Mηλιές - Ξουρίχτι - Μυλοπόταμος

Πλησιάζοντας στο Μυλοπόταμο

Απόσταση: 12 χλμ.
Διάρκεια: 5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 4.25')
Υψόμετρο: από 380 μ. (Μηλιές) σε 800 μ. (μέγιστο) σε 0 μ. (Μυλοπόταμος)
Συνολική ανάβαση: 460 μ.  Συνολική κατάβαση: 830 μ.
Σήμανση: πινακίδες, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Ξουρίχτι
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc   από το Everytrail

             To πρώτο τμήμα της διαδρομής αυτής είναι ίδιο όπως στην διαδρομή Μηλιές-Τσαγκαράδα. Μετά το ξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου κατηφορίζουμε στο Ξουρίχτι και συνεχίζουμε ακολουθώντας καλντερίμι-μονοπάτι που θα μας φέρει στην περίφημη παραλία του Μυλοποτάμου. Μετά το μπάνιο μπορούμε να φάμε σε μια από τις δύο ταβέρνες που λειτουργούν εκεί (από το Πάσχα μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου). Θα πρέπει να έχουμε φροντίσει για την επιστροφή μας, αφού δεν υπάρχει συγκοινωνία. Θα πρέπει να ξέρουμε ακόμα, ότι το τελευταίο κομμάτι του μονοπατιού από το νταμάρι και κάτω δεν προσφέρει σκιά και χρειάζεται προσοχή όπως κατηφορίζουμε, γιατί έχει πολλές κινούμενες πέτρες.

           Στην επάνω μεριά της πλατείας των Μηλεών βρίσκεται το κτίριο της βιβλιοθήκης, με τη χαρακτηριστική επιγραφή ''ΨΥΧΗΣ ΑΚΟΣ'' (=θεραπεία ψυχής). Αμέσως δίπλα του δεξιά, ανηφορίζει το καλντερίμι προς Λαμπινού-Ξουρίχτι-Τσαγκαράδα, το οποίο και ακολουθούμε. Αμέσως έχουμε αριστερά μας σκεπαστή βρύση και μετά πάμε ευθεία ανατολικά ανάμεσα στα σπίτια του χωριού. Το καλντερίμι κάνει έναν ελιγμό ανηφορίζοντας δίπλα σε πλατάνι, κατόπιν διασχίζει λοξά έναν τσιμεντόδρομο και συνεχίζει στην ίδια κατεύθυνση ανηφορικά. Αγνοούμε διασταυρώσεις με κατηφορικά καλντερίμια ή δρόμους, έχοντας για οδηγό τα κόκκινα σημάδια.

Kαλντερίμι στις Μηλιές

          Λίγο παραπάνω, μπαίνουμε σε τσιμεντόδρομο καθώς αφήνουμε τα τελευταία σπίτια του χωριού και βαδίζουμε ανάμεσα σε κτήματα με μηλιές. Στη δεύτερη αριστερή στροφή που κάνει ο δρόμος, τον αφήνουμε και πάμε δεξιά στο καλντερίμι, πλάι σε τσιμενταύλακα και σωλήνα νερού. Δεξιά μας έχουμε μια σειρά από κυπαρίσσια. Περνούμε ρέμα από τσιμεντένιο γεφυράκι που πατά σε λιθόκτιστες βάσεις και συνεχίζουμε σε ωραίο καλντερίμι-μονοπάτι. Σε λίγο υπάρχει διασταύρωση, όπου η πινακίδα μας υποδεικνύει να πάμε αριστερά ανηφορικά σε φαρδύ μονοπάτι, το οποίο παραπάνω ξαναγίνεται καλντερίμι.

          Βγαίνουμε λοξά σε δρόμο-καλντερίμι και ανηφορίζουμε ευθεία. Σε λίγο διασταυρωνόμαστε με φαρδύτερο δρόμο, τον διασχίζουμε και  συνεχίζουμε στην ίδια κατεύθυνση ανάμεσα σε καστανιές. Αφήνουμε διασταύρωση με δρόμο δεξιά παίρνοντας πλέον κατεύθυνση βόρεια και φθάνουμε σε ξύλινο κιόσκι στην τοποθεσία Κεφαλάς. Εδώ, δεξιά από το κιόσκι κατηφορίζει μονοπάτι για Λαμπινού (δείτε τη διαδρομή Μηλιές-Λαμπινού-παραλία).
           Βαδίζουμε λίγο ακόμα στο δρόμο, ο οποίος κατόπιν τερματίζει και συνεχίζει καλντερίμι, το οποίο μπαίνει μέσα σε ωραίο δάσος από αράδια στην αρχή και μετά κυρίως οξιές, καστανιές και λίγα πλατάνια. Κινούμενοι με γενική κατεύθυνση προς βορράν, περνούμε το Κερασόρεμα και ανηφορίζουμε ομαλά για λίγο ακόμα, μέχρι που φθάνουμε στο μέγιστο υψόμετρο των 790 μέτρων. Αυτό το κομμάτι μέσα στο δάσος είναι υποβλητικό και θαυμάσιο, δε θέλεις να τελειώσει.

Καλντείμι σε μαγευτικό δάσος οξιάς

          Το καλντερίμι μας αρχίζει πλέον να κατηφορίζει (αγνοούμε δυο ανηφορικά μονοπάτια στα δεξιά) και φθάνουμε σε ξύλινο γεφυράκι στο ρέμα Βαρσάμη. Μετά το γεφύρι, βγαίνουμε πια από το δάσος και μπαίνουμε σε ανηφορικό αγροτικό δρόμο, μέσα στον οποίο κάπου κάπου διακρίνονται τμήματα καλντεριμιού. Στη συνέχεια, το καλντερίμι φεύγει δεξιά από το δρόμο. Βαδίζουμε τώρα σε μακία βλάστηση, περνούμε δίπλα από ένα-δύο κτήματα και τελικά βγαίνουμε σε τριπλή διασταύρωση αγροτικών δρόμων.

