Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2014

Χάνια-Ανήλιο-Αη Γιάννης

Η παραλία Πλάκα στον Αη Γιάννη
Απόσταση: 12,1 χλμ.
Διάρκεια: 4,5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 3,5 ώρες)
Υψόμετρο: από 1170 μ. (Χάνια) σε 0 μ. (Αη Γιάννης)
Συνολική ανάβαση: 31 μ.  Συνολική κατάβαση: 1170 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, λίγες πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Ανήλιο
Kατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc   από το Everytrail



          Το Ανήλιο έχει το δικό του μονοπάτι προς τα Χάνια, το οποίο περνά από τα ''Ψηλά Κοτρώνια'', από τη βόρεια πλαγιά της κορυφής Αγριγίδι. Ευτυχώς, διατηρείται ακόμα μεγάλο μέρος του μέσα στο δάσος οξιάς και καστανιάς. Φθάνουμε από τα Χάνια στο χωριό σε τρεις ώρες περίπου, και κατόπιν συνεχίζουμε να κατηφορίζουμε για μια ώρα ακόμα σε ωραίο καλντερίμι προς τη θαυμάσια παραλία Πλάκα του Αη Γιάννη, που ήταν το βασικό επίνειο του χωριού (το άλλο ήταν ο Μπάνικας).  Από κεί μπορούμε να επιστρέψουμε με το απογευματινό λεωφορείο στις 17.30΄ (καλοκαιρινά δρομολόγια, ελέγξτε στο www.ktelvolou.gr). Στον Αη Γιάννη υπάρχουν ξενοδοχεία και ταβέρνες ανοικτά όλο το χρόνο, όπως επίσης και στο Ανήλιο τη θερινή περίοδο.
      Από τα Χάνια ανηφορίζουμε για το χιονοδρομικό κέντρο και στο δεύτερο πάρκινγκ στρίβουμε αριστερά προς Κισσό. Περνούμε τη βάση των λιφτ Η αρχή της πορείας μας βρίσκεται στη βάση των λιφτ. Βαδίζουμε στην άσφαλτο και μετά από μισό χιλιόμετρο περίπου φεύγει λοξά αριστερά από την άσφαλτο ένας χωματόδρομος και τον ακολουθούμε. Προσέχοντας στα δεξιά μας, βρίσκουμε παρακάτω  με τα κόκκινα σημάδια ένα τμήμα του μονοπατιού, το οποίο στη συνέχεια ξαναβγαίνει στο δρόμο. Μετά από ακόμα εκατό μέτρα, πάμε λοξά δεξιά σε δευτερεύοντα δρόμο και αμέσως αριστερά μπαίνουμε στο μονοπάτι, που κατηφορίζει μέσα στο πυκνό δάσος οξιάς. Λίγο πιο πέρα βλέπουμε από κάτω μας μια μεγάλη ανοικτή στέρνα.
Μονοπάτι στο δάσος οξιάς
         Κατηφορίζοντας προς τα βορειοανατολικά, πιο πέρα βγαίνουμε στο δρόμο πάνω σε διασταύρωση και ακολουθούμε το στενότερο αριστερό κλάδο. Αυτός μας οδηγεί σε πλάτωμα που λέγεται ''Στάλος''. Εδώ αφήνουμε το δρόμο βλέποντας τα σημάδια, πάμε μέσα στο πλάτωμα και βρίσκουμε απέναντι τη συνέχεια του μονοπατιού. Η κατεύθυνση είναι σταθερά βορειοανατολική.
  Βαδίζουμε για αρκετό διάστημα σχεδόν ισοϋψώς, βρίσκουμε και λίγο καλντερίμι, μέχρι που φτάνουμε στην τοποθεσία ''Ψηλά Κοτρώνια'' σε υψόμετρο 950 μέτρων. Εδώ το μονοπάτι αρχίζει πλέον να κατηφορίζει. Στην πορεία μας συναντούμε το δρόμο και βαδίζουμε κατά διαστήματα σ` αυτόν μέχρι να ξαναβρούμε διαδοχικά τη συνέχεια του μονοπατιού προσέχοντας τα κόκκινα σημάδια.
Η Μακρυρράχη, όπως φαίνεται από το δρόμο που βαδίζουμε
         Παρακάτω βαδίζοντας στο δρόμο έχουμε αριστερά ένα καλύβι-αποθήκη σε κτήμα με μηλιές (προσοχή). Εδώ, βλέποντας το κόκκινο βέλος, κατηφορίζουμε το δρόμο μέσα στο κτήμα και στην κάτω άκρη του κτήματος βρίσκουμε το καλντερίμι, που συνεχίζει να κατηφορίζει μέσα σε καστανιές. Λίγο πιο κάτω όμως, το καλντερίμι-μονοπάτι φθάνοντας σε ένα ρεματάκι χάνεται στην άλλη όχθη μέσα σε άγρια βλάστηση με αγκάθια και είναι αδιάβατο. Έτσι αναγκαστικά, λίγα μέτρα πριν φτάσουμε στο αδιέξοδο, κάνουμε μια παράκαμψη προς τα δεξιά, ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια (προσοχή). Πάμε δεξιά, μπαίνουμε σε ένα τυφλό αγροτικό δρόμο και μετά ακολουθούμε τον τσιμεντόδρομο κατηφορικά.
Θέα της Μακρυρράχης κατεβαίνοντας 
       Συνεχίζουμε στο δρόμο που παρακάτω πάει ομαλά, αποφεύγοντας ένα άλλο δύσβατο τμήμα του παλιού μονοπατιού. Τελικά κατεβαίνουμε κάτω στην κύρια άσφαλτο δίπλα στο τελευταίο σπίτι του χωριού, στην οποία βαδίζουμε προς τα δεξιά. Λίγο μετά το βενζινάδικο, προσέχοντας αριστερά μας βρίσκουμε εύκολα το φαρδύ καλντερίμι που μας κατεβάζει στην πλατεία του Ανηλίου, όπου δεσπόζει η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, χτισμένη το 1728. Μέχρις εδώ, χρειαστήκαμε περίπου τρεις ώρες πορείας από τη βάση των λιφτ.
Πλατεία Ανηλίου
        Κάτω από την πλατεία περνά ασφαλτόδρομος και τον ακολουθούμε, διασχίζοντας το χωριό με κατεύθυνση προς τη θάλασσα. Έχοντας πλέον βγει από το χωριό, αμέσως μετά από μια διασταύρωση με ανηφορικό ασφαλτόδρομο δεξιά, πάμε λοξά δεξιά σε στενό τσιμεντόδρομο που οδηγεί στο νεκροταφείο (προσοχή στα σημάδια). Ένας χωματόδρομος συνεχίζει δεξιά από  το νεκροταφείο προς τα κάτω και αμέσως μετά βλέπουμε το καλντερίμι αριστερά να κατηφορίζει μέσα στο δάσος.
Κατηφορίζοντας στο καλντερίμι προς Πλάκα
     Το καλντερίμι κόβεται από δρόμους και ξαναβρίσκουμε τη συνέχειά του σχετικά εύκολα, προσέχοντας και τα σημάδια. Τελικά βγαίνουμε και βαδίζουμε στην άσφαλτο. Παρακάτω υπάρχει διασταύρωση, όπου πάμε αριστερά κατηφορίζοντας και περνάμε από το ξενοδοχείο Εden. 
       Aμέσως μετά την είσοδο του Εden, υπάρχει πινακίδα. Ο δρόμος ευθεία πηγαίνει προς ''Παναγία Φανερωμένη'', απ` όπου συνεχίζει μονοπάτι προς Άγιο Χαράλαμπο και Μπάνικα. Εμείς παίρνουμε το στενό που κατηφορίζει δεξιά προς ''Πλάκα'' και σε λίγα μέτρα γίνεται καλντερίμι. Σε κάποια σημεία διατηρείται το παλιό λιθόστρωτο και σε άλλα είναι ξαναφτιαγμένο, αλλά δυστυχώς όχι με το σωστότερο τρόπο (οι επίπεδες πλάκες που χρησιμοποίησαν μπορεί να γλιστρούν αν είναι βρεγμένες και θέλουν προσοχή). Περνούμε από ένα κιόσκι με πεσμένο στύλο φωτισμού και βγαίνουμε κάτω στην αμμουδιά. Καθώς δεν πηγαίνει αυτοκίνητο εκεί, διατηρεί μια αίσθηση ατόφια, μαγευτική. Η Πλάκα παλιότερα ήταν ερημική, αλλά τώρα το μπαρ του ξενοδοχείου με τις ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες δίνει ζωντάνια το καλοκαίρι, με αντίτιμο όμως ότι παίζει νεανική μουσική στη διαπασών από το πρωί ως το βράδι (ευτυχώς, το συνεχές ντάπα-ντούπα δεν ακούγεται στις άκρες της παραλίας).
Βαδίζοντας στην Πλάκα
         Βαδίζοντας λίγο ακόμα κατά μήκος της παραλίας προς το νότο,  περνούμε τα βραχάκια και βγαίνουμε στον τουριστικό παραλιακό οικισμό του Αη Γιάννη.

