιο πέρα περνούμε από τη λάκκα Μουρογιάννη, όπου το έδαφος είναι πιο επίπεδο και τα δέντρα αραιώνουν κάπως. Στην πορεία μας βλέπουμε καρβουνόλακκους, πεζούλες και λιθοσωρούς, ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας κατά το παρελθόν.
          Βαδίζοντας συνεχώς σε πυκνό δάσος οξιάς, φθάνουμε στη ράχη Φτιρίτσα. Εδώ είναι τα σύνορα κτηματικών περιφερειών Κισσού-Μούρεσι-Αγίου Γεωργίου. Σε ένα δέντρο είναι βιδωμένες πινακίδες κατεύθυνσης. Ένα μονοπάτι ανηφορίζει στη ράχη (έχει επίσης κόκκινα σημάδια) και πηγαίνει νοτιοδυτικά προς την κορυφή Δραμάλα. Προς τα κάτω συνεχίζει χωρίς σήμανση βορειοανατολικά προς το Σκαμνί του Δράκου (βραχώδης ράχη σε υψόμετρο 757 μ. ανάμεσα Κισσό και Μούρεσι, όπου υπάρχει και σπηλαιοβάραθρο) και από εκεί με χωματόδρομο προς το Μούρεσι. 

Πινακίδες στη Φτιρίτσα

      Εμείς συνεχίζουμε ευθεία μπροστά ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια στο ίδιο περίπου υψόμετρο, αλλάζοντας κατεύθυνση προς τα νοτιοανατολικά. Το μονοπάτι για ένα διάστημα δεν είναι σαφές, όμως μας βοηθούν τα σημάδια για τη σωστή κατεύθυνση και σε λίγο ξεκαθαρίζει πάλι και είναι φανερό. Περνούμε ένα ρέμα και λίγο μετά βγαίνουμε σε δασικό δρόμο που τερματίζει εδώ. Ακολουθώντας το δρόμο, σε λίγα μέτρα συναντούμε το μονοπάτι της διαδρομής Άγιος Γεώργιος-Μούρεσι που κατεβαίνει από δεξιά και βγαίνει στον ίδιο δρόμο. 

Προφήτης Ηλίας Μουρεσίου

         Από εδώ και πέρα, η διαδρομή είναι κοινή μέχρι το Μούρεσι. Κατηφορίζουμε συνεχώς στον δασικό χωματόδρομο προσέχοντας και τα σημάδια στις διασταυρώσεις, περνάμε από το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία σε υψόμετρο 730 μέτρων που  είναι ένα καλό σημείο για στάση, και τελικά ο δρόμος μας τσιμεντοστρωμένος βγαίνει στην κύρια άσφαλτο στο Μούρεσι, στην ανατολική του άκρη δίπλα στo βενζινάδικο.

Φθάνοντας στο Μούρεσι

     Διασχίζουμε την άσφαλτο και κατηφορίζουμε σε καλντερίμι, το οποίο παρακάτω βγαίνει σε τσιμενταρισμένο δρομάκι, πάμε για πέντε μέτρα προς τα αριστερά και αμέσως πάλι κάτω δεξιά σε στενό καλντερίμι, που σε λίγο μας φέρνει στην πλατεία του Μούρεσι, απέναντι από την εκκλησία της Αγίας Τριάδος. ΄Εχουμε συμπληρώσει περίπου έξι ώρες πορείας με τις όποιες στάσεις. Από εδώ η παραλία του Αι Γιάννη απέχει μια ώρα πορείας ακόμα σε καλντερίμι.

Πλατεία Μουρεσίου

        Μετά από την επιβεβλημένη στάση στην ήσυχη σκιερή πλατεία που έχει αγνάντι στη θάλασσα, κατεβαίνουμε λίγα σκαλοπάτια και ακολουθούμε καλντερίμι που κατηφορίζει ομαλά, αριστερά από την παιδική χαρά που είναι δίπλα στην εκκλησία.  Πηγαίνουμε ευθεία προς τα ανατολικά και σε λίγο βαδίζουμε σε δρόμο που έχει λωρίδες τσιμέντου στα πλάγια και καλντερίμι στη μέση. Λίγο πριν το Δημοτικό σχολείο ο δρόμος κάνει διχάλα, όπου πάμε αριστερά κάτω για τριάντα μέτρα και αμέσως δεξιά βρίσκουμε το παλιό αυθεντικό καλντερίμι και το ακολουθούμε. Σύντομα έρχεται λοξά από αριστερά άλλο καλντερίμι για να ενωθεί με το δικό μας. Σε λίγο βγαίνουμε στην άσφαλτο που πάει προς Νταμούχαρη και Αι Γιάννη, πάνω σε στροφή της. Κατηφορίζοντας στο δρόμο, αγνοούμε ένα πρώτο στενό καλντερίμι αριστερά μας και μετά από εκατό μέτρα μπαίνουμε στο φαρδύ καλντερίμι αριστερά. Κατηφορίζουμε ανάμεσα σε σπίτια και παρακάτω διασχίζουμε λοξά δεξιά την άσφαλτο και συνεχίζουμε πάλι σε καλντερίμι.