            Εμείς ακολουθούμε τον μεσαίο δρόμο και σε λίγα μέτρα έχουμε δίπλα δεξιά μας το ταπεινό ξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου, όπου θα κάνουμε μια στάση. Κατόπιν συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο για εκατόν πενήντα μέτρα και πάνω σε αριστερή ανηφορική στροφή (προσοχή), τον αφήνουμε  και πάμε δεξιά, κατηφορίζοντας ελαφρά σε καλντερίμι. Σε τριάντα μέτρα υπάρχει διασταύρωση, όπου πάμε δεξιά στο φαρδύ μονοπάτι προς Ξουρίχτι. Αφήνουμε δεξιά μας μια δεξαμενή νερού και κατηφορίζουμε ευθεία σε πυκνή βλάστηση (που χρειάζεται καθάρισμα) περνώντας δίπλα σε ένα σπίτι που είναι δεξιά μας. Το καλντερίμι βγαίνει σε τσιμεντόδρομο που διασχίζει το χωριό και σε λίγο φθάνουμε στη μικρή πλατεία με τη βρύση. Μικρό και φτωχό ήταν πάντα το Ξουρίχτι, χτισμένο σε τόπο πετρώδη και άγονο. Όμως η θέα από πολλά σημεία προς τις απότομες πλαγιές που καταλήγουν στο Αιγαίο είναι εκπληκτική.

Ξουρίχτι

            Συνεχίζουμε στο δρόμο και, λίγο παρακάτω, προτιμούμε να πάρουμε το καλντερίμι λοξά αριστερά από την εκκλησία, κατηφορίζοντας παράλληλα με το δρόμο. Βγαίνουμε πάλι στο δρόμο στο τελείωμα μιας στροφής που κάνει, τον διασχίζουμε λοξά και συνεχίζουμε στην ίδια κατεύθυνση σε πλακόστρωτο, που περνά από την εκκλησία των Αγίων Πάντων, με ευρεία θέα προς το νότο. Κατηφορίζουμε έντονα στη συνέχεια σε τσιμεντόδρομο, αφήνουμε δεξιά μας μια βίλα και σε αριστερή στροφή που κάνει ο δρόμος πάμε ευθεία μπαίνοντας στο μονοπάτι, που έχει κατά τόπους στοιχεία καλντεριμιού.

Στο μονοπάτι κάτω από τους Αγίους Πάντες

         Βγαίνουμε στον κύριο δρόμο, όπου πάμε δεξιά για λίγο και μετά παίρνουμε τον κατηφορικό ασφαλτόδρομο, με πινακίδα προς ξενοδοχείο ''Φάρος''. Το παλιό μονοπάτι πήγαινε παράλληλα, λίγα  μέτρα πιο δεξιά, όμως με τη διαπλάτυνση του δρόμου έχει τώρα αποκοπεί. Ο δρόμος κάνει δεξιά στροφή και εκατό μέτρα πιο κάτω πάμε αριστερά, σε στενό δρόμο που περνά μέσα από ένα νταμάρι. Στο τέρμα του ξαναβρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού. Εδώ η είσοδος του μονοπατιού είναι απότομη και χρειάζεται να σκαφτούν δυο-τρία σκαλοπάτια στο χώμα για να διευκολύνουν την κάθοδο. Κατεβαίνουμε έχοντας αριστερά μας τη ρεματιά του Μυλοποτάμου, μάλιστα σε ένα σημείο περνάμε λίγα μέτρα μακριά από το γκρεμό, που φέρνει δέος αν σταθούμε στην άκρη του. Δεξιά στο βάθος φαίνεται το μοναστήρι της Λαμπηδώνας.

          Περνάμε πάνω από εγκαταλελειμμένους ελαιώνες και συναντάμε και λίγο καλντερίμι. Τελικά βγαίνουμε στο πρόσφατα χτισμένο ιδιωτικό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου (το έχτισε ο Αχιλλέας Λεωνίδας, ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Φάρος) και  κατηφορίζουμε πλέον σε δρόμο. Πληροφοριακά, αν τυχόν θέλουμε να πάμε προς τις παραλίες Λημνιώνα και Λαμπινού θα πάρουμε το δρόμο προς την αντίθετη κατεύθυνση (ανηφορικά) και μετά στη διασταύρωση αριστερά.

Η ρεματιά του Μυλοποτάμου

          Λίγο παρακάτω, εκεί που ο δρόμος κάνει δεξιά στροφή πηγαίνοντας προς το ξενοδοχείο, εμείς παίρνουμε το σηματοδοτημένο μονοπάτι αριστερά και βγαίνουμε κάτω στη ρεματιά, την οποία περνούμε από ξύλινο γεφυράκι. Ανηφορίζουμε είτε από το παλιό καλντερίμι είτε από τα τσιμεντένια σκαλοπάτια που είναι λίγο πιο πέρα (στο εκκλησάκι) και βγαίνουμε αμέσως κάτω από την ταβέρνα. Τα σκαλοπάτια, που -σύμφωνα με την αναμνηστική επιγραφή- κατασκευάστηκαν από το 751 Τάγμα Μηχανικού το 1961, μας φέρνουν εν τέλει κάτω στην εκπληκτική παραλία του Μυλοποτάμου, στην οποία μόλις βουτήξουμε, ξεχνούμε αμέσως οποιαδήποτε κούραση ή δυσκολία είχαμε για να φτάσουμε ως εδώ.

Παραλία Μυλοποτάμου

Χάνια - Προφήτης Ηλίας - Μακρυρράχη

Απόσταση: 8,5 χλμ.
Διάρκεια: 4 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 3,5 ώρες)
Υψόμετρο: από 1200 μ. (Χάνια) σε 320 μ. (Μακρυρράχη)
Συνολική ανάβαση: 40 μ. Συνολική κατάβαση: 895 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Κατεβάστε ίχνος GPS:  από το Wikiloc   από το Everytrail

         Το καλντερίμι που πήγαινε από τα Χάνια προς τη Μακρυρράχη ήταν για χρόνια κλεισμένο και ξεχασμένο.  Την άνοιξη του 2015 όμως, καθαρίστηκε και σηματοδοτήθηκε με τη συνεργασία του ΕΟΣ Βόλου και του Συλλόγου Μακρυρραχιωτών, και έτσι η θαυμάσια αυτή διαδρομή είναι  πλέον ανοικτή και διαθέσιμη σε όλους. Yπάρχει όμως και άλλη διαδρομή από Χάνια προς Μακρυρράχη  (Μονοπάτι των Καταρρακτών), που διανοίχθηκε το 2016 και ακολουθεί το Μεγάλο Ρέμα λίγο νοτιότερα, περνώντας από εντυπωσιακούς καταρράκτες και βάθρες. Έτσι, μπορεί κάποιος να ενώσει τις δύο σε μια κυκλική διαδρομή με επιστροφή. Μπορεί κανείς ακόμα να συνεχίσει περπατώντας από Μακρυρράχη προς το Ανήλιο και μετά στον Αη Γιάννη, ή (από άσφαλτο κυρίως) προς Αγίους Σαράντα-Χορευτό.

