Πέμπτη 9 Απριλίου 2015

Kαλά Νερά - Μηλιές (κυκλική)

Βγάζοντας φωτογραφίες στον καταρράκτη του Μπελεγρίνου
Απόσταση: 11,8 χλμ.
Διάρκεια: 5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 4 ώρες)
Υψόμετρο: από 0 μ. (Καλά Νερά) σε 385 μ. (πλατεία Μηλεών)
Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 405 μ.
Σήμανση: κόκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Μηλιές
Κατεβάστε ίχνος GPS:  από το Wikiloc   από το Everytrail


        Σ` αυτήν την κυκλική διαδρομή, ξεκινούμε από την παραλία των Καλών Νερών και ανηφορίζουμε μέχρι την πλατεία των Μηλεών από το κύριο καλντερίμι. Κατόπιν, επιστρέφουμε από ανατολικότερη διαδρομή, που ακολουθεί την πορεία του Μηλιώτικου ρέματος μέχρι τη θάλασσα. Είναι μια πορεία με πολλά σημεία υψηλής φυσικής ομορφιάς, που είναι στα καλύτερά της την άνοιξη, όταν το ρέμα κατεβάζει αρκετό νερό και οι ελαιώνες που διασχίζουμε  είναι ανθισμένοι. 
       Τόσο οι Μηλιές, όσο και τα Καλά Νερά είναι τουριστικοί προορισμοί και έχουν ξενοδοχεία, εστιατόρια και καφενεία που λειτουργούν όλο το χρόνο, όπως επίσης και τακτική συγκοινωνία με το Βόλο (www.ktelvolou.gr).
          Ξεκινούμε λοιπόν από την παραλία των Καλών Νερών, από το σημείο όπου βρίσκεται η ταμπέλα της στροφής των λεωφορείων δίπλα σε περίπτερο και βαδίζουμε στον ασφαλτόδρομο κάθετα προς τη θάλασσα. Σε λίγο βγαίνουμε στον κύριο δρόμο και τον ακολουθούμε για εκατό μέτρα προς τα δεξιά (ανατολικά). Φθάνουμε σε διασταύρωση με χωματόδρομο αριστερά, όπου υπάρχει ταμπέλα προς ''Αργυραίικα''.  Στη διασταύρωση υπάρχουν λίγα κυπαρίσσια. Σε λίγα μέτρα έχουμε νέα διασταύρωση, όπου πάμε δεξιά σε στενό τσιμεντόδρομο, παράλληλο με την άσφαλτο, που μας οδηγεί στο νεκροταφείο των Καλών Νερών. Μετά το νεκροταφείο συνεχίζει χωματόδρομος. Σε εκατό μέτρα ο δρόμος στρίβει ομαλά αριστερά μπαίνοντας σε ελαιώνα. Μετά από λίγα μέτρα (προσοχή), πάμε λοξά δεξιά μέσα στον ελαιώνα και αμέσως βρίσκουμε το καλντερίμι, που διατηρείται σε καλή κατάσταση και ανηφορίζει ομαλά στη ράχη.
Ανηφορίζοντας προς τις Μηλιές
            Παραπάνω μπαίνουμε λοξά δεξιά σε χωματόδρομο, τον οποίο ακολουθούμε για εκατό μέτρα και κατόπιν βρίσκουμε τη συνέχεια του καλντεριμιού στα αριστερά. Βαδίζοντας ανάμεσα σε ελαιόδεντρα, βλέπουμε στη ράχη απέναντι τις Μηλιές. Στα δεξιά μας έχουμε το Μηλιώτικο ρέμα και αρχίζουμε να ακούμε τον ήχο του νερού που κυλάει, χειμώνα-καλοκαίρι. Διασχίζουμε το  ρέμα από τσιμεντένιο γεφυράκι και ανηφορίζουμε με ζιγκ ζάγκ την πλαγιά σε υπέροχο καλντερίμι, συναντώντας τα πρώτα σπίτια του χωριού στη συνοικία Γυφτακαίικα.
Το καλντερίμι στα Γυφτακαίικα
            Λίγο πιο πάνω βγαίνουμε στην άσφαλτο, που αριστερά οδηγεί σε εκατό μέτρα στο σταθμό του τρένου. Τη διασχίζουμε και ανεβαίνουμε έχοντας δεξιά μας την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.  Ανηφορίζοντας συνεχώς, περνάμε δίπλα από το ερειπωμένο σπίτι του μακεδονομάχου Κώστα Γαρέφη και πάμε δεξιά περνώντας ένα γεφυράκι. Αφού περάσουμε και από το σπίτι του Δανιήλ Φιλιππίδη, ενός από τους δασκάλους της σχολής των Μηλεών μαζί με τον Ανθιμο Γαζή και το Γρηγόριο Κωνσταντά, φθάνουμε τελικά στην πλατεία του χωριού, με την πολύ αξιόλογη εκκλησία των Ταξιαρχών. Eδώ θα κάνουμε οπωσδήποτε μια στάση.
Πλατεία Μηλεών
            Αρχίζουμε τώρα την επιστροφή προς τα Καλά Νερά. Από την πλατεία των Μηλεών κατηφορίζουμε στο κύριο καλντερίμι που πάει προς Σταθμό-Καλά Νερά.  Μετά από πενήντα μέτρα, υπάρχει διασταύρωση καλντεριμιών με πινακίδα, όπου εδώ πάμε αριστερά στην οδό Φιλιππίδη. Στο σπίτι που βρίσκεται στη γωνία γεννήθηκε ο Δανιήλ Φιλιππίδης, ένας από τους δασκάλους της ιστορικής Σχολής των Μηλεών. Κατηφορίζουμε στο ωραίο καλντερίμι, περνούμε από τη βρύση του Ανθίμου Γαζή (χωρίς νερό) και σε λίγο φθάνουμε στην ωραία εκκλησία αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
Άγιος Κωνσταντίνος
        Περνούμε μέσα από τον περίβολο του ναού και βγαίνοντας στην άσφαλτο που πάει για το σταθμό, τη διασχίζουμε και συνεχίζουμε σε πλακόστρωτο-καλντερίμι, περνώντας δίπλα από το τελευταίο σπίτι του χωριού. Αριστερά μας πολύ κοντά είναι η άσφαλτος Βόλου-Μηλεών.
         Λίγο πιο κάτω διασχίζουμε άλλο στενό δρόμο που πάει προς το νεκροταφείο του χωριού. Αριστερά μας είναι συγκρότημα εξοχικών κατοικιών. Το καλντερίμι συνεχίζει δεξιά από το συγκρότημα να κατηφορίζει μέσα σε τούνελ από βλάστηση, και παρακάτω (προσοχή) φθάνοντας κοντά στην άσφαλτο, φαίνεται να κάνει δεξιά στροφή και περνώντας δίπλα από το ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου τερματίζει στο δρόμο. Ακριβώς στο σημείο αυτό της δεξιάς στροφής (προσοχή) υπάρχει διασταύρωση. Το δικό μας καλντερίμι συνεχίζει ευθεία μπροστά, και μετά τον πρόσφατο καθαρισμό του (Δεκέμβριος 2015) είναι πλέον ανοικτό και βατό και το ακολουθούμε. Βγαίνουμε λοξά στην άσφαλτο, τη διασχίζουμε και συνεχίζουμε ευθεία απέναντι.
Τούνελ από βλάστηση
          Το καλντερίμι σε λίγο διασχίζει ξανά την άσφαλτο. Λίγο παρακάτω έχουμε διασταύρωση καλντεριμιών. Ένας κλάδος στρίβει αριστερά, πηγαίνοντας προς το γεφύρι του Τσιποκάλαμου και τη Μπούφα. Δεξιά λίγο παρακάτω στενό λιθόστρωτο οδηγεί σε λίγα μέτρα στο μικρό ξωκλήσι της Γεννήσεως της Θεοτόκου, πνιγμένο ανάμεσα στην οργιώδη βλάστηση. Εμείς συνεχίζουμε ευθεία προς τα κάτω στο φαρδύ καλντερίμι και κατεβαίνουμε στην κοίτη της Μηλιώτικης ρεματιάς.
Το Μηλιώτικο ρέμα
      Περνούμε το ρέμα πατώντας από πέτρα σε πέτρα. Στην απέναντι όχθη συνεχίζει μονοπάτι-καλντερίμι παράλληλα με το ρέμα ανάμεσα σε ελαιόδεντρα. Σε λίγο κατεβαίνουμε από μονοπάτι μέσα στο ρέμα, καθώς μια κατολίσθηση έχει παρασύρει εδώ το καλντερίμι, και βαδίζουμε για πενήντα μέτρα μέσα στην κοίτη, ώσπου φθάνουμε σε μια βρύση-ποτίστρα στη δεξιά όχθη. Εδώ βρίσκουμε τη συνέχεια του καλντεριμιού, που συνεχίζει παράλληλα με το ρέμα.
Βαδίζοντας στο δρόμο δίπλα στο ρέμα του Μπελεγρίνου
      Τελικά βγαίνουμε λοξά σε αγροτικό δρόμο, που συνεχίζει να ακολουθεί τη δεξιά όχθη του ρέματος,ώσπου συναντούμε τον κύριο δρόμο Βόλου-Τσαγκαράδας. Η περιοχή αυτή, όπου εκβάλλει το Μηλιώτικο ρέμα, ονομάζεται Μπελεγρίνος. Διασχίζουμε την άσφαλτο και συνεχίζουμε ευθεία σε αγροτικό δρόμο δίπλα στο ρέμα (από δεξιά ή αριστερά, δεν έχει διαφορά), μέχρι που φθάνουμε στη θάλασσα, δίπλα στο στρατόπεδο παραθερισμού που υπάρχει εδώ (ΚΑΑΥ). Βαδίζοντας στον παραλιακό δρόμο προς τα δεξιά, φθάνουμε σε λίγο πίσω στο σημείο απ` όπου ξεκινήσαμε.
Καλά Νερά