Κατεβαίνοντας προς τον Αη Γιάννη

         Σε λίγο έχουμε διασταύρωση καλντεριμιών, όπου δεξιά πηγαίνει προς  Νταμούχαρη. Εμείς πάμε αριστερά και σύντομα βγαίνουμε στην άσφαλτο, πάνω ακριβώς στη διασταύρωση, όπου αριστερά πάει ο δρόμος προς Αη Γιάννη και δεξιά προς Νταμούχαρη. Ανάμεσα στους δύο δρόμους συνεχίζει το καλντερίμι και παρακάτω ξαναβγαίνει στην άσφαλτο, στην οποία και βαδίζουμε για διακόσια μέτρα. Εκεί όπου ο δρόμος κάνει αριστερή στροφή (προσοχή), η διαδρομή μας συνεχίζει δεξιά προς τα κάτω. Εδώ το καλντερίμι δεν φαίνεται, γιατί έχει καταπλακωθεί από χώματα (έχει γίνει καθίζηση και στρώθηκε καινούρια μαύρη άσφαλτος στο σημείο αυτό) και μόνο προσέχοντας για τα κόκκινα σημάδια κάτω δεξιά  καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να αφήσουμε το δρόμο.

           Αφήνουμε κτήμα δεξιά μας και ξαναβγαίνουμε στην άσφαλτο. Μετά από τη δεξιά στροφή που κάνει, βρίσκουμε αριστερά από το δρόμο το καλντερίμι-μονοπάτι, που τελικά ξαναβγαίνει στην άσφαλτο, λίγα μέτρα πάνω από το κάμπινγκ. Ο δρόμος αριστερά περνά το ρέμα και πάει στον παραλιακό οικισμό του Αη Γιάννη, ενώ δεξιά μας οδηγεί στη μεγάλη αμμουδερή παραλία Παπά Νερό.

Παπά Νερό

    

  

Χάνια-Ανήλιο-Αη Γιάννης

Η παραλία Πλάκα στον Αη Γιάννη

Απόσταση: 12,1 χλμ.
Διάρκεια: 4,5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 3,5 ώρες)
Υψόμετρο: από 1170 μ. (Χάνια) σε 0 μ. (Αη Γιάννης)
Συνολική ανάβαση: 31 μ.  Συνολική κατάβαση: 1170 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, λίγες πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Ανήλιο
Kατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc   από το Everytrail

          Το Ανήλιο έχει το δικό του μονοπάτι προς τα Χάνια, το οποίο περνά από τα ''Ψηλά Κοτρώνια'', από τη βόρεια πλαγιά της κορυφής Αγριγίδι. Ευτυχώς, διατηρείται ακόμα μεγάλο μέρος του μέσα στο δάσος οξιάς και καστανιάς. Φθάνουμε από τα Χάνια στο χωριό σε τρεις ώρες περίπου, και κατόπιν συνεχίζουμε να κατηφορίζουμε για μια ώρα ακόμα σε ωραίο καλντερίμι προς τη θαυμάσια παραλία Πλάκα του Αη Γιάννη, που ήταν το βασικό επίνειο του χωριού (το άλλο ήταν ο Μπάνικας).  Από κεί μπορούμε να επιστρέψουμε με το απογευματινό λεωφορείο στις 17.30΄ (καλοκαιρινά δρομολόγια, ελέγξτε στο www.ktelvolou.gr). Στον Αη Γιάννη υπάρχουν ξενοδοχεία και ταβέρνες ανοικτά όλο το χρόνο, όπως επίσης και στο Ανήλιο τη θερινή περίοδο.