         Το πρώτο μέρος, με καλντερίμι σε υπέροχο δάσος οξιάς, είναι κοινό με τη διαδρομή Χάνια-Ζαγορά μέχρι το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία (1,5 ώρα). Στη συνέχεια βαδίζουμε σε αγροτικό δρόμο μέχρι το ξωκλήσι των Αγίων Αναργύρων (1,5 ώρα) και το τελευταίο κομμάτι μέχρι την πλατεία του χωριού γίνεται σε ωραίο μονοπάτι-καλντερίμι (1 ώρα). Στην πλατεία θα βρούμε εστιατόρια σε λειτουργία και μπορούμε να επιστρέψουμε στα Χάνια με το απογευματινό λεωφορείο στις 17.15' (www.ktelvolou.gr). Μπορούμε ακόμη να συνεχίσουμε κατηφορίζοντας για μια ώρα ακόμα προς τις παραλίες των Αγίων Σαράντα και του Χορευτού (οι διαδρομές αυτές θα περιγραφούν προσεχώς).

To καλντερίμι στο δάσος οξιάς

       Ξεκινούμε από το χάνι του Κοκκίνη (πρώην Θεοδώρου) στον κεντρικό δρόμο των Χανίων και, βλέποντας την πινακίδα, ανηφορίζουμε στην άσφαλτο που πάει στο ξενοδοχείο Πηλέας, το οποίο βρίσκεται λίγα μέτρα πιο πάνω. Από την άκρη του πάρκινγκ του Πηλέα φεύγει ένας χωματόδρομος ελαφρά ανηφορικός, ενώ παράλληλα δίπλα του στα δεξιά υπάρχει άλλος, μη χρησιμοποιούμενος δρόμος.  Αυτόν το δεύτερο δρόμο ακολουθούμε, ο οποίος σε πενήντα μέτρα τερματίζει και αμέσως βρίσκουμε το καλντερίμι, μόλις περάσουμε ένα ρεματάκι. Σε λίγο βγαίνουμε σε μικρό πλάτωμα, όπου παλαιότερα έκαναν κάρβουνα. Εδώ έρχεται λοξά από αριστερά και ένας χωματόδρομος. Στην άλλη άκρη του πλατώματος ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι σε αρίστη κατάσταση, φαρδύ και καθαρό, να κατηφορίζει μέσα στο δάσος οξιάς. Στο βάθος βλέπουμε τις πίστες του σκι στις Αγριόλευκες.

Κορυφή Αγριόλευκες (1470 μ.)

         Κατεβαίνοντας, συναντούμε την άσφαλτο και τη διασχίζουμε για να ξαναβρούμε το καλντερίμι από την άλλη πλευρά. Αυτό θα γίνει δέκα φορές, καθώς οι κορδέλες του δρόμου κόβουν το καλντερίμι, και βρίσκουμε τη συνέχεια  απέναντι ή λίγο αριστερότερα. Τη δεκάτη φορά που θα συναντήσουμε την άσφαλτο, βαδίζουμε για λίγο προς τα αριστερά και βλέπουμε την είσοδο για το ήσυχο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία. Εδώ είναι κατάλληλο μέρος για μια στάση. 

Προφήτης Ηλίας Μακρυρράχης

          Από τον Προφήτη Ηλία συνεχίζει στενός χωματόδρομος, που κατηφορίζει ομαλά με κατεύθυνση βορειοανατολική. Παρακάτω ενώνεται με φαρδύτερο δρόμο, στον οποίο βαδίζουμε μέχρι να βγούμε στην άσφαλτο (τα τελευταία μέτρα είναι τσιμεντοστρωμένα). Μετά την κλειστή στροφή (φουρκέτα) που κάνει η άσφαλτος, βρίσκουμε στενό αγροτικό δρόμο αριστερά και τον ακολουθούμε μέχρι που ξαναβγαίνουμε στην άσφαλτο. Εδώ τη διασχίζουμε λοξά, καθώς διατηρείται απέναντι ένα μικρό κομμάτι του μονοπατιού που κόβει δρόμο. Από την κάτω μεριά ξαναδιασχίζουμε την άσφαλτο και συνεχίζουμε πάλι σε αγροτικό δρόμο, περνώντας πλάι από μια δεξαμενή. Παρακάτω, κάνουμε δεξιά περνώντας ένα αυλάκι νερού και ξαναβγαίνουμε στην άσφαλτο.

             Εδώ πλέον έχουμε φτάσει στο Καράβωμα. Μπροστά μας είναι η διασταύρωση του κύριου δρόμου, που αριστερά πάει προς Ζαγορά και δεξιά προς Μακρυρράχη. Μόλις λίγα μέτρα πριν τη διασταύρωση αυτή, πάμε δεξιά και βαδίζουμε σε στενότερο δρόμο ανάμεσα σε παλιά κτίρια-αποθήκες, που χρησίμευαν στη μεταφόρτωση των εμπορευμάτων (ο αμαξιτός δρόμος από Καράβωμα προς Μακρυρράχη έγινε λίγο μετά το 1950, και μέχρι τότε οι μεταφορές γίνονταν με τα ζώα από το καλντερίμι).

Παλιά αποθήκη στο Καράβωμα

        Σε διχάλα παίρνουμε τον αριστερό κλάδο. Πιο πέρα ο δρόμος στενεύει και τελικά τερματίζει σε ανεγειρόμενη οικοδομή. Λίγα μέτρα πριν την οικοδομή, βλέποντας τα σημάδια πάμε λοξά δεξιά παράλληλα με ένα τσιμεντένιο αυλάκι, και αμέσως μετά αφήνουμε το αυλάκι και κατεβαίνουμε δεξιά σε κτήμα, μέσα στο οποίο βαδίζουμε. Δεξιά μας έχουμε τη μεγάλη ρεματιά ''Μέγα ρέμα'' και στην απέναντι πλαγιά βλέπουμε εντυπωσιακά το Ανήλιο.
        Ο δρόμος μέσα από το κτήμα βγαίνει πιο κάτω στην άσφαλτο, την οποία ακολουθούμε για λίγο. Περνούμε προσκυνητάρι και εκατό μέτρα πιο πέρα ανεβαίνουμε ευθεία σε στενό πλακόστρωτο προς την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Εδώ θα κάνουμε μια στάση για ξεκούραση.
         Συνεχίζουμε σε χωματόδρομο που ξαναβγαίνει στην άσφαλτο. Μετά από εκατό μέτρα φεύγει δρόμος αριστερά. Από το σημείο αυτό έχουμε θαυμάσια θέα προς τη Ζαγορά.

