Bένετο - Πουρί (Ο2)

Απόσταση: 21,5 χλμ.
Διάρκεια: 8,5-9 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 6.45')
Υψόμετρο: από 240 μ. (Βένετο) σε 0 μ. (Λιμνιώνας) σε 450 μ. (Πουρί)
Συνολική ανάβαση: 1083 μ. Συνολική κατάβαση: 881 μ.
Σήμανση: πινακίδες Ο2, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Πυργάκια, Νεράκι
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc   από το Everytrail

         Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες και ομορφότερες πορείες στο Πήλιο, μια μεγάλη διάσχιση στην τελευταία παρθένα περιοχή που έχει απομείνει στο βουνό των Κενταύρων, τμήμα του εθνικού μονοπατιού Ο2. Περνούμε από δύο πέτρινα γεφύρια (Πυργάκια και Διακουμή), από την ερημική παραλία του Λιμνιώνα και από το ερειπωμένο χωριό της Παλιάς Μιτζέλας.  Με δυο λόγια, είναι μια πορεία που συμπυκνώνει όλη την άγρια ομορφιά του Πηλίου και όποιος έχει την τύχη να την πραγματοποιήσει, σίγουρα θα του μείνει αξέχαστη.

         Οι συγκοινωνίες δε βολεύουν (το Βένετο δεν έχει λεωφορείο, το Πουρί έχει μόνο ένα (ή τρία τις καθημερινές) δρομολόγιο προς Ζαγορά-δείτε στο www.ktelvolou.gr)  και πρακτικά ο μόνος τρόπος να μετακινηθούμε στην αρχή και το τέλος της διαδρομής είναι με μισθωμένο λεωφορείο ή ταξί. Αν επιλέξουμε να περπατήσουμε από Βένετο προς το Πουρί, έχουμε το πλεονέκτημα ότι στο δεύτερο μισό της διαδρομής είμαστε κοντά σε αγροτικούς δρόμους, έτσι αν κάποιος από την ομάδα αντιμετωπίσει πρόβλημα προς το τέλος, είναι σχετικά πιο εύκολο να έρθει βοήθεια με κάποιο αγροτικό αυτοκίνητο. Προσοχή, να έχουμε αρκετό νερό μαζί μας, ιδίως αν περπατάμε το καλοκαίρι,. Καλό είναι επίσης να φοράμε μακρύ παντελόνι και να έχουμε μαζί μας ένα κλαδευτήρι για τη βλάστηση.
          Το Πουρί και το Βένετο έχουν εστιατόριο ανοικτό όλο το χρόνο. Στο Πουρί θα βρούμε δύο ξενώνες για να μείνουμε (Αλισάχνη, Πανόραμα) όπως επίσης μπορούμε να μείνουμε και στο Βένετο (Veneto Apartments). Aπό Βένετο μπορούμε να συνεχίσουμε την άλλη μέρα περπατώντας προς Κεραμίδι, Καμάρι ή Μονή Φλαμουρίου-Άνω Κερασιά. Από Πουρί μπορούμε να συνεχίσουμε προς Χορευτό  (και στη συνέχεια προς Ζαγορά ή Αη Γιάννη), όπως επίσης και προς Μακρινίτσα μέσω Λαγωνίκας ή μέσω Δυτικού Καταφυγίου. 

         Από το πάρκινγκ των αυτοκινήτων στο Βένετο ανεβαίνουμε στην πλατεία και μετά στα σκαλοπάτια προς το δρόμο από πάνω, στον οποίο βαδίζουμε προς τα αριστερά (ανατολικά). Περνούμε από εκκλησάκι (Άγιος Νικόλαος) όπου υπάρχει και μια βρύση κάτω αριστερά, βγαίνουμε από το χωριό και συνεχίζουμε στο δρόμο, αφήνοντας δεξιά διασταυρώσεις με τις διαδρομές που πάνε για Άνω Κερασιά και Μονή Φλαμουρίου. Στο δεύτερο μαντρί που θα συναντήσουμε (υπάρχει πινακίδα), αφήνουμε το δρόμο προς τα δεξιά και βρίσκουμε το μονοπάτι-καλντερίμι. Από δώ θα περάσουν τουλάχιστον τέσσερις ώρες πορείας μέχρι να ξανασυναντήσουμε δρόμο.

Κατεβαίνοντας προς το Κακόρεμα

       Βαδίζοντας σε πετρώδες έδαφος με αραιή βλάστηση, περνούμε το Κακόρεμα και μετά μια δεύτερη ρεματιά, ανεβαίνουμε σε πετρώδες πλάτωμα και φθάνουμε στο (παρατημένο πια) μαντρί του Γιώργου Βασιλείου. Εδώ το μονοπάτι είναι ασαφές. Όμως ανηφορίζοντας ελαφρά από το μαντρί, λίγο πιο πάνω από την περίφραξη, βλέπουμε αριστερά τα κόκκινα σημάδια και βρίσκουμε το μονοπάτι που κατεβαίνει προς μιαν άλλη ρεματιά, τη Βαθουλωμένη.

Η ρεματιά Βαθουλωμένη

                Μετά τη ρεματιά αυτή, βαδίζουμε σε μονοπάτι-καλντερίμι παράλληλο με την ακτογραμμή, περίπου πενήντα μέτρα ψηλότερα από τη θάλασσα. Αφήνουμε αριστερά διασταύρωση με μπλέ σημάδια, που οδηγεί στον ερειπωμένο ταρσανά της μονής Φλαμουρίου (Άγιος Νικόλαος). Από κάποια σημεία φαίνεται η βραχώδης ακτή με τις θαλασσοσπηλιές, οι αρχαίοι Ιπνοί, όπου τσακίστηκε ο στόλος του Ξέρξη το 480 π.Χ.

Οι θαλασσοσπηλιές

          Αφήνουμε δεξιά δύο στενά μονοπάτια με μπλέ σημάδια που πάνε προς Παλιόκαστρο- Φλαμούρι και Νικόλα Λάκκα-Άνω Κερασιά και πιο πέρα κατεβαίνουμε μέσα στην κοίτη της ρεματιάς Αγραλέξη, που είναι το όριο των κτηματικών περιοχών Φλαμουρίου και Παλιάς Μιτζέλας. Βαδίζοντας για λίγο μέσα στη ρεματιά,  βγαίνουμε στην όμορφη βοτσαλωτή ακρογιαλιά του Λιμνιώνα, σε τρεις ώρες περίπου από το ξεκίνημά μας. Εδώ υπάρχουν κάποια ερείπια και ένα παλιό πηγάδι, καθώς η παραλία στο παρελθόν χρησίμευε για τη μεταφορά ξυλείας και άλλων αγαθών με καΐκια.  Επαναστάτες και αντάρτες κάθε λογής και ο θρυλικός Αλφόνς την είχαν για λημέρι τους (διαβάστε το βιβλίο του Werner Helwig ''Οι ληστές του βυθού'', εκδόσεις iWrite).