      Από τα Χάνια ανηφορίζουμε για το χιονοδρομικό κέντρο και στο δεύτερο πάρκινγκ στρίβουμε αριστερά προς Κισσό. Περνούμε τη βάση των λιφτ Η αρχή της πορείας μας βρίσκεται στη βάση των λιφτ. Βαδίζουμε στην άσφαλτο και μετά από μισό χιλιόμετρο περίπου φεύγει λοξά αριστερά από την άσφαλτο ένας χωματόδρομος και τον ακολουθούμε. Προσέχοντας στα δεξιά μας, βρίσκουμε παρακάτω  με τα κόκκινα σημάδια ένα τμήμα του μονοπατιού, το οποίο στη συνέχεια ξαναβγαίνει στο δρόμο. Μετά από ακόμα εκατό μέτρα, πάμε λοξά δεξιά σε δευτερεύοντα δρόμο και αμέσως αριστερά μπαίνουμε στο μονοπάτι, που κατηφορίζει μέσα στο πυκνό δάσος οξιάς. Λίγο πιο πέρα βλέπουμε από κάτω μας μια μεγάλη ανοικτή στέρνα.

Μονοπάτι στο δάσος οξιάς

         Κατηφορίζοντας προς τα βορειοανατολικά, πιο πέρα βγαίνουμε στο δρόμο πάνω σε διασταύρωση και ακολουθούμε το στενότερο αριστερό κλάδο. Αυτός μας οδηγεί σε πλάτωμα που λέγεται ''Στάλος''. Εδώ αφήνουμε το δρόμο βλέποντας τα σημάδια, πάμε μέσα στο πλάτωμα και βρίσκουμε απέναντι τη συνέχεια του μονοπατιού. Η κατεύθυνση είναι σταθερά βορειοανατολική.

  Βαδίζουμε για αρκετό διάστημα σχεδόν ισοϋψώς, βρίσκουμε και λίγο καλντερίμι, μέχρι που φτάνουμε στην τοποθεσία ''Ψηλά Κοτρώνια'' σε υψόμετρο 950 μέτρων. Εδώ το μονοπάτι αρχίζει πλέον να κατηφορίζει. Στην πορεία μας συναντούμε το δρόμο και βαδίζουμε κατά διαστήματα σ` αυτόν μέχρι να ξαναβρούμε διαδοχικά τη συνέχεια του μονοπατιού προσέχοντας τα κόκκινα σημάδια.

Η Μακρυρράχη, όπως φαίνεται από το δρόμο που βαδίζουμε

         Παρακάτω βαδίζοντας στο δρόμο έχουμε αριστερά ένα καλύβι-αποθήκη σε κτήμα με μηλιές (προσοχή). Εδώ, βλέποντας το κόκκινο βέλος, κατηφορίζουμε το δρόμο μέσα στο κτήμα και στην κάτω άκρη του κτήματος βρίσκουμε το καλντερίμι, που συνεχίζει να κατηφορίζει μέσα σε καστανιές. Λίγο πιο κάτω όμως, το καλντερίμι-μονοπάτι φθάνοντας σε ένα ρεματάκι χάνεται στην άλλη όχθη μέσα σε άγρια βλάστηση με αγκάθια και είναι αδιάβατο. Έτσι αναγκαστικά, λίγα μέτρα πριν φτάσουμε στο αδιέξοδο, κάνουμε μια παράκαμψη προς τα δεξιά, ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια (προσοχή). Πάμε δεξιά, μπαίνουμε σε ένα τυφλό αγροτικό δρόμο και μετά ακολουθούμε τον τσιμεντόδρομο κατηφορικά.

Θέα της Μακρυρράχης κατεβαίνοντας 

       Συνεχίζουμε στο δρόμο που παρακάτω πάει ομαλά, αποφεύγοντας ένα άλλο δύσβατο τμήμα του παλιού μονοπατιού. Τελικά κατεβαίνουμε κάτω στην κύρια άσφαλτο δίπλα στο τελευταίο σπίτι του χωριού, στην οποία βαδίζουμε προς τα δεξιά. Λίγο μετά το βενζινάδικο, προσέχοντας αριστερά μας βρίσκουμε εύκολα το φαρδύ καλντερίμι που μας κατεβάζει στην πλατεία του Ανηλίου, όπου δεσπόζει η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, χτισμένη το 1728. Μέχρις εδώ, χρειαστήκαμε περίπου τρεις ώρες πορείας από τη βάση των λιφτ.