Θέα προς τη Ζαγορά

          Εμείς όμως εδώ δεν πάμε αριστερά, αλλά δεξιά (προσοχή), παρατηρώντας το στύλο με το πινακιδάκι, και κατηφορίζουμε σε στενό δρόμο που γίνεται μονοπάτι, κάνει έναν ελιγμό και συνεχίζει ευθεία  καλντερίμι ανάμεσα σε καστανιές.

        Παρακάτω υπάρχουν καλαμιές, διασχίζουμε δρόμο και κατηφορίζουμε κάπως απότομα σε σκαλοπάτια σκαμμένα στο χώμα. Το καλντερίμι πιο κάτω βγαίνει λοξά σε δρόμο, στον οποίο βαδίζουμε για πενήντα μέτρα και μόλις αρχίσει ν`ανηφορίζει ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι στα δεξιά (προσοχή).

Πλησιάζοντας στη Μακρυρράχη. Μπροστά μας απέναντι το Ανήλιο

    Το ωραίο καλντερίμι κατηφορίζει συνεχώς και αρχίζουμε να συναντούμε τα πρώτα σπίτια της Μακρυρράχης. Τελικά βγαίνουμε σε τσιμεντόδρομο, ο οποίος σε λίγο κατεβαίνει και τερματίζει στον κύριο  δρόμο, αμέσως πάνω από την πλατεία του χωριού.  

Πλατεία Μακρυρράχης

Μακρινίτσα - Βένετο

Θέα από τη μονή Σουρβιάς προς τη δύση

Απόσταση: 26 χλμ.
Διάρκεια: καθαρός χρόνος πορείας 9 ώρες, με τις στάσεις 10,5 ώρες
Υψόμετρο: από 620 μ. (Μακρινίτσα) σε 970 μ. (μέγιστο) σε 170 μ. (Βένετο)
Συνολική ανάβαση: 1334 μ. Συνολική κατάβαση: 1720 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, κάποιες πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή:  μονή Φλαμουρίου

Ελέγχθηκε: Μάιος 2024 
Κατεβάστε ίχνος GPS:  από το Wikiloc   από το Everytrail

          Aυτή είναι μια μεγάλη διάσχιση στο Βόρειο Πήλιο, η μεγαλύτερη πορεία που μπορεί να κάνει κανείς από χωριό σε χωριό στο βουνό των Κενταύρων. Περνούμε από το πέτρινο γεφύρι της Λέσχιανης και από τα μοναστήρια Σουρβιάς και Φλαμουρίου. Στη διαδρομή μας έχουμε ποικιλία βλάστησης (πουρνάρια, μακία, δρύες, οξιές και αράδια). Το ομορφότερο τμήμα της είναι σίγουρα το υπέροχο δάσος οξιάς ανάμεσα στα μοναστήρια Σουρβιάς και Φλαμουρίου.
      H διαδρομή συνιστάται να πραγματοποιηθεί από Μάιο μέχρι Σεπτέμβριο, ξεκινώντας οπωσδήποτε νωρίς το πρωί. Λόγω της μεγάλης της διάρκειας, απευθύνεται σε ορειβάτες δοκιμασμένους σε μακρές πορείες.  Πάντως, η διαδρομή θα μπορούσε να είναι μικρότερη κατά 3 χλμ. και μία ώρα, αν ξεκινούσαμε από την Κάτω Κερασιά (το κομμάτι από την Κάτω Κερασιά μέχρι τη Λέσχιανη φαίνεται εδώ). Στο Βένετο υπάρχει δυνατότητα διαμονής (Apartments Veneto).

       Από την πλατεία της Μακρινίτσας, ανηφορίζουμε στο καλντερίμι πίσω από την εκκλησία κατευθυνόμενοι αρχικά ανατολικά και σε διασταύρωση που έχει πινακίδα προς αρχοντικό Κοίλια πάμε αριστερά επάνω (ευθεία πηγαίνει προς την εκκλησία της Παναγίας).  Στην επόμενη διασταύρωση καλντεριμιών παραπάνω, πάμε δεξιά σε στενότερο καλντερίμι δίπλα σε παλιά βρυσούλα χωρίς νερό και ανηφορίζουμε συνεχώς (αν πάμε ευθεία, θα βγούμε στο νεκροταφείο και ακολουθώντας μετά τσιμεντόδρομο θα φθάσουμε επίσης στη διασταύρωση πιο πάνω). Περνάμε από δεύτερη χτιστή βρύση πάλι χωρίς νερό και σε διασταυρώσεις διαλέγουμε πάντα την πιο ανηφορική.

Μακρινίτσα

      Τελικά βγαίνουμε σε τσιμεντόδρομο στην επάνω άκρη του χωριού, όπου πάμε αριστερά και αμέσως στη διασταύρωση δεξιά ανηφορικά (εδώ έρχεται και ο τσιμεντόδρομος από το νεκροταφείο). Σε λίγα μέτρα, βρίσκουμε δίπλα σε δέντρο με κόκκινο σημάδι το μονοπάτι που ανηφορίζει με ελιγμούς και βγαίνει παραπάνω σε φουρκέτα του δρόμου, όπου υπάρχει και προσκυνητάρι που έχει απεριόριστη θέα στον ορίζοντα.

Συνεχίζουμε ευθεία βόρεια στο δρόμο, αφήνουμε δεξιά μας κτίσμα του υδραγωγείου (απ` όπου φεύγει το μονοπάτι για Προφήτη Ηλία-Τρανό Ίσωμα) και αριστερά μας καλύβι-αποθήκη. Λίγο μετά το καλύβι, προσέχοντας αριστερά για τα κόκκινα σημάδια, αφήνουμε το δρόμο και μπαίνουμε σε μονοπάτι, που περνά το μικρό ρέμα της Πατωσιάς και αμέσως μετά το ρέμα  πάμε δεξιά προς βορράν. Το μονοπάτι, που έχει και στοιχεία καλντεριμιού σε ορισμένα σημεία του, ανηφορίζει με ελιγμούς ανάμεσα στα πουρνάρια και πιο πέρα βγαίνει λοξά σε αγροτικό δρόμο που ακολουθούμε προς βορράν. Σε κάθετη διασταύρωση διασχίζουμε εγκάρσια άλλον αγροτικό δρόμο και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε με κατεύθυνση βορειοδυτική σε ένα ομαλό ύψωμα που είναι μπροστά μας. Το μονοπάτι εδώ είναι κάπως δυσδιάκριτο, αλλά μας βοηθούν τα κόκκινα σημάδια.