ΥΓ. Ευχαριστούμε τον Ανηλιώτη Ρήγα Θερσίτη, που μας έδειξε το μονοπάτι.

Σάββατο 16 Αυγούστου 2014

Πήλιο: Μυθολογία και Ιστορία

     
Πήλιο, θέα προς νότον από την κορυφή Σχιτζουράβλι (1450 μ.)
         

Εισαγωγή
         Το Πήλιο είναι μια ξεχωριστή περίπτωση ανάμεσα στα ελληνικά βουνά. Παρ`ότι δεν είναι ιδιαίτερα ψηλό (η ψηλότερη κορυφή του, ο Πουριανός Σταυρός, έχει υψόμετρο 1624 μέτρα), λόγω της γεωγραφικής του θέσεως πιάνει πολλά χιόνια το χειμώνα. Ως αποτέλεσμα, έχει πολλά νερά και άρα αυξημένες δυνατότητες για ανθρώπινη εγκατάσταση: είναι το πιο πυκνοκατοικημένο βουνό της Ελλάδας, όμως παραμένει κατάφυτο, όπως ήταν και στην αρχαιότητα: ο Ησίοδος το ονομάζει υλήεν (δασωμένο) και ο Όμηρος εινοσίφυλλον (με φύλλα που σείονται). Καθώς η χερσόνησος του Πηλίου βρέχεται ταυτοχρόνως από τον Παγασητικό κόλπο και το Αιγαίο, βουνό και θάλασσα βρίσκονται πάντοτε πολύ κοντά.  Δεν πρέπει να υπάρχουν πολλά άλλα χιονοδρομικά κέντρα όπως αυτό του Πηλίου, που ν` απέχουν μόνο 3 ώρες πορείας από την παραλία.
Πήλιο, παραλία Παπά Νερό στον Αη Γιάννη
      O συνδυασμός βουνού και θάλασσας, ιστορίας και μυθολογίας, φυσικής ομορφιάς και παραδοσιακής αρχιτεκτονικής (αρχοντικά, μοναστήρια, γεφύρια, βρύσες, καλντερίμια) μαζί με τις υποδομές για καλοκαιρινό και χειμερινό τουρισμό αλλά και την εγγύτητα με ένα σύγχρονο αστικό κέντρο (την πόλη του Βόλου), όλα αυτά είναι που κάνουν το Πήλιο μοναδικό. Αν βρισκόταν σε κάποια πιο οργανωμένη χώρα της Ευρώπης, θα είχε από καιρό καθιερωθεί διεθνώς ως κορυφαίος προορισμός εναλλακτικού τουρισμού. Ενδεικτικά, το πλήθος των πεζοπορικών διαδρομών του είναι τέτοιο, ώστε μπορεί κανείς να περπατά κάθε μέρα σε άλλη διαδρομή και μετά από τρεις μήνες να μην έχουν ακόμα εξαντληθεί τα περιθώρια. Παραθαλάσσιες ή ορεινές, ευθύγραμμες ή κυκλικές, μέσα σε πυκνά δάση οξιάς, καστανιάς και βελανιδιάς ή χαμηλότερα σε μεσογειακή βλάστηση, ελαιώνες και οπωρώνες, με διάρκεια από μία μέχρι έντεκα ώρες, το Πήλιο έχει διαδρομές για όλους και για όλα τα γούστα. Το μόνο που δεν έχει, είναι η αλπική ζώνη σε μεγάλο υψόμετρο. Χιονοδρομία, αναρρίχηση, διάσχιση φαραγγιών, σπηλαιολογία, ιππασία, ποδηλασία βουνού, κανό-καγιάκ, καταδύσεις, ιστιοπλοΐα, βοτανολογία-μανιταρολογία, οι δυνατότητες για εναλλακτικό τουρισμό είναι πάρα πολλές.
Νότιο Πήλιο, κατηφορίζοντας στο καλντερίμι Λαύκος-Μηλίνα

                                                                        Μυθολογία
        Τρεις κύριες μυθολογικές ιστορίες σχετίζονται με το Πήλιο: ο μύθος των Κενταύρων, του Ιάσονος με την Αργοναυτική εκστρατεία και των γάμων του Πηλέως με την Θέτιδα.
       Οι Κένταυροι ήταν μυθολογικά όντα που ζούσαν στο Πήλιο, μισοί άνθρωποι από τη μέση και πάνω και μισοί άλογα. Είχαν χαρακτήρα άγριο και πρωτόγονο, βίαιο, παρορμητικό και φιλήδονο. Ζούσαν σε σπηλιές και κυνηγούσαν άγρια ζώα οπλισμένοι με πέτρες και ξύλα. Η Κενταυρομαχία, αγαπημένο θέμα παραστάσεων στους αρχαιοελληνικούς ναούς, αναφέρεται στη συμπλοκή και εξολόθρευση των Κενταύρων, όταν στο γάμο του βασιλέως των Λαπιθών Πειρίθου με την Ιπποδάμεια, οι μεθυσμένοι Κένταυροι προσπάθησαν ν` αρπάξουν τη νύφη και τις άλλες γυναίκες για να τις βιάσουν. Στην ιστορία αυτή οι αρχαίοι Έλληνες έβλεπαν συμβολικά την επικράτηση του ανθρώπινου πολιτισμού επάνω στα πρωτόγονα, ζωώδη ένστικτα.
Κενταυρομαχία (μετώπη του Παρθενώνα, Βρετανικό Μουσείο)
          Όμως, δεν ήταν όλοι οι Κένταυροι ίδιοι. Ο Κένταυρος Χείρων, γιος του Κρόνου και της νύμφης Φιλύρας ήταν ειρηνικός, σοφός δάσκαλος και μύστης. Γνώριζε τα μυστικά της φύσης και των τεχνών, της ιατρικής και των βοτάνων, της μουσικής, αστρολογίας και της μαντικής. Στη σπηλιά όπου ζούσε στο Πήλιο έγινε παιδαγωγός-δάσκαλος πολλών ηρώων, ανάμεσά τους οι Ασκληπιός, Αχιλλέας, Ιάσων και Πηλέας.
Κένταυρος Χείρων