Πλατεία Ανηλίου

        Κάτω από την πλατεία περνά ασφαλτόδρομος και τον ακολουθούμε, διασχίζοντας το χωριό με κατεύθυνση προς τη θάλασσα. Έχοντας πλέον βγει από το χωριό, αμέσως μετά από μια διασταύρωση με ανηφορικό ασφαλτόδρομο δεξιά, πάμε λοξά δεξιά σε στενό τσιμεντόδρομο που οδηγεί στο νεκροταφείο (προσοχή στα σημάδια). Ένας χωματόδρομος συνεχίζει δεξιά από  το νεκροταφείο προς τα κάτω και αμέσως μετά βλέπουμε το καλντερίμι αριστερά να κατηφορίζει μέσα στο δάσος.

Κατηφορίζοντας στο καλντερίμι προς Πλάκα

     Το καλντερίμι κόβεται από δρόμους και ξαναβρίσκουμε τη συνέχειά του σχετικά εύκολα, προσέχοντας και τα σημάδια. Τελικά βγαίνουμε και βαδίζουμε στην άσφαλτο. Παρακάτω υπάρχει διασταύρωση, όπου πάμε αριστερά κατηφορίζοντας και περνάμε από το ξενοδοχείο Εden. 

       Aμέσως μετά την είσοδο του Εden, υπάρχει πινακίδα. Ο δρόμος ευθεία πηγαίνει προς ''Παναγία Φανερωμένη'', απ` όπου συνεχίζει μονοπάτι προς Άγιο Χαράλαμπο και Μπάνικα. Εμείς παίρνουμε το στενό που κατηφορίζει δεξιά προς ''Πλάκα'' και σε λίγα μέτρα γίνεται καλντερίμι. Σε κάποια σημεία διατηρείται το παλιό λιθόστρωτο και σε άλλα είναι ξαναφτιαγμένο, αλλά δυστυχώς όχι με το σωστότερο τρόπο (οι επίπεδες πλάκες που χρησιμοποίησαν μπορεί να γλιστρούν αν είναι βρεγμένες και θέλουν προσοχή). Περνούμε από ένα κιόσκι με πεσμένο στύλο φωτισμού και βγαίνουμε κάτω στην αμμουδιά. Καθώς δεν πηγαίνει αυτοκίνητο εκεί, διατηρεί μια αίσθηση ατόφια, μαγευτική. Η Πλάκα παλιότερα ήταν ερημική, αλλά τώρα το μπαρ του ξενοδοχείου με τις ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες δίνει ζωντάνια το καλοκαίρι, με αντίτιμο όμως ότι παίζει νεανική μουσική στη διαπασών από το πρωί ως το βράδι (ευτυχώς, το συνεχές ντάπα-ντούπα δεν ακούγεται στις άκρες της παραλίας).

Βαδίζοντας στην Πλάκα

         Βαδίζοντας λίγο ακόμα κατά μήκος της παραλίας προς το νότο,  περνούμε τα βραχάκια και βγαίνουμε στον τουριστικό παραλιακό οικισμό του Αη Γιάννη.

ΥΓ. Ευχαριστούμε τον Ανηλιώτη Ρήγα Θερσίτη, που μας έδειξε το μονοπάτι.

Xoρευτό-Αη Γιάννης

Παραλία Αγίων Σαράντα

Απόσταση: 7,6 χλμ.
Διάρκεια: 3-3,5 ώρες
Υψόμετρο: από 0 μ. (Χορευτό)  έως 193 μ. (μέγιστο)
Συνολική ανάβαση/κατάβαση:  420 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, στρόγγυλα πινακιδάκια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Παναγία Φανερωμένη
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc   από το Everytrail

       
                Η διαδρομή αυτή ενώνει τις δύο μεγάλες τουριστικές παραλίες του Ανατολικού Πηλίου, περνώντας και από τρεις ακόμα παραλίες που βρίσκονται στο ενδιάμεσο (Άγιοι Σαράντα, Μπάνικας, Πλάκα). Ωστόσο, δεν είναι εντελώς παραθαλάσσια, αφού φθάνει σε υψόμετρο έως και 193 μέτρων από τη θάλασσα. Το μονοπάτι είναι ανοικτό και σηματοδοτημένο, μπορεί να έχει όμως και κάποια προβλήματα από βλάστηση σε ορισμένα σημεία. Συνιστάται λοιπόν να φορούμε μακριά παντελόνια και να έχουμε μαζί μας ένα κλαδευτήρι για να καθαρίζουμε στο δρόμο μας. Επίσης, πρέπει να έχουμε αυξημένη προσοχή στα κόκκινα σημάδια για να μη χάσουμε κάποιες διασταυρώσεις (ιδανικά, να έχουμε το ίχνος σε GPS).