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2015

Bόλος - Ανεμούτσα - Αγριά

Απόσταση: 11,6 χλμ.
Διάρκεια: 3,5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 3.10')
Υψόμετρο: από 20 μ. (αρχή) σε 394 μ. (μέγιστο) σε 0 μ. (Αγριά)
Συνολική ανάβαση: 503 μ. Συνολική κατάβαση: 506 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια
Πάσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Κατεάστε ίχνος GPS:  από το Wikiloc   από το Everytrail 


     
           Η διαδρομή αυτή γίνεται ως επί το πλείστον σε χωματόδρομο, αλλά περνά από αρκετά ενδιαφέροντα σημεία. Η αρχή είναι στο Εθνικό Στάδιο Βόλου. Δίπλα από τους Προσκόπους ανηφορίζει μονοπάτι στο λόφο της Γορίτσας μέσα σε δάσος από πεύκα. Ανηφορίζοντας  διασχίζουμε δύο φορές την άσφαλτο, στην οποία βγαίνουμε τελικά λοξά και φθάνουμε στην εκκλησία της Παναγίας Γορίτσας, πάνω από το εργοστάσιο τσιμέντου της ΑΓΕΤ Ηρακλής. Η θέα από την κορυφή του λόφου είναι εκπληκτική. Στη γύρω περιοχή βρίσκονται τα ερείπια ελληνιστικής πόλης του 4ου αιώνος π.Χ. που εγκαταλείφθηκε λίγα χρόνια μετά την ίδρυσή της και δεν ξέρουμε ούτε το όνομά της.
Θέα του Βόλου από τη Γορίτσα
      Ανατολικά από την εκκλησία αφήνουμε το δρόμο και κατηφορίζουμε σε μονοπάτι, το οποίο παρακάτω βγαίνει σε χωματόδρομο στον οποίο βαδίζουμε προς τα βορειοανατολικά, περνώντας κάτω από τα ερείπια ενός προμαχώνα της αρχαίας οχύρωσης. Λίγο πιο πέρα, ο δρόμος φράζεται από κλειδωμένη πόρτα και περνούμε μέσα από άνοιγμα που υπάρχει. Εκεί όπου ο δρόμος φαίνεται να στρίβει δεξιά, πάμε ευθεία σε μονοπάτι και σύντομα ξαναβγαίνουμε σε δρόμο. Κινούμαστε στο ανώτερο όριο του παλιού νταμαριού του εργοστασίου τσιμέντων που έχει δενδροφυτευθεί. Από το τέρμα του δρόμου συνεχίζουμε ευθεία για λίγο σε μονοπάτι και μετά πάλι σε δρόμο. Στη διασταύρωση παίρνουμε τον δεξιότερο τσιμεντόδρομο που ανηφορίζει προς τα νοτιοανατολικά. Σε νέα διασταύρωση πάμε ευθεία.
Πάνω από το εργοστάσιο τσιμέντου
       Ανηφορίζοντας έντονα στον τσιμεντόδρομο, περνάμε πάνω από το εργοστάσιο, το οποίο βλέπουμε πανοραμικά. Πιο πέρα βαδίζουμε ομαλά σε χωματόδρομο, στον οποίο διακρίνουμε κάπου κάπου τμήματα καλντεριμιού. Περνάμε από μια ποτίστρα δίπλα σε παλιά χτιστή στέρνα χωρίς νερό. Τελικά φθάνουμε σε διασταύρωση με πινακίδα. Ο κατηφορικός δρόμος δεξιά πηγαίνει προς Αγριά και συντομεύει τη διαδρομή κατά είκοσι λεπτά. Εδώ προτιμήσαμε να πάμε ευθεία για να φθάσουμε μέχρι το εξωκλήσι των Αγίων Ταξιαρχών λίγο πιο πάνω στην Ανεμούτσα (η βρύση εκεί δεν έχει νερό), απ' όπου ακολουθήσαμε το κατηφορικό μονοπάτι-καλντερίμι με τα κόκκινα σημάδια, που μας βγάζει παρακάτω σε μια στροφή του προαναφερθέντος δρόμου που πάει προς Αγριά. Ακολουθούμε το δρόμο για διακόσια μέτρα, μέχρι που φθάνουμε σε προσκυνητάρι διπλα σε κυπαρίσσι (προσοχή). Εδώ πάμε δεξιά ομαλά σε δρόμο ανάμεσα στα ελαιόδεντρα, περνάμε το ρέμα και αμέσως φθάνουμε στο εγκαταλελειμμένο μοναστηράκι των Ταξιαρχών. Το καθολικό είναι σε καλή κατάσταση μετά από ανακαίνιση που έχει γίνει, όμως τα υπόλοιπα κτίρια και κελλιά έχουν καταρρεύσει.
Moνή Ταξιαρχών Ανεμούτσας
          Αφήνουμε το παλιό μοναστηράκι ξανά στη μοναξιά και την ησυχία του και ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια, βαδίζοντας σε μονοπάτι που αρχίζει να κατηφορίζει στη δεξιά πλαγιά της ρεματιάς. Μπροστά μας βλέπουμε την Αγριά και τη θάλασσα. Το μονοπάτι έχει κάποια απότομα περάσματα που ίσως ενοχλήσουν άτομα με υψοφοβία, χωρίς όμως να δημιουργούν ουσιαστικό πρόβλημα.
Κατεβαίνοντας το μονοπάτι στη ρεματιά
        Παρακάτω από γιδόστρατα βγαίνουμε σε ελαιώνα, περνούμε το ρέμα και συναντούμε πάλι τον κύριο τσιμεντόδρομο. Σε διασταύρωση με καθρέπτη, όπου ο κύριος δρόμος στρίβει αριστερά, εμείς πάμε δεξιά σε στενότερο δρόμο. Έχοντας στα δεξιά μας το ρέμα, κατηφορίζουμε ομαλά. Περνούμε από τη βρύση του ''Γιάννη'' (χωρίς νερό) και παρακάτω έχουμε αριστερά μας το δημοτικό σχολείο. Στη συνέχεια βαδίζουμε στην οδό Πορφυρογένη και τελικά φθάνουμε στην παραλία της Αγριάς, δίπλα στο δημαρχείο και σε μικρή μαρμάρινη βρύση που υπάρχει εκεί.

Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2015

Νιάου (Αφέτες) - Νεοχώρι

Απόσταση: 6,1 χλμ.
Διάρκεια: 2 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 1.45΄)
Υψόμετρο: από 235 μ. (πλατεία Νιάου) σε 470 μ. (πλατεία Νεοχωρίου)
Συνολική ανάβαση: 281 μ.  Συνολική κατάβαση: 52 μ.
Σήμανση: στρόγγυλα πινακιδάκια, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Aρχή: πλατεία Νιάου (Αφετών)
Τέλος: πλατεία Νεοχωρίου
Κατεβάστε ίχνος GPS:  από το Wikiloc 


Powered by Wikiloc

          Eδώ βαδίζουμε στα ίχνη του καλντεριμιού που ένωνε τα δύο χωριά, αρκετό από το οποίο διατηρείται ακόμη.  Η διαδρομή καθαρίστηκε και σηματοδοτήθηκε το 2014-15 από το σύλλογο Φίλων των Καλντεριμιών Νοτίου Πηλίου και τον ΕΟΣ Βόλου. Ένα κομμάτι μετά το Δέλτα Αργαλαστής έχει γίνει άσφαλτος, στην οποία βαδίζουμε αναγκαστικά για μισό χιλιόμετρο περίπου (βλέπε παρακάτω). Το ομορφότερο σημείο βρίσκεται κοντά στο Νεοχώρι, όπου περνάμε από ένα παλιό πέτρινο γεφύρι. Από την άλλη πλευρά κοντά στη Νιάου απολαμβάνουμε πολύ όμορφη θέα προς τον Παγασητικό. Το Νεοχώρι συνδέεται επίσης πεζοπορικά με τη Συκή και τις Μηλιές, ενώ από τη Νιάου μπορούμε να πάμε στην Άφησσο.  Και στα δύο χωριά λειτουργούν εστιατόρια στην πλατεία (στο Νεοχώρι όλο το χρόνο, ενώ στη Νιάου τα Σαββατοκύριακα του χειμώνα και συνεχώς το καλοκαίρι). Για τα δρομολόγια των λεωφορείων δείτε στο www.ktelvolou.gr
        Η πορεία μας ξεκινά από την πλατεία της Νιάου. Το σλαβικό αυτό τοπωνύμιο που σημαίνει ''μαντρί'', ήταν το όνομα του χωριού από τις απαρχές του έως το 1955, οπότε αποφασίστηκε να μετονομαστεί σε Αφέται. Όμως η απόφαση αυτή είναι μάλλον ατυχής, αφού το αρχαίο λιμάνι των Αφετών δεν έχει καμία σχέση με την περιοχή και τοποθετείται πιθανώς στο σημερινό Πλατανιά. Οι Νιαώτες θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να ζητήσουν την επαναφορά της αυθεντικής ονομασίας του χωριού τους, που ακόμα χρησιμοποιείται έτσι κι αλλιώς, όπως έκαναν και πέτυχαν οι Προπαντιώτες το 2014. Θεωρώ ότι δε μας ωφελεί να φοράμε τον φερετζέ των αρχαίων ονομάτων, αλλοιώνοντας έτσι τις μνήμες του τόπου μας.
Άποψη της Νιάου 
         Από την πλατεία λοιπόν και την εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου ανηφορίζει καλντερίμι, που σε λίγα μέτρα συναντά τσιμεντόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε προς τα δεξιά (ανατολικά) ανηφορίζοντας ελαφρά. Σε διασταυρώσεις πάμε ευθεία ακολουθώντας τα σημάδια, περνούμε κάτω από τη βρύση ''Κατέρω'' και αφού περάσουμε ένα ρέμα με μιαν άλλη βρύση (χωρίς νερό), βλέπουμε αριστερά μας με σημάδια και πινακιδάκια ανηφορικό φαρδύ μονοπάτι, το οποίο λίγο παραπάνω γίνεται καλντερίμι και μετά χαλάει πάλι. Βγαίνουμε σε στενό ασφαλτόδρομο που έχει κόψει το καλντερίμι και βαδίζουμε λίγα μέτρα προς τα δεξιά για να ξαναβρούμε τη συνέχεια.
Ανεβαίνοντας το καθαρισμένο καλντερίμι προς Αμπέλια
        Ανηφορίζουμε στη δεξιά πλαγιά ενός ρέματος, έχοντας μεγάλο εξοχικό σπίτι αριστερά μας. Το καλντερίμι βρίσκεται σε καλή κατάσταση,  καθώς έχει κατασκευαστεί στις αρχές της δεκαετίας του `50. Περνούμε το ρέμα λίγο ψηλότερα και βγαίνουμε απέναντι σε στενό αγροτικό δρόμο, στον οποίο βαδίζουμε. Δεξιά μας έχουμε κτήματα και αμπέλια. Βγαίνουμε στην άσφαλτο, όπου πάμε δεξιά και σε δέκα μέτρα παίρνουμε στενό δρόμο που κατηφορίζει ομαλά λίγο δεξιότερα, παράλληλα με την άσφαλτο. Πενήντα μέτρα πιο δεξιά υπάρχει μεγάλο οίκημα.
        Σε λίγο ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι, άλλοτε εμφανές και άλλοτε χαλασμένο ή καλυμμένο με χώμα. Πηγαίνουμε ομαλά ευθεία και πιο πέρα διασχίζουμε λοξά την άσφαλτο και συνεχίζουμε από την άλλη πλευρά. Πέρα μπροστά μας βλέπουμε τις ταμπέλες της διασταύρωσης (Δέλτα) Αργαλαστής και κατευθυνόμαστε προς τα εκεί.
       Διασχίζουμε έναν αγροτικό δρόμο και τελικά ανηφορίζουμε και βγαίνουμε στην άσφαλτο που περνά πάνω δεξιά. Σε πενήντα μέτρα φθάνουμε στη στάση λεωφορείου στο Δέλτα. Εδώ παίρνουμε τον παλιό δρόμο που διατηρείται ακόμα, αριστερά από την φαρδιά τωρινή άσφαλτο. Σε κάποιο σημείο αν προσέξουμε θα διακρίνουμε ίχνη του παλιού καλντεριμιού.  Ο δρόμος τελικά ξαναβγαίνει στην κύρια άσφαλτο. Εδώ, για να αποφύγουμε ένα σημαντικό κομμάτι ασφαλτόδρομου, παίρνουμε το χωματόδρομο που φεύγει μετά από είκοσι μέτρα στα δεξιά και που θα μας βγάλει πάλι στην άσφαλτο, στο ύψος του οινοποιείου Αγριγιάννη. Κανονικά πάντως, το παλιό καλντερίμι πήγαινε όπως πάει τώρα η άσφαλτος.
Το καλντερίμι στο πευκοδάσος
        Μετά το οινοποιείο Αγριγιάννη βαδίζουμε αναγκαστικά για πεντακόσια μέτρα στην άσφαλτο προς βορράν και κατόπιν, βλέποντας την πινακίδα, παίρνουμε δεξιά στενό χωματόδρομο που κατηφορίζει. Σε είκοσι μέτρα τον αφήνουμε προς τ` αριστερά και βαδίζουμε σε μονοπάτι, το οποίο σύντομα αρχίζει να εμφανίζει στοιχεία καλντεριμιού, κατηφορίζοντας μέσα σε πευκοδάσος. Όσο κατεβαίνουμε, τόσο πιο φανερό γίνεται το καλντερίμι. Περνούμε μια νεροσυρμή, μπαίνουμε σε δρόμο και σε λίγο φθάνουμε σε ρέμα, όπου βρίσκεται το παλιό πέτρινο γεφύρι του Τοπάλη. Σύμφωνα με χαραγμένη επιγραφή στο ανατολικό κλειδί του (στην κορυφαία πέτρα του τόξου), χτίστηκε το 1895 με δαπάνη του Κωνσταντίνου Τοπάλη, ενός βολιώτη δικηγόρου και πολιτικού, που διετέλεσε και υπουργός (πληροφορίες από το βιβλίο του Νίκου Χαρατσή ''Πέτρινα τοξωτά γεφύρια στο Πήλιο'').
Το γεφύρι του Τοπάλη στο Νεοχώρι
           Αφού απολαύσουμε τη γαλήνη και την ομορφιά του τοπίου, αφήνουμε το παλιό γεφύρι στην ησυχία του  και ανηφορίζουμε σε καλντερίμι προς το νεκροταφείο. Στη συνέχεια γίνεται τσιμεντόδρομος που βγαίνει σε διασταύρωση, όπου πάμε αριστερά και σε λίγο φθάνουμε σε μικρό πάρκινγκ. Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια στα δεξιά, φθάνουμε αμέσως στην πλατεία του Νεοχωρίου.
Πλατεία Νεοχωρίου