            Πατέρας του Ιάσονος ήταν ο Αίσων, βασιλεύς της Ιωλκού. Όταν ο αδελφός του ο Πελίας του άρπαξε τη βασιλεία, ο Αίσων εμπιστεύθηκε τον ανήλικο γιό του στον Κένταυρο Χείρωνα για να τον προστατέψει και να τον διδάξει. Μετά από κάποια χρόνια, ενήλικος πια, ο Ιάσων αποφάσισε να γυρίσει στην Ιωλκό για ν` αντιμετωπίσει τον σφετεριστή του θρόνου του πατέρα του. Στο δρόμο, περνώντας τον ορμητικό ποταμό Άναυρο, έχασε το ένα του σανδάλι. Ένας χρησμός προειδοποιούσε τον Πελία να φυλάγεται από τον ''μονοσάνδαλο''. Έτσι μόλις αντίκρισε τον Ιάσονα, δήλωσε ότι δεν είχε αντίρρηση να του παραδώσει το θρόνο, αρκεί να έφερνε πίσω το χρυσόμαλλο δέρας. Αυτό, δώρο του Φρίξου στον βασιλιά Αιήτη, βρισκόταν στο βασίλειο της Κολχίδος στον Εύξεινο Πόντο, όπου το φύλαγε ένας ακοίμητος δράκος στην ιερή βελανιδιά του Άρεως. Ο Ιάσων δέχτηκε την πρόκληση και ανέθεσε στο ναυπηγό Άργο την κατασκευή του πλοίου για το μεγάλο ταξίδι.
H νέα Αργώ στο λιμάνι του Βόλου
         Στο λιμάνι των Παγασών κοντά στην Ιωλκό, απ` όπου ξεκίνησε η Αργώ, μαζεύτηκαν όλοι οι ήρωες, η ''ντριμ τιμ'' της μυθικής εποχής. Μεταξύ άλλων: Ηρακλής, Θησέας, Ορφέας, Κάστωρ και Πολυδεύκης (οι Διόσκουροι), Πηλέας, Λαέρτης, Αμφιάραος, Μελέαγρος, Ζήτης και Κάλαϊς (φτερωτοί γιοι του Βορέα), Άργος, Φιλοκτήτης, Τελαμών...ο κατάλογος είναι μακρύς. Μόνη γυναίκα ανάμεσα στους Αργοναύτες -και αυτή αμφίβολη- αναφέρεται η Αταλάντη.
      Aφού απάλλαξαν στη Θράκη τον μάντη Φινέα από τις Άρπυιες (θηλυκά πτερωτά τέρατα που του άρπαζαν την τροφή), ζήτησαν τη βοήθειά του για να περάσουν από τις τρομερές Συμπληγάδες πέτρες στα στενά του Βοσπόρου, που έκλειναν απότομα και τσάκιζαν ό,τι περνούσε ανάμεσά τους. Ο Φινέας τους συμβούλεψε να δοκιμάσουν αφήνοντας πρώτα ένα περιστέρι. Αν αυτό περνούσε, έπρεπε να κωπηλατήσουν με όλη τους τη δύναμη για να περάσουν κι αυτοί. Αν χανόταν, τότε κάθε προσπάθεια ήταν καταδικασμένη και έπρεπε να γυρίσουν πίσω. Το περιστέρι πέρασε, χάνοντας μόνο ένα φτερό από την ουρά του. Αμέσως μετά πέρασε κι η Αργώ με μια μικρή ζημιά στην πρύμνη, κι από τότε οι Συμπληγάδες έμειναν ακίνητες.
        Όταν οι Αργοναύτες έφθασαν στην Κολχίδα, ο Αιήτης ζήτησε από τον Ιάσονα να ζέψει τους ταύρους που του είχε δωρίσει ο Ήφαιστος, οι οποίοι είχαν χάλκινες οπλές και έβγαζαν φωτιά από τα ρουθούνια τους, για να οργώσει ένα χωράφι και να σπείρει δόντια του δράκου. Με τη βοήθεια της μάγισσας κόρης του Αιήτη, της Μήδειας, που τον ερωτεύτηκε και τον άλειψε με ένα μαγικό υγρό που τον έκανε άτρωτο για μια μέρα, ο Ιάσων έζεψε τους ταύρους και έσπειρε τα δόντια του δράκου. Η Μήδεια τον προειδοποίησε επίσης ότι απ` αυτά θα φύτρωναν οπλισμένοι πολεμιστές. Ρίχνοντας πέτρες ανάμεσά τους για να τους μπερδέψει, τους έκανε ν` αλληλοσκοτωθούν. Με τα μάγια της Μήδειας κοίμισε το δράκο, πήρε το χρυσόμαλλο δέρας από την ιερή βελανιδιά, κατόρθωσε να ξεφύγει απ` τον Αιήτη και επέστρεψε μετά από πολλές ακόμα περιπέτειες στην Ιωλκό.
Ο Ιάσων παίρνει το χρυσόμαλλο δέρας
       Ο μύθος της Αργοναυτικής εκστρατείας αντανακλά τις δυσκολίες και τους κινδύνους που αντιμετώπιζαν οι πρώτοι ριψοκίνδυνοι θαλασσοπόροι, που έφθαναν μέχρι τον Εύξεινο Πόντο με τα πλοία τους, δημιουργώντας πλούτο με το εμπόριο και την ανταλλαγή των αγαθών. Ο μύθος αυτός ξανάζησε στη σύγχρονη εποχή: το 2004-2006 κατασκευάστηκε στο Βόλο μια πεντηκόντορος, αντίγραφο της Αργούς με εργαλεία και τεχνικές της αρχαιότητας, που ταξίδεψε το 2008 μέχρι τους Αγίους Σαράντα στην Αδριατική και την επομένη χρονιά έφθασε στην αρχαία Κολχίδα, στο Μπατούμι της σημερινής Γεωργίας.
Η νέα Αργώ  
          O τελευταίος μύθος έχει να κάνει με τον Πηλέα, γιο του Αιακού και βασιλέα των Μυρμηδόνων, ο οποίος έδωσε και το όνομά του στο Πήλιο. Αυτός με την προτροπή του Διός παντρεύτηκε μια θαλάσσια θεότητα (Νηρηίδα),  την Θέτιδα.  Ο Ζευς είχε τον χρησμό ότι ο γιος της Θέτιδος θα γινόταν δυνατότερος από τον πατέρα του και ήθελε οπωσδήποτε να την παντρέψει με θνητό, για να μην τυχόν απειληθεί η εξουσία του. Με τη συμβουλή λοιπόν του θεού Πρωτέως, ο Πηλεύς πήγε και την παραμόνεψε σε μια θαλασσοσπηλιά και, όταν αυτή ανύποπτη βγήκε από τη θάλασσα, την άρπαξε σφιχτά. Για να του ξεφύγει αυτή μεταμορφώθηκε σε λιοντάρι, φωτιά, φίδι και στο τέλος σε σουπιά και του τίναξε το μελάνι της. Βλέποντας η Θέτις ότι με τίποτα δεν θα την άφηνε, τελικά του παραδόθηκε.
Ο Πηλέας αρπάζει τη Θέτιδα
         Οι γάμοι τους έγιναν στο Πήλιο, στη σπηλιά του Κενταύρου Χείρωνος. Όλοι οι θεοί ήταν καλεσμένοι, εκτός από την καβγατζού θεά Έριδα. Αυτή, χολωμένη, για να εκδικηθεί έριξε ανάμεσα στους καλεσμένους ένα χρυσό μήλο, που είχε την επιγραφή ''τη καλλίστη'' (''στην ομορφότερη''). Όπως ήταν αναμενόμενο, Ήρα, Αθηνά και Αφροδίτη άρχισαν να μαλώνουν για το ποια έπρεπε να το πάρει και ζήτησαν από τον Δία ν` αποφασίσει. Αυτός, φοβούμενος το θυμό των δυο χαμένων, όρισε αντ`  αυτού κριτή στο διαγωνισμό θεϊκής ομορφιάς τον Πάρι, γιο του βασιλιά της Τροίας Πριάμου. Οι τρεις θεές, αφού λούστηκαν στην πηγή της Ίδης στην Κρήτη, εμφανίστηκαν στολισμένες μπροστά στο νεαρό πρίγκηπα και παρουσίασαν η καθεμία τα δώρα της: η Ήρα εξουσία και πλούτη, η Αθηνά αρετή και σοφία. Η  Αφροδίτη όμως του προσέφερε τον έρωτα της Ωραίας Ελένης, συζύγου του Μενελάου, της ωραιότερης γυναίκας πάνω στη γη. Ο Πάρις φυσικά έδωσε το μήλο στην Αφροδίτη και η απόφαση αυτή έμελλε να προκαλέσει τον Τρωικό Πόλεμο.
H κρίσις του Πάριδος
        Γιος του Πηλέως και της Θέτιδος ήταν ο μέγιστος των ηρώων, ο Αχιλλεύς. Η μητέρα του, γνωρίζοντας από χρησμό ότι το παιδί της έμελλε να δοξαστεί πολύ μα και να πεθάνει πρόωρα, για να τον κάνει άτρωτο τον βούτηξε στα νερά της Στυγός (του ποταμού του Άδη) κρατώντας τον από τη φτέρνα. Σε άλλη παραλλαγή του μύθου, άλειψε τον Αχιλλέα με αμβροσία και μετά τον έβαλε στη φωτιά. Ο Πηλεύς βλέποντας τη σκηνή τρόμαξε νομίζοντας ότι ήθελε να σκοτώσει το παιδί, τη σταμάτησε και την έδιωξε. Έτσι, η πτέρνα παρέμεινε το μόνο τρωτό σημείο του Αχιλλέως, την ανατροφή του οποίου ανέλαβε στη συνέχεια ο Κένταυρος Χείρων.