Λιμνιώνας

       Συνεχίζουμε στο μονοπάτι που ανηφορίζει από την άκρη της παραλίας στην άγρια πλαγιά, απομακρυνόμενο από τη θάλασσα. Κάνοντας αρκετή πορεία σε ωραίο δασωμένο μονοπάτι, περνούμε το Κερασόρεμα και ύστερα βγαίνουμε σε δρόμο, στην τοποθεσία Περιβόλια. Βαδίζουμε για κάμποσο διάστημα στο δρόμο, περνούμε ομαλά μια πρώτη ρεματιά και κατόπιν φτάνουμε στη ράχη από μια δεύτερη, που λέγεται ρέμα Καπνούτση και καταλήγει στην παραλία Κολοκυθάκι, η οποία ήταν επίνειο της Παλιάς Μιτζέλας. Κατηφορίζοντας στο δρόμο, προσέχουμε αριστερά μας για τις πινακίδες Ο2 και βρίσκουμε το μονοπάτι, που καθαρίστηκε το Νοέμβριο του 2013 (πιο πριν ήταν αδιάβατο)  και το οποίο μας φέρνει στο βάθος της ρεματιάς, όπου θα συναντήσουμε το παλιό πέτρινο γεφύρι ''Πυργάκια''. Άγνωστο πότε χτίστηκε (μάλλον επί Τουρκοκρατίας), όμως παραμένει ακόμα σε καλή κατάσταση μέσα σε έναν παρθένο τόπο, αναλλοίωτο και αυθεντικό.

Το γεφύρι ''Πυργάκια'' στο ρέμα Καπνούτση

          Μετά το γεφύρι, το μονοπάτι μας ξαναβγάζει στο δρόμο. Σε είκοσι μέτρα υπάρχει δεξιά μας δίπλα στο δρόμο χαμηλή βρύση με καλό πόσιμο νερό (όμως στερεύει το καλοκαίρι). Μετά από πενήντα μέτρα ακόμα στο δρόμο, προσέχοντας τα κόκκινα σημάδια, βρίσκουμε δεξιά τη συνέχεια του μονοπατιού που θα μας φέρει στα χαλάσματα της Παλιάς Μιτζέλας (παλιότερη ονομασία Μουντζέλες, βλάχικο τοπωνύμιο από τη λέξη μούντζι, που σημαίνει βουνό). To χωριό καταστράφηκε το 1828 από τους Τούρκους και δεν ξανακατοικήθηκε έκτοτε. Μέχρι πριν λίγα χρόνια διατηρούνταν η κόγχη του ναού της Παναγίας, όμως δυστυχώς άθλιοι λαθρανασκαφείς πρόσφατα την κατέστρεψαν εντελώς, ψάχνοντας για λίρες...

Ένας σωρός από πέτρες, ό,τι απέμεινε από την εκκλησία της Παναγίας στην Παλιά Μιτζέλα

        Μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, η βασίλισσα Αμαλία παραχώρησε στους πρόσφυγες κατοίκους μια έκταση στην είσοδο του Παγασητικού κόλπου κοντά στα τότε σύνορα με την Τουρκία, όπου χτίστηκε η σημερινή Νέα Μιτζέλα ή Αμαλιάπολη.
        Συνεχίζοντας στο μονοπάτι, φθάνουμε στη ράχη όπου έχουμε μπροστά μας τη μεγάλη ρεματιά της Λαγωνίκας. Κατηφορίζουμε σε καλντερίμι και φθάνουμε στο μεγάλο πέτρινο γεφύρι του Διακουμή. Χτισμένο κι αυτό από Ηπειρώτες μαστόρους, διατηρείται επίσης σε αρίστη κατάσταση, περήφανο δείγμα της ακμής των χωριών του Πηλίου στο τέλος της Τουρκοκρατίας (για περισσότερες πληροφορίες δείτε το βιβλίο του Νίκου Χαρατσή ''Πέτρινα τοξωτά γεφύρια στο Πήλιο''. Διαβάστε επίσης το βιβλίο του Νίκου Διαμαντάκου ''Το Πουρί, το πολύδροσο χωριό του Πηλίου'').

Το γεφύρι του Διακουμή στο ρέμα της Λαγωνίκας

        Μετά το γεφύρι βγαίνουμε σε δρόμο (που αριστερά κατηφορίζει προς την παραλία του Οβριού) και βαδίζουμε σε αυτόν προς τα δεξιά (ανατολικά). Μετά από δύο χιλιόμετρα περίπου, εκεί που ο κύριος δρόμος κάνει κατηφορική αριστερή στροφή, πάμε λοξά δεξιά σε στενό χωματόδρομο, από το τέρμα του οποίου συνεχίζει μονοπάτι-καλντερίμι που μας κατεβάζει σε άλλη ρεματιά, το Ξερόρεμα. Αυτή θα είναι και η τελευταία ρεματιά που θα περάσουμε.

Το καλντερίμι στο Ξερόρεμα

        Ανηφορίζοντας στην άλλη πλευρά, συναντούμε την πηγή ''Νεράκι'' που αναβλύζει από το βράχο, στη ρίζα ενός μεγάλου πλατανιού. Είμαστε ήδη κοντά στο Πουρί. Βγαίνουμε σε δρόμο που ανηφορίζει λίγο ακόμα και μετά βαδίζουμε σε ίσιωμα. Δεξιά λοξά ανηφορίζει τσιμεντόδρομος, που επίσης οδηγεί στο Πουρί. Εμείς προτιμούμε να βαδίσουμε ευθεία στο δρόμο μας και σε λίγο συναντούμε ασφαλτόδρομο πάνω σε στροφή του. Ανηφορίζοντας ομαλά ευθεία στην άσφαλτο, φθάνουμε στην κάτω συνοικία του Πουρίου.

Πουρί

          Από τη σκεπαστή βρύση που θα δούμε δεξιά στο δρόμο ανηφορίζει καλντερίμι, το οποίο μας βγάζει πιο πάνω στην άκρη του πάρκινγκ, όπου είναι και το τέρμα των λεωφορείων, στην επάνω συνοικία του χωριού.
ΥΓ. Ευχαριστούμε τον Ηλία Γεωργίου  από το Πουρί για τη βοήθειά του στον καθαρισμό του γεφυριού στα Πυργάκια.