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2015

Πλατανιάς - Μονή Αγίου Σπυρίδωνος (κυκλική)

Η μονή Αγίου Σπυρίδωνος Προμυρίου
Απόσταση: 10,1 χλμ.
Διάρκεια: 3,5 ώρες με στάσεις
Υψόμετρο: από 0 μ. σε 363 μ.
Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 405 μ.
Σήμανση: στρόγγυλα πινακιδάκια, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Άγιος Νικόλαος
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc   από το Everytrail

Powered by Wikiloc

            Αυτή είναι μια όμορφη κυκλική διαδρομή με επίκεντρο τον Πλατανιά. Aνηφορίζουμε από την παραλία ακολουθώντας αρχικά την ανατολική διαδρομή προς Λαύκο, μετά παίρνουμε το δρόμο για το μοναστήρι του Αγίου Σπυρίδωνος και επιστρέφουμε από σύνδεση με το καλντερίμι Προμύρι-Πλατανιάς.
         Ξεκινώντας από την παραλία του Πλατανιά, βαδίζουμε αρχικά μέσα στην φαρδιά κοίτη του Χαλορέματος. Στο γηπεδάκι μπάσκετ στρίβουμε αριστερά και βαδίζουμε σε χωματόδρομο που ανηφορίζει προς τα δυτικά, έχοντας αριστερά μας ένα μικρό ρέμα. Πιο πάνω φθάνουμε σε διασταύρωση, όπου πάμε δεξιά παίρνοντας κατεύθυνση προς βορράν. Λίγο παραπάνω, ο δρόμος κάνει ένα S και περνούμε δίπλα σε πέτρινο καλύβι. Λίγα μέτρα μετά το καλύβι πάμε λοξά δεξιά, σε μονοπάτι που μπαίνει μέσα σε ελαιώνα. Παρατηρώντας τα κόκκινα σημάδια, διασχίζουμε τον ελαιώνα, συνεχίζουμε στο μονοπάτι και σύντομα κατηφορίζουμε και περνούμε το ρέμα του Πόρου. Το μονοπάτι εμφανίζει τμήματα καλντεριμιού, ανηφορίζει με ελιγμούς και μετά μπαίνουμε σε χωματόδρομο, που ευθεία επάνω μας φέρνει στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου του Νέου εξ Ανατολής. Στο γαλήνιο και σκιερό αυτό μέρος, που έχει και βρύση με νερό, θα κάνουμε οπωσδήποτε μια μικρή στάση.
Άγιος Νικόλαος ο Νέος εξ ανατολής (Λαύκου)
         Συνεχίζοντας μετά το ξωκλήσι, περνούμε δίπλα από ένα σπίτι και μετά ο δρόμος κάνει φουρκέτα αριστερά. Το μονοπάτι συνεχίζει ευθεία μπροστά μέσα στον ελαιώνα (εδώ είναι ασαφές και προτιμούμε να πάμε από το δρόμο).  Φθάνουμε σε διασταύρωση, όπου ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι που ανηφορίζει ανάμεσα στους δύο δρόμους. Αυτό το κομμάτι, όπως και άλλα τμήματα της διαδρομής, ήταν προηγουμένως κλεισμένο από βλάστηση και καθαρίστηκε το χειμώνα του 2011 χάρη στη δράση των Φίλων των Καλντεριμιών Νοτίου Πηλίου και του Ορειβατικού συλλόγου Βόλου.
       Πιο πάνω ξαναβγαίνουμε στο δρόμο και μετά από εκατό μέτρα, προσέχοντας στα δεξιά για τα κόκκινα σημάδια, ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι που ανηφορίζει. Περνάμε δίπλα από δεξαμενή νερού, που την αφήνουμε δεξιά μας, και μπαίνουμε στην άσφαλτο που έρχεται από την παραλία Μικρό. Δεξιά μας φεύγει πρώτα ένας στενός αγροτικός δρόμος και αμέσως μετά ένας φαρδύς κατηφορικός χωματόδρομος προς τη μονή Αγίου Σπυρίδωνος, τον οποίο και ακολουθούμε. Mετά από εκατό μέτρα περίπου βρίσκουμε το μονοπάτι στα δεξιά μας, το οποίο κατεβαίνει σε μια κατάφυτη ρεματιά. 
Τελικά βγαίνουμε σε χωματόδρομο, όπου πάμε ανηφορικά για λίγα μέτρα και σύντομα φτάνουμε στο μοναστήρι, που ανήκει στο Προμύρι. Κάηκε ολοσχερώς στην επανάσταση του 1821 και ξαναχτίστηκε το 1834. Σήμερα λειτουργεί ως γυναικείο. Είναι ανοικτό τις ώρες 8-12 και το απόγευμα από τις 16.00 μέχρι τη δύση του ηλίου, καθημερινά εκτός Παρασκευής. 
Μονή Αγίου Σπυρίδωνος

      Από το μοναστήρι δεν συνεχίζουμε στον κύριο δρόμο, αλλά παίρνουμε το στενό χωματόδρομο που κατηφορίζει δίπλα από την είσοδο. Ακολουθούμε ευθεία την περίφραξη και παρακάτω βρίσκουμε ωραίο μονοπάτι με στοιχεία καλντεριμιού, που κατηφορίζει και μας φέρνει να περάσουμε μια κατάφυτη ρεματιά. Ανηφορίζουμε στην απέναντι όχθη και μετά βαδίζουμε σε ομαλό μονοπάτι που μετά γίνεται αγροτικός δρόμος και περνάμε δίπλα από ένα καλύβι.  Κατηφορίζοντας συνεχώς, στην πρώτη και δεύτερη διασταύρωση δρόμων πάμε δεξιά και στην τρίτη αριστερά, ακολουθώντας τη σήμανση με τα στρόγγυλα πινακιδάκια. Τελικά συναντούμε το καλντερίμι που πηγαίνει από το Προμύρι στον Πλατανιά και το ακολουθούμε προς τα κάτω. Είναι καθαρό και καλά σηματοδοτημένο, όπως ολόκληρη η διαδρομή.  Βγαίνουμε για λίγο σε χωματόδρομο και το ξαναβρίσκουμε στα αριστερά. 
Το καλντερίμι Προμύρι-Πλατανιάς
      Το καλντερίμι τερματίζει πιο κάτω σε υδραγωγείο, σε σημείο όπου ενώνονται δύο ρέματα. Εδώ βαδίζουμε για λίγα μέτρα σε ανηφορικό δρόμο, έχοντας δεξιά μας την περίφραξη ενός σπιτιού. Στην επάνω γωνία της περίφραξης ξαναβρίσκουμε λίγο καλντερίμι, που κατηφορίζει και κατόπιν σταματά οριστικά και συνεχίζουμε σε μονοπάτι πλάι σε μια πεζούλα με ξερολιθιά. Περνούμε στην δεξιά πλευρά του ρέματος και συνεχίζουμε ανάμεσα σε ελαιόδεντρα.  Εδώ το μονοπάτι δεν είναι τόσο εμφανές, ωστόσο ακολουθούμε γενικά την πορεία του ρέματος προς τη θάλασσα (προς νότον),  βοηθούμενοι από τα πινακιδάκια και τα κόκκινα σημάδια. Παρακάτω περνούμε στην αριστερή πλευρά του ρέματος και βαδίζουμε σε χωματόδρομο. Λίγο πιο πέρα φθάνουμε αμέσως δίπλα στο ρέμα (προσοχή). Ευθεία μπροστά από το σημείο που βρισκόμαστε υπάρχει ιδιωτικό κτήμα. Ο δρόμος εδώ στρίβει αριστερά ανηφορίζοντας και συναντά αμέσως την  άσφαλτο, στο σημείο όπου υπάρχει πινακίδα ''Καλωσήρθατε στον Πλατανιά-Καλό Ταξίδι'' (δεν ακολουθούμε αυτή τη διαδρομή).
Bαδίζοντας μέσα στο Χαλόρεμα

      Εδώ μπαίνουμε και βαδίζουμε  μέσα στην κοίτη του ρέματος στα δεξιά μας και θα το ακολουθήσουμε ομαλά στο εξής, για να φθάσουμε τελικά μετά από επτακόσια μέτρα περίπου, πίσω στην όμορφη παραλία του Πλατανιά.

Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2014

Αηδονοφωλιές (Bόλος) - Πορταριά - Σταγιάτες (κυκλική)

Θέα προς το Βόλο από την Ανακασιά
Απόσταση: 9 χλμ. (+1 χλμ. προς την πηγή Μάνα με επιστροφή)
Διάρκεια: 4 ώρες (με στάσεις)
Υψόμετρο: από 95 μ. (Αηδονοφωλιές) σε 630 μ. (Πορταριά)
Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 625 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc   από το Everytrail


         Αυτή είναι μια όμορφη κυκλική περιήγηση στα καλντερίμια του Άνω Βόλου και της Ανακασιάς  μέχρι την Πορταριά και επιστροφή μέσω Σταγιατών. Αρχή και τέλος της πορείας μας είναι η τοποθεσία Αηδονοφωλιές, στο τέρμα της οδού Ιωλκού δίπλα στο Μέγα Ρέμα. Μπορούμε να πάμε με ταξί ή με το αστικό λεωφορείο 4, το οποίο τερματίζει εκεί.
          Από το πάρκινγκ στο τέρμα των αστικών λεωφορείων 4, στην τοποθεσία Αηδονοφωλιές, ανηφορίζουμε δεξιά από το ρέμα σε πλακόστρωτο δρομάκι, το οποίο κατόπιν γίνεται τσιμεντόδρομος. Λίγο πιο πάνω έχουμε αριστερά μας την εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου και μετά το Δημοτικό σχολείο. Ανηφορίζοντας συνεχώς σε μικρή απόσταση από την άσφαλτο που βρίσκεται δεξιά μας (σε δύο διασταυρώσεις δρόμων πάμε δεξιά ανηφορικά βλέποντας τα κόκκινα σημάδια), φθάνουμε στην πλατεία της Ανακασιάς, όπου υπάρχει προτομή του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου Χατζημιχαήλ. Εκεί κοντά βρίσκεται και το μουσείο (οικία Κοντού) με τις ζωγραφιές του Θεόφιλου (αν είναι ανοικτό αξίζει να το επισκεφθούμε, τηλ. 2421047340, ώρες 8.00-15.00 Δευτέρα έως Παρασκευή-δείτε και εδώ). 
         Από τη βρύση της πλατείας συνεχίζουμε στο πλακόστρωτο και σε διασταύρωση πάμε δεξιά ανηφορίζοντας ομαλά ανατολικά στην οδό 28ης Οκτωβρίου. Προς τα κάτω έχουμε πανοραμική θέα του Βόλου και της θάλασσας του Παγασητικού, ενώ μπροστά μας βλέπουμε το δασωμένο λόφο της Επισκοπής με τα κυπαρίσσια. Για ένα διάστημα είκοσι μέτρων αποκαλύπτεται το παλιό καλντερίμι, αλλά μετά καλύπτεται πάλι. Προσέχοντας τα κόκκινα σημάδια, αφήνουμε σε λίγο τον πλακόστρωτο δρόμο και πάμε αριστερά σε ανηφορικό καλντερίμι. Πιο πάνω αγνοούμε πινακίδα που δείχνει δεξιά προς ''Παναγία'', ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια αριστερά και φθάνουμε στη μικρή πλατεία με την εκκλησία της Αγίας Τριάδος.
Αγία Τριάδα Ανω Βόλου
         Αμέσως πάνω από την εκκλησία περνά η άσφαλτος, την οποία διασχίζουμε λοξά και συνεχίζουμε σε καλντερίμι. Μετά τη βρύση, βαδίζουμε ευθεία για λίγο στο δρόμο και μετά, βλέποντας τα κόκκινα σημάδια αριστερά, παίρνουμε το ανηφορικό καλντερίμι που περνά κάτω από την κύρια άσφαλτο και συνεχίζει προς την εκκλησία του Προφήτη Ηλία. Κατόπιν βγαίνουμε στην άσφαλτο που πηγαίνει προς τις Σταγιάτες και βαδίζουμε σ` αυτήν. Μετά από διακόσια μέτρα και αφού περάσουμε το ρέμα, πάμε σε ανηφορικό δρόμο δεξιά. Σε κάποια σημεία διακρίνονται τμήματα καλντεριμιού μέσα στο δρόμο. Περνούμε δίπλα σε εξοχικά σπίτια και σε μία βρύση με τρεχούμενο νερό, καθώς ο δρόμος γίνεται φαρδύ πλακόστρωτο. Παραπάνω διασχίζουμε την άσφαλτο και ανηφορίζουμε ευθεία σε στενό τσιμεντόδρομο.
Στα καλντερίμια της Πορταριάς
         Διασχίζουμε άλλες δύο φορές την άσφαλτο, βαδίζοντας πλέον σε καλντερίμι ανάμεσα στα σπίτια της Πορταριάς. Στο εστιατόριο ''Γευσοκράτορας'' πάμε αριστερά στο καλντερίμι και βγαίνουμε πάλι στην άσφαλτο στη γωνία του αρχοντικού Ναουμίδη. Κατηφορίζουμε για λίγα μέτρα προς το πάρκινγκ και περνάμε απέναντι στο πλακόστρωτο που μας βγάζει στην επάνω πλευρά της πλατείας της Πορταριάς, δίπλα στο παλιό ξενοδοχείο ''Θεοξένια''. Μέχρις εδώ χρειαστήκαμε μία ώρα και 50 λεπτά για 4,5 χιλιόμετρα ανηφορικής διαδρομής (με τις στάσεις).
Πλατεία Πορταριάς
           Αφού κάνουμε μια επιβεβλημένη στάση αναψυχής στην όμορφη πλατεία της Πορταριάς, κατεβαίνουμε στην άσφαλτο και βαδίζουμε δεξιά προς Μακρινίτσα. Σε λίγα μέτρα φθάνουμε στο ρέμα της Μάνας. Εδώ αξίζει να κάνουμε μια παρέκκλιση από την πορεία μας για ν` ανεβούμε σε πολύ όμορφο μονοπάτι μέσα στο ρέμα, περνώντας εννιά ξύλινα γεφυράκια ανάμεσα σε πλατάνια και τρεχούμενα νερά, μέχρι την πηγή που βρίσκεται δεκαπέντε λεπτά πιο πάνω. Η φύση του Πηλίου εδώ είναι στις δόξες της.
Στο ρέμα της Μάνας
        Κατεβαίνοντας πάλι πίσω στο δρόμο, βαδίζουμε λίγο ακόμα προς την κατεύθυνση της Μακρινίτσας και περνούμε από τη βρύση της Αδάμαινας. Φθάνοντας στο κοιμητήριο και σε προσκυνητάρι που είναι στα δεξιά του δρόμου (προσοχή), βλέπουμε το πινακιδάκι στην αριστερή πλευρά της ασφάλτου και κατεβαίνουμε σε μονοπάτι-καλντερίμι που μας βγάζει σε ασφαλτόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε για πενήντα μέτρα. Καθώς βλέπουμε μπροστά μας ένα γηπεδάκι μπάσκετ, πάμε λοξά αριστερά σε μονοπάτι. Παρακάτω ακολουθούμε την περίφραξη που είναι αριστερά μας, κατηφορίζοντας τώρα σε καλντερίμι. Πιο κάτω βγαίνουμε σε τσιμεντόδρομο και τον ακολουθούμε ευθεία. Περνάμε πλάι από δεξαμενή υδραγωγείου και μετά συνεχίζει φαρδύ μονοπάτι-δρόμος ανάμεσα σε ελαιοπερίβολα, κατηφορίζοντας ομαλά με νοτιοδυτική κατεύθυνση.  Στη διασταύρωση πάμε αριστερά.
Θέα προς Μακρινίτσα
      Παρακάτω το μονοπάτι βγαίνει λοξά σε τσιμεντόδρομο και συναντούμε τα πρώτα σπίτια των Σταγιατών. Ο δρόμος σύντομα μετατρέπεται σε καλντερίμι που κατηφορίζει έντονα.  Αφήνουμε το μπαλκόνι του Πλατανάκου στα αριστερά μας, κατόπιν έχουμε διασταύρωση  όπου φεύγει δεξιά η διαδρομή προς Μακρινίτσα, μετά περνάμε από μια βρύση με νερό και σε λίγο διασχίζουμε την άσφαλτο φθάνοντας στην πλατεία. Εδώ θα κάνουμε οπωσδήποτε μια στάση για να δροσιστούμε από το φημισμένο νερό των Σταγιατών  στην παλιά βρύση με τα αραβικά γράμματα, κάτω από τα δύο μεγάλα πλατάνια.
Πλατεία Σταγιατών
       Συνεχίζοντας  στο καλντερίμι που κατηφορίζει αριστερά από την πλατεία,  παρακάτω αυτό κάνει στροφή αριστερά και μετατρέπεται σε στενό δρόμο. Περνούμε από το παλιό μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και μετά έχουμε διασταύρωση, όπου πάμε δεξιά κάτω προς Βόλο. Περνούμε από το εκκλησάκι του Αγίου Σεραφείμ και λίγο παρακάτω βλέπουμε την πινακίδα αριστερά και μπαίνουμε σε μονοπάτι-καλντερίμι.
Κατεβαίνοντας από Σταγιάτες προς το Βόλο
         Απολαμβάνοντας θαυμάσια θέα προς Μακρινίτσα και Βόλο, περνάμε από το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονος, όπου θα κάνουμε μια στάση, και μετά βγαίνουμε σε κατηφορικό δρόμο. Στην απότομη δεξιά στροφή που κάνει πάμε ευθεία, ξαναβρίσκουμε για λίγο το καλντερίμι και κατεβαίνουμε σε δρόμο πλάι στο Μέγα Ρέμα.  Πιο κάτω περνούμε από τσιμεντένιο γεφυράκι στη δεξιά όχθη του ρέματος και το ακολουθούμε, μέχρι να φθάσουμε στο σημείο απ` όπου ξεκινήσαμε την πορεία μας.

Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2014

Άγιος Λαυρέντιος-Κισσός

Φθινόπωρο στο δάσος οξιάς κοντά στα Τρία Ρέματα
Απόσταση: 14,4 χλμ.
Διάρκεια: 6,5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 4.55΄)
Υψόμετρο: από 570 μ. (Αγ. Λαυρέντιος) σε 1330 μ. (μέγιστο) σε 530 μ. (Κισσός)
Συνολική ανάβαση: 860 μ.  Συνολική κατάβαση: 880 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Κρύα Βρύση)
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc   από το Everytrail


       Αυτή η χορταστική εξάωρη διαδρομή μέσα στο δάσος καστανιάς και οξιάς, συνδέει τον Άγιο Λαυρέντιο με τον Κισσό, περνώντας από τις τοποθεσίες Μοναστηράκι και Τρία Ρέματα. Και στα δύο χωριά  θα βρούμε εστιατόρια και ξενώνες που είναι ανοικτά όλο το χρόνο.
     Ξεκινώντας από την πλατεία του Αγίου Λαυρεντίου, αμέσως έχουμε στην κάτω γωνία μνημειακή νεοκλασική μαρμάρινη βρύση και δίπλα της ανηφορίζει καλντερίμι, το οποίο ακολουθούμε. Παραπάνω φθάνουμε σε άλλη βρύση χωρίς νερό, απ` όπου φεύγει αριστερά τσιμεντόδρομος (προσοχή). Εμείς όμως συνεχίζουμε στο ανηφορικό καλντερίμι από δεξιά, που μας φέρνει στο μοναστήρι του Αγίου Λαυρεντίου, το οποίο έδωσε και το όνομά του στο χωριό. Είναι από τα παλαιότερα του Πηλίου και χτίστηκε το 1378 από τον αγιορείτη μοναχό Όσιο Λαυρέντιο, πάνω σε θεμέλια ακόμη παλαιότερου κτίσματος (ίσως των αρχών του 11ου αιώνος) βενεδικτίνων μοναχών από το Αμάλφι της Ιταλίας. Σήμερα είναι γυναικείο με τρεις μοναχές και γιορτάζει στις 10 Μαΐου.
Μονή Αγίου Λαυρεντίου (καθολικό)
          Αφού επισκεφθούμε το ιστορικό μοναστήρι, βγαίνουμε στον ασφαλτόδρομο στην επάνω πλευρά της μονής και ανηφορίζουμε. Σε διασταύρωση πάμε δεξιά στην πινακίδα προς ''Αγριόλευκες'' και λίγο παραπάνω υπάρχει νέα πινακίδα αριστερά, που μας βάζει στο καλντερίμι στην επάνω πλευρά του δρόμου και ανηφορίζουμε μέσα σε καστανωτό. Ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια, συναντούμε κάμποσες φορές τον χωματόδρομο ανηφορίζοντας και τον διασχίζουμε ή τον ακολουθούμε για λίγα μέτρα προς τα επάνω, μέχρι να ξαναβρούμε τη συνέχεια του μονοπατιού.
           Πιο ψηλά, φθάνουμε σε εκκλησάκι, το οποίο χτίστηκε στη μνήμη των τεσσάρων αεροπόρων  που σκοτώθηκαν το 2004, όταν δύο F-16 κατέπεσαν στο Γολγοθά. Εδώ διασχίζουμε για τελευταία φορά το δρόμο (ο οποίος συνεχίζει προς Χάνια) και πλέον μπαίνουμε στο δάσος οξιάς με γενική  κατεύθυνση ανατολική. Περνούμε από την πηγή της Κρύας Βρύσης δίπλα σε παγκάκι (το νερό τρέχει από σωλήνα λίγα μέτρα κάτω από το μονοπάτι) και πιο πάνω φθάνουμε σε διασταύρωση μονοπατιών με πινακίδες. Εδώ πάμε δεξιά (προσοχή, αγνοούμε ένα μονοπάτι με μπλε σημάδια), ακολουθώντας κατεύθυνση νοτιοανατολική προς Σχιτζουράβλι και σε λίγο φθάνουμε στον αυχένα στην τοποθεσία Μοναστηράκι, όπου υπάρχει νέα διασταύρωση καθώς συναντούμε στενό χωματόδρομο.       
Δάσος με ψηλές οξιές πηγαίνοντας προς Τρία Ρέματα
        Εδώ ακολουθούμε το δρόμο προς τ` αριστερά (υπάρχει πινακίδα προς ''Κισσό''). Μετά από πενήντα μέτρα, προσέχοντας στην αριστερή πλευρά του δρόμου, βλέπουμε το πινακιδάκι και το κόκκινο σημάδι στο δέντρο να μας δείχνουν το μονοπάτι,  το οποίο κατηφορίζει μέσα στο δάσος οξιάς με κατεύθυνση βόρεια-βορειοανατολική. Στο δρόμο μας παρατηρούμε κάπου-κάπου παλιά σημάδια ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως καρβουνόλακκους και λιθοσωρούς-πεζούλες. Το δάσος με τις πανύψηλες οξιές είναι παρθένο και μαγευτικό.
        Πιο κάτω, συναντούμε δασικό δρόμο και το μονοπάτι κατηφορίζει παράλληλα, εναλλάξ δεξιά και αριστερά του (προσοχή στα κόκκινα σημάδια), περνώντας και από ένα ρεματάκι με πηγή που τρέχει λίγο νερό.
      Ακολουθώντας τα σημάδια,  κατηφορίζουμε σε τμήματα δρόμου και μονοπατιού, μέχρι που  παρακάτω βγαίνουμε ξανά σε δρόμο, ο οποίος κατηφορίζοντας μας φέρνει να περάσουμε το μεγάλο Κισσώτικο ρέμα. Μεγάλα βράχια κομμένα απότομα στην κοίτη δημιουργούν ένα υποβλητικό θέαμα. Μόλις περάσουμε και το δεύτερο ρέμα που συμβάλλει εδώ, βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού με τα κόκκινα σημάδια και το ακολουθούμε για λίγο ακόμα, μέχρι που μπαίνει σε χορταριασμένο ανηφορικό δρόμο και σε λίγο βγαίνουμε πάλι στον κύριο χωματόδρομο.
Πλησιάζοντας προς Κισσό. Στην απέναντι ράχη το Σκαμνί του Δράκου
        Από εδώ και πέρα, ο δρόμος πάει ομαλά, έχοντας βαδίσει γενικά πάνω στην πορεία του παλιού μονοπατιού μέσα σε δάσος καστανιάς. Στον ορίζοντα βλέπουμε την επιβλητική κατάφυτη πλαγιά που κατεβαίνει από την κορυφή Δραμάλα. Περνούμε από την τοποθεσία Χελιδονόπετρα και, πλησιάζοντας στον Κισσό, έχουμε δεξιά μας το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία.   
Προφήτης Ηλίας Κισσού
      Φθάνοντας στο χωριό, συναντούμε το καλντερίμι της διαδρομής Χάνια-Κισσός και το ακολουθούμε πλέον μέχρι να φθάσουμε στην πλατεία με την κεντρική εκκλησία της Αγίας Μαρίνας που κτίστηκε το 1745 μ.Χ. και κοσμείται από ένα περίτεχνο ηπειρώτικο τέμπλο και αγιογραφίες του ζωγράφου Παγώνη.
Πλατεία Κισσού

       Από τον Κισσό, μπορούμε να συνεχίσουμε βαδίζοντας προς Μούρεσι και προς την παραλία του Αι Γιάννη (όπου πάει και πούλμαν) ή τη Νταμούχαρη, ή ν` ανηφορίσουμε προς Χάνια (βλέπε τις αντίστοιχες διαδρομές).