Ιστορία
         Η ανθρώπινη παρουσία στις παρυφές του Πηλίου αρχίζει από την προϊστορική εποχή. Οι ακροπόλεις του Σέσκλου και του Διμηνίου κατοικούνται συνεχώς από τη νεολιθική περίοδο (5η χιλιετία π.Χ.) μέχρι τα μυκηναϊκά χρόνια, και μάλιστα ο μυκηναϊκός οικισμός του Διμηνίου ταυτίζεται με την αρχαία Ιωλκό. Μεταξύ άλλων, αρχαίοι οικισμοί της περιοχής ήταν οι: Παγασαί, Γλαφυραί, Ολιζών, Νήλεια, Κορόπη, Σπάλαυθρα, Ορμίνιον, Κασθαναία, Αμφαναί.


 Μυκηναϊκός θολωτός τάφος ''Λαμιόσπιτο'' στο Διμήνι
       Στο λόφο της Γορίτσας στο Βόλο υπάρχουν τα ερείπια ελληνιστικής πόλης του 4ου αιώνα π.Χ., που εγκαταλείφθηκε μέσα σε λίγες δεκαετίες αφ` ότου κτίστηκε και δεν ξέρουμε ούτε καν το όνομά της. Το 294 π.Χ. ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, βασιλεύς της Μακεδονίας, ιδρύει την Δημητριάδα στην περιοχή Πευκάκια απέναντι από το σημερινό Βόλο, από την οποία σήμερα σώζονται ερείπια του τείχους, του υδραγωγείου, του ανακτόρου και το αρχαίο θέατρο. Η πόλη άκμασε στην αρχαιότητα, όντας πρωτεύουσα του Μακεδονικού βασιλείου και αργότερα του Κοινού των Μαγνήτων, αλλά και έδρα επισκοπής από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Άρχισε να παρακμάζει τον 6ο αιώνα μ.Χ. και εγκαταλείφθηκε τελειωτικά κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο ή και νωρίτερα. 
Περπατώντας στα ερείπια του τείχους της Αρχαίας Δημητριάδος
          Στη βυζαντινή εποχή, για καλύτερη προστασία από τις επιδρομές βαρβάρων και πειρατών, οι  κάτοικοι της Δημητριάδος μεταφέρονται στο Κάστρο, ερείπια του οποίου σώζονται στο λόφο των Παλαιών Βόλου. Εκείνη την εποχή έχουμε επιδρομές και εγκατάσταση Σλάβων στο Πήλιο, όπως μαρτυρούν τα αρκετά σλαβικά τοπωνύμια (Γορίτσα, Ζαγορά κλπ.). Ο πυρήνας τριών σημαντικών χωριών, της Ζαγοράς, Μακρινίτσας και Πορταριάς, δημιουργείται τον 12ο αιώνα γύρω από τα μοναστήρια της Mεταμορφώσεως, της Οξείας Επισκέψεως και της Δρυανούβαινας αντίστοιχα. Κατά παρόμοιο τρόπο ξεπήδησαν και τα υπόλοιπα χωριά. Τέτοια ήταν η μοναστική άνθηση εκείνη την εποχή στο Πήλιο, που η Άννα Κομνηνή το αναφέρει στην Αλεξιάδα ως ''όρος των Κελλίων'', δηλαδή των μοναστηριών, σαν ένα δεύτερο Άγιο Όρος.
Moνή Αγίου Λαυρεντίου, καθολικό (1378 μ.Χ.)
        Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας (15ος-19ος αιώνας) στο Κάστρο εγκαθίσταται τουρκική φρουρά από το 1423, οπότε οι χριστιανοί κάτοικοι εκδιώκονται και αναγκάζονται να μετακομίσουν ψηλότερα προς τον Άνω Βόλο. Το όνομα Γκόλος (Kuluz στα τούρκικα), μετέπειτα Βόλος, σλαβικής προελεύσεως κι αυτό (από το golο=γυμνός ή, κατ` άλλη εκδοχή, από το παλαιοσλαβονικό golosh=έδρα διοικήσεως), εμφανίζεται για πρώτη φορά σε γραπτές πηγές στα τέλη του 13ου αιώνα. Οι Τούρκοι επικυρίαρχοι κατέλαβαν τα εύφορα αρόσιμα πεδινά, όπως αυτά των Λεχωνίων και της Αργαλαστής, αφήνοντας για τους χριστιανούς τα πιο δύσβατα ημιορεινά μέρη, που δεν τους ενδιέφεραν. Οι περισσότερες ελληνικές κοινότητες είχαν το προνόμιο να είναι αυτοδιοίκητες, πληρώνοντας ετησίως έναν καθορισμένο χρηματικό φόρο.
Αρχοντικό στη Μακρινίτσα