Κάνοντας μια ομαλή καμπύλη στην αριστερή πλαγιά του υψώματος, αρχίζουμε να κατηφορίζουμε. Στη ράχη που φαίνεται μπροστά μας προς βορράν, ξεχωρίζουν δύο μεγάλα πουρνάρια, ψηλά σα δέντρα. Προς τα εκεί κατευθύνεται η πορεία μας, στην τοποθεσία αυτή που λέγεται ''Παναγιάς Πουρνάρι''. Βγαίνουμε λοξά σε αγροτικό δρόμο και τον ακολουθούμε, ώσπου να φθάσουμε σε ποτίστρα δίπλα σε νερόλακκο (σουβάλα). Από εκεί ανηφορίζουμε στην πετρώδη πλαγιά σε ασαφές μονοπάτι. Σύντομα φθάνουμε στη ράχη, αφήνουμε δεξιά μας στα είκοσι μέτρα το ένα δέντρο-πουρνάρι και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε, περνώντας δίπλα από το δεύτερο στα αριστερά μας. Εδώ υπάρχουν και άλλα ανεπτυγμένα πουρνάρια και το μονοπάτι είναι πιο σαφές.

       Τελικά βγαίνουμε λοξά σε δρόμο, που αμέσως φθάνει σε ποτίστρα στη θέση “Της νύφης το μνήμα”. Μπροστά από την ποτίστρα περνά ο δρόμος που πηγαίνει από τον Άγιο Ονούφριο προς τις πηγές Καλιακούδα και Ξεράκια. Λίγο δεξιότερα βρίσκεται ένα μαντρί. Διασχίζουμε το δρόμο και ανηφορίζουμε σε μονοπάτι, που αρχικά είναι ασαφές. Βοηθούμενοι όμως από τα κόκκινα σημάδια, σύντομα μπαίνουμε σε σαφές μονοπάτι που κατηφορίζει ομαλά βορειοδυτικά ανάμεσα από πουρνάρια. Σε ένα σημείο παρακάτω περνάμε πολύ κοντά στην άκρη από την απότομη πλαγιά της μεγάλης ρεματιάς της Καλιακούδας που έχουμε στα δεξιά μας.

Θέα προς τη ρεματιά της Καλιακούδας. Στο βάθος μόλις διακρίνεται η μονή Σουρβιάς

       Τελικά, με πορεία σχεδόν δυτική, βγαίνουμε στο μεγάλο ξέφωτο της Λούτσας, δίπλα σε ένα μαντρί. Δεξιά μας βρίσκεται μια σουβάλα και αριστερά ένα μοναχικό χαρακτηριστικό δέντρο, ενώ λίγο πιο πέρα υπάρχει και ένα αλώνι με τριγωνομετρικό κολονάκι (υψόμετρο 692 μ.). Στο βάθος φαίνεται η λίμνη Κάρλα. Εδώ διασταυρωνόμαστε με τη διαδρομή Φυτόκο-Λαγωνίκα-Πουρί, που πηγαίνει προς τα βορειοανατολικά.
        Βαδίζουμε μέσα στο ξέφωτο προς τα βορειοδυτικά περνώντας δίπλα σε ένα παλιό πηγάδι, και στην άλλη άκρη βρίσκουμε το μονοπάτι, που φαίνεται σαν νεροφάγωμα στην αρχή. Κατηφορίζοντας, συναντούμε τμήματα καλντεριμιού και τελικά φθάνουμε στο τρίτοξο γεφύρι της Λέσχιανης, το ένα από τα τέσσερα γεφύρια της ρεματιάς της Καλιακούδας, γκρεμισμένο δυστυχώς από τις φοβερές πλημμύρες το φθινόπωρο του 2023.

Το γεφύρι της Λέσχιανης πριν γκρεμιστεί

        Mετά το γεφύρι, σε πέντε λεπτά φθάνουμε στον μικρό οικισμό της Λέσχιανης με την εκκλησία της Παναγίας που και αυτή έπαθε σημαντικές ζημιές και είναι κατεδαφιστέα. Η βρύση δίπλα στο μεγάλο πλατάνι έχει χρονολογία 1888, αλλά δεν τρέχει πια νερό. Εδώ μπαίνουμε σε χωματόδρομο ανηφορίζοντας ελαφρά. Δεξιά μας φεύγει ανηφορικός δρόμος που πάει προς τη μονή Σουρβιάς. Εμείς πάμε ευθεία και σε λίγα μέτρα στη γωνία της περίφραξης στρίβουμε αριστερά και βαδίζουμε σε φαρδύ μονοπάτι που αρχίζει να ανηφορίζει μπαίνοντας σε δάσος με δρυς.

Δρυοδάσος πηγαίνοντας προς τη Σουρβιά

        Ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια και τελικά φθάνουμε στην (κλειδωμένη) είσοδο του μοναστηριού της Σουρβιάς. Aφιερωμένη στην Αγία Τριάδα, χτίστηκε τον 16ο αιώνα από τον Όσιο Διονύσιο τον εν Ολύμπω και  αργότερα είχε ηγούμενο τον άγιο Γεράσιμο τον Νέο. Το 1878 η μονή κάηκε μετά από μάχη ανάμεσα σε Έλληνες επαναστάτες και Τούρκους, ενώ το 1943 λειτουργούσε αντάρτικο τυπογραφείο μέσα στο καθολικό. Σήμερα η Σουρβιά, χωρίς μοναχούς πλέον, υπάγεται στη μονή Φλαμουρίου. Εργασίες αναστήλωσης βρίσκονται σε εξέλιξη.

Μονή Σουρβιάς

         Μετά την απαραίτητη στάση για ξεκούραση αλλά και για να απολαύσουμε τη θαυμάσια θέα προς νότο και δύση, ανηφορίζουμε από την ανατολική πλευρά της μονής και βρίσκουμε μονοπάτι που κατευθύνεται προς βορράν, μπαίνοντας σε δάσος με δρύες και οξιές. Παραπάνω βγαίνουμε σε ξέφωτο και συνεχίζουμε προς την ίδια κατεύθυνση σε δάσος οξιάς, ακολουθώντας τα πυκνά κόκκινα σημάδια.

           Μετά από αρκετή πορεία σε πολύ ωραίο μονοπάτι, βγαίνουμε σε δρόμο που ανοίχτηκε για υλοτομία. Φθάνοντας σε μικρό πλάτωμα, ο δρόμος στρίβει δεξιά, αλλά το μονοπάτι συνεχίζει ευθεία για λίγο και βγαίνουμε σε φαρδύτερο δρόμο που έρχεται από την Άνω Κερασιά και πάει προς Κοκκινόγεια και Οβριό-Πουρί. Διασχίζουμε το δρόμο συνεχίζοντας στο μονοπάτι και σύντομα ξαναβγαίνουμε στο δρόμο. Σε λίγα μέτρα υπάρχει διασταύρωση, όπου πάμε δεξιά (βορειοανατολικά). Μετά από πενήντα μέτρα, προσέχοντας αριστερά μας, βλέπουμε στον όχθο του δρόμου με κόκκινο σημάδι και πινακιδάκι τη συνέχεια του μονοπατιού.