Τετάρτη 8 Οκτωβρίου 2014

Άνω Κερασιά - μνημείο Αλφόνς - μονή Φλαμουρίου (κυκλική)

Απόσταση: 18 χλμ.
Διάρκεια: 7 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 5.40΄)
Υψόμετρο: από 660 μ. ('Ανω Κερασιά) σε 965 μ. (μέγιστο)
Συνολική ανάβαση/κατάβαση: 834 μ.
Σήμανση: κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό: μονή Φλαμουρίου
Κατεβάστε ίχνος GPS:   από το Wikiloc   από το Everytrail


        Στο τελευταίο σημείωμα που έγραψε ο Αλφόνς στην Κάτω Κορομπλιά στις 15-1-1981 το μεσημέρι λίγο πριν πεθάνει από το κρύο, δίνει οδηγίες στους μελλοντικούς διασώστες του και τους λέει: ''Μην έρθετε να με αναζητήσετε από το Βένετο, να έρθετε από την Κερασιά''. Βέβαια, το χαρτί αυτό έμεινε στην τσέπη του παλτού του (μαζί με ένα μπουκαλάκι κονιάκ και λίγους ξηρούς καρπούς) μέχρι να τον ανακαλύψουν δύο μήνες αργότερα, όταν άρχισαν να λιώνουν τα χιόνια. Γράφει ακόμα στο τέλος: ''Αν δε συμβεί κανένα θαύμα, σε λίγες ώρες θα είμαι κοκαλωμένος. Ναι, είμαι ευχαριστημένος που τελειώνω και πάω. Αρκετά, πολύ αρκετά...''
         Mε αυτήν τη μεγάλη κυκλική πορεία, ακολουθούμε τη διαδρομή που προτείνει ο Αλφόνς και επισκεπτόμαστε το λιτό μνημείο του στην κορυφή Κάτω Κορομπλιά, όπου πέθανε, και γυρίζουμε από το μοναστήρι του Φλαμουρίου. Συγκριτικά με την άλλη παραπλήσια διαδρομή που πηγαίνει στους ίδιους προορισμούς (Μονή Φλαμουρίου-Κάτω Κορομηλιά), εδώ έχουμε το πλεονέκτημα ότι ξεκινάμε από το τέρμα της ασφάλτου στην Άνω Κερασιά, πράγμα που βολεύει αυτούς που δε θέλουν να ταλαιπωρήσουν το αυτοκίνητό τους, ή δεν έχουν τζιπ για να πάνε στο Σταυρό (στο τέρμα του χωματόδρομου κοντά στο μοναστήρι). Σε αντάλλαγμα, η συνολική πορεία θα είναι μεγαλύτερη κατά μιάμιση ώρα. Να σημειωθεί ακόμα, ότι ο δρόμος για Άνω Κερασιά δε δέχεται μεγάλα λεωφορεία. Στην πλατεία της Κάτω Κερασιάς θα βρούμε εστιατόριο που είναι ανοικτό όλο το χρόνο.
Άνω Κερασιά, η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων κατεστραμμένη από τους Γερμανούς (φωτογραφία Φίλιππου Γκέσκου, 30-4-1983)
        Ξεκινώντας λοιπόν από το τέρμα της ασφάλτου και βαδίζοντας στο χωματόδρομο, φθάνουμε σε λίγο στην πλατεία της Άνω Κερασιάς μπροστά στη βρύση και ακολουθούμε το χορταριασμένο καλντερίμι που κατηφορίζει αμέσως αριστερά από την πλατεία. Kατεβαίνουμε στην παλιά βρύση και κατόπιν ανηφορίζουμε  για λίγα μέτρα λοξά προς τ` αριστερά. Περνώντας δίπλα από τα ερείπια του μαρτυρικού χωριού που κάηκε από τους Γερμανούς το 1944  και  αφήνοντας στα δεξιά το κτίριο του τυροκομείου (πρώην οπλουργείο των ανταρτών) που διατηρείται σχετικά καλύτερα, βαδίζουμε βορειοανατολικά σε φαρδύ μονοπάτι, που κατηφορίζει ομαλά προς μια ρεματιά. Εδώ υπήρχε μέχρι τη δεκαετία του 1980 το γεφύρι της Γελαδίστρας, το οποίο απογκρέμισε ένας τσοπάνης σύμφωνα με την αναφορά του Νίκου Χαρατσή και τώρα διατηρούνται μόνον οι βάσεις του.
Το γεφύρι της Γελαδίστρας λίγο πριν γκρεμιστεί (φωτογραφία του γιατρού Φίλιππου Γκέσκου-1980)
         Περνούμε τη ρεματιά δίπλα στο γκρεμισμένο γεφύρι και ανηφορίζουμε σε καλντερίμι. Παραπάνω, φθάνουμε σε σημείο όπου δεξιά μας έχουμε περιφραγμένο κτήμα. Εδώ υπάρχει διχάλα, όπου αριστερά συνεχίζει η διαδρομή για τη μονή Φλαμουρίου, ακολουθώντας την πορεία της ρεματιάς. Εμείς πάμε λοξά δεξιά σε φαρδύ μονοπάτι παράλληλο με την περίφραξη και σε λίγα μέτρα, βλέποντας το κόκκινο βέλος, στρίβουμε δεξιά και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε στην πλαγιά προς τα νοτιοανατολικά. Εδώ υπάρχουν δύο παράλληλες διαδρομές, η δεξιότερη με τα μπλέ-κόκκινα σημάδια που ανηφορίζει ευθεία και πιο απότομα, ενώ η αριστερότερη με τα σκέτα κόκκινα σημάδια ανηφορίζει πιο ομαλά με ζικ-ζακ, διευκολύνοντας τα ζώα  που μετέφεραν φορτία. Πιο πάνω όμως ενώνονται και βγαίνουμε στη συνέχεια σε μεγάλο ξέφωτο ανάμεσα στις οξιές, στο οποίο τώρα φυτρώνουν χαμηλά κέδρα. που έχουν θεριέψει. Εδώ είμαστε στην τοποθεσία Κώστα Ράχη. Διασχίζουμε το ξέφωτο ακολουθώντας τα σημάδια και στην επάνω μεριά του προς τα ανατολικά βρίσκουμε στενό χωματόδρομο που στη συνέχεια γίνεται μονοπάτι (φεύγει δεξιά από το δρόμο), το οποίο ανηφορίζει ελαφρά μέσα σε υπέροχο δάσος οξιάς.
         Πιο πέρα, διασχίζουμε δασικό δρόμο και συνεχίζουμε για λίγο ακόμα στο μονοπάτι, που παραπάνω ξαναβγαίνει λοξά στο δρόμο επάνω σε διασταύρωση, όπου δεξιά φεύγει κατηφορικός δρόμος για Κερασιά. Εμείς βαδίζουμε στον δρόμο που ανηφορίζει ελαφρά με κατεύθυνση βορειοανατολική. Σε λίγο έχουμε διασταύρωση και πάμε αριστερά. Μετά από πενήντα μέτρα, βλέπουμε αριστερά μας πινακιδάκι για το μονοπάτι που πάει προς Φλαμούρι. Δεν πάμε από εκεί, αλλά συνεχίζουμε ευθεία στο δρόμο για ένα χιλιόμετρο περίπου, μέχρι που έχουμε δεξιά ένα εγκαταλελειμμένο μαντρί. Στο δέντρο δίπλα στο μαντρί υπάρχει κόκκινο σημάδι και πινακιδάκι. Εδώ παίρνουμε το μονοπάτι, που ανηφορίζει σαν αυλακιά σε αραιή βλάστηση με ανοικτούς ελιγμούς. Πιο πάνω ο δρόμος το κόβει δυο φορές και μετά βαδίζουμε για λίγο στο δρόμο. Σε διασταύρωση πάμε αριστερά (ευθεία πάει προς Νικόλα Λάκκα) και προσέχοντας για τα σημάδια στα δεξιά του δρόμου, βρίσκουμε αμέσως πάλι το μονοπάτι  μέσα στο δάσος οξιάς.
        Κατηφορίζουμε ομαλά ακολουθώντας τα σημάδια, περνώντας κοντά στην κορυφή Άνω Κορομπλιά (ή Κορομηλιά) που βρίσκεται δεξιά μας και τελικά βγαίνουμε σε βραχώδη τόπο, όπου η βλάστηση αραιώνει. Σε λίγο, κοντά στην επάνω άκρη του βράχου, βρίσκουμε το μνημείο του Αλφόνς: μια μεταλλική πλάκα, κομμένη από την καρίνα της βάρκας του, με χαραγμένο το όνομά του (ALFONS-XENOPHON-ANDREAS) και εικόνες από τη φύση του Πηλίου που τον μαγεψε. 