          Τα χωριά του Πηλίου αναπτύσσονται και ακμάζουν μέσα στην Τουρκοκρατία, ιδιαίτερα τον 18ο  αιώνα. Τότε έρχονται από τα Ζαγοροχώρια και από το Ζουπάνι (σημερινό Πεντάλοφο Κοζάνης), συντροφιές από τεχνίτες της πέτρας, οι οποίοι χτίζουν τις εκκλησίες, τα γεφύρια και τα αρχοντικά που θαυμάζουμε σήμερα.  Τα προϊόντα (κυρίως λάδι, ελιές, οπωρικά, κάστανα, μεταξωτά, ξυλεία) μεταφέρονταν με μουλάρια στη θάλασσα (κάθε χωριό είχε τις δικές του παραλίες-επίνεια). Εκεί φορτώνονταν σε πλοία (περίφημα ήταν τα Ζαγοριανά καράβια) και έφθαναν στα λιμάνια της Ευρώπης και της Ανατολής για να μεταπωληθούν. Με τη χορηγία πλουσίων εμπόρων-ευεργετών ιδρύονται ανώτερες σχολές, όπως το Ελληνομουσείον στη Ζαγορά, όπου σπούδασε και ο Ρήγας Βελεστινλής, και η Σχολή των Μηλεών, με δασκάλους τον Άνθιμο Γαζή, Γρηγόριο Κωνσταντά και Δανιήλ Φιλιππίδη.
Ελληνομουσείον Ζαγοράς 
           Το 1881, το Πήλιο μαζί με όλη τη Θεσσαλία ενσωματώνεται στο νεοελληνικό κράτος. Η σύγχρονη πόλη του Βόλου είχε ιδρυθεί μόλις σαράντα χρόνια πριν, όταν πλούσιοι έμποροι έφθασαν μέχρι την Κωνσταντινούπολη για να πάρουν από τον Σουλτάνο την άδεια (φιρμάνι) να χτίσουν σπίτια, μαγαζιά και εκκλησία έξω από το Κάστρο, αφού βέβαια κατέθεσαν και ένα σημαντικό ποσό στο προσωπικό ταμείο του Σουλτάνου, παρακάμπτοντας έτσι την αρνητική στάση του τοπικού αγά.  Καθώς αποτελεί τη φυσική πύλη εξόδου των προϊόντων του Πηλίου και της εύφορης θεσσαλικής πεδιάδας προς τη θάλασσα, η αστική ανάπτυξη του Βόλου μετά την απελευθέρωση και την κατασκευή λιμενικών και σιδηροδρομικών υποδομών, είναι ραγδαία.
Θέα του Βόλου από το λόφο της Γορίτσας
           Στα τέλη του 19ου αιώνα αποφασίζεται η κατασκευή στενής σιδηροδρομικής γραμμής πλάτους 60 εκατοστών (τύπου Decauville) από το Βόλο προς τα χωριά του Πηλίου, με προοπτική να φθάσει μέχρι τη Ζαγορά. Υπεύθυνος του έργου αναλαμβάνει ο Ιταλός μηχανικός Εβαρίστο Ντε Κίρικο, πατέρας του υπερρεαλιστή ζωγράφου Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο, ο οποίος γεννήθηκε στο Βόλο. Τελικά το τραίνο έφθασε μέχρι τις Μηλιές το 1903 και λειτούργησε κανονικά μέχρι το 1971, ενώ τα τελευταία χρόνια επαναλειτουργεί με επιτυχία ως τουριστικό αξιοθέατο. προσελκύοντας πάνω από 20000 επισκέπτες το 2018.
To τραινάκι του Πηλίου στη σιδερένια γέφυρα Ταξιάρχη, κοντά στις Μηλιές
        Η γερμανική Κατοχή και το αντάρτικο αφήνουν πληγές, εκτελεσμένους και καμμένα χωριά (Δράκεια, Μηλιές, Καραμπάσι, Άνω Κερασιά, Κανάλια). Με τους καταστρεπτικούς σεισμούς του 1955-57 η πόλη του Βόλου χάνει σχεδόν όλα τα νεοκλασικά της αστικά κτίρια, που δυστυχώς αντικαθίστανται από πολυκατοικίες. Είχε προηγηθεί, μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, μια άλλη καταστροφή, η απερίσκεπτη κατεδάφιση των τειχών του Κάστρου και της παλιάς πόλης.  Με την ανάπτυξη των αυτοκινήτων μεταπολεμικά πολλά καλντερίμια καταστρέφονται, γίνονται δρόμοι και καλύπτονται από άσφαλτο ή τσιμέντο. Τα χωριά του Πηλίου περνούν μια δύσκολη περίοδο και αυτά καθώς η αγροτική ζωή υποχωρεί, έως ότου έρθει αργότερα ο τουρισμός φέρνοντας νέες πηγές εισοδημάτων.
Βόλος, Μέγαρο Χατζηκυριαζή (γκρεμίστηκε με τους σεισμούς)
      Σήμερα, ο Βόλος είναι μια σύγχρονη και ζωντανή πόλη, έδρα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, με ανθρώπινο μέγεθος και θετικές προοπτικές. Το Πήλιο επίσης φαίνεται να βρίσκει μιαν ισορροπία ανάμεσα στη γεωργική καλλιέργεια και τον τουρισμό. Αν προστατευθούν και αναδειχθούν τα δυνατά του σημεία, θα είναι δικαιολογημένος ο χαρακτηρισμός του ως ''παραδείσου'', με τις όποιες ατέλειες που μοιραία έχουν όλοι οι παράδεισοι επί της γης.    
Βόρειο Πήλιο, στο δάσος οξιάς πάνω από τη Μακρινίτσα (Γυφτόρεμα)

Επίλογος 
        Ως επίλογο, παραθέτω το ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη ''Ύμνος του Βουνού'' από την ποιητική συλλογή Γαλήνη (1902), το οποίο αναφέρεται στο Πήλιο:

Η Πλάση, η παντοδύναμη κι απόνετη μητέρα 
για σένα δεν εστάθηκε καθόλου ακριβοχέρα. 
Αν έδωσε σ’ άλλο βουνό ψήλος και περηφάνεια 
κι άλλο βουνό αν το σκέπασε με λόγγους και ρουμάνια 
κι άλλο βουνό αν το πύργωσε σε βράχους και κοτρώνια 
κι άλλο βουνό αν στεφάνωσεν ολοχρονίς με χιόνια, 
μάζεψε απ’ όλα τα βουνά τη μοιρασμένη χάρη, 
την έσμιξε και σ’ έπλασε, Βουνό - βουνών καμάρι !

Του ανθρώπου η πολυμήχανη και φωτισμένη γνώση 
ακόμα δεν κατόρθωσε και σένα να ημερώσει. 
Αδάμαστο, ανυπόταχτο στυλώνεις το κεφάλι 
κι έχεις κρυφές τις ομορφιές, παρθενικά τα κάλλη. 
Όταν ο πόνος μυστικά τα σπλάχνα σου σπαράζει, 
του πόνου αχνάδα η καταχνιά την όψη σου σκεπάζει.
Κι όταν παλεύεις με στοιχειά κι από θυμό ξανάφτεις, 
θεριεύεις, ανταριάζεσαι, σειέσαι, βροντάς, αστράφτεις 
πανώριο στη νεροποντή και στην ανεμοζάλη, 
πανώριο και στην ξαστεριά, που σε φωτίζει πάλι.