Λουζίνικο-Κάπουρνα

Αντικρίζοντας την Κάπουρνα

Απόσταση: 4,8 χλμ.
Διάρκεια: 1.45΄ (καθαρός χρόνος πορείας 1.30΄)
Υψόμετρο: από 95 μ. (Λουζίνικο) σε 370 μ. (Κάπουρνα)
Συνολική ανάβαση: 315 μ. Συνολική κατάβαση: 50 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδα στην αρχή
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc    από το Everytrail

Powered by Wikiloc

        Mια εύκολη πορεία στο αρχαίο μονοπάτι που ένωνε το χωριό της Κάπουρνας (αρχαία ονομασία Γλαφυραί) και την λίμνη Κάρλα με τη θάλασσα του Παγασητικού. Ξεκινούμε από το πέτρινο γεφύρι του Λουζίνικου στη ρεματιά του Ξηριά (θα πάμε εκεί με ΙΧ στρίβοντας από τον περιφερειακό Βόλου προς Φυτόκο και μετά από ενάμισυ χιλιόμετρο στη διασταύρωση για Λουζίνικο αριστερά). Χρειάζεται προσοχή στα κόκκινα σημάδια, γιατί υπάρχουν πολλές γιδόστρατες που μπορεί να μας μπερδέψουν. Η διαδρομή δεν προσφέρει σκιά καθώς βαδίζουμε σε πουρναρότοπο, γι αυτό συνιστάται για τον χειμώνα και αρχές άνοιξης. Από την Κάπουρνα μπορούμε να συνεχίσουμε προς Κάτω Κερασιά ή Κανάλια (βλέπε τις αντίστοιχες διαδρομές). Μπορεί επίσης να συνδυαστεί με τις πορείες Λουζίνικο-Κάτω Κερασιά και Κάπουρνα-Κάτω Κερασιά, για να γίνει κυκλική διαδρομή 6,5-7 ωρών.

Ενημέρωση Μάρτιος 2022: έγινε καθαρισμός της βλάστησης και ανανέωση της σηματοδότησης.

        Η αρχή της πορείας μας είναι στο θαυμάσιο πέτρινο τοξωτό γεφύρι του Λουζίνικου στη ρεματιά του Ξηριά. Αμέσως μετά το γεφύρι, φεύγει δεξιά δρόμος-καλντερίμι που είναι η διαδρομή προς Κάτω Κερασιά. Δεν ακολουθούμε αυτό.

Το γεφύρι του Λουζίνικου

      Εμείς ανηφορίζουμε ευθεία στον φαρδύ τσιμενταρισμένο κύριο δρόμο και λίγο πιο πάνω, εκεί όπου ο φαρδύς δρόμος στρίβει δεξιά, πάμε ευθεία μπροστά σε στενότερο χωματόδρομο. Σύντομα βλέπουμε στα δεξιά του δρόμου, μετά από ένα στύλο της ΔΕΗ, το μονοπάτι με τα κόκκινα σημάδια που ανηφορίζει (προσοχή).  Ακολουθούμε τα σημάδια και βαδίζουμε σταθερά προς τα βορειοδυτικά, χωρίς μεγάλες υψομετρικές διακυμάνσεις μετά την αρχική ανηφόρα, σε μονοπάτι που άλλοτε φαρδαίνει και άλλοτε στενεύει από τα πουρνάρια.

Θέα προς την κατεύθυνση του Βόλου

       Μετά από τρία τέταρτα της ώρας πορεία με αυτές τις συνθήκες, βλέπουμε μπροστά μας στο βάθος την Κάπουρνα. Πλησιάζοντας κοντύτερα στο χωριό, το μονοπάτι βγαίνει σε χωράφι και βαδίζουμε στην αριστερή άκρη του.  Κατόπιν πάμε λίγο αριστερότερα για λίγα μέτρα, στο όριο από το διπλανό χωράφι και βρίσκουμε ένα μικρό τμήμα μονοπατιού που κατηφορίζει.

Χωράφια κοντά στην Κάπουρνα

      Ξαναβγαίνουμε σε χωράφι και ακολουθούμε πάλι την αριστερή άκρη του. Μπροστά μας βλέπουμε ένα κυπαρίσσι και κατευθυνόμαστε προς τα εκεί. Απέναντι από  το κυπαρίσσι βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού μέσα στα πουρνάρια και ξαναβγαίνουμε σε άλλο χωράφι που είναι δίπλα στο δρόμο. Εδώ πλέον βγαίνουμε στην κύρια άσφαλτο, όπου βαδίζουμε για πεντακόσια μέτρα περνώντας το γεφυράκι. Μπαίνοντας στην Κάπουρνα, πάμε ευθεία δεξιά στα κυπαρίσσια και βαδίζουμε στον τσιμεντόδρομο, ο οποίος μας φέρνει στην κάτω γωνία της πλατείας του χωριού, εκεί που βρίσκεται η στάση του λεωφορείου. Στην πλατεία λειτουργεί καφέ-εστιατόριο.

Πινακίδα στο Λουζίνικο δίπλα στο γεφύρι

         

Xoρευτό-Αη Γιάννης

Παραλία Αγίων Σαράντα

Απόσταση: 7,6 χλμ.
Διάρκεια: 3-3,5 ώρες
Υψόμετρο: από 0 μ. (Χορευτό)  έως 193 μ. (μέγιστο)
Συνολική ανάβαση/κατάβαση:  420 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, στρόγγυλα πινακιδάκια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Παναγία Φανερωμένη
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc   από το Everytrail

       
                Η διαδρομή αυτή ενώνει τις δύο μεγάλες τουριστικές παραλίες του Ανατολικού Πηλίου, περνώντας και από τρεις ακόμα παραλίες που βρίσκονται στο ενδιάμεσο (Άγιοι Σαράντα, Μπάνικας, Πλάκα). Ωστόσο, δεν είναι εντελώς παραθαλάσσια, αφού φθάνει σε υψόμετρο έως και 193 μέτρων από τη θάλασσα. Το μονοπάτι είναι ανοικτό και σηματοδοτημένο, μπορεί να έχει όμως και κάποια προβλήματα από βλάστηση σε ορισμένα σημεία. Συνιστάται λοιπόν να φορούμε μακριά παντελόνια και να έχουμε μαζί μας ένα κλαδευτήρι για να καθαρίζουμε στο δρόμο μας. Επίσης, πρέπει να έχουμε αυξημένη προσοχή στα κόκκινα σημάδια για να μη χάσουμε κάποιες διασταυρώσεις (ιδανικά, να έχουμε το ίχνος σε GPS).