Άγιοι Σαράντα

             Ξεκινώντας από το κάμπινγκ στο νότιο άκρο της παραλίας του Χορευτού, βαδίζουμε αρχικά στην άσφαλτο που ανηφορίζει. Εδώ το κανονικό παλιό μονοπάτι ακολουθούσε τον χωματόδρομο που φεύγει αριστερά και περνούσε αμέσως κάτω από το κτήμα, στο οποίο τερματίζει ο δρόμος. Το μονοπάτι εκεί έχει όμως καταρρεύσει στα βράχια και είμαστε αναγκασμένοι να περάσουμε παράνομα μέσα από το φράχτη της ιδιοκτησίας. Δυστυχώς ο Δήμος δεν έχει μπορέσει ως τώρα να δώσει λύση στο πρόβλημα. Για να αποφύγουμε αυτήν τη δυσάρεστη δυσκολία λοιπόν, συνεχίζουμε στην άσφαλτο ανηφορικά και στην τρίτη δεξιά στροφή που κάνει, πάμε ευθεία προς τον ξενώνα ''Έναστρον''. Περνούμε δεξιά από τον ξενώνα και συνεχίζουμε ευθεία σε μονοπάτι. Βγαίνουμε σε στενό χωματόδρομο, όπου πάμε για λίγα μέτρα αριστερά και μετά δεξιά, περνώντας αμέσως κάτω από ένα καλύβι που αφήνουμε αριστερά μας. Μετά το καλύβι το μονοπάτι γίνεται σαφές και κατηφορίζει, βγαίνοντας στην άσφαλτο που πάει στην παραλία των Αγίων Σαράντα.

Άγιοι Σαράντα

           Κατεβαίνουμε λοιπόν στη μεγάλη παραλία των Αγίων Σαράντα και τη διασχίζουμε κατά μήκος. Φθάνοντας στην ταβέρνα δίπλα στο βράχο με το άγαλμα, αφήνουμε την παραλία και ανηφορίζουμε σε χωματόδρομο. Σε λίγο έρχεται από αριστερά δρόμος και ενώνεται στην πορεία μας. Mετά από επτακόσια μέτρα και ενώ ο δρόμος έχει κατεύθυνση δυτική, φθάνουμε σε διασταύρωση όπου πάμε αριστερά κατηφορικά σε στενό δρόμο που κατευθύνεται νότια.

Μπάνικας

             Κατηφορίζουμε έντονα σε δύσβατο δρόμο και φθάνοντας σε απότομη δεξιά στροφή του δρόμου, συνεχίζουμε ευθεία στο καθαρισμένο μακρυρραχιώτικο καλντερίμι, το μόνο κομμάτι που απέμεινε άθικτο από την παλιά διαδρομή Μακρυρράχη-Μπάνικας (προσοχή στα σημάδια) και βγαίνουμε κάτω στην κροκαλωτή παραλία του Μπάνικα, στην οποία καταλήγει το Μέγα Ρέμα.

Σπίτι στο Μπάνικα

        Περνούμε το ρέμα από πέτρα σε πέτρα και στην άλλη πλευρά της παραλίας, την ανηλιώτικη, έχουμε δίπλα στη θάλασσα ένα ερειπωμένο σπίτι και πίσω του ένα άλλο ανακαινισμένο. Στην νότια άκρη υπάρχει ένα τρίτο καλύβι-εξοχικό (ημιτελές το 2019 που περάσαμε). 

         Εδώ υπάρχει και δρόμος, τον οποίο ακολουθούμε για λίγο και αμέσως σε διασταύρωση πάμε αριστερά, περνώντας λίγο πάνω από το καλύβι και μπαίνοντας σε κτήμα. Σε διασταυρώσεις που βρίσκουμε, πάμε συνεχώς ανηφορικά, χωρίς να απομακρυνόμαστε πολύ από τη θάλασσα. Στην επάνω άκρη του κτήματος βλέπουμε παλιό χαλασμένο τσιμενταύλακα, τον οποίο ακολουθούμε για λίγα μέτρα και αμέσως βρίσκουμε το μονοπάτι που ανηφορίζει απότομα μέσα στο δάσος-ζούγκλα.      

Δάσος-ζούγκλα πάνω από τον Μπάνικα

 Η βλάστηση σε κάποια σημεία μπορεί να μας ενοχλεί και χρειάζεται να φοράμε μακριά παντελόνια για ν` αποφύγουμε τις γρατζουνιές. Βγαίνουμε σε ελαιώνα και ανηφορίζουμε ευθεία, βαδίζοντας σε δρόμο πλέον, για να φθάσουμε στο ξωκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους.