Μνημείο Αλφόνς
            Ο Αλφόνς Χοχάουζερ (1906-1981) έφυγε σε ηλικία 16 ετών από το πατρικό του σπίτι στην Αυστρία και, περιπλανώμενος, κατέληξε στο Πήλιο, όπου και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Δούλεψε σαν χοιροβοσκός και ψαράς, αναμίχθηκε σε θαλάσσιες αποστολές και καταδύσεις, συμμετείχε μάλιστα στην ανέλκυση του χάλκινου αγάλματος του Ποσειδώνος στο Αρτεμίσιο, που βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Κάποιοι τον θεωρούν κατάσκοπο και άλλοι αρχαιοκάπηλο. Μετά τον πόλεμο δημιούργησε ξενώνες, αρχικά στο νησί Τρίκερι και αργότερα στο Κουλούρι κοντά στο Βένετο,  για τη φιλοξενία επισκεπτών υψηλού επιπέδου που ήθελαν να ζήσουν διακοπές κοντά στη φύση. Όταν πια σε ηλικία 75 ετών έμαθε πως είχε καρκίνο, μετά από πολλή περίσκεψη και εσωτερική πάλη, επιδιώκοντας τον θάνατο από δική του ελεύθερη επιλογή (freitod) ξεκίνησε από το Κουλούρι ένα χειμωνιάτικο πρωινό που χιόνιζε και έφθασε στην Κάτω Κορομπλιά, όπου και έμεινε για να πεθάνει μέσα στο χιόνι. Η συναρπαστική ιστορία της ζωής και του θανάτου του υπάρχει στο βιβλίο του Κώστα Ακρίβου: ''Ποιός θυμάται τον Αλφόνς'' (εκδόσεις Μεταίχμιο 2010), καθώς και στον ιστότοπο http://www.alfons-hochhauser.de/ (στα γερμανικά). Διαβάστε ακόμα το μυθιστόρημα του Werner Helwig ''Οι ληστές του βυθού'' στα ελληνικά από τις εκδόσεις iWrite (πρωτότυπος τίτλος Raubfischer in Hellas).
Κατηφορίζοντας στη ράχη με φόντο το Αιγαίο
         Από το κολονάκι της κορυφής Kάτω Κορομπλιά που είναι εκεί κοντά (827 μ.) αρχίζουμε να κατηφορίζουμε προς βορράν πάνω στην πετρώδη ράχη με θέα στο Αιγαίο. Αν έχει διαύγεια, φαίνεται και ο Άθως. Ακολουθώντας συνεχώς τα κόκκινα σημάδια, πιο  κάτω παίρνουμε κατεύθυνση προς τα αριστερά (δυτικά). Σε κάποιο σημείο, όπου υπάρχει και στύλος με πινακίδα, βλέπουμε ευθεία δεξιά μπλε σημάδια, που σηματοδοτούν άλλο μονοπάτι, που πάει προς Παλιόκαστρο Βενέτου-Σπηλιές. Εμείς ακολουθούμε πάντα τα κόκκινα σημάδια και στην ταμππέλα πάμε αριστερά. Περνούμε μικρά ξέφωτα που εναλλάσσονται με δάσος, κατηφορίζοντας συνεχώς. Τελικά φθάνουμε κάτω στην κοίτη και περνούμε τη ρεματιά της Βαθουλωμένης. Το μονοπάτι τώρα ανηφορίζει ευθεία, μέχρι που φθάνουμε στη ράχη, όπου υπάρχει κίτρινη πινακίδα. Εδώ συναντούμε το μονοπάτι της διαδρομής Φλαμούρι-Βένετο, στο οποίο ανηφορίζουμε προς τ` αριστερά και σε λίγο βλέπουμε μπροστά μας το μοναστήρι του Φλαμουρίου.
Μονή Φλαμουρίου
    Χτισμένο το 1593 από τον όσιο Συμεών, είναι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και γιορτάζει στις 6 Αυγούστου. Είναι από τα ελάχιστα πλέον μοναστήρια που συνεχίζουν να λειτουργούν κανονικά χωρίς να έχουν ηλεκτρισμό και χωρίς να πηγαίνει αμαξιτός δρόμος. Αξίζει να περιηγηθούμε στο εσωτερικό της μονής, που έχει τέσσερις μοναχούς και δίνει τη δυνατότητα φιλοξενίας σε μικρό αριθμό επισκεπτών, όμως οι γυναίκες της συντροφιάς αναγκαστικά θα μας περιμένουν έξω, αφού γι` αυτές εδώ ισχύει το άβατον.
Η είσοδος της μονής Φλαμουρίου
         Αφού επισκεφθούμε το ιστορικό μοναστήρι και πάρουμε νερό από τη βρύση του, συνεχίζουμε ανηφορίζοντας ανάμεσα σε καστανιές στην αρχή και κατόπιν οξιές. Αφήνουμε διασταύρωση με στενό μονοπάτι αριστερά δίπλα σε πηγή, το οποίο κατευθύνεται προς τη μονή Σουρβιάς και σε λίγο περνούμε ένα ρέμα, μέσα σε ένα εντυπωσιακό σκηνικό με τρεχούμενα νερά, μεγάλους βράχους και πανύψηλες οξιές.
Ανηφορίζοντας προς το Σταυρό
        Πιο πάνω φθάνουμε στην τοποθεσία Σταυρός, όπου τερματίζει χωματόδρομος, τον οποίο και ακολουθούμε κατηφορίζοντας. Πιο κάτω σε διασταύρωση πάμε αριστερά. Μετά από μισή ώρα περίπου, φθάνουμε σε πλάτωμα στην περιοχή της Κάτω Γούρας. Αριστερά ανηφορίζει δρόμος προς Κοκκινόγεια-Οβριό αλλά και Αντοβίτο-Καλιακούδα. Εμείς βαδίζουμε ευθεία και σε εκατόν πενήντα μέτρα έχουμε στα αριστερά μας ποτίστρα και νερόλακκο (σουβάλα).
         Εδώ θα  μπορούσαμε να συνεχίσουμε και από το δρόμο για να πάμε στην Άνω Κερασιά, όμως είναι προτιμότερο και ομορφότερο να πάμε από το μονοπάτι. Έτσι, στρίβουμε αριστερά ακολουθώντας τα σημάδια προς την ποτίστρα και σε λίγο περνάμε δίπλα από την πηγή της Κάτω Γούρας, που βρίσκεται κάτω από μια μεγάλη οξιά (έχει γίνει υδρομάστευση και δεν τρέχει νερό). Το μονοπάτι κινείται μέσα σε ωραίο δάσος οξιάς με κατεύθυνση νοτιοδυτική.
         Τελικά, φθάνουμε στη διασταύρωση όπου υπάρχει το περιφραγμένο κτήμα και ακολουθούμε προς τα πίσω τη διαδρομή που κάναμε στην αρχή της πορείας μας, για να επιστρέψουμε στην Άνω Κερασιά.