Άγιοι Σαράντα

             Ξεκινώντας από το κάμπινγκ στο νότιο άκρο της παραλίας του Χορευτού, βαδίζουμε αρχικά στην άσφαλτο που ανηφορίζει. Εδώ το κανονικό παλιό μονοπάτι ακολουθούσε τον χωματόδρομο που φεύγει αριστερά και περνούσε αμέσως κάτω από το κτήμα, στο οποίο τερματίζει ο δρόμος. Το μονοπάτι εκεί έχει όμως καταρρεύσει στα βράχια και είμαστε αναγκασμένοι να περάσουμε παράνομα μέσα από το φράχτη της ιδιοκτησίας. Δυστυχώς ο Δήμος δεν έχει μπορέσει ως τώρα να δώσει λύση στο πρόβλημα. Για να αποφύγουμε αυτήν τη δυσάρεστη δυσκολία λοιπόν, συνεχίζουμε στην άσφαλτο ανηφορικά και στην τρίτη δεξιά στροφή που κάνει, πάμε ευθεία προς τον ξενώνα ''Έναστρον''. Περνούμε δεξιά από τον ξενώνα και συνεχίζουμε ευθεία σε μονοπάτι. Βγαίνουμε σε στενό χωματόδρομο, όπου πάμε για λίγα μέτρα αριστερά και μετά δεξιά, περνώντας αμέσως κάτω από ένα καλύβι που αφήνουμε αριστερά μας. Μετά το καλύβι το μονοπάτι γίνεται σαφές και κατηφορίζει, βγαίνοντας στην άσφαλτο που πάει στην παραλία των Αγίων Σαράντα.

Άγιοι Σαράντα

           Κατεβαίνουμε λοιπόν στη μεγάλη παραλία των Αγίων Σαράντα και τη διασχίζουμε κατά μήκος. Φθάνοντας στην ταβέρνα δίπλα στο βράχο με το άγαλμα, αφήνουμε την παραλία και ανηφορίζουμε σε χωματόδρομο. Σε λίγο έρχεται από αριστερά δρόμος και ενώνεται στην πορεία μας. Mετά από επτακόσια μέτρα και ενώ ο δρόμος έχει κατεύθυνση δυτική, φθάνουμε σε διασταύρωση όπου πάμε αριστερά κατηφορικά σε στενό δρόμο που κατευθύνεται νότια.

Μπάνικας

             Κατηφορίζουμε έντονα σε δύσβατο δρόμο και φθάνοντας σε απότομη δεξιά στροφή του δρόμου, συνεχίζουμε ευθεία στο καθαρισμένο μακρυρραχιώτικο καλντερίμι, το μόνο κομμάτι που απέμεινε άθικτο από την παλιά διαδρομή Μακρυρράχη-Μπάνικας (προσοχή στα σημάδια) και βγαίνουμε κάτω στην κροκαλωτή παραλία του Μπάνικα, στην οποία καταλήγει το Μέγα Ρέμα.

Σπίτι στο Μπάνικα

        Περνούμε το ρέμα από πέτρα σε πέτρα και στην άλλη πλευρά της παραλίας, την ανηλιώτικη, έχουμε δίπλα στη θάλασσα ένα ερειπωμένο σπίτι και πίσω του ένα άλλο ανακαινισμένο. Στην νότια άκρη υπάρχει ένα τρίτο καλύβι-εξοχικό (ημιτελές το 2019 που περάσαμε). 

         Εδώ υπάρχει και δρόμος, τον οποίο ακολουθούμε για λίγο και αμέσως σε διασταύρωση πάμε αριστερά, περνώντας λίγο πάνω από το καλύβι και μπαίνοντας σε κτήμα. Σε διασταυρώσεις που βρίσκουμε, πάμε συνεχώς ανηφορικά, χωρίς να απομακρυνόμαστε πολύ από τη θάλασσα. Στην επάνω άκρη του κτήματος βλέπουμε παλιό χαλασμένο τσιμενταύλακα, τον οποίο ακολουθούμε για λίγα μέτρα και αμέσως βρίσκουμε το μονοπάτι που ανηφορίζει απότομα μέσα στο δάσος-ζούγκλα.      

Δάσος-ζούγκλα πάνω από τον Μπάνικα

 Η βλάστηση σε κάποια σημεία μπορεί να μας ενοχλεί και χρειάζεται να φοράμε μακριά παντελόνια για ν` αποφύγουμε τις γρατζουνιές. Βγαίνουμε σε ελαιώνα και ανηφορίζουμε ευθεία, βαδίζοντας σε δρόμο πλέον, για να φθάσουμε στο ξωκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους.

Άγιος Χαράλαμπος Ανηλίου

            Εκατόν πενήντα μέτρα πιο πέρα, πάνω σε δεξιά ανηφορική στροφή του δρόμου (προσοχή) τον αφήνουμε προς τα αριστερά και βρίσκουμε μονοπάτι μέσα σε πυκνή βλάστηση. Χρειάζεται πολλή προσοχή γιατί η είσοδος του μονοπατιού δε φαίνεται καλά. Κατηφορίζουμε βρίσκοντας κάποια στοιχεία καλντεριμιού, περνούμε ένα ρεματάκι και βγαίνουμε σε άλλο δρόμο, που ακολουθούμε προς τα αριστερά. Μετά από εκατό μέτρα, πάνω σε αριστερή κατηφορική στροφή του δρόμου (προσοχή) ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι-καλντερίμι στα δεξιά. Κατηφορίζοντας συνεχώς, βγαίνουμε τελικά πάλι σε  διασταύρωση χωματόδρομου.

Κατεβαίνοντας στο μονοπάτι προς Φανερωμένη

         Εδώ αξίζει να κάνουμε μια μικρή παράκαμψη παίρνοντας τον κατηφορικό δρόμο προς το ξωκλήσι της Παναγίας Φανερωμένης, που απέχει δέκα λεπτά από το σημείο αυτό. Χτισμένο σε θαλασσόβραχο λίγα μέτρα πάνω από τα κύματα του Αιγαίου, το ξωκλήσι της Φανερωμένης είναι ένα πολύτιμο στολίδι στον παράδεισο του Πηλίου, ένα μέρος για ήσυχη περισυλλογή και απόλαυση ανάμεσα στα βράχια και τη θάλασσα, ένα ποίημα. Δίπλα στο ξωκλήσι υπάρχει πηγούλα που βγάζει λίγο δροσερό νερό από το βράχο.

Παναγία Φανερωμένη

        Ξανανεβαίνοντας πίσω στη διασταύρωση του δρόμου, βαδίζουμε τώρα προς τα νότια (αριστερά όπως ανεβαίνουμε) και μετά από πεντακόσια μέτρα φθάνουμε στην περίφραξη του ξενοδοχείου Eden. Εδώ παίρνουμε το δρομάκι αριστερά που κατηφορίζει προς τη θάλασσα και σε λίγο γίνεται καλντερίμι. Σε κάποια σημεία διατηρείται το παλιό λιθόστρωτο και σε άλλα είναι ξαναφτιαγμένο, αλλά δυστυχώς όχι με τον σωστότερο τρόπο (οι επίπεδες πλάκες που χρησιμοποίησαν μπορεί να γλιστράνε αν είναι βρεγμένες και θέλουν προσοχή). Περνούμε από ένα κιόσκι με πεσμένο στύλο φωτισμού και σύντομα φθάνουμε κάτω στη θαυμάσια παραλία Πλάκα, η οποία, όπως και ο Μπάνικας, ανήκε στο Ανήλιο.