Άγιος Χαράλαμπος Ανηλίου

            Εκατόν πενήντα μέτρα πιο πέρα, πάνω σε δεξιά ανηφορική στροφή του δρόμου (προσοχή) τον αφήνουμε προς τα αριστερά και βρίσκουμε μονοπάτι μέσα σε πυκνή βλάστηση. Χρειάζεται πολλή προσοχή γιατί η είσοδος του μονοπατιού δε φαίνεται καλά. Κατηφορίζουμε βρίσκοντας κάποια στοιχεία καλντεριμιού, περνούμε ένα ρεματάκι και βγαίνουμε σε άλλο δρόμο, που ακολουθούμε προς τα αριστερά. Μετά από εκατό μέτρα, πάνω σε αριστερή κατηφορική στροφή του δρόμου (προσοχή) ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι-καλντερίμι στα δεξιά. Κατηφορίζοντας συνεχώς, βγαίνουμε τελικά πάλι σε  διασταύρωση χωματόδρομου.

Κατεβαίνοντας στο μονοπάτι προς Φανερωμένη

         Εδώ αξίζει να κάνουμε μια μικρή παράκαμψη παίρνοντας τον κατηφορικό δρόμο προς το ξωκλήσι της Παναγίας Φανερωμένης, που απέχει δέκα λεπτά από το σημείο αυτό. Χτισμένο σε θαλασσόβραχο λίγα μέτρα πάνω από τα κύματα του Αιγαίου, το ξωκλήσι της Φανερωμένης είναι ένα πολύτιμο στολίδι στον παράδεισο του Πηλίου, ένα μέρος για ήσυχη περισυλλογή και απόλαυση ανάμεσα στα βράχια και τη θάλασσα, ένα ποίημα. Δίπλα στο ξωκλήσι υπάρχει πηγούλα που βγάζει λίγο δροσερό νερό από το βράχο.

Παναγία Φανερωμένη

        Ξανανεβαίνοντας πίσω στη διασταύρωση του δρόμου, βαδίζουμε τώρα προς τα νότια (αριστερά όπως ανεβαίνουμε) και μετά από πεντακόσια μέτρα φθάνουμε στην περίφραξη του ξενοδοχείου Eden. Εδώ παίρνουμε το δρομάκι αριστερά που κατηφορίζει προς τη θάλασσα και σε λίγο γίνεται καλντερίμι. Σε κάποια σημεία διατηρείται το παλιό λιθόστρωτο και σε άλλα είναι ξαναφτιαγμένο, αλλά δυστυχώς όχι με τον σωστότερο τρόπο (οι επίπεδες πλάκες που χρησιμοποίησαν μπορεί να γλιστράνε αν είναι βρεγμένες και θέλουν προσοχή). Περνούμε από ένα κιόσκι με πεσμένο στύλο φωτισμού και σύντομα φθάνουμε κάτω στη θαυμάσια παραλία Πλάκα, η οποία, όπως και ο Μπάνικας, ανήκε στο Ανήλιο.

Η Πλάκα το καλοκαίρι

       Καθώς δεν πηγαίνει αυτοκίνητο εκεί, διατηρεί μια αίσθηση ατόφια. Παλαιότερα ήταν ερημική, αλλά τώρα το μπαρ του ξενοδοχείου Eden με τις ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες δίνει ζωντάνια το καλοκαίρι, με αντίτιμο όμως τη δυνατή νεανική μουσική που παίζει από το πρωί μέχρι το βράδι (ευτυχώς, το συνεχές ντάπα-ντούπα δεν ακούγεται στην άλλη άκρη της παραλίας).

Η Πλάκα το χειμώνα

          Βαδίζουμε λοιπόν κατά μήκος της παραλίας προς το νότο, περνούμε πάνω από τα βραχάκια στην άκρη της και βγαίνουμε τέλος στον παραλιακό δρόμο του Αη-Γιάννη.