Βαδίζοντας μέσα στο δάσος της οξιάς

         Ακολουθώντας πάντα τα κόκκινα σημάδια, τελικά βγαίνουμε σε πηγή νερού πάνω σε φαρδύ μονοπάτι-καλντερίμι, το οποίο κατηφορίζοντας σε λίγα λεπτά μας φέρνει στην μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Φλαμουρίου.  Xτισμένο στα τέλη του 16ου αιώνα από τον όσιο Συμεών, είναι από τα λίγα εναπομείναντα λειτουργούντα μοναστήρια (έχει τέσσερις μοναχούς), όπου δεν πηγαίνει αυτοκίνητο και ηλεκτρικό δίκτυο. Συνεχίζει ν` ακολουθεί το αγιορείτικο τυπικό και έτσι είναι άβατο για τις γυναίκες, οι οποίες θα περιμένουν έξω, όμως μπορεί να προσφέρει φιλοξενία σε μικρό αριθμό ανδρών επισκεπτών. Εργασίες αναστήλωσης βρίσκονται σε εξέλιξη και εδώ.

Μονή Φλαμουρίου

                                                               Από την είσοδο της μονής συνεχίζουμε στο φαρδύ μονοπάτι που σε λίγο αρχίζει να κατηφορίζει (αγνοούμε ανηφορικές διασταυρώσεις δεξιά) και να εμφανίζει τμήματα καλντεριμιού.  Αφήνουμε δεξιά μας κίτρινη μεταλλική πινακίδα που σηματοδοτεί διακλάδωση προς κορυφή Κορομπλιά- μνημείο Αλφόνς. Παρακάτω φθάνουμε σε νέα διασταύρωση με πινακίδα, όπου ευθεία μπροστά συνεχίζει μονοπάτι προς τον αρσανά Αγίου Νικολάου και τη θάλασσα. Εμείς στρίβουμε αριστερά, κατηφορίζουμε για να περάσουμε το ρέμα και βαδίζουμε ομαλά ευθεία στην απέναντι πλαγιά, μέχρι που φθάνουμε στο Πετριάλο, ένα ανοιχτό πετρωτό πλάτωμα με θέα προς τη θάλασσα. Το κομμάτι του μονοπατιού από το ρέμα μέχρι το Πετριάλο δυστυχώς το πήρε ο δρόμος που ανοίχτηκε για υλοτομία.
         Συνεχίζοντας στο σηματοδοτημένο μονοπάτι, κατηφορίζουμε ξανά για να περάσουμε μια μεγάλη άγρια ρεματιά, το Κακόρεμα. Ανηφορίζουμε σε καλντερίμι στην απέναντι πλαγιά περνώντας δίπλα σε ερειπωμένο καλυβάκι. Βαδίζοντας στη ράχη, σε ένα σημείο δεξιά φεύγει μονοπάτι που πάει σε ένα μαντρί (προσοχή). Το κύριο μονοπάτι κατόπιν μπαίνει σε πυκνό δάσος με αράδια, μέχρι που τελικά βγαίνει σε χωματόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε προς τα αριστερά και σε δέκα λεπτά φθάνουμε στο Βένετο. Η πλατεία του χωριού, όπου θα βρούμε εστιατόριο σε λειτουργία (τηλ. 6974907595 ή 6989612016) είναι στη δεξιά πλευρά του δρόμου κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια.

Βένετο

Kαλά Νερά - Μηλιές (κυκλική)

Βγάζοντας φωτογραφίες στον καταρράκτη του Μπελεγρίνου

Απόσταση: 11,8 χλμ.
Διάρκεια: 5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 4 ώρες)
Υψόμετρο: από 0 μ. (Καλά Νερά) σε 385 μ. (πλατεία Μηλεών)
Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 405 μ.
Σήμανση: κόκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Μηλιές
Κατεβάστε ίχνος GPS:  από το Wikiloc   από το Everytrail

        Σ` αυτήν την κυκλική διαδρομή, ξεκινούμε από την παραλία των Καλών Νερών και ανηφορίζουμε μέχρι την πλατεία των Μηλεών από το κύριο καλντερίμι. Κατόπιν, επιστρέφουμε από ανατολικότερη διαδρομή, που ακολουθεί την πορεία του Μηλιώτικου ρέματος μέχρι τη θάλασσα. Είναι μια πορεία με πολλά σημεία υψηλής φυσικής ομορφιάς, που είναι στα καλύτερά της την άνοιξη, όταν το ρέμα κατεβάζει αρκετό νερό και οι ελαιώνες που διασχίζουμε  είναι ανθισμένοι. 

       Τόσο οι Μηλιές, όσο και τα Καλά Νερά είναι τουριστικοί προορισμοί και έχουν ξενοδοχεία, εστιατόρια και καφενεία που λειτουργούν όλο το χρόνο, όπως επίσης και τακτική συγκοινωνία με το Βόλο (www.ktelvolou.gr).

          Ξεκινούμε λοιπόν από την παραλία των Καλών Νερών, από το σημείο όπου βρίσκεται η ταμπέλα της στροφής των λεωφορείων δίπλα σε περίπτερο και βαδίζουμε στον ασφαλτόδρομο κάθετα προς τη θάλασσα. Σε λίγο βγαίνουμε στον κύριο δρόμο και τον ακολουθούμε για εκατό μέτρα προς τα δεξιά (ανατολικά). Φθάνουμε σε διασταύρωση με χωματόδρομο αριστερά, όπου υπάρχει ταμπέλα προς ''Αργυραίικα''.  Στη διασταύρωση υπάρχουν λίγα κυπαρίσσια. Σε λίγα μέτρα έχουμε νέα διασταύρωση, όπου πάμε δεξιά σε στενό τσιμεντόδρομο, παράλληλο με την άσφαλτο, που μας οδηγεί στο νεκροταφείο των Καλών Νερών. Μετά το νεκροταφείο συνεχίζει χωματόδρομος. Σε εκατό μέτρα ο δρόμος στρίβει ομαλά αριστερά μπαίνοντας σε ελαιώνα. Μετά από λίγα μέτρα (προσοχή), πάμε λοξά δεξιά μέσα στον ελαιώνα και αμέσως βρίσκουμε το καλντερίμι, που διατηρείται σε καλή κατάσταση και ανηφορίζει ομαλά στη ράχη.