Η Πλάκα το καλοκαίρι

       Καθώς δεν πηγαίνει αυτοκίνητο εκεί, διατηρεί μια αίσθηση ατόφια. Παλαιότερα ήταν ερημική, αλλά τώρα το μπαρ του ξενοδοχείου Eden με τις ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες δίνει ζωντάνια το καλοκαίρι, με αντίτιμο όμως τη δυνατή νεανική μουσική που παίζει από το πρωί μέχρι το βράδι (ευτυχώς, το συνεχές ντάπα-ντούπα δεν ακούγεται στην άλλη άκρη της παραλίας).

Η Πλάκα το χειμώνα

          Βαδίζουμε λοιπόν κατά μήκος της παραλίας προς το νότο, περνούμε πάνω από τα βραχάκια στην άκρη της και βγαίνουμε τέλος στον παραλιακό δρόμο του Αη-Γιάννη.

Άλλη Μεριά (Βόλος)-Χάνια

Απόσταση: 11,4 χλμ.
Διάρκεια: 4,5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 3,5 ώρες)
Υψόμετρο: από 215 μ. (Άλλη Μεριά) σε 1200 μ. (Χάνια)
Συνολική ανάβαση: 1103 μ. Συνολική κατάβαση: 122 μ.  
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, μερικές πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι
Kατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc    από το Everytrail

             Εδώ βαδίζουμε στα ίχνη της ιστορικής κύριας διαδρομής που ένωνε τα χωριά του Βορειοανατολικού Πηλίου (Ζαγορά, Μακρυρράχη, Ανήλιο, Κισσός) με το Βόλο. Όλα αυτά τα χωριά είχαν καλντερίμια που τα συνέδεαν με τα Χάνια και όλο το χερσαίο εμπόριο και η συγκοινωνία με το Βόλο περνούσε από κει.

              Η πορεία μας ξεκινά από την Άλλη Μεριά, καθώς το υπόλοιπο τμήμα μέχρι το Βόλο έχει γίνει άσφαλτος και δεν παρουσιάζει ορειβατικό ενδιαφέρον. Μπορούμε να πάμε στην Άλλη Μεριά με το αστικό λεωφορείο 7 και να επιστρέψουμε από τα Χάνια στο Βόλο με το λεωφορείο του ΚΤΕΛ (ktelvolou.gr). Μπορούμε ακόμα να συνεχίσουμε βαδίζοντας από τα Χάνια προς Ζαγορά, Ανήλιο, Κισσό, Μούρεσι, Τσαγκαράδα, Άγιο Γεώργιο ή Άγιο Λαυρέντιο (βλέπε τις αντίστοιχες διαδρομές).

            Ξεκινούμε από τη βρύση στην πλατεία της Άλλης Μεριάς και βαδίζουμε σε πλακόστρωτο δρόμο, ο οποίος έχει καλύψει το καλντερίμι. Ανηφορίζοντας, έχουμε αριστερά μας το μεγάλο παλιό αρχοντικό του Χατζηαργύρη και μετά σε διασταύρωση πάμε δεξιά. Διασχίζουμε την άσφαλτο και ανηφορίζουμε σε τσιμεντόδρομο, περνώντας πλάι από το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων.

Βαδίζουμε πλάι στο φράχτη του Δεσποτικού 

            Από το τέρμα του δρόμου, βαδίζουμε σε πλακόστρωτο δίπλα στο φράχτη μιας έπαυλης αριστερά μας, που αποτελεί την κατοικία του Μητροπολίτη Δημητριάδος (Δεσποτικό). Στη δεξιά μας πλευρά έχουμε τη ρεματιά του Αναύρου, κατάφυτη με πλατάνια. Στην επάνω γωνία της περίφραξης βγαίνουμε σε διασταύρωση δρόμων και παίρνουμε τον πιο ανηφορικό δεξιά επάνω. Πάνω στη διασταύρωση βρίσκεται τσιμεντένια δεξαμενή, στην οποία καταλήγει ένας μαύρος πλαστικός σωλήνας νερού και τον έχουμε για ένα διάστημα σαν οδηγό.
            Πιο πάνω, ο δρόμος μας βγαίνει σε διασταύρωση και συνεχίζουμε ευθεία επάνω σε μονοπάτι-καλντερίμι μαζί με το σωλήνα. Τελικά βγαίνουμε λοξά στον ασφαλτόδρομο που πάει στην κάτω συνοικία του Κατηχωρίου. Εδώ υπάρχει και δεξαμενή νερού δίπλα στο δρόμο, όπου καταλήγει ο μαύρος σωλήνας. Βαδίζουμε για δέκα μέτρα στην άσφαλτο και αμέσως βρίσκουμε αριστερά τη συνέχεια του καλντεριμιού, που συνεχίζει ν` ανηφορίζει.

       Πιο πάνω βγαίνουμε σε άσφαλτο, και σε πενήντα μέτρα βρίσκουμε τη συνέχεια του καλντεριμιού ν` ανηφορίζει στα δεξιά. Βγαίνουμε στη μικρή πλατεία του Κατηχωρίου ''Παζαρούλι'', βαδίζουμε πενήντα μέτρα στην άσφαλτο και πάμε λοξά αριστερά. Λίγο πιο πάνω συναντούμε βρύση. Εδώ ευθεία στον κύριο δρόμο συνεχίζει η διαδρομή προς Πορταριά, αλλά εμείς παίρνουμε το τσιμενταρισμένο δρομάκι, πρώην καλντερίμι που ανηφορίζει έντονα δεξιά από τη βρύση. Αυτό ακολουθούσαν όσοι πήγαιναν προς Χάνια, αποφεύγοντας να περάσουν μέσα από την Πορταριά για συντομία. Μικρά τμήματα του παλιού καλντεριμιού διακρίνονται ανάμεσα στο τσιμέντο. Φυσικά, αν θέλουμε μπορούμε να πάμε πρώτα στην Πορταριά και μετά να συνεχίσουμε προς Χάνια.
        Ανηφορίζουμε έντονα και βγαίνουμε στον κύριο δρόμο που πάει προς Χάνια, στην κάτω γωνία του ξενοδοχείου ''Πορταριά''. Από το μικρό πλάτωμα στην άλλη μεριά του δρόμου βλέπουμε ν` ανηφορίζουν σκαλοπάτια που μας βγάζουν στον  παράλληλο ασφαλτόδρομο λίγα μέτρα παραπάνω (εμείς πήγαμε από το δρόμο που ανηφορίζει δίπλα στο ξενοδοχείο, κάνοντας ένα μικρό κύκλο). Ακολουθούμε ομαλά τον ασφαλτόδρομο προς τα δεξιά (ανατολικά) και σε λίγο φθάνουμε στις κατασκηνώσεις της Χριστιανικής Αγωγής (ΓΕΧΑ).
       Στενός χωματόδρομος συνεχίζει από την επάνω μεριά της κατασκήνωσης. Μέχρι πριν λίγα χρόνια παρέμενε εδώ άθικτο το καλντερίμι, αλλά δυστυχώς το χάλασαν όταν πέρασαν σωλήνα νερού... Οι καταστροφές σε αυτήν την κλασική διαδρομή και μάλιστα σε ένα τουριστικό μέρος, όπως η Πορταριά, είναι πολλές και προκαλούν θλίψη μαζί με αγανάκτηση για την αδιαφορία και ανικανότητα των αρχών (Κοινότητα, Δήμος, Νομαρχία, Εφορεία νεωτέρων μνημείων και λοιποί ανευθυνοϋπεύθυνοι) να προστατέψουν την ιστορία και τα μνημεία του τόπου. Μα δε βλέπουν οι τυφλοί, δεν καταλαβαίνουν τη ζημιά που κάνουν; Αναρωτιέται κανείς, πόσα ακόμα καλντερίμια πρέπει να καταστραφούν, μέχρι να γίνει συνείδηση έστω η αξία που έχουν για τον τουρισμό;