Κισσός-Μούρεσι-Αη Γιάννης

Απόσταση: 7,8 χλμ.
Διάρκεια: 3 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 2.20')
Υψόμετρο: από 530 μ. (Κισσός) σε 380 μ.(πλατεία Μούρεσι) σε 0 μ.
Σήμανση: πινακίδες, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Μαυρούτσα, Μούρεσι)

Kατεβάστε ίχνος GPS:   H διαδρομή στο Wikiloc     Η διαδρομή στο Everytrail    

        Άλλη μια διαδρομή μεγάλης ομορφιάς στο Ανατολικό Πήλιο, με πολύ καλντερίμι, που μας φέρνει από τον Κισσό στο Μούρεσι και κατόπιν στην τουριστική παραλία του Αη Γιάννη. Από εκεί μπορούμε να επιστρέψουμε στην είσοδο του Κισσού ή και στο Βόλο με το λεωφορείο (www.ktelvolou.gr). Aπό το Μούρεσι, μια άλλη επιλογή είναι να κατηφορίσουμε προς το γραφικό λιμανάκι της Νταμούχαρης.

Tσαγκαράδα-Νταμούχαρη-Αι Γιάννης

Nταμούχαρη

Απόσταση: 4,3 χλμ.
Διάρκεια: 1.45΄ (καθαρός χρόνος πορείας 1.15΄)
Υψόμετρο: Από 480 μ. (Αγία Παρασκευή) σε 0 μ.
Σήμανση: πινακίδες, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (βρύση Αγίας Κυριακής, βρύση Βαϊνά, Νταμούχαρη)

 Kατεβάστε ίχνος GPS:  Η διαδρομή στο Wikiloc   H διαδρομή στο Everytrail

           Σε αυτήν τη διαδρομή, που είναι μια από τις κορυφαίες πορείες στο Πήλιο, κατηφορίζουμε σε καλντερίμι από την Αγία Παρασκευή Τσαγκαράδας στο λιμανάκι της Νταμούχαρης, μέσα σε ένα περιβάλλον μεγάλης φυσικής ομορφιάς, για να καταλήξουμε κατόπιν στη μεγάλη αμμουδερή παραλία Παπά Νερό στον Αι Γιάννη. Εδώ, όπως και στη Νταμούχαρη, μπορούμε να βουτήξουμε στη θάλασσα του Αιγαίου και να φάμε σε μία από τις ταβέρνες που υπάρχουν στην παραλία. Μπορούμε να επιστρέψουμε από τον Αι Γιάννη με λεωφορείο του ΚΤΕΛ (www.ktelvolou.gr) ή με ταξί (6944718863).

            Ξεκινώντας από τη διασταύρωση με την κύρια άσφαλτο της Τσαγκαράδας, στο ύψος της Αγίας Παρασκευής, κατηφορίζουμε αρχικά στον ασφαλτόδρομο. Μετά από εκατό μέτρα, ο δρόμος κάνει στροφή δεξιά και λίγο παρακάτω είναι η πλατεία της Αγίας Παρασκευής με τον περίφημο αιωνόβιο πλάτανο. Εμείς αφήνουμε το δρόμο πάνω στη στροφή, βλέποντας την πινακίδα προς Νταμούχαρη αριστερά και βρίσκουμε το καλντερίμι, που κατηφορίζει ευθεία βορειοανατολικά ανάμεσα στα σπίτια του χωριού.

         Διασχίζουμε δύο φορές την άσφαλτο και συνεχίζουμε σε καλντερίμι. Τη δεύτερη φορά είναι για λίγα μέτρα τσιμεντοστρωμένο, αλλά αποκαλύπτεται ξανά και μας φέρνει σε μνημειακή μαρμάρινη βρύση με κεφαλή λιονταριού. Η σκαλισμένη επιγραφή μας πληροφορεί ότι η βρύση κατασκευάστηκε το 1907 με δαπάνη του Δημητρίου Φοινικόπουλου.

Αγία Κυριακή

        Αμέσως μετά τη βρύση, το καλντερίμι κάνει έναν ελιγμό αριστερά αφήνοντας τσιμεντόδρομο στα δεξιά, και περνάει δίπλα από την εκκλησία της Αγίας Κυριακής. Η μικρή πλατεία με τον πλάτανο πάνω από την εκκλησία είναι άδεια και έρημη. Διασχίζουμε για τρίτη φορά την άσφαλτο και συνεχίζουμε σε εντυπωσιακό φαρδύ καλντερίμι, που κατηφορίζει με ελιγμούς μέσα σε δάσος καστανιάς, για να περάσει ένα ρέμα από τσιμεντένιο γεφυράκι. Εδώ, δίπλα στην κοίτη του ρέματος, υπάρχει η βρύση του Βαϊνά.
       Ανηφορίζοντας, φθάνουμε στη ράχη και μπαίνουμε λοξά σε στενό ασφαλτόδρομο. Σε λίγα μέτρα φθάνουμε στην τοποθεσία Βίγλα. Εδω υπάρχει μικρή πλατεία με ένα πλατάνι και μια βρυσούλα, απ` όπου αγναντεύουμε τη θάλασσα. Συνεχίζουμε για λίγα μέτρα ακόμα ευθεία σε χωματόδρομο και κατόπιν έχουμε διχάλα (προσοχή), όπου o δρόμος φεύγει δεξιά και το καλντερίμι πάει λοξά αριστερά, πλάι σε μια περίφραξη.