Ανηφορίζοντας προς τις Μηλιές

            Παραπάνω μπαίνουμε λοξά δεξιά σε χωματόδρομο, τον οποίο ακολουθούμε για εκατό μέτρα και κατόπιν βρίσκουμε τη συνέχεια του καλντεριμιού στα αριστερά. Βαδίζοντας ανάμεσα σε ελαιόδεντρα, βλέπουμε στη ράχη απέναντι τις Μηλιές. Στα δεξιά μας έχουμε το Μηλιώτικο ρέμα και αρχίζουμε να ακούμε τον ήχο του νερού που κυλάει, χειμώνα-καλοκαίρι. Διασχίζουμε το  ρέμα από τσιμεντένιο γεφυράκι και ανηφορίζουμε με ζιγκ ζάγκ την πλαγιά σε υπέροχο καλντερίμι, συναντώντας τα πρώτα σπίτια του χωριού στη συνοικία Γυφτακαίικα.

Το καλντερίμι στα Γυφτακαίικα

            Λίγο πιο πάνω βγαίνουμε στην άσφαλτο, που αριστερά οδηγεί σε εκατό μέτρα στο σταθμό του τρένου. Τη διασχίζουμε και ανεβαίνουμε έχοντας δεξιά μας την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.  Ανηφορίζοντας συνεχώς, περνάμε δίπλα από το ερειπωμένο σπίτι του μακεδονομάχου Κώστα Γαρέφη και πάμε δεξιά περνώντας ένα γεφυράκι. Αφού περάσουμε και από το σπίτι του Δανιήλ Φιλιππίδη, ενός από τους δασκάλους της σχολής των Μηλεών μαζί με τον Ανθιμο Γαζή και το Γρηγόριο Κωνσταντά, φθάνουμε τελικά στην πλατεία του χωριού, με την πολύ αξιόλογη εκκλησία των Ταξιαρχών. Eδώ θα κάνουμε οπωσδήποτε μια στάση.

Πλατεία Μηλεών

            Αρχίζουμε τώρα την επιστροφή προς τα Καλά Νερά. Από την πλατεία των Μηλεών κατηφορίζουμε στο κύριο καλντερίμι που πάει προς Σταθμό-Καλά Νερά.  Μετά από πενήντα μέτρα, υπάρχει διασταύρωση καλντεριμιών με πινακίδα, όπου εδώ πάμε αριστερά στην οδό Φιλιππίδη. Στο σπίτι που βρίσκεται στη γωνία γεννήθηκε ο Δανιήλ Φιλιππίδης, ένας από τους δασκάλους της ιστορικής Σχολής των Μηλεών. Κατηφορίζουμε στο ωραίο καλντερίμι, περνούμε από τη βρύση του Ανθίμου Γαζή (χωρίς νερό) και σε λίγο φθάνουμε στην ωραία εκκλησία αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.

Άγιος Κωνσταντίνος

        Περνούμε μέσα από τον περίβολο του ναού και βγαίνοντας στην άσφαλτο που πάει για το σταθμό, τη διασχίζουμε και συνεχίζουμε σε πλακόστρωτο-καλντερίμι, περνώντας δίπλα από το τελευταίο σπίτι του χωριού. Αριστερά μας πολύ κοντά είναι η άσφαλτος Βόλου-Μηλεών.
         Λίγο πιο κάτω διασχίζουμε άλλο στενό δρόμο που πάει προς το νεκροταφείο του χωριού. Αριστερά μας είναι συγκρότημα εξοχικών κατοικιών. Το καλντερίμι συνεχίζει δεξιά από το συγκρότημα να κατηφορίζει μέσα σε τούνελ από βλάστηση, και παρακάτω (προσοχή) φθάνοντας κοντά στην άσφαλτο, φαίνεται να κάνει δεξιά στροφή και περνώντας δίπλα από το ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου τερματίζει στο δρόμο. Ακριβώς στο σημείο αυτό της δεξιάς στροφής (προσοχή) υπάρχει διασταύρωση. Το δικό μας καλντερίμι συνεχίζει ευθεία μπροστά, και μετά τον πρόσφατο καθαρισμό του (Δεκέμβριος 2015) είναι πλέον ανοικτό και βατό και το ακολουθούμε. Βγαίνουμε λοξά στην άσφαλτο, τη διασχίζουμε και συνεχίζουμε ευθεία απέναντι.

Τούνελ από βλάστηση

          Το καλντερίμι σε λίγο διασχίζει ξανά την άσφαλτο. Λίγο παρακάτω έχουμε διασταύρωση καλντεριμιών. Ένας κλάδος στρίβει αριστερά, πηγαίνοντας προς το γεφύρι του Τσιποκάλαμου και τη Μπούφα. Δεξιά λίγο παρακάτω στενό λιθόστρωτο οδηγεί σε λίγα μέτρα στο μικρό ξωκλήσι της Γεννήσεως της Θεοτόκου, πνιγμένο ανάμεσα στην οργιώδη βλάστηση. Εμείς συνεχίζουμε ευθεία προς τα κάτω στο φαρδύ καλντερίμι και κατεβαίνουμε στην κοίτη της Μηλιώτικης ρεματιάς.

Το Μηλιώτικο ρέμα

      Περνούμε το ρέμα πατώντας από πέτρα σε πέτρα. Στην απέναντι όχθη συνεχίζει μονοπάτι-καλντερίμι παράλληλα με το ρέμα ανάμεσα σε ελαιόδεντρα. Σε λίγο κατεβαίνουμε από μονοπάτι μέσα στο ρέμα, καθώς μια κατολίσθηση έχει παρασύρει εδώ το καλντερίμι, και βαδίζουμε για πενήντα μέτρα μέσα στην κοίτη, ώσπου φθάνουμε σε μια βρύση-ποτίστρα στη δεξιά όχθη. Εδώ βρίσκουμε τη συνέχεια του καλντεριμιού, που συνεχίζει παράλληλα με το ρέμα.

Βαδίζοντας στο δρόμο δίπλα στο ρέμα του Μπελεγρίνου

      Τελικά βγαίνουμε λοξά σε αγροτικό δρόμο, που συνεχίζει να ακολουθεί τη δεξιά όχθη του ρέματος,ώσπου συναντούμε τον κύριο δρόμο Βόλου-Τσαγκαράδας. Η περιοχή αυτή, όπου εκβάλλει το Μηλιώτικο ρέμα, ονομάζεται Μπελεγρίνος. Διασχίζουμε την άσφαλτο και συνεχίζουμε ευθεία σε αγροτικό δρόμο δίπλα στο ρέμα (από δεξιά ή αριστερά, δεν έχει διαφορά), μέχρι που φθάνουμε στη θάλασσα, δίπλα στο στρατόπεδο παραθερισμού που υπάρχει εδώ (ΚΑΑΥ). Βαδίζοντας στον παραλιακό δρόμο προς τα δεξιά, φθάνουμε σε λίγο πίσω στο σημείο απ` όπου ξεκινήσαμε.