Κι όταν ατόφιο και βαρύ και παγωμένο χιόνι 
από τα πόδια ως την κορφή πέφτει και σε πλακώνει 
μαρμαρωμένο φαίνεσαι, καθώς στα παραμύθια 
μα έχεις κρυμμένη τη ζωή στα παγωμένα στήθια.
Κι άμα προβάλει ολόφεγγος ο ήλιος απ’ αγνάντια, 
το μάρμαρο σπα και γεννά σμαράγδια και διαμάντια: 
Σμαράγδια τα ρουμάνια σου, διαμάντια τα νερά σου, 
απλώνονται, σκορπίζονται, χύνονται ολόγυρά σου. 
Χαρίσματα αξετίμητα και δώρα ευλογημένα 
στα εικοσιτέσσερα χωριά, που κρέμονται από σένα.
Και δίνεις στις ζωές ζωή, φέρνεις στις χάρες χάρη, 
περήφανο και σπλαχνικό Βουνό - βουνών καμάρι.

Πέμπτη 26 Ιουνίου 2014

Xάνια - Ζαγορά

Καλντερίμι στο δάσος οξιάς

Απόσταση: 9,5 χλμ.
Διάρκεια: 3,5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 2.50')
Υψόμετρο: από 1218 μ. (Χάνια) σε 477 μ. (Ζαγορά)
Συνολική ανάβαση: 108 μ. Συνολική κατάβαση: 818 μ.
Σήμανση: πινακίδες, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (βρύση στην άσφαλτο προς Ζαγορά)
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc    από το Everytrail


         Aυτή ήταν η βασική οδός επικοινωνίας της Ζαγοράς με το Βόλο έως τη δεκαετία του 1930, όταν διανοίχθηκε ο αμαξιτός δρόμος. Παλιά ήταν ολόκληρη με καλντερίμι (το υπόλοιπο μέχρι το Βόλο βρίσκεται στη διαδρομή Άλλη Μεριά (Βόλος)-Χάνια). Έχει τρία μέρη: στο πρώτο, κατηφορίζουμε από τα Χάνια σε ωραίο καλντερίμι μέσα σε δάσος οξιάς, μέχρι να φθάσουμε στον Προφήτη Ηλία (1,5 ώρα). Το δεύτερο μέρος διατηρεί αρκετό καλντερίμι, που κατηφορίζει πλέον ανάμεσα σε κτήματα με μηλιές, μέχρι να φθάσουμε στη γέφυρα στον ασφαλτόδρομο (1 ώρα). Στο τρίτο μέρος βαδίζουμε αναγκαστικά στην άσφαλτο για μία ώρα μέχρι τη Ζαγορά, καθώς έχει περάσει ακριβώς πάνω στην πορεία του παλιού καλντεριμιού.
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 2022: Το καλντερίμι κάτω από τον Προφήτη Ηλία είναι σχεδόν κλεισμένο από βλάστηση σε κάποια κομμάτια του, με αποτέλεσμα να περνιέται με μεγάλη δυσκολία.
        Από τη Ζαγορά μπορούμε να συνεχίσουμε βαδίζοντας για μια ώρα και δεκαπέντε λεπτά ακόμη για να φθάσουμε κάτω στην τουριστική παραλία του Χορευτού και να βουτήξουμε στην πεντακάθαρη θάλασσα του Αιγαίου (βλέπε τη διαδρομή Ζαγορά-Χορευτό). Μπορούμε να επιστρέψουμε από Χορευτό στη Ζαγορά και από Ζαγορά στα Χάνια (και στο Βόλο) με το λεωφορείο του ΚΤΕΛ (www.ktelvolou.gr). Μια άλλη δυνατότητα, αν διαθέτουμε μέσο μεταφοράς (πούλμαν, ΙΧ ή βανάκι) είναι να μας παραλάβει μόλις φθάσουμε στον ασφαλτόδρομο και να μας πάει στη Ζαγορά ή στο Πουρί (για να συνεχίσουμε στη θαυμάσια διαδρομή Πουρί-Χορευτό), γλιτώνοντας έτσι την πορεία στην άσφαλτο, η οποία πάντως γίνεται μέσα σε ένα καταπράσινο και όμορφο περιβάλλον.
Καλντερίμι σε άριστη κατάσταση κοντά στα Χάνια
          Ξεκινούμε από το χάνι του Κοκκίνη (πρώην Θεοδώρου) στον κεντρικό δρόμο των Χανίων και, βλέποντας την πινακίδα, ανηφορίζουμε στην άσφαλτο που πάει στο ξενοδοχείο Πηλέας, το οποίο βρίσκεται λίγα μέτρα πιο πάνω. Από την άκρη του πάρκινγκ του Πηλέα φεύγει ένας χωματόδρομος ελαφρά ανηφορικός, ενώ παράλληλα δίπλα του στα δεξιά υπάρχει άλλος μη χρησιμοποιούμενος δρόμος.  Αυτόν τον δεύτερο ακολουθούμε, ο οποίος σε πενήντα μέτρα τερματίζει και αμέσως βρίσκουμε το καλντερίμι. Περνάμε ένα ρεματάκι και σε λίγο βγαίνουμε σε μικρό πλάτωμα, όπου έκαναν κάρβουνα. Εδώ έρχεται λοξά από αριστερά ένας χωματόδρομος. Στην άλλη άκρη του πλατώματος ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι σε αρίστη κατάσταση, φαρδύ και καθαρό, να κατηφορίζει μέσα στο δάσος οξιάς. Στο βάθος βλέπουμε τις πίστες του σκι στις Αγριόλευκες.
Αγριόλευκες
                                                                         Κατεβαίνοντας, συναντούμε την άσφαλτο Ζαγοράς-Χανίων και τη διασχίζουμε για να ξαναβρούμε το καλντερίμι από την άλλη πλευρά. Αυτό θα γίνει δέκα φορές, καθώς οι κορδέλες του δρόμου κόβουν το καλντερίμι, και βρίσκουμε τη συνέχεια  απέναντι ή λίγο αριστερότερα. Τη δεκάτη φορά που θα συναντήσουμε την άσφαλτο, βαδίζουμε για λίγο προς τα αριστερά και βλέπουμε την είσοδο για το ήσυχο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία. Εδώ είναι κατάλληλο μέρος για μια στάση.  
Στον Προφήτη Ηλία
   