Κοιτάζοντας προς το βορρά

         Σε λίγο φθάνουμε σε ξύλινο κιόσκι. Αριστερά υπάρχει μπαλκονάκι με θαυμάσια θέα προς το βορρά μέχρι το Πουρί. Το καλντερίμι αρχίζει να κατηφορίζει πιο έντονα με ζικ ζακ (καγκιόλια) ανάμεσα σε θαμνώδη βλάστηση. Νιώθουμε το θαλασσινό αέρα καθώς πλησιάζουμε ολοένα και ακούμε μέσα στην ησυχία τα κύματα να σκάνε στις βραχώδεις ακτές. Όλες μας οι αισθήσεις  συμμετέχουν στη γιορτή.

Τα  Καγκιόλια

       Κατεβαίνοντας το καλντερίμι, βλέπουμε να φεύγει προς τα δεξιά ένα μονοπάτι, το οποίο πηγαίνει προς Κρυφό Σχολειό-Φακίστρα. Το καλντερίμι έχει προστατευτικό τοιχίο στο πλάι, γιατί η πλαγιά είναι πολύ απότομη. Τελικά φθάνουμε κάτω και περνούμε το Χαλόρεμα από ξύλινο γεφυράκι που πατά σε λιθόκτιστες βάσεις. 

Το γεφύρι στο Χαλόρεμα

      Αμέσως φθάνουμε στην κροκαλωτή παραλία της Νταμούχαρης, κάτω από τα ερείπια του αρχαίου κάστρου (για περισσότερες πληροφορίες, διαβάστε το βιβλίο του Κώστα Λιάπη ''Τα Παλιόκαστρα του Πηλίου'', Βόλος 2010).

Παραλία Νταμούχαρης

      Βαδίζοντας σε πλακόστρωτο, περνούμε αμέσως πάνω από το λιμανάκι, όπου το 2007 γυρίστηκαν σκηνές από την ταινία Mamma mia. Σε μια ταβέρνα μάλιστα, υπάρχουν φωτογραφίες της ιδιοκτήτριας με τη Μέριλ Στριπ.

Λιμανάκι Νταμούχαρης

     Συνεχίζουμε ανάμεσα από σπίτια και ξενώνες και, εκεί όπου το πλακόστρωτο γίνεται τσιμεντόδρομος, βλέπουμε αριστερά το καλντερίμι, το οποίο ανηφορίζει και μας φέρνει στο πάρκινγκ της Νταμούχαρης, εκεί που τερματίζει η άσφαλτος. Βαδίζοντας τώρα στην άσφαλτο, μετά από τριακόσια μέτρα υπάρχει μια βρύση. Στο σημείο αυτό o δρόμος κάνει διχάλα και πάμε δεξιά. Μετά από εκατό μέτρα ακόμα, υπάρχει ξύλινο κιόσκι δίπλα στην άσφαλτο. Εδώ φεύγει τσιμεντόδρομος προς τον ξενώνα ''Κατερίνα'' και το καλντερίμι κατηφορίζει ακριβώς πλάι του από αριστερά. Λίγα μέτρα πιο κάτω, το καλντερίμι συνεχίζει αριστερά από την είσοδο της ''Κατερίνας'' και μας φέρνει σύντομα στη νότια άκρη της παραλίας Παπά Νερό.
       

 Παπά Νερό

         Για επίλογο, θα παραθέσουμε τα λόγια του αείμνηστου Νίκου Χαρατσή:  ''Καλότυχος αυτός που θα βαδίσει αυτό το καλντερίμι. Είναι πολλά τα ευχάριστα ξαφνιάσματα που θα αισθανθεί και είμαι σίγουρος πως τούτη η διαδρομή, όσο μακριά κι αν φύγει από το Πήλιο, θα μείνει άσβεστη θύμηση μέσα στην ψυχή του. Χαρά σ` αυτόν που  σφίγγει το ζωνάρι του κι αρχίζει να κατηφορίζει σε τούτα τα μέρη, που ταίρι τους δεν υπάρχει πουθενά''.