        Τέλος πάντων, μετά από εκατό μέτρα το καλντερίμι διασώζεται για λίγο, κατόπιν καλύπτεται από τσιμέντο καθώς έχουμε ένα εξοχικό αριστερά μας και μετά πάλι αποκαλύπτεται και πορεύεται ομαλά μέσα σε αγριοκαστανιές. Περνούμε από μια βρύση και ένα κιόσκι δίπλα στο εκκλησάκι της Αγίας Τριάδος και ανηφορίζοντας ομαλά, διασχίζουμε παραπάνω ένα χωματόδρομο. Από μερικά σημεία έχουμε πολύ όμορφη θέα προς την Πορταριά και  τον Παγασητικό.
    Φθάνουμε σε πλάτωμα με ποτίστρα και κατόπιν το καλντερίμι κάνει στροφή αριστερά ανηφορίζοντας. Εδώ με μπλέ σημάδια φεύγει ευθεία (νοτιοανατολικά) το μονοπάτι της διαδρομής προς Δράκεια (βλέπε τη διαδρομή Δράκεια-Πορταριά). Εμείς όμως συνεχίζουμε στο καλντερίμι, και παραπάνω συναντούμε πάλι τον κύριο δρόμο των Χανίων, στη θέση Αλικόπετρα. Δεξιά μας έχουμε κεραίες, ενώ στην απέναντι πλευρά του δρόμου είναι άλλη ποτίστρα. Βαδίζουμε για λίγα μέτρα στην άσφαλτο κατηφορικά και βρίσκουμε το καλντερίμι να συνεχίζει κατηφορίζοντας παράλληλα με την άσφαλτο, λίγα μέτρα χαμηλότερα (προσοχή στα κόκκινα σημάδια).

Koρυφές Αγριόλευκες, Γολγοθάς, Σχιτζουράβλι

          Ξαναβγαίνουμε για λίγο στην άσφαλτο και, εκεί όπου ο δρόμος κάνει φουρκέτα δεξιά,  εμείς πάμε λοξά αριστερά σε στενό ανηφορικό δρόμο, παρατηρώντας την χειροποίητη πινακίδα προς ''Χάνια'' που φρόντισε να τοποθετήσει εθελοντικά ο πρόωρα χαμένος ορειβάτης Δημήτρης Κότταλης, καλή του ώρα. Ο δρόμος περνά ανάμεσα σε κτήματα με μηλιές, αφήνουμε δεξαμενή νερού και καλύβι δεξιά μας καθώς ανηφορίζουμε ομαλά, και στη συνέχεια μπαίνουμε σε ωραίο δάσος οξιάς βαδίζοντας σε καλντερίμι-μονοπάτι.

        Τελικά βγαίνουμε σε χωματόδρομο, πλάι σε γήπεδο ποδοσφαίρου. Ανηφορίζοντας στο δρόμο, σε λίγο περνούμε μπροστά από το ξενοδοχείο ''Χάνι του Μάνθου''. Κατόπιν συναντούμε ένα μικρό τμήμα του παλιού καλντεριμιού, καθώς φθάνουμε στο Χάνι του Ζήση. Μετά από λίγα μέτρα σε άσφαλτο, πάμε λοξά ανηφορικά στο χαλασμένο καλντερίμι και αμέσως φθάνουμε στον κύριο δρόμο των Χανίων, δίπλα στο Χάνι του Κοκκίνη (πρώην Θεοδώρου).

Το χάνι του Ζήση όπως ήταν λίγο πριν το 1920 (πηγή: Η Μαγνησία στο πέρασμα του χρόνου)

Άγιος Λαυρέντιος - Άγιος Γεώργιος

Άγιος Γεώργιος

Απόσταση: 5,9 χλμ.
Διάρκεια: 2 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 1.35΄)
Υψόμετρο: από 560 μ. (Άγιος Λαυρέντιος) σε 500 μ. (ελάχιστο) σε 630 μ. (Άγιος Γεώργιος)
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι 
Kατεβάστε ίχνος GPS:   Η διαδρομή στο Wikiloc    Η διαδρομή στο Everytrail

   

     Ξεκινώντας από την πλατεία του Αγίου Λαυρεντίου και κατηφορίζοντας, αμέσως έχουμε αριστερά μνημειακή νεοκλασική μαρμάρινη βρύση και δίπλα της ανηφορίζει καλντερίμι, το οποίο ακολουθούμε. Παραπάνω φθάνουμε σε άλλη βρύση χωρίς νερό, όπου φεύγει αριστερά τσιμεντόδρομος (προσοχή). Εμείς όμως συνεχίζουμε στο ανηφορικό καλντερίμι από δεξιά, που σύντομα μας φέρνει στο μοναστήρι του Αγίου Λαυρεντίου, το οποίο έδωσε και το όνομά του στο χωριό. Είναι από τα παλαιότερα του Πηλίου και χτίστηκε το 1378 από τον αγιορείτη μοναχό Όσιο Λαυρέντιο, πάνω σε θεμέλια ακόμη παλαιότερου κτίσματος (ίσως των αρχών του 11ου αιώνος) βενεδικτίνων μοναχών από το Αμάλφι της Ιταλίας. Σήμερα είναι γυναικείο με τρεις μοναχές και γιορτάζει στις 10 Μαΐου.

Μονή Αγίου Λαυρεντίου (καθολικό)

           Στην επάνω πλευρά της μονής περνά ασφαλτόδρομος και βαδίζουμε σ` αυτόν κατηφορίζοντας.