               Βαδίζουμε πέντε μέτρα ακόμα στην άσφαλτο και αμέσως βρίσκουμε τη συνέχεια του καλντεριμιού (ενημέρωση 2022: εδώ αρχίζουν και τα προβλήματα με τη βλάστηση, πρέπει οπωσδήποτε να φοράμε μακριά  παντελόνια και καλό είναι να έχουμε ένα εργαλείο κήπου μαζί μας). Από δώ και κάτω πορεύεται ανάμεσα σε κτήματα με μηλιές και θέλει αυξημένη προσοχή για να μη μπερδευτούμε σε ορισμένα σημεία. Διασχίζουμε έναν πρώτο αγροτικό δρόμο και παρακάτω μπαίνουμε σε άλλο στενό δρόμο, τον οποίο ακολουθούμε για λίγο (έχει πινακίδα). Λίγο πιο κάτω, στο σημείο όπου ο δρόμος πάει ν` ανηφορίσει ελαφρά, φεύγουμε λοξά αριστερά απ` το δρόμο στο χορταριασμένο καλντερίμι που δε φαίνεται καλά (προσοχή στα σημάδια).
Χορταριασμένο καλντερίμι στο κτήμα με μηλιές
                Παρακάτω, το καλντερίμι στρίβει αριστερά, διασχίζει ένα κτήμα και φτάνουμε πάλι σε αγροτικό δρόμο. Τον διασχίζουμε βλέποντας τα σημάδια (προσοχή) και συνεχίζουμε σε καλντερίμι μέσα σε ωραίο δάσος καστανιάς. Δυστυχώς, το όμορφο αυτό κομμάτι τελειώνει σύντομα, καθώς βγαίνουμε σε τσιμενταρισμένο αγροτικό δρόμο, τον οποίο ακολουθούμε πλέον κατηφορίζοντας συνεχώς.
Κατηφορίζοντας μέσα στο δάσος καστανιάς
             Σε δύο διασταυρώσεις πάμε δεξιά και σε λίγο κατεβαίνουμε στην άσφαλτο, δίπλα στη γέφυρα που περνάει το μεγάλο ρέμα (Γαλανόρεμα). Εδώ, σύμφωνα με το Νίκο Χαρατσή, υπήρχε παλιά πέτρινο γεφύρι, το οποίο έχει από καιρό γκρεμιστεί.
           Από δω και πέρα, η άσφαλτος έχει καλύψει το καλντερίμι και έτσι είμαστε αναγκασμένοι να βαδίσουμε σ` αυτήν για μία ώρα περίπου, μέχρι να φθάσουμε στη Ζαγορά. Στην πορεία μας περνούμε από μια βρύση με τρεχούμενο νερό δίπλα στο δρόμο. Μπαίνοντας στη Ζαγορά, έχουμε τη βρύση ''Καμάρα'' αριστερά μας, απ` όπου ανηφορικός τσιμεντόδρομος-καλντερίμι οδηγεί προς την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Συνεχίζοντας στην άσφαλτο, συναντούμε σε λίγο δεξιά μας την εκκλησία της Αγίας Κυριακής, όπου αξίζει να κάνουμε μια στάση για ξεκούραση στην όμορφη πλατεία.
Η πλατεία Αγίας Κυριακής στη Ζαγορά
                Το ίχνος της πορείας μας τερματίζει στον κεντρικό δρόμο κοντά στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου, στο σημείο όπου συναντάμε το καλντερίμι που κατηφορίζει για Χορευτό.



Σάββατο 7 Ιουνίου 2014

Συκή-Ξινόβρυση

Απόσταση: 6,2 χλμ.
Διάρκεια: 2.20' (καθαρός χρόνος πορείας 1.50')
Υψόμετρο: από 291 μ. (Συκή) σε 47 μ. (Μπουρμπουλήθρα) σε 240 μ. (Ξινόβρυση)
Συνολική ανάβαση: 241 μ. Συνολική κατάβαση: 300 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, στρογγυλά πινακιδάκια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc   


Powered by Wikiloc

             Aυτή η διαδρομή ήταν παρατημένη και κλεισμένη για πολλές δεκαετίες, μέχρι που διανοίχθηκε (από το χειμώνα του 2014 μέχρι το 2017) με πολυήμερη εθελοντική εργασία από τους Φίλους των Καλντεριμιών Νοτίου Πηλίου και τον Ορειβατικό Σύλλογο Βόλου. Υπάρχει όμως και δεύτερη δυτικότερη διαδρομή ανάμεσα στα δύο χωριά, που παραμένει προς το παρόν κλειστή.
           Στην πλατεία της Ξινόβρυσης θα βρούμε ανοικτό εστιατόριο όλο το χρόνο, ενώ στη Συκή κατά την θερινή περίοδο. Από την Ξινόβρυση μπορούμε να βαδίσουμε προς Αργαλαστή ή προς την παραλία των Ποτιστικών. Από τη Συκή ακόμα μπορούμε να βαδίσουμε προς το Νεοχώρι.
          Ξεκινώντας από την πλατεία της Συκής, παίρνουμε τον τσιμεντόδρομο (πρώην καλντερίμι) που κατηφορίζει. Δυστυχώς στο χωριό αυτό τα περισσότερα καλντερίμια έχουν καλυφθεί με τσιμέντο ή άσφαλτο. Στην πρώτη διασταύρωση πάμε δεξιά (νότια) και σε λίγο βγαίνουμε από το χωριό, περνώντας λίγο πιο πάνω από το νεκροταφείο (βλέπουμε τα κυπαρίσσια αριστερά μας). Βαδίζουμε πλέον σε άσφαλτο, που ενώνεται λοξά με τον φαρδύτερο δρόμο που πάει προς την παραλία Ποτόκι. Λίγο παρακάτω, εκεί που η άσφαλτος στρίβει αριστερά, εμείς προχωρούμε ευθεία σε αγροτικό δρόμο, μέσα στον οποίο διακρίνουμε καλντερίμι για μεγάλα διαστήματα.
Αγροτικός δρόμος-καλντερίμι κοντά στη Συκή
             Μετά από σχεδόν ένα χιλιόμετρο, ο δρόμος κατηφορίζει πιο απότομα και είναι τσιμενταρισμένος για τριάντα μέτρα. Αμέσως μετά το τσιμεντάρισμα (προσοχή!), βρίσκουμε δεξιά μας τη συνέχεια του μονοπατιού-καλντεριμιού, που κατηφορίζει ανάμεσα σε ελαιώνες, και μας βγάζει παρακάτω σε άλλον αγροτικό δρόμο, στον οποίο βαδίζουμε κατηφορικά προς τα αριστερά. Σε τριάντα μέτρα υπάρχει διασταύρωση και πάμε δεξιά κατηφορικά. Ο δρόμος τερματίζει σε έναν ελαιώνα και συνεχίζουμε σε μονοπάτι, που αρχικά βαδίζει στην επάνω άκρη του κτήματος. Περνούμε μια νεροσυρμή όπου υπάρχει λίγη ξερολιθιά και ακολουθούμε το μονοπάτι, που πορεύεται κάτω από έναν άλλο ελαιώνα και το οποίο τελικά μας κατεβάζει στην κοίτη του Μεγάλου Ρέματος, στην τοποθεσία Μπουρμπουλήθρα. Στο παραδεισένιο αυτό σημείο, με τα ψηλά πλατάνια και τα τρεχούμενα νερά, αξίζει να κάνουμε μια στάση και να θυμηθούμε τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν εδώ από τους Γερμανούς στην Κατοχή (υπάρχει ένας σταυρός λίγο παρακάτω στο ρέμα).
Μπουρμπουλήθρα
                  Διασχίζουμε το ρέμα και ανηφορίζουμε στην άλλη όχθη, λίγο απότομα στην αρχή, συνεχίζοντας στο καθαρισμένο μονοπάτι που ανηφορίζει στην πλαγιά, παράλληλα και με ένα χωματόδρομο που βλέπουμε σε λίγο αριστερά μας, μέχρι που βγαίνουμε επάνω στη ράχη σε διασταύρωση δρόμων.
              Στη διασταύρωση αυτή πάμε ευθεία μπροστά και κατηφορίζουμε. Αμέσως βγαίνουμε σε νέα διασταύρωση, όπου ο δρόμος αριστερά πάει προς Ποτιστικά. Εμείς ακολουθούμε το δρόμο προς τα δεξιά (δυτικά), πηγαίνοντας παράλληλα με μια ρεματιά. Μετά από κάμποση ομαλή πορεία δίπλα στο ρέμα, περνούμε και από βρύση που τρέχει λίγο νεράκι (μόνον το χειμώνα) και βρίσκουμε τσιμεντένιο γεφυράκι αριστερά. Εδώ μπορούμε ή να συνεχίσουμε στο δρόμο, ο οποίος λίγο παραπάνω περνά το ρέμα προς τα αριστερά, ή να περάσουμε από το γεφυράκι και να βαδίσουμε σε ασαφές μονοπάτι παράλληλα στο ρέμα και γρήγορα ξαναβγαίνουμε στον ίδιο δρόμο, ο οποίος τώρα ανηφορίζει. Αμέσως βρίσκουμε το καθαρισμένο καλντερίμι στα δεξιά, που ανηφορίζει σταθερά στην πλαγιά.
Φθάνοντας στην Ξινόβρυση
           Πιο πάνω βγαίνουμε στο δρόμο και αμέσως συναντάμε την άσφαλτο Ξινόβρυσης-Ποτιστικών. Την ακολουθούμε ανηφορίζοντας και μπαίνοντας στο χωριό πάμε αριστερά για να φθάσουμε στην πλατεία.
Πλατεία Ξινόβρυσης