Καλά Νερά

Bόλος - Ανεμούτσα - Αγριά

Απόσταση: 11,6 χλμ.
Διάρκεια: 3,5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 3.10')
Υψόμετρο: από 20 μ. (αρχή) σε 394 μ. (μέγιστο) σε 0 μ. (Αγριά)
Συνολική ανάβαση: 503 μ. Συνολική κατάβαση: 506 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια
Πάσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Κατεάστε ίχνος GPS:  από το Wikiloc   από το Everytrail 

     

           Η διαδρομή αυτή γίνεται ως επί το πλείστον σε χωματόδρομο, αλλά περνά από αρκετά ενδιαφέροντα σημεία. Η αρχή είναι στο Εθνικό Στάδιο Βόλου. Δίπλα από τους Προσκόπους ανηφορίζει μονοπάτι στο λόφο της Γορίτσας μέσα σε δάσος από πεύκα. Ανηφορίζοντας  διασχίζουμε δύο φορές την άσφαλτο, στην οποία βγαίνουμε τελικά λοξά και φθάνουμε στην εκκλησία της Παναγίας Γορίτσας, πάνω από το εργοστάσιο τσιμέντου της ΑΓΕΤ Ηρακλής. Η θέα από την κορυφή του λόφου είναι εκπληκτική. Στη γύρω περιοχή βρίσκονται τα ερείπια ελληνιστικής πόλης του 4ου αιώνος π.Χ. που εγκαταλείφθηκε λίγα χρόνια μετά την ίδρυσή της και δεν ξέρουμε ούτε το όνομά της.

Θέα του Βόλου από τη Γορίτσα

      Ανατολικά από την εκκλησία αφήνουμε το δρόμο και κατηφορίζουμε σε μονοπάτι, το οποίο παρακάτω βγαίνει σε χωματόδρομο στον οποίο βαδίζουμε προς τα βορειοανατολικά, περνώντας κάτω από τα ερείπια ενός προμαχώνα της αρχαίας οχύρωσης. Λίγο πιο πέρα, ο δρόμος φράζεται από κλειδωμένη πόρτα και περνούμε μέσα από άνοιγμα που υπάρχει. Εκεί όπου ο δρόμος φαίνεται να στρίβει δεξιά, πάμε ευθεία σε μονοπάτι και σύντομα ξαναβγαίνουμε σε δρόμο. Κινούμαστε στο ανώτερο όριο του παλιού νταμαριού του εργοστασίου τσιμέντων που έχει δενδροφυτευθεί. Από το τέρμα του δρόμου συνεχίζουμε ευθεία για λίγο σε μονοπάτι και μετά πάλι σε δρόμο. Στη διασταύρωση παίρνουμε τον δεξιότερο τσιμεντόδρομο που ανηφορίζει προς τα νοτιοανατολικά. Σε νέα διασταύρωση πάμε ευθεία.

Πάνω από το εργοστάσιο τσιμέντου

       Ανηφορίζοντας έντονα στον τσιμεντόδρομο, περνάμε πάνω από το εργοστάσιο, το οποίο βλέπουμε πανοραμικά. Πιο πέρα βαδίζουμε ομαλά σε χωματόδρομο, στον οποίο διακρίνουμε κάπου κάπου τμήματα καλντεριμιού. Περνάμε από μια ποτίστρα δίπλα σε παλιά χτιστή στέρνα χωρίς νερό. Τελικά φθάνουμε σε διασταύρωση με πινακίδα. Ο κατηφορικός δρόμος δεξιά πηγαίνει προς Αγριά και συντομεύει τη διαδρομή κατά είκοσι λεπτά. Εδώ προτιμήσαμε να πάμε ευθεία για να φθάσουμε μέχρι το εξωκλήσι των Αγίων Ταξιαρχών λίγο πιο πάνω στην Ανεμούτσα (η βρύση εκεί δεν έχει νερό), απ' όπου ακολουθήσαμε το κατηφορικό μονοπάτι-καλντερίμι με τα κόκκινα σημάδια, που μας βγάζει παρακάτω σε μια στροφή του προαναφερθέντος δρόμου που πάει προς Αγριά. Ακολουθούμε το δρόμο για διακόσια μέτρα, μέχρι που φθάνουμε σε προσκυνητάρι διπλα σε κυπαρίσσι (προσοχή). Εδώ πάμε δεξιά ομαλά σε δρόμο ανάμεσα στα ελαιόδεντρα, περνάμε το ρέμα και αμέσως φθάνουμε στο εγκαταλελειμμένο μοναστηράκι των Ταξιαρχών. Το καθολικό είναι σε καλή κατάσταση μετά από ανακαίνιση που έχει γίνει, όμως τα υπόλοιπα κτίρια και κελλιά έχουν καταρρεύσει.

Moνή Ταξιαρχών Ανεμούτσας

          Αφήνουμε το παλιό μοναστηράκι ξανά στη μοναξιά και την ησυχία του και ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια, βαδίζοντας σε μονοπάτι που αρχίζει να κατηφορίζει στη δεξιά πλαγιά της ρεματιάς. Μπροστά μας βλέπουμε την Αγριά και τη θάλασσα. Το μονοπάτι έχει κάποια απότομα περάσματα που ίσως ενοχλήσουν άτομα με υψοφοβία, χωρίς όμως να δημιουργούν ουσιαστικό πρόβλημα.

Κατεβαίνοντας το μονοπάτι στη ρεματιά

        Παρακάτω από γιδόστρατα βγαίνουμε σε ελαιώνα, περνούμε το ρέμα και συναντούμε πάλι τον κύριο τσιμεντόδρομο. Σε διασταύρωση με καθρέπτη, όπου ο κύριος δρόμος στρίβει αριστερά, εμείς πάμε δεξιά σε στενότερο δρόμο. Έχοντας στα δεξιά μας το ρέμα, κατηφορίζουμε ομαλά. Περνούμε από τη βρύση του ''Γιάννη'' (χωρίς νερό) και παρακάτω έχουμε αριστερά μας το δημοτικό σχολείο. Στη συνέχεια βαδίζουμε στην οδό Πορφυρογένη και τελικά φθάνουμε στην παραλία της Αγριάς, δίπλα στο δημαρχείο και σε μικρή μαρμάρινη βρύση που υπάρχει εκεί.