        Ενημέρωση 2021: στην τελευταία επίσκεψή μας διαπιστώσαμε ότι το πέρασμα δίπλα στο μοναστήρι προς τα πάνω ήταν κλειστό με περίφραξη, κάνοντας αδύνατη την πρόσβαση από εκεί στην άσφαλτο. Ετσι, αν το μοναστήρι είναι κλειστό (έχει ωράριο 9-12 και 5-7), πρέπει να γυρίσουμε για λίγο προς τα πίσω και να κάνουμε αριστερά σε πλακόστρωτο ομαλά ανηφορικό δρόμο που θα μας βγάλει στην άσφαλτο, όπου θα βαδίσουμε κατηφορίζοντας.

   Παρακάτω, ο ασφαλτόδρόμος κάνει φουρκέτα δεξιά. Στο σημείο αυτό πάνω στη στροφή βρίσκουμε το μονοπάτι, που κατηφορίζει μέσα στη μεγάλη ρεματιά της Κουφάλας. Στην πορεία μας συναντούμε τμήματα καλντεριμιού, που ολοένα πυκνώνουν. 

Καλντερίμι κοντά στον Αι Γιάννη στην Κουφάλα

       Περνούμε το ρέμα από πέτρα σε πέτρα και φθάνουμε στο ξωκλήσι του Αι Γιάννη, δίπλα σε πηγή, το νερό της οποίας διοχετεύεται σε τσιμενταύλακα. Το μέρος αυτό προσφέρεται ιδιαίτερα για αναψυχή το καλοκαίρι και είναι διαμορφωμένο κατάλληλα με πάγκους και υπαίθρια ψησταριά.

Ο Αι Γιάννης στην Κουφάλα

          Συνεχίζουμε βαδίζοντας πλέον σε χωματόδρομο και πιο πέρα έχουμε διασταύρωση, όπου ο δεξιός δρόμος κατηφορίζει προς Άγιο Βλάσιο. Εμείς παίρνουμε τον αριστερό κλάδο και ανηφορίζουμε ελαφρά. Σε λίγο έρχεται άλλος δρόμος από αριστερά και ενώνεται μαζί μας. Λίγο πιο πάνω στην πλαγιά βλέπουμε το μοναστήρι των Ταξιαρχών. Το μονοπάτι κανονικά περνούσε από το μοναστήρι και το βλέπουμε να συνεχίζει, αν προσέξουμε στον αριστερό όχθο του δρόμου στο τέλος της ανηφόρας. Είναι καταρχήν βατό και μπορούμε να το περπατήσουμε, αλλά φθάνοντας στο μοναστήρι γίνεται δύσβατο από χώματα που έχουν ρίξει εκεί. 

Μονή Ταξιαρχών (Αγίου Γεωργίου)

      Έτσι, προτιμούμε να συνεχίσουμε ομαλά στο δρόμο, ο οποίος βγαίνει σε στενό ασφαλτόδρομο που ακολουθούμε ανηφορίζοντας. Μετά από αριστερή στροφή της ασφάλτου, καθώς πλησιάζουμε στο μοναστήρι, πάμε δεξιά σε στενό χωματόδρομο που μας φέρνει αμέσως στο ανοιχτό θέατρο ΄΄Αλώνι΄΄. 

Θέατρο Αλώνι

      Βαδίζουμε λίγα μέτρα ακόμα προς τα ανατολικά και, έχοντας τσιμεντόδρομο αριστερά μας, προχωράμε ευθεία σε μονοπάτι μέσα από το άνοιγμα μιας περίφραξης. Περνούμε και δεύτερη περίφραξη και μετά το μονοπάτι κατεβαίνει σε τσιμεντόδρομο, καθώς συναντούμε τα πρώτα σπίτια του Αγίου Γεωργίου.

Φθάνοντας στον Άγιο Γεώργιο

         Από το τέρμα του δρόμου συνεχίζουμε σε μονοπάτι, το οποίο κατόπιν γίνεται καλντερίμι και κατεβαίνουμε στον κεντρικό δρόμο που διασχίζει το χωριό. Αμέσως περνούμε δίπλα από μια βρύση με μαρμάρινη κεφαλή λιονταριού. Βαδίζοντας πλέον στην άσφαλτο, η οποία κάλυψε το καλντερίμι που υπήρχε εδώ παλιότερα, περνούμε από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και τέλος φθάνουμε στην πλατεία, δίπλα στο μουσείο έργων του γλύπτη Νικόλα.

Μηλιές - Τσαγκαράδα

Απόσταση: 11,4 χλμ.
Διάρκεια: 4.15' (καθαρός χρόνος πορείας 3.30΄)
Υψόμετρο: από 380 μ. (πλατεία Μηλεών) σε 790 μ. (μέγιστο) σε 510 μ. (πλατεία Ταξιαρχών Τσαγκαράδας)
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

  Κατεβάστε ίχνος GPS:   Η διαδρομή στο Wikiloc          

          Μια κλασική, πολυπερπατημένη και πανέμορφη Πηλιορείτικη διαδρομή. Μεγάλο μέρος της γίνεται σε καλντερίμι μέσα σε δάσος και στο τέλος περνάμε από το παλιό πέτρινο γεφύρι στη ρεματιά του Μυλοποτάμου. Mπορούμε να πάμε στις Μηλιές και να επιστρέψουμε από την Τσαγκαράδα με λεωφορείο του ΚΤΕΛ (www.ktelvolou.gr). Από την Τσαγκαράδα μπορούμε να συνεχίσουμε περπατώντας ακόμα δύο ώρες σε καλντερίμι, για να βγούμε στην τουριστική παραλία της Νταμούχαρης και του Αι Γιάννη (δείτε τις διαδρομές Διάσχιση Τσαγκαράδας  και Τσαγκαράδα-Νταμούχαρη-Αι Γιάννης.).

      Στην επάνω μεριά της πλατείας των Μηλεών βρίσκεται το κτίριο της βιβλιοθήκης, με τη χαρακτηριστική επιγραφή ''ΨΥΧΗΣ ΑΚΟΣ'' (=θεραπεία ψυχής). Δίπλα του στα δεξιά ανηφορίζει το καλντερίμι προς Πρόπαν-Λαμπινού-Ξουρίχτι-Τσαγκαράδα, το οποίο και ακολουθούμε. Αμέσως έχουμε αριστερά μας σκεπαστή βρύση και μετά πάμε ευθεία ανατολικά ανάμεσα στα σπίτια του χωριού. Το καλντερίμι κάνει έναν ελιγμό ανηφορίζοντας δίπλα σε ένα πλατάνι, κατόπιν διασχίζει λοξά έναν τσιμεντόδρομο και συνεχίζει στην ίδια κατεύθυνση ανηφορικά. Αγνοούμε διασταυρώσεις με κατηφορικά καλντερίμια ή δρόμους, έχοντας για οδηγό τα κόκκινα σημάδια.

Kαλντερίμι στις Μηλιές

                                                                 Λίγο παραπάνω, μπαίνουμε σε τσιμεντόδρομο καθώς αφήνουμε τα τελευταία σπίτια του χωριού και βαδίζουμε ανάμεσα σε κτήματα με μηλιές. Στη δεύτερη αριστερή στροφή που κάνει ο δρόμος, τον αφήνουμε και πάμε δεξιά στο καλντερίμι, πλάι σε τσιμενταύλακα και σωλήνα νερού. Δεξιά μας έχουμε μια σειρά από κυπαρίσσια.

          Περνούμε ρέμα από τσιμεντένιο γεφυράκι που πατά σε λιθόκτιστες βάσεις και συνεχίζουμε σε ωραίο καλντερίμι-μονοπάτι. Σε λίγο υπάρχει διασταύρωση (ευθεία πάει προς την Πρόπαν), όπου η πινακίδα μας υποδεικνύει να πάμε αριστερά ανηφορικά σε φαρδύ μονοπάτι, το οποίο παραπάνω ξαναγίνεται καλντερίμι. Βγαίνουμε λοξά σε δρόμο-καλντερίμι και ανηφορίζουμε ευθεία. Σε λίγο διασταυρωνόμαστε με φαρδύτερο δρόμο, τον διασχίζουμε και  συνεχίζουμε στην ίδια κατεύθυνση ανηφορίζοντας ανάμεσα σε καστανιές. Αφήνουμε διασταύρωση με δρόμο δεξιά παίρνοντας πλέον κατεύθυνση βόρεια. Σε λίγο φθάνουμε σε ξύλινο κιόσκι στην τοποθεσία Κεφαλάς. Λίγα μέτρα πριν φτάσουμε στο κιόσκι κατηφορίζει προς τα δεξιά το μονοπάτι για Λαμπινού (δείτε τη διαδρομή Μηλιές-Λαμπινού-παραλία Λαμπινούς).

                                                               Μετά το κιόσκι ο δρόμος τερματίζει και συνεχίζει καλντερίμι, το οποίο μπαίνει μέσα σε ωραίο δάσος από αράδια στην αρχή και μετά οξιές, πλατάνια και καστανιές. Κινούμενοι με γενική κατεύθυνση προς βορράν, περνούμε το Κερασόρεμα και ανηφορίζουμε ομαλά για λίγο ακόμα, μέχρι που φθάνουμε στο μέγιστο υψόμετρο των 790 μέτρων. Αυτό το κομμάτι μέσα στο δάσος είναι υποβλητικό και θαυμάσιο, δε θέλεις να τελειώσει.
          Το καλντερίμι μας αρχίζει πλέον να κατηφορίζει (αγνοούμε δυο ανηφορικά μονοπάτια στα δεξιά) και φθάνουμε στις πέτρινες βάσεις από πεσμένο ξύλινο γεφυράκι στο ρέμα Βαρσάμη. Αφού περάσουμε το ρέμα, βγαίνουμε πια από το δάσος και μπαίνουμε σε ανηφορικό αγροτικό δρόμο, μέσα στον οποίο κάπου κάπου διακρίνονται τμήματα καλντεριμιού. Στη συνέχεια, το καλντερίμι φεύγει δεξιά από το δρόμο. Βαδίζουμε τώρα σε μακία βλάστηση, περνούμε δίπλα από ένα-δύο κτήματα και τελικά βγαίνουμε σε τριπλή διασταύρωση αγροτικών δρόμων. Εδώ ο δεξιός (τσιμεντόδρομος) κατηφορίζει προς το Ξουρίχτι, που είναι αρκετά κοντά, ενώ ο αριστερός ανηφορίζει και συναντά πιο ψηλά τη διαδρομή που έρχεται από Κουρβέντελη-Άγιο Γεώργιο και από Χάνια (δείτε την πορεία Άγιος Γεώργιος-Κουρβέντελη-Τσαγκαράδα). Εμείς ακολουθούμε τον μεσαίο δρόμο και σε λίγα μέτρα έχουμε δεξιά μας το ταπεινό ξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου.

Kαλντερίμι μέσα σε  δάσος καστανιάς

            Συνεχίζουμε στο δρόμο για διακόσια μέτρα και πάνω σε αριστερή στροφή (προσοχή), τον αφήνουμε  και πάμε ευθεία δεξιά, κατηφορίζοντας ελαφρά σε μονοπάτι με τμήματα καλντεριμιού. Ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια με κατεύθυνση γενικά βόρεια, πιο πέρα ξαναβγαίνουμε για λίγο στο δρόμο που κατηφορίζει και ξαναβρίσκουμε τη συνέχεια του καλντεριμιού λοξά αριστερά. Περνούμε από κιόσκι και δεξαμενή νερού και κατόπιν το καλντερίμι, ακολουθώντας κατηφορική πορεία, βγαίνει στην κύρια άσφαλτο. Μετά από εκατό μέτρα, προσέχοντας δεξιά μας, βρίσκουμε το στενό λιθόστρωτο που κατεβαίνει με ελιγμούς στο βάθος της ρεματιάς του Μυλοποτάμου, όπου μας περιμένει, πάντα σταθερό στη θέση του παρά τις φθορές του χρόνου,  το παλιό πέτρινο γεφύρι με το χαρακτηριστικό οξυκόρυφο τόξο.

Το γεφύρι του Μυλοποτάμου (τώρα κατεστραμμένο)

                                                               Απαλλαγμένο πια από τα βάρη των φορτωμένων μουλαριών, που άλλοτε περνούσαν συνεχώς από πάνω του, αναπαύεται ήσυχο το γέρικο γεφύρι, σηκώνοντας υπομονετικά τη μνήμη του καιρού που πέρασε, με μόνη συντροφιά τα πλατάνια και το νερό που περνά ακατάπαυστα από κάτω. Κι εμείς, οι σημερινοί επισκέπτες του, νιώθουμε πάντα καλοδεχούμενοι να πατήσουμε στη χορταριασμένη του ράχη. Μακάρι να ζήσει πολλούς αιώνες ακόμα το γέννημα αυτό της ανθρώπινης τέχνης και μαστοριάς.

    ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 12/2/2021: Δυστυχώς το παλιό γεφύρι κατέρρευσε χθες, λαβωμένο από έναν πλάτανο που έπεσε πάνω του. Μόνο οι βάσεις έχουν μείνει. Ελπίζουμε να αναληφθεί σύντομα πρωτοβουλία για να ξαναχτιστεί.

Πλατεία Ταξιαρχών Τσαγκαράδας

                                                                     Μετά το γεφύρι, ανηφορίζουμε λίγο ακόμα σε καλντερίμι και βγαίνουμε πάλι στην άσφαλτο, στην οποία βαδίζουμε ακόμα δεκαπέντε λεπτά για να φθάσουμε στην πλατεία Ταξιαρχών της Τσαγκαράδας, με τη χαρακτηριστική τετραπλή βρύση.