Νεοχώρι-Συκή

Θέα προς το Αιγαίο και τη Σκιάθο 
Απόσταση: 6,8 χλμ.
Διάρκεια: 2,5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 2 ώρες)
Υψόμετρο: από 460 μ. (Νεοχώρι) σε 210 μ. (ρέμα Γκρανίτσα) σε 310 μ. (Συκή)
Συνολική ανάβαση: 373 μ. Συνολική κατάβαση: 401 μ.
Σήμανση: στρόγγυλες πινακίδες, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc    από το Everytrail


        Η διαδρομή αυτή, που  περνά από το ξωκλήσι του Αγίου Ευσταθίου, ήταν για πολλά χρόνια κλεισμένη και καθαρίστηκε με πολύ κόπο από εθελοντές το 2013-14. Υπάρχει και δεύτερη νοτιότερη διαδρομή που περνά από τον Άγιο Γεώργιο στη Λάη, η οποία παραμένει προς το παρόν κλειστή. Το Νεοχώρι έχει ταβέρνα που λειτουργεί όλο το χρόνο, ενώ στην πλατεία της Συκής είναι κλειστά το χειμώνα. Για τα δρομολόγια των λεωφορείων δείτε στο ktelvolou.gr. Aπό τη Συκή μπορούμε να συνεχίσουμε βαδίζοντας για Ξινόβρυση (δείτε τη διαδρομή Συκή-Ξινόβρυση).
         Ξεκινώντας από την πλατεία του Νεοχωρίου, παίρνουμε το πλακόστρωτο που ανηφορίζει δεξιά από τη βρύση, με κατεύθυνση ανατολική. Στη διασταύρωση πάμε αριστερά ανηφορικά, και περνούμε ανάμεσα στην εκκλησία και το σχολείο. Προσέχοντας τα κόκκινα σημάδια, λίγο πιο πάνω στρίβουμε δεξιά σε ανηφορικό καλντερίμι, που μας βγάζει στον δρόμο στην επάνω πλευρά του χωριού, στον οποίο και βαδίζουμε. Βγαίνοντας από το χωριό, ο δρόμος κάνει στροφή αριστερά και γίνεται χωματόδρομος. Μετά από λίγη πορεία, βλέπουμε το πινακιδάκι αριστερά που μας βάζει στο μονοπάτι.
        Ξαναβγαίνουμε στο δρόμο πάνω σε διασταύρωση και πάμε ευθεία ανατολικά σε ίσιωμα, αφήνοντας αριστερά έναν άλλο δρόμο που ανηφορίζει. Μέσα στο δρόμο μας διακρίνουμε ένα τμήμα καλντεριμιού.  Λίγο πιο πέρα, υπάρχει ένα κτήμα στην επάνω πλευρά του δρόμου. Φθάνοντας στην άκρη του, αφήνουμε το δρόμο και ανηφορίζουμε σε μονοπάτι δίπλα στο όριο του κτήματος και αμέσως βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού να ανηφορίζει ομαλά ευθεία προς τα ανατολικά. Δεξιά μας απολαμβάνουμε άπλετη θέα προς το ρέμα της Γκρανίτσας, τη Συκή και το Αιγαίο.
Φουντωμένη βλάστηση στην καμένη πλαγιά
            Περνάμε από μια συστάδα πεύκων που γλίτωσαν από τη φωτιά και μετά κατηφορίζουμε σε εγκαταλελειμμένο δρόμο, που μας βγάζει σε διασταύρωση. Ακολουθώντας την πινακίδα, παίρνουμε το στενό εγκαταλελειμμένο δρόμο που ανηφορίζει ευθεία νοτιοανατολικά. Φτάνοντας στο τέλος της ανηφόρας, αφήνουμε το δρόμο προς τα δεξιά στην πινακίδα και μπαίνουμε στο μονοπάτι που κατηφορίζει. Πιο πέρα μπαίνουμε πάλι σε δρόμο και φθάνουμε στο ξωκλήσι του Αγίου Ευσταθίου, του οποίου η σκεπή δυστυχώς έχει καταρρεύσει.
Φθάνοντας στον ερειπωμένο Άγιο Ευστάθιο
        Λίγο παρακάτω από την εκκλησία ξαναμπαίνουμε στο μονοπάτι, που κατηφορίζει στην πρόσφατα καμένη πλαγιά, όπου η βλάστηση έχει κιόλας ξαναφουντώσει. Στα σέρβικα η λέξη Γκρανίτσα σημαίνει σύνορο, και πράγματι το ρέμα αποτελεί το σύνορο μεταξύ Νεοχωρίου-Συκής. Βγαίνει στη θάλασσα στην παραλία Πανταζή Άμμος.
Κατηφορίζοντας στη Γκρανίτσα με φόντο το Αιγαίο
             Μετά από κάμποση πορεία, ξαναβγαίνουμε σε δρόμο, όπου πάμε δεξιά και κατηφορίζουμε λίγο ακόμα για να περάσουμε το ρέμα, περνώντας δίπλα από δεξαμενές του υδραγωγείου. Ο δρόμος τώρα ανηφορίζει με στροφές. Στην πρώτη αριστερή στροφή που κάνει, υπάρχει ένα κομμάτι του μονοπατιού που ανηφορίζει δίπλα παράλληλα με το δρόμο και ξαναβγαίνει σ` αυτόν λιγο πιο πάνω και έτσι αποφεύγουμε ένα κομμάτι του τσιμεντόδρομου. Πιο πάνω, βγαίνουμε στη ράχη λοξά στο δρόμο που πάει για Πανταζή Άμμο και συναντούμε τα πρώτα σπίτια της Συκής. Βαδίζουμε για λίγο στην άσφαλτο και μετά, βλέποντας το πινακιδάκι στο στύλο της ΔΕΗ, πάμε αριστερά σε πλακόστρωτο που κατηφορίζει, περνά από το πάρκινγκ και την κεντρική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και μας βγάζει αμέσως στην πλατεία της Συκής.

ΥΓ. Αφιερώνεται στη μνήμη του Χρήστου Βαΐτση από τη Συκή, που βοήθησε τα μέγιστα για να ανευρεθεί και να καθαριστεί η διαδρομή. 
Πλατεία